Chapter 23


    “KAILANGAN ko ng tulong mo.” W nang paligoy-ligoy pang bungad ni Jake kay Gypsy nang


    puntahan niya ito sa café nito. Dwang arawng siya sa Man kaya isiningit niya sa itinerary niya


    ang pagsadya rito pagkatapos ng ng sunod-sunod na meetings na pinuntahan niya. Mamayang gabi


    ay bibiyahe na siya uli pabalik ng Ad.


    Hindi man tumb ang pangontrang sinabi ni Gypsy kay Jake ay nakuha na nito kahit paano ang


    tiw niya. At siguradong pagtatawanan siya ng mga kaibigan sa oras na mman iyon. Kabaliwan na


    kung kabaliwan. Pero nakahanda siyang maniw sa kahit na kanino o kahit na saan kapag may


    kinman sa kanyang pamilya.


    And right now, he will trust this Gypsy. Lalo pa at nagkatotoo ang naging h nito noon sa kanya. At


    desperado na siya.


    “Kangan ko ng pangontra. Pero hindi para sa akin. Kundi para sa mag-ina ko. Nakahanda akong


    magbayad kahit na magkano. Basta tulungan mong akong matulungan s para makapagsim uli.


    Para maka-move on. Lalo na si Lea. Kahit na hindi na ako ang magustuhan niya. I just want her to be


    happy again.”


    ng sandaling pinakatitigan si Jake ng Gypsy bago ito nabas ng litrato at iniabot sa kanya. “W


    nang bayad ‘yan. Libre ko na ‘yan sa ‘yo.”


    Nang ipaharap niya iyon sa kanya ay nasorpresa pa siya nang makla kung sino ang nasa litrato. Si


    Taylor Swift iyon na nakla niya dahil paboritong singer iyon ng anak.


    “Ano’ng gagawin ko rito? Kakantahin ko rin ba ang mga kanta niya bng pangontra?”


    “Hindi.” Napailing pang sagot ng Gypsy. “Manngin ka sa kanya. Siya ang Patron Saint of moving on.


    Pasensya ka na, Jake, pero w na akong magagawa para sa ‘yo. Manngin nang tayo kay Taylor


    Swift. Sa bagay na ‘yon ay garantisadong matutulungan kita.”


    “TIM… I miss you so much. And I love you so much.”


    Natigil sa pagbabalik-tanaw si Jake sa narinig. Halos pabulongng ang pagkakasabi niyon ni Lea pero


    hindi pa rin nakaligtas sa kanya. Nahinto siya sa pag-aalis ng seatbelt niya. Sandaling nanginig ang


    kanyang mga kamay.


    Dahan-dahan niyang nilingon si Lea sa passenger seat. Tulog na tulog pa rin ito. ng gabi na itong


    Còntens bel0ngs to N?(v)elDr/a/ma.Org


    parang pagod na pagod m sa trabaho kaya deretso sa bahay niya na inihahatid ang mag-ina at


    doon nang s kumakain. Para siyang sinuntok nang makita ang pagpatak ng mga luha nito.


    Minsan pa ay nman niya kung ano ang naramdaman ni Lea noon. Pero mas matindi ang balik sa


    kanya ngayon.


    “Daddy…”


    Sa backseat sumunod na napalingon si Jake. Inabot ni Janna ang kamay niya. Wng dudang narinig


    rin nito ang mga sinabi ni Lea. Pilit na ngumiti siya sa anak. Magaan na na tinapik niya ang kamay nito


    pagkatapos ay hinagkan iyon.


    “It’s all right.” Pinasi niya ang boses. “Don’t worry.”


    Hindi nagtagal ay bumitaw na rin si Jake sa anak. Tuluyan niya nang inalis ang kanyang seatbelt at


    mabilis na lumabas ng kotse. Diniinan niya ang gilid ng mga mata para pign ang pagpatak ng mga


    luha. ng mararahas na paghinga ang pinakawn niya bago niya pinagbukas ng pinto ang anak.


    Nang makbas na ito ay ang pinto ng passenger seat ang sumunod na binuksan niya. Pero hindi


    niya kaagad nagawang buhatin si Lea.


    Pinagmasdan ni Jake ang mukha ng babaeng pinakamamahal. Marahang pinunasan niya ang mga


    luha nito. Halos isang taon niya nang ginagawa iyon. Halos isang taon niya na ring naririnig ang mga


    bulong na iyon ni Lea sa tuwing nakakatulog ito.


    And each time, the pain in his chest was growing stronger.


    Maingat na idinikit ni Jake ang noo sa noo ni Lea. His tears fell. Sa loob ng halos isang taon ay siya


    itong pinaghuhugutan ngkas ng mag-ina. Pero sa sandaling iyon, siya naman ang mang-aamot ng


    “Lea, I love you. Kung pwede ko ngang ibigay ang buhay ko kay Timothy, ginawa ko na. Matagal na.


    Because I would rather be the one to die than to see you like this. Pero pasensya ka na. Hindi ko ‘yon


    kayang gawin.” Gumaralgal ang boses niya. “Pasensya ka na at siya ang namatay. Sana ako nang.


    God… sana ako nang.”


    “CAN’T SLEEP?”


    Tumigil sa pag-sketch si Lea nang marinig ang boses na iyon ni Jake. Kung ganoong lumpit na ito


    sa kanya sa s ay isang ang ibig sabihin niyon: nakatulog na ang kanng anak. Tumabi sa kanya


    ang binata at inabutan siya ng isang tasa ng umuusok pang kape. Nang matikman iyon ay gumuhit ang


    matipid na ngiti sa mgabi niya. Kahit ang paraan ng pagtim ng kape niya ay kabisado na ngayon


    ni Jake.


    “Hinintay tga kita.” Mayamaya ay mahinang sinabi ni Lea. Ibinaba niya ang tasa sa center table at


    inabot ang mga kamay ng nagt na binata. Muli ay gumuhit ang ngiti sa mgabi niya.


    She was so proud of this wonderful man. Tahimikng itong naglilingkod sa kan ng anak. Sim


    nang makarating s sa Ad ay isang beses pang itong umalis. At dwang arawng ang


    itinagal niyon. She didn’t ask him to stay. m niyang kahit ang anak ay wng sinasabi. Yet, he


    stayed.


    Totoo ang mga isint noon ni Janna sa sketch pad nito. Jake was not perfect. He was far from that.


    Nagkakamali ito. Pero bumabawi ito. At nakabawi na ito. Nang sobra-sobra. Sa susunod na araw ay


    mag-iisang taon na sim nang pare-pareho sng pumunta ng Ad. He gave up his beautiful life


    in Man just to be there for them. Sa kan na ng anak umikot ang buong buhay nito. W na itong


    nagagawa pa para sa sarili nito.


    “Mommy, Daddy Jake and I heard you whisper in your sleep the other night.” Bi ay nala ni Lea na


    umiiyak na sinabi sa kanya ni Janna kaninang umaga. “You whispered how much you missed and love


    daddy Tim. I saw him crying. Mommy, can you please ask Daddy to juste back to the Philippines?


    I don’t want to keep seeing his tears. It hurts me, too, Mommy. I know you’re hurt, too. Pakisabi nang


    po kay Daddy na hindi na po ako galit sa kanya. I’m super d he’s my Daddy. Love na love ko po


    kayo pareho, Mommy. Pero nalilito na po ako. I don’t know anymore who tofort when you’re both


    hurt.”


    “I don’t know if you know this but you’re a good father, Jake. You’ve been doing a pretty good job for


    almost a year now. Hindi ko m na magagawa mo anghat ng mga nagawa mo sa nakaraang mga


    buwan. You’re an amazing man. Mahirap ang hindi ka paniwan. Everyday, you keep proving


    yourself to us. Everyday, you amazed us. Maraming-maraming smat sa pagsama sa amin dito ni


    Janna. Iyong pagmamahal mo, ramdam na ramdam na namin ngayon. And I’m so d that we felt that


    love just when we needed that most.”


    Kumunot ang noo ni Jake. “Lea, saan papunta ‘to?”


    “Jake, I’m sorry. I just think you should let me go now. Let me and Janna go now.” Nag-init ang mga


    mata ni Lea. “It was a good fight. Pero may mgaban ring sinusukuan na dapat, Jake. Nasasaktan ka


    na rin nang husto. Tama na. Please.”