Chapter 3


    "HELLO, earthlings! I''m looking for a woman named Diana Ferrel. Do you know where she is?"


    Gt na napaangat ang ulo ni Diana m sa binabasang libro nang marinig ang mkas na tanong


    na iyon ng isang pamilyar na baritonong boses. Nakita niyang nakatayo si Alexis sa bukana ng library


    na mukhang hindi alintana ang iritasyon sa mukha ng librarian na nakaupo hindi kyuan sa binata.


    Natensiyon si Diana. Ano ang posibleng kangan sa kanya ni Alexis? Mkasng ang loob niyang


    Akmang itatakip niya nang ang libro sa kanyang mukha nang makita na siya ni Alexis. Nakangising


    pumasok ito sa library at lumapit sa kanya.


    "There you are!" May kkasan pa rin ang boses na sinabi ng binata.


    "Can you please tone down your voice?" hindi napigng sagot ni Diana. Nag-alang napatitig siya


    sa iba pang estudyante sa library. Naramdaman niya ang pag-iinit ng mga pisngi nang mmang sa


    kan na ni Alexis nakatuon ang mga mata ng mga ito. "Ano ba''ng kangan mo?"


    "Marami." Ibinaba ni Alexis ang hawak na libro ni Diana. "Come with me."


    "You, two, get out." anang librarian. "Now!"


    Lumawak ang pagkakangisi ni Alexis. Inhad nito ang isang pd sa kanya. "Heard that? Come on.


    Umalis na tayo. May basbas na tayo ng librarian."


    Ang binata na ang mismong umabot ng kanyang kamay at hin siya patayo. Bumilis ang tibok ng


    puso ni Diana pero pilit na binalew niya iyon. At kaysa higit na makakuha ng atensyon ay naiiling na


    sumama nang siya.


    Sumaludo pa si Alexis sa librarian nang madaanan n ito. Apologetic na ngumiti nang si Diana sa


    librarian bago sumunod na sa binata na hindi pa rin binibitiwan ang kamay niya. Din siya nito sa


    open field kung saan niya ito unang nakita.


    "Ikaw raw ang naghatid sa akin kagabi," panim ni Alexis. "Kasnan mo ''to. Hindi mo na dapat


    binanggit pa kay Manang Renata ang pangn mo. Na-trace tuloy kita. That old woman can get a bit


    chatty at times. So tell me, Diana, gaano na karami ang mga nlaman mo tungkol sa akin ngayon?"


    "MAY gusto ka bang inumin? Ihahanda ko para sa ''yo. Pwede ring dito ka nang maghapunan.


    Ipaghahain kita."


    Bahagyang nabi si Diana sa sinabing iyon ng nagpaklang Manang Renata na sumalubong sa


    kan ng mga bodyguards niya sa gate ng tatlong ppag na bahay nina Alexis. Bahagyang masungit


    ang pagbungad nito sa kanya kaya matapos niya itong batiin ng magandang gabi at ipaliwanag na


    nadaananng niya ang ga nito sa kalsada ay hindi na siya nagsalita uli. Sinamahan nito si Mang


    Nick sa pag-akyat sa tulog pa ring si Alexis hanggang sa kwarto nglaki habang nasa mwak na


    s siya at naghihintay.


    Nang makababa si Mang Nick ay magpapam na sana si Diana kay Manang Renanta nang bi na


    Sinenyasan siya ng matandang babae na maupo na muna. Inalok rin nito ng maiinom si Mang Nick na


    magng namang tumanggi. Nagpam ang kanyang bodyguard na sa gate nang siya hihintayin.


    Sandaling naw si Manang Renata. Sa pagbalik nito sa s, may d na itong dwang tasa ng


    umuusok na kape. Inpag nito iyon sa center table bago naupo sa sofa sa harap niya.


    Bahagya siyang na-conscious nang titigan siya ng matanda na para bang inam ang nlaman ng


    isip niya. Idinaan niya nang sa ngiti ang hiyang nararamdaman. "W po akong ginawa sa ga


    ninyo, Manang Renata. Hindi kong po maatim na hayaan siyang magpalipas ng gabi sa kalsadalo


    at w siyang kasama."


    "Ngayonng may naghatid rito kay Alexis. ng beses na akong tumawag sa kanya noon na halos


    puro mga babae ang nakakasagot. Gaya ng ginawa ko kanina ay nagbabakasakali ako at ipinapam


    ko rin sa kan ang address ni Alexis pero wng nag-abng ihatid ang batang ''yon maliban sa ''yo."


    Sa wakas ay ngumiti na rin si Manang Renata. "Maraming smat."


    "W pong anuman." Inabot ni Diana ang tasa ng kape at marahang humigop. Muli siyang napangiti


    nang msahan iyon. Gaya iyon ng tim ng kanyang ina. Bi ay na-miss niya ang kanyang ina.


    Dwang linggo pa bago ito bumalik sa bansa kasama ang kanyang ama. "Your coffee reminds me of


    my mother, Manang Renata. Thank you for this."


    "Gusto kita." Sa halip ay sinabi ng matanda. "Ngayon pang kita nakita pero gusto na kita. Magaan


    ang loob ko sa ''yo, ineng. Sana mapads ka rito."


    Natawa si Diana. "Naku, mbo po ang bagay na ''yan, Manang. Baka ito na po ang una at huling


    pagtapak ko rito. Schoolmatesng po kami ni Alexis. Hindi po kami magkaibigan at w sa tipo niya


    ang gugustuhing makipagkaibigan sa isang td ko."


    Nagsalubong ang mga ky ni Manang Renata. "Aba''y bakit naman? Mukha ka namang mabuting tao,


    patunay na roon ang ginawa mong ito. Iyang si Alexis, may pagkabarumbadong ''yan pero mabait na


    bata rin ''yan. Hindi niya ngang m." Bumuntong-hininga ito. "Napapads tga ang pag-inom


    niyalo na tuwing mpit nang dumating ang birthday niya. Parati niyang pinagsisisihang ipinanganak


    siya at buhay siya."


    Napasinghap si Diana. "Ano po ang ibig n''yong sabihin?"


    "Nagrerebelde siya. Galit siya sa mundo. At hindi ko naman siya masisisi." Rumehistro ang


    kalungkutan sa mukha ni Manang Renata. "Kung tutuusin ay gusto ko na ring magpahinga sa


    paninilbihan sa kan at manirahan nang sa probinsya tutal ay sapat naman na ang mga naipon ko.


    Bukod pa roon ay tumatanda na rin ako. May mga apo na rin akong dapat gaan. Pero hindi ko


    maiwan si Alexis. Gusto kong makahanap na muna siya ng taong pwede kong mapag-iwanan sa


    kanya, ng taong makakaunawa sa pinagdaraanan niya." Tinitigan si Diana ng matanda nang may


    halong pag-asam. "At umaasa akong sana ay ikaw na ''yon, Diana. Sana ay ikaw na ang hinihintay


    niya."


    Nahinto sa pag-iisip si Diana nang bitiwan ni Alexis ang kamay niya. Hindi niya m pero nakaramdam


    siya ng lungkot nang bumitaw ito sa kanya. Para bang agad na nakasanayan niya ang init na hatid ng


    kamay ng binata.


    May kinuhang kung ano si Alexis sa bag nito. Mayamaya ay naki ang mga mata ni Diana nang


    makita ang pamilyar na tuwalya niya na intag nito sa Bermuda grass. Sa pagmamadali niyang


    matakasan ang binata noong unang araw na nakita niya ito sa open field ay nalimutan niya na iyon.


    Binalikan niya iyon nang sumunod na araw pero hindi niya na nakita. Ak niya ay may ibang


    nakadampot na niyon. Hindi pumasok sa isip niya na si Alexis ang kukuha niyon. Hindi ang tipo nito


    Content ? N?velDrama.Org.


    ang magtatago ng pink na tuwalya.


    Naupo si Alexis sa tuwalya. Dwang kand ang sumunod na inbas ni Alexis m sa bag nito.


    Sinindihan nito ang mga iyon gamit ang lighter sa bulsa nito at itinirik sa bahaging wng damo. "W-


    what are you doing?"


    Tumaas ang sulok ng mgabi ni Alexis nang humarap kay Diana. "So the princess can talk now. Ang


    ak ko, nakain mo na ang d mo." Nagkibit-balikat ito. "Ang ak ko rin ay matatagn ka pa bago


    magsalita. Kaya magse-celebrate na muna sana ako." Tinapik nito ang space sa tabi nito. "Kapag


    nangy ka na, pwede kang maupo rito. Come on, Diana. Don''t be scared." Pumtak ang binata


    nang maramdaman ang pagdadwang-isip niya. "Nanghahalikng ako pero hindi ako


    nangangagat."


    ng sandaling pinakatitigan ni Diana si Alexis bago nag-iinit ang mga pisnging naupo sa tabi nito. Muli


    ay nnghap niya ang swabeng pabango nito. Hindi na tumigil pa sa mabilis na pagtibok ang kanyang


    puso m pa kaninang abutin nito ang kamay niya.


    "Gusto kong makahanap na muna siya ng taong pwede kong mapag-iwanan sa kanya, ng taong


    makakaunawa sa pinagdaraanan niya. At umaasa akong sana ay ikaw na iyon. Sana ay ikaw na ang


    hinihintay niya."


    "What are you celebrating for?" Mahinang tanong niya. Nahihiwagahan siya sa mga sinabi ni Manang


    Renata. Pero hindi na ito nagkwento pa noong nagdaang gabi. Nakahiyaan niya naman nang


    magtanong dahil may pakiramdam siyang kahit gawin niya iyon, hindi na magsasalita pa ang matanda


    dahil bakas sa anyo nito ang hindi matatawarang loyalty sa mga Serrano.


    "Someone''s death anniversary," mahina ring sagot ni Alexis.


    "Who?"


    "Mine."


    "Napapads tga ang pag-inom niyalo na tuwing mpit nang dumating ang birthday niya. Parati


    niyang pinagsisisihang ipinanganak siya at buhay siya."


    Napalunok si Diana. Kung ang pagbabasehan ay ang mga sinabi ni Manang Renata, ang mga kand,


    dagdag pa ang mga kakaibang salita ni Alexis ay lumbas na... ngayon ang birthday ng binata.


    Pinagmasdan niya si Alexis. Hindi niya inaasahan ang nabasang pinaghalong pait at sakit sa anyo nito,


    isang bagay na myong-myo sa mads na ipakita ng binata sa iba... at naaapektuhan siya


    niyon.


    "W namang sinabi si Manang Renata na hindi ko pa m." Sa halip ay sinabi ni Diana para


    pansamantng ibaling ang interes ng binata sa ibang bagay. "Ayon sa kanya, barumbado ka nga raw.


    Lasinggero at marami pang iba."


    "m mo na p ''yan. Bakit tinulungan mo pa rin ako kagabi?"


    Maraming posibleng ikatwiran si Diana. Maraming posibleng maging palusot sa ginawa niya gaya ng


    mga sinabi niya kay Manang Renata. Na nagmagandang-loobng siya. Pero iba ang sinasabi ng puso


    niya. At ayaw niya nang ika iyon.


    Binbog si Diana ng mga sinabi ni Manang Renata. Hindi siya pinatulog ng isiping iyon. Hindi rin siya


    nakapag-focus sa se dahil si Alexis angman ng isip niya. Mabuti nang at hindi natuloy ang


    recitation n sa huling subject sa araw na iyon dahil may biang meeting na kinangang puntahan


    ang kanng professor kaya maaga sng na-dismiss kundi ay siguradong maipapahiya niya ang sarili.


    M nang makita niya si Alexis, hindi na nito pinatahimik pa ang isip at puso niya. Pero iniwasan niya


    ito. Dahil natatakot siya rito. Dahil kakaiba ito sa mgalaking nakla niya. Dahil kakaiba ang reaction


    ng puso niya rito at m niyang w iyon magandang maidudulot sa kanya.


    Pero matapos ng mga sinabi ni Manang Renata, may mking bahagi sa kanya ang gusto nang


    lumapit kay Alexis, ang gustong dumamay rito sa kahit na anong paraang m niya. Gusto niyang


    mman ang dahn sa likod ng mga ikinikilos nito. Dahil gusto niya itong maintindihan. Dahil gusto


    niya itong maipagtanggol m sa mga humuhusga rito. At kabng na roon si Laurice.


    Natatakot pa rin siya kay Alexis, wng duda. Natatakot siya sa maaring maging epekto nito sa kanya.


    Pero nang muli niyang makita ang sakit sa mga mata nito, bi ay gusto niya nang sumugal. Bah


    na. "Because I care about you, Alexis Serrano."


    Sandaling parang natign si Alexis bago ito direktang tumitig sa kanyang mga mata.


    "Hmm..." napatango-tangong sinabi nito. "And may I ask why, Diana Ferrel? Why would someone like


    you care about me? Unless totoo ang hin ko na may sinabi sa ''yo si Manang Renata kaya ganyan


    ka kung makatitig sa akin ngayon." Tumigas ang anyo nito. "Hindi ko kangan ng awa mo, Diana. I''m


    no charity case."


    "Alexis-"


    "Tama na." Tumayo na ang binata pagkatapos ay pinatay ang sindi ng mga kand.


    Akmang hahakbang na si Alexis pyo nang mabilis ring tumayo si Diana. Hindi na nag-isip pang


    pinign niya sa braso ang binata pagkatapos ay marahang niyakap ito. "Happy birthday."