Chapter 4


    MARIING naipikit ni Alexis ang mga mata. Sa kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay niya,


    nakaramdam siya ng hindi niya mapaniwang katiwasayan sa yakap ni Diana. At ang sincerity na


    narinig niya sa boses nito ay may kung anong init na hatid sa puso niya.


    Si Manang Renatang ang mads makala at bumati sa kanya tuwing birthday niya. Ngayong


    araw, may nadagdag sa nag-iisang nakalistang pangn ng taong nakaka-appreciate na buhay siya.


    Hindi niya inaakng si Diana pa iyon. Tumaas-baba ang dibdib niya sa pagragasa ng halo-halong


    emosyon sa sistema niya. Hindi siya emotional. Pero sa ganoong mga pambihirang pagkakataon td


    ng birthday niya, pasko, o bagong taon, may kung anong sakit pa rin na nagpapahina sa pagkatao


    niya.


    Sa ganoong mga okasyon, habang ang kadsang mga birthday celebrants ay umiihip ng kand sa


    cake ng mga ito, siya ay nagtitirik ng kand para sa sarili. Pakiramdam niya, ang mismong araw na


    ipinanganak siya ay ang mismong araw din ng kamatayan niya. Dahil iyon ang sim ng kalbaryo niya


    sa buhay, sa mundo.


    Halos buong buhay niya ay w siyang ibang ginawa kundi ang magsuot ng maskara. At habang


    nagkakaisip siya ay hindi niya na hinayaang maalis ang maskarang iyon sa kanyang mukha sa takot


    na mabuko ng mga nakapaligid sa kanya na isang pagpapanggapng anghat... m sa ipinapakita


    niyang katapangan hanggang sa ipinlabas niyang katigasan.


    He was too afraid to take off the mask and reveal his heart. Dahil w namang pakim ang mundo


    sa nararamdaman niya. W naman iyong pakim sa pinagdaraanan niya. Wng nakaunawa sa


    kanya noong musmos siya. Wng nagtangkang alisin ang kanyang maskara. Paano pa kaya


    ngayong bente-tres na siya? Paano pa kaya ngayong masyado na siyang maraming kabalbng


    nagawa para isipin pang alisin ang kanyang maskara?


    "Gusto kitang maintindihan, Alexis. Help me do that, please." Ani Diana sa boses na punong-puno ng


    pagsuyo. Pagsuyong halos hindi mapaniwan ni Alexis na para sa kanya dahn kung bakit


    napadt siya.


    Tumatanggi man ang puso niya ay bahagyang inyo niya ang dga sa kanya. Pinakatitigan niya ito.


    Namangha siya sa nababasang sincerity sa mga mata nito. The senator looked at him with pure


    hatred, his mother with pure regret, Manang Renata with pity, women with lust, while some with


    judgment. Nakasanayan niya na ang ganoong paraan ng pagtingin sa kanya ng mga tao. Iyon ang


    dahn kung bakit w siyang naging totoong kaibigan.


    Sa oras na may aksidenteng nlaman ang mga tao tungkol sa kanya ay nakikita niya sa mga mata


    ng mga ito ang pinakaayaw niyang makita: ang awa. Ang simpatya. Dahillong siyang


    nakararamdam ng rejection. Iyon ang dahn kaya niya pinuntahan si Diana. Dahil ayaw niyang


    makasalubong ito na may bakas ng awa sa anyo. Kaya dinoble niya ang pagkapit sa kanyang


    maskara. Dinoble niya ang pagpapanggap. Gusto niyang ipakita rito na sa kab ng mga posibleng


    nman nito tungkol sa kanya, hindi pa rin iyon nakabawas sa pagkatao niya.


    But he looked at Diana and he sawpassion, hope, and honesty in her eyes. Paano nangyari iyon?


    "Why would you bother, Diana?"


    "''Yan din ang tanong ko sa sarili ko. Why would I bother?" Matipid na ngumiti si Diana. "Samantng


    m ko naman na mbo kang mag-open up sa akin. Hindi ko m kung bakit nag-ala ako. Hindi


    naman dapat. Sino ba ako at sino ka ba para maramdaman ko ''to? Pero hindi ko mapign. I''ve


    experienced my fair share of suffering as well and I normally don''t care anymore."


    Bumuntong-hininga si Diana. "Hindi ko m. I guess it''s safe to say na nakikita ko sa ''yo ''yong sarili


    ko. Nagtatago. You''re afraid to let anyone see that deep inside, you''re not okay. Posibleng magkaiba


    ang mga dahn natin sa pagtatago. Pero halos iisa pa rin tayo ng pinagdaraanan. Hindi ba minsan


    parang... nakakapagod rin magtago? Na magsuot ng maskara? Don''t you wish to be... found? To be


    freed from the mask?"


    Napaatras si Alexis. Bi, pakiramdam niya ay hubad siya sa mga mata ni Diana. Para bang malinaw


    siyang nakikita nito. Para bang malinaw nitong nakikita ang mga pinakatago-tago niya. At nakaramdam


    siya ng takot sa bagay na iyon. Tuluyan na siyang lumayo sa dga pagkatapos ay parang hinahabol


    ng kung ano na tinalikuran ito.


    Ayaw niyang may makakita ng tunay na siya. Dahil nangangahulugan iyon na makikita nito anghat


    ng mga kahinaan niya. Ang maskara nang ang mayroon siya. I don''t want to be found. I don''t want to


    be freed, Diana. Dahil likas na hindi makuntento ang mga tao. Napatunayan niya iyon sa kanyang mga


    magng. Natatakot siyang may makatagpo sa nawawng puso niya. Natatakot siyang may


    magpya sa kanya sa ha ng kadilimang kinaroroonan. Natatakot siyang kumapit sa isang tao


    pagkatapos ay mawaw rin ang taong iyon sa oras na ma-realize nito na kapos ang mga bagay na


    handa niyang iy manatiling ito sa kanyang tabi. Gaya ng kanyang ina.


    Sinubukan niyang magsikap sa pag-aaral noon. Sinubukan niyang magpakabuti hanggang sa


    mapagod na siya sa pag-iisip na isang araw ay makukuntento ang ina sa kanya at mananatili nang


    sa tabi niya. Pero hindi iyon nangyari. Patuloy pa rin ito sa pag-alis papunta sa kung saan-saang


    lupalop ng mundo.


    Bumabalik ang kanyang ina pero patuloy pa rin siyang iniiwan na para bang isangruanng siya


    kung ituring, na kung kan nito mala ay saka nito babalikan at uuwian. Pero ni hindi nito


    kukumustahin manng. Kunsabagay, kan nga ba naman kinumusta anggay ng isangruan?


    Gamitng iyon.


    Sinubukan niya ring magpakatino para sa senador. Minsan sa buhay niya ay ginawa niya anghat ng


    mga ikasasaya nito hanggang sa mapagod na siya pagtungtong niya sa ikaapat na taon ng


    sekondarya. Umasa siyang isang araw ay mapapansin rin nito, na kiklanin rin nito sa publiko, na


    hahanguin siya m sa pagiging bastardo. Pero malupit ito. Ni ang magtapon ng panahon sa kanya


    kahit isang oras para iparamdam na mag-ama s ay hindi nito ginawa.


    Ayaw niya man ay sumagi pa rin sa isip niya ang mga panahong sama-sama sng naghahapunan


    isang beses kada isang buwan noon. Sasaglitng sa kan ang senador pagkatapos ay magkukulong


    na ito sa kwarto kapiling ang kanyang ina. Hindi ito mangungumusta. Hindi ito magtatanong.


    Magbibigay nang ito ng pera na para bang doon na nagtatapos ang obligasyon nito sa kan ng


    kanyang ina na itinakwil ng sariling pamilya nang matusan ang ipinagbabawal na rsyon nito sa


    senador. Ni hindi siya nabigyan ng pagkakataong makla ang kanyang mga lolo at l sa


    magkabng partido.


    Natatakot na siyang umasa at pagkatapos aylong malugmok at makulong sa kadiliman. Hindi siya


    binigyan ng mundo ng pagkakataon na makaramdam ng anomang positibo. Kaya hindi niya


    makakayang tanggapin ang iniaalok na liwanag ni Diana.


    Hindi siya kanman maghuhubad ng maskara.


    "HINIWALAYAN mo na ba siya?"


    Napayuko si Miranda nang sa halip na iabot ng ama ang pd nito sa kanya para sa tangka niyang


    pagmano ay ang mga salita nitong iyon ang ibinungad nito sa kanya. Gaya nang dati ay matigas pa rin


    ang anyo at boses nito.


    Còntens bel0ngs to N?(v)elDr/a/ma.Org


    Buwan-buwan, w siyang palya sa pagdw sa mga magng, umaasang isang araw ay


    magagawa rin siyang matanggap ng mga ito. Parati siyang hindi pinatutuloy ng mga ito sa kanng


    bahay. Ni wng tinatanggap ang mga ito sa mga pasalubong na ibinibigay niya. At mads, ing


    salitang ang naririnig niya m sa mga magng gaya nang kasalukuyang tanong sa kanya ng


    ama.


    "Hindi ho, ''Tay. Hindi ko kaya." Mahinang sagot ni Miranda.


    "Kung ganoon ay kayanin mo ring hindi na kami makita pa ng Nanay mo. Huwag ka nang babalik pa,


    Miranda. Dahil sa susunod, sinisiguro ko sa ''yo na kahit ang kausapin ka nang ganito ay hindi ko na


    magagawa. Napapagod na kami ng Nanay mong hintayin na matatauhan ka pa."


    Mapait na natawa si Miranda sa nala. Humahapay-hapay na pumasok siya sa kanyang bahay


    matapos siyang pagbuksan ng pinto ni Renata. Pabagsak na naupo siya sa sofa.


    Nahihilo man dahil sa mga nainom na k sa bar kung saan siya dumeretso matapos magpunta sa


    bahay ng mga magng, hindi pa rin nakatakas sa kanyang paningin ang kadaratingng din na anak.


    Pero ni hindi siya nito tinapunan manng ng sulyap. Paakyat na ito sa hagdan nang tawagin niya.


    "Hey, Alexis," Bahagya pang nabubulol na sinabi ni Miranda. "Come here."


    Parang napipilitanng na nilingon siya ng anak. ng sandaling tinitigan siya nito pagkatapos ay kunot


    ang noong npitan siya at naupo sa tapat ng sofa na kinauupuan niya kahit pa sa espasyo sa tabi


    niya ito sinenyasang maupo. Mayamaya, sumy ang ngiti sa mgabi ni Miranda. Napakagwapo


    tga ng kanyang anak. Nakuha nito ang ky ng kanyang buhok, ang kanyang ilong, at ang kanyang


    mgabi. Ang iba pang pisikal na aspeto ay namana na nito kay Alexander. Ito ang bunga ng kanyang


    ipinagbabawal na pagmamahal.


    "Mukhang nadagdagan ang listahan ng mga paborito mong lugar. Dati sa casino, ngayon mukhang sa


    bar. Wow, Miranda." Pinkpakan siya ni Alexis. "Tgang ginagampanan mo nang mahusay ang


    pagbubuhay-dga. You''re doing it so well and with passion." Sarkastikong dagdag nito. "When will


    you ever get tired of living a shit like this?"


    "I should ask you the same." Malungkot na ngumiti si Miranda kahit pa sinakmal ng pait ang kanyang


    puso sa narinig. Ipinaban kita sa mga magng ko. Ipinaban kita sahat noong nasa


    sinapupunan pang kita, Alexis. Pero bakit nang lumabas ka na, saka naw ang katapangan kong


    harapin ka? Saka ako nahiya na maging ina.


    "That''s progress. Finally, you noticed how I''m living my life. Congrattions. That''s one step towards


    motherhood."


    Bahagyang napayuko si Miranda para itago ang pamamasa ng mga mata sa hindi maikakang sakit


    sa boses ng anak. Bakit ganoon? Kaya siya nasing ay para makalimot kahit na sandali. Pero t


    nabalew ang ng bote ng k na nasaid niya nang makausap ang kanyang anak. "I never wanted


    to be a mother, Alexis." Mahina niyang sinabi. "I never wanted to be your mother."


    Narinig niya ang pagsinghap ni Alexis. "Great! Happy birthday to me. Ngayonng kita nakausap sa


    birthday ko. At ''yang mga salita pang ''yan ang narinig ko m sa ''yo. You really have no mercy,


    Miranda."


    Nagtaasng ng mukha si Miranda nang marinig ang mga papyong hakbang ng anak. Tuluyang


    pumatak ang mga luha niya. "Hindi ko ginustong maging isang ina dahil hindi ako karapat-dapat para


    doon, Alexis. You don''t deserve a failure like me, son."


    But of course, Alexis wouldn''t hear those words anymore. Parati nang sng nagkakasakitan ng


    anak. Puno ng pagsisising napatitig siya sa hagdan. "Patawarin mo ako, anak."


    "KAHIT na ngayong arawng, Diana, please. It''s my birthday. Let your presence at the party be your


    gift to me."


    Napabuntong-hininga si Diana habang pinagmamasdan si Kurt na magdadwang taon na rin halos


    nanliligaw sa kanya. Nang maw si Yves, nagsim na itong magpahaging sa kanya. Sa


    pagkakam niya, w naman itong problema sa pandinig. Pero mukhang pagdating sa kanya ay


    parati nitong kinakangan ng hearing aid. ng beses niya na itong tinanggihan pero napakatigas ng


    ulo nito.


    Pilit na pinakikiharapan pa rin ni Diana si Kurt nang maayos pero nang dahil sa invitation nito nang


    araw na iyon ay hindi niya maiwasang maging mmig dahil sa pagpupumilit nito. Hindi niya m


    kung bakit ito nagtitiyaga sa kanya samantng gwapo rin naman ito. Sa katunayan, miyembro ito ng


    varsity at m niyang may mga babae ring naghahabol rito.


    Nad na siya sa paanyaya ni Kurt na minsan niyang pinagbigyan. Dumalo siya ng buwan na ang


    nakararaan sa wedding anniversary ng mga magng nito. Pero pagdating niya doon, bi nang


    nitong sinabi sahat ng mga naroroon na girlfriend siya nito. Masyadong presko anglaki. Minsang


    pinagbigyan pero umabuso. Hindi na siya makapapayag na mgay uli sa isang nganing


    sitwasyon.


    "I''m sorry, Kurt. But I already have ns for tonight." Pagsisinungaling nang ni Diana, umaasang


    kakagatin iyon ni Kurt at nang makakain na siya nang maayos. Inabangan siya nglaki sabas ng


    ssroom kaya w siyang nagawa nang sumabay ito sa kanya hanggang sa canteen. Nakapag-


    order na siya''that ng pagkain at nakahanap na ng mesa ay nakasunod pa rin ito.


    "Liar!" Mataas ang boses na sinabi ni Kurt. "Bakit hindi mo pa aminin ang totoo, Diana? Kayo na ba ng


    Serrano na ''yon kaya angmigmig mo sa ''kin ngayon? Nakita kayo ng ka-teammate ko noong mga


    nakaraang linggo na magkasama at nagyayakapan sa likod ng building n''yo! Ayoko sanang maniw


    pero hindi ko mapignlo na''t nagkakaganyan ka ngayon. Siya ba ang ipinagmamki mo? Ang


    tarantadong ''yon? Ipagpapalit mo rinng ako sa isa pang hindi kayang pumantay sa td ko! How


    dare you!"


    Sandaling nasorpresa si Diana sa mga narinig. Nang makabawi, tumaas-baba ang dibdib niya sa


    pinipigng galit. Nagsisim na sng makaagaw ng atensiyon m sa mga kumakain dahil sakas


    ng boses ni Kurt. Hindi niya pinansin ang palaki ng mga mata ni Laurice sa pagkagt. W siyang


    anumang inaamin rito tungkol kay Alexis.


    Tumayo si Diana at hinarap si Kurt. "No, how dare you!" sagot niya sa mariing boses. Napakarami niya


    nang naririnig na panghuhusga kay Alexis. At sa pagkakataong ito, napapagod na siyang manahimik.


    "How dare you talk as if I cheated on you? Kurt, you and I had never been an item. Nanliligaw kang.


    W kang karapatang magsalita na para bang pagmamay-ari mo na ako. Dahil sa pagkakam ko,


    binasted na kita. Too bad, mukhang magkaiba ang m mo sa m ko."


    Umawang ang bibig ni Kurt sa pagkabi.


    "Thank you for saying those words to me, though. That just goes to show that I made the right choice


    by saying no to you." Hindi kanman naging bastos si Diana sa kanyang kapwa. Hangga''t maari,


    sinisikap niyang unawain nang ang sitwasyon kaysa ang makapanakit ng damdamin ng iba. Pero


    minsan, kangan niya ring basagin ang katahimikan at manindigan. Wng kinman si Alexis sa


    problema n ni Kurt pero nadadamay anglaki ngayon dahil sa mga pambibintang nito.


    "One more thing, w kaming rsyon ni Alexis. But I would rather be with him than be with you. At


    least, he''s not a hypocrite." Isinukbit na ni Diana ang bag sa kanyang balikat pagkatapos ay ngpasan


    na si Kurt. Nawn na siya ng ganang kumain. Pero natign siya sa pabas nang makita niya si


    Alexis na nakasandal sa pinto ng canteen. At sa anyo nito ay wng dudang narinig nito ang palitan


    n ng mga salita ni Kurt.


    Dwang linggo na rin ang matuling lumipas m nangyasan siya ni Alexis sa field. Hindi niya na


    ito nababalitaang napapasabak sa gulo, nalasing, o kung ano pa man. Araw-araw, tuwing


    pumapasok ito ay palihim niya itong tinatanaw. Ito na ang mag-isang tumatambay sa field ngayon


    tuwing hapon. Nakasanayan niya nang tahimik na pinagmamasdan ito roon bago siya dumederetso sa


    parking lot para umuwi.


    Gusto niyang mag-reach out kay Alexis pero hindi niya m kung paano. Dahil para bang mas naging


    unreachable ang binata noon kaysa dati. Pakiramdam niya, kumapal na nang kumapal ang maskarang


    isinusuot nito. W na itong babaeng kasa-kasama pero mas naging tahimik ito na para bang


    nakulong na ito sa sariling mundo.


    Naing na natutop ni Diana ang noo. "I was just-"


    Hindi niya na natuloy ang mga sasabihin nang bi nang siyang hhin ni Alexis sa kamay


    pagkatapos ay ipinaloob sa mapagpng mga braso nito. Hindi ka sa kanya ang mlakas na


    pagsinghap ng mga nakapaligid sa kan. Gaya nang dati, muling bumilis ang tibok ng kanyang puso.


    "Are you aware that you just defended me in front of everyone here?" Bulong ni Alexis na para bang


    w itong pakim sa dami ng mga matang nakatutok sa kan nang mga sandaling iyon. "Hindi ka


    ba natatakot? Itinaya mo ang maganda mong reputasyon parang ipagtanggol ako."


    "Para kasing w ka namang bk na ipagtanggol ang sarili mo-"


    "Kaya ikaw nang ang gumawa, gano''n ba?" Hindi m ni Diana kung guni-guni niyang o bumakas


    tga ang amusement sa boses ng binata. "Pero tama naman kasi s. Tarantado naman tga ako."


    "Alexis-"


    "Sshh." Humigpit ang pagkakayakap sa kanya ng binata. "Thank you, Diana."