Chapter 24


    One and a half yearter…


    “WHAT are you doing here?” Nabing tanong ni Lea nang matapos niyang buksan ang pinto ng


    kwarto niya ay dere-deretso nang pumasok si Jake. Naupo ito sa kama niya. Tinapik nito ang espasyo


    sa tabi nito pero nanatiling siyang nakatayo mpit sa pinto.


    “m kong nahihirapan kang makatulog sa gabi. So, here I am. Nakatulog na ang anak natin kaya


    ikaw naman ang patutulugin ko.” Ngumiti ang binata pagkatapos ay tumayo at humakbang ppit sa


    kanya.


    Napaatras si Lea nang makita ang pilyong kip sa mga mata nito. Pero sa kakaatras niya ay


    bumangga na ang likod niya sa pinto. Naki ang mga mata niya nang bi nang siyang buhatin ng


    binata. Marahan siya nitong inihiga sa kama at kinumutan siya hanggang sa mga balikat pagkatapos


    ay tumabi sa kanya. Naupo ito roon at sumandal sa headboard.


    “I’m really just going to tuck you to bed, honey, don’t worry.” Kinindatan siya ni Jake. “Parehong-pareho


    kayo ng prinsesa ko. Hirap makatulog sa gabi. The other night, I tried singing Tatlong Bibe for her. Pero


    imbes na makatulog, inabot siya ng hanggang hating-gabi na halos sa katatawa.” Sumimangot ito.


    “Naiintindihan kong hindi kagandahan ang boses ko. But must she reallyugh that long?”


    W sa loob na napangiti si Lea.


    “That’s why I won’t sing anymore. Not when you,dies, are about to sleep. Iyon ang natutunan ko.


    Kaya dyaran!” Ibinndra sa kanya ni Jake ang d nitong libro na ngayon niyang napansin. “I will


    just read you something until you can fall asleep.”


    “A fairy tale book?” Hindi makapaniwng sinabi ni Lea. “Ginawa mo naman akong bata-“


    “Why? Don’t you believe in love?”


    “I do but-“


    “You can’t believe in love without believing in fairy tales first, Lea. Because love is one heck of a fairy


    tale.” Masuyong ngumiti sa kanya ang binata. “Kapag p nagmahal ang isang tao, isa nang


    napakking biyaya niyon. It transforms you. Dahil nababago ka ng pagmamahal, sa ayaw o sa gusto


    mo. It’s… some sort of a magical thing. You know, changing so much all for love. But when the one you


    love loves you back, that bes a fairytale, Lea.” Nag-iwas ito ng tingin. “Sa mundo na hindihat ng


    gusto mo, nakukuha mo, sa mundo na hindihat ng mahal mo, mamahalin ka rin, ang makahanap ng


    dwang taong iisa ng nararamdaman ay isa nang napakking fairytale. I realized that now.”


    Hindi nakasagotsi Lea. Nanatiling siya na manghang nakatitig sa mukha ni Jake. Mads,


    pakiramdam niya ay ibang tao ang kaharap niya sa tuwing nagsisim na itong magsalita. Muli ay


    ngumiti ito sa kanya bago binut na ang hawak na libro kasabay ng pagbabasa nito.


    “The story is about the Sleeping Beauty in the woods, honey. Once upon a time, there were a King and


    a Queen…”


    Mariing naipikit ni Lea ang mga mata sa takot na masaksihan ni Jake ang muling pagpatak ng mga


    luha niya. It was so easy to cry these days. Pero noon ay sigurado siya sa iniiyakan. Si Timothyng.


    Pero sa pagdaan ng mga araw ay para bang nadaragdagan ang mga bagay na iniluluha niya. Lalo na


    sa tuwing may mga bagong ginagawa si Jake.


    Tuwing naluluha siya noon, sigurado siyang dahilng iyon sa sakit. Pero nitong mga nakaraang araw,


    dahil na rin iyon sa hindi niya maipaliwanag na emosyon na lumulukob sa puso niya sa mga ginagawa


    ni Jake.


    And tonight, she will cry out of gratefulness. Nang matapos na ang pagkukwento ng binata ay


    naramdaman niya ang paghalik nito sa kanyang noo.


    “Good night, Lea. I love you.”


    Hindi siya sumagot. Pero nang gabing iyon, sa kauna-unahang pagkakataon ay nakatulog siya nang


    mahimbing at nagising kinabukasan na maykas para sa pagsalubong sa bagong umaga kasama ng


    dwang taong naririnig niyang nagkukulitan at nagtatawanan sabas ng bahay…


    “MOMMY?”


    Natigil sa pag-iisip si Lea. Inihagis niya sa dagat ang isang puting rosas bago siya humarap sa anak.


    Gaya niya ay bihis na bihis na rin ito. Naroroon uli ang pamilyar na kinang sa mga mata nito. Sa loob


    ng ng sandali ay nasilip niya si Jake sa pamamagitan ng mga matang iyon… ng mga matang


    kaparehong-kapareho ng sa ama nito. And when the little girl smiled, Lea felt like she was seeing Jake


    smiled.


    Sa pagiging isang ina, ng beses siyang nadapa. ng beses siyang nagkamali. ng beses siyang


    naligaw. Many times, Lea felt like a failure. But in her daughter’s eyes, she was her super mom. At sa


    mga matang iyon siya nakahuhugot ngkas para ayusin ang sarili.


    Gumanti siya ng ngiti sa anak. Isang puro at masayang ngiti. Hindi niya inakng darating ang


    ganoong sandali. Iyong makukuha niya nang magpasmat sa mga  ni Timothy nang hindi na


    nasasaktan. Iyong masmang na ang gratitude kaysa sa sakit. Right now, all she can remember were


    the best times she had with the people she loved.


    Inhad niya ang isang kamay sa anak. “’Uwi na tayo?”


    Sunod-sunod na tumango ang bata kasabay ng pamamasa ng mga mata. Mabilis na inabot nito ang


    kamay niya. Magkahawak-kamay sng lumabas na ng kanng bahay. Sa gate ay naroroon na ang


    isang sasakyan. Sa tabi niyon ay naroroon rin ang mga magng ni Timothy na parehong nakangiti sa


    kan ng anak. Ang mag-asawa ang maghahatid sa kan sa airport.


    “You will always be a daughter to me, Lea. At si Janna ang parating nag-iisang apo ko.” Anang ina ni


    Timothy kasabay ng mahigpit na pagyakap sa kan ng anak. “Thank you for making my son so happy


    while he was still alive. Thank you foring to our lives. m kong nasaan man siya ay masaya siya


    sa naging desisyon ninyong mag-ina. It’s time you be happy again.”


    Gumanti nang mas mahigpit na yakap si Lea sa ginang. Kuntentong naipikit niya ang mga mata. Sa


    isip ay nakita niya ang nakangiting mukha ni Timothy hanggang sa naho iyon at ang mukha na ni


    Jake ang pumalit.


    “In a town we both call home, you will always find me there… waiting. No matter how long it takes,


    Lea.” Nala niyang pahabol pa ng binata bago umalis ng Ad noon.


    Jake, pauwi na kami… sa wakas, pauwi na kami sa ‘yo.


    INILIBOT ni Lea ang tingin sa loob ng simbahang kinaroroonan. Nala niya noong mga bata pa s


    nina Leandra at Jake. Dahil tanghali na siya mads nagigising tuwing Linggo ay nauuna nang


    magsimba ang mga magng sa kanya. Siya naman ay susunduin tuwing hapon ng magkapatid para


    magsimba kahit pa nagsimba na rin ang mga ito nang umaga parang may makasama siya.


    Before she knew the meaning of pain, Lea was kind of spoiled. Ngayon niyang na-realize ang bagay


    na iyon.


    Nang mamatay si Leandra ay si Jake na ang naging kasa-kasama niya sa pagsisimba. Kahit sa


    paggawa noon ng mga assignments at projects niya ay nasa tabi niya ang binata. Kung tutuusin ay


    parating nasa buhay niya si Jake. Noong nagsolo siya ng bahay ay ito pa ang nagdoble ng mga


    locks ng mga pinto at bintana sa bahay niya. Ito ang namimili ng mga pagkain o stocks niya sa bahay


    sa tuwing nakakalimutan niya.


    Si Jake rin ang rm clock niya sa umaga. Dahil mads ay tulog mantika siya, ano mang pag-a-


    rm niya ay hindi umuubra. Kaya ito ang pumupunta sa bahay niya at gamit ang sariling susi ay


    kakmpagin siya sa loob mismo ng kwarto niya parang magising siya.


    At habang nagmamadali na si Lea sa pagligo at pag-aayos ng sarili, si Jake naman ay ab na sa


    kusina para ipagluto siya ng almusal. Noon pa man ay inagaan na siya nito. Pabas niya ay


    nakahanda na anghat. Ito rin ang naghahatid sa kanya sa opisina kung w itong maagang


    meeting. At gabi-gabi sa tuwing hindi siya nito nasusundo o kaya ay may date ito ay tatawag ito parati


    para makasigurong nakauwi na siya nang ligtas. O kaya ay pupuntahan pa siya mismo sa bahay niya.


    But she failed to consider those little things before. Because she was expecting for more. And maybe


    that was her mistake. Dapat p ay hindi siya nag-e-expect. Dapat p ay hindi siya nagmadali.


    Dapat p ay hindi niya pinangunahan ang pagmamahal dahilng nasasaktan na siya. Dapat ay


    hinintay niya si Jake. Dahil minahal rin naman siya nito sa huli. Sooner orter, he was destined to


    realize that. Because he was destined to love her… Just as she was destined to love him.


    Dahil ang pagmamahal p, parating nakatadhana. Kung hindi nakatadhana at kung hindi gusto ng


    Diyos ay hindi mo iyon maipipilit sa isang tao.


    It took her several years of pain and struggles just to realize that. Pero wng pinagsisihan si Lea sa


    lumipas na mga taon. Dahil anghat ng sakit at ang bawat patak ng luha ang humubog sa pagkatao


    niya… sa pagkatao nng tatlo nina Jake at ng anak. They havee a long, long way together.


    Napakahaba na ng nkbay n. ng taon na nng ginagawa iyon.


    At gaya ng lyrics sa isang sikat na kanta, ‘What a journey it has been’.


    Huminto ang mga mata ni Lea sa isang nakaupong bulto sa unang hanay ng mga upuan sa simbahan.


    Tapos na ang misa pero nanatili pa rin ito roon.


    “ARAW-ARAW niya kaming dinadw rito, anak. Sabay-sabay kaming kumakain gaya nang dati.


    Pagkatapos ay namamasyal kami. Sa resort niya o kaya ay sa hotel niya. Pakiramdam nga namin ng


    Papa mo, dito siya nagtayo ng ganoong mga negosyo para mappit sa atin. Sa amin niya ibinuhos


    anghat ng atensiyon niya sa nakalipas na mahigit isang taon. Jake was a good man, anak.” Naro


    sa isip niyang sinabi ng ina nang sa bahay n siya unang nagpunta. Doon niya pansamantng


    iniwan ang anak na napagod sa biyahe.


    “Nahuli man niyang na-realize ang mga bagay-bagay, hindi ba’t ang mahga ay na-realize niya pa


    rin? He never had a woman in his life. Araw-araw siyang naghihintay sa inyo dito sa bayan natin.”


    Dahan-dahang nakad si Lea ppit kay Jake. Naabutan niya itong lumuhod sa luhuran sa ibaba ng


    mga upuan pagkatapos ay pumikit. Tumabi siya ng upo sa binata. Gaya nito ay lumuhod rin siya. Pero


    nanatiling siyang nakamasid sa mukha nito. Looking at him right now made her realized just how


    much she had missed this adorable man. She was d that he listened when she told him to let them


    go. Dahil hindi pa para sa kan ang panahong iyon.


    Patuloy mang lumaban si Jake noon para sa pamilya n ay hindi niya ito masasamahan. Dahil hindi


    pa siya magaling. She needed time to heal first before she could join his battle, before she could fight


    with him and before she could start to believe in fairytales again.


    Ngayon ay nakahanda na si Lea na magsim uli. Nakapag-usap na s ni Camille, ang pinsan ni


    Timothy na partner niya sa architectural firm sa Ad. Magtatayo s ng branch niyon sa Mayn


    at siya ang mamamah niyon. Pero sa Pangasinan s titira. Everything had been set. Luluwas siya


    sa Mayn isang beses isang linggo para silipin ang firm. Perohat ng disenyo ay sa itatayong bahay


    n sa San Carlos Pangasinan niya gagawin. Kahit si Janna ay inaming iyon rin ang gusto para daw


    makasama rin ang lolo at l nito.


    Matagal nang nahiwy si Lea sa totoong tahanan niya. And she badly missed home.


    “Hindi ako nagpupunta sa mga lugar na napuntahan na nating dwa. Dahil puro magagandang


    ang meron ako sa mga ‘yon at ayokong mabahiran ang mga ‘yon ng sakit. Pero nandito ako ngayon sa


    isa sa mga paborito nating puntahan. Dahil naniniw ako na sa pagkakataong ito, mas


    madaragdagan pa ang mga magagandang  na malilikha rito.” Hinayaan ni Lea ang mga luhang


    pumatak sa kanyang mga pisngi, mga luhang sa pagkakataong iyon ay d na ng nararamdaman


    niyang saya sa puso niya.


    Kitang-kita niya ang tension na namuo sa mga balikat ni Jake nang marinig ang boses niya. Kasabay


    niyon ay ang pagdt nito at ang pagharap sa kanya. Bumakas ang matinding pagkabi sa anyo nito.


    “L-Lea?”


    She softly smiled. “Hello again, Jake.”


    ILANG sandaling ikinurap-kurap ni Jake ang mga mata. Pero tuwing ididt niya ang mga iyon ay ang


    nakangiting mukha pa rin ni Lea ang paulit-ulit na nakikita niya. Hindi makapaniwng iniangat niya


    ang mga kamay pahaplos sa mga pisngi nito. Namasa ang mga mata niya nang mahawakan ito. This


    time, the image in front of him was no longer a product of his imagination.


    This time, it was real. She was real and she was really beside him.


    Sa pagkakataong iyon ay sa kanya nang nakatingin si Lea. At sa kanya nang rin nakangiti, ang


    ngiting ng beses niyang hiniling noon na maibigay rin nito sa kanya. At ngayon ay nangyayari na


    iyon. Heck, he had missed that smile. And how he loved that beautiful smile. It just made him fall for


    her again.


    “You’re back.” Hindi pa rin makapaniwng sinabi ni Jake.


    Tumango si Lea. “Kami ni Janna.”


    “But… why?”


    “Because this is where happiness is waiting for us.” Pumiyok ang boses ni Lea. “And because this is


    where our true home is.” Ikinulong nito ang mga pisngi niya sa mga pd nito. “It’s with you, Jake.


    Home… had always been with you. Ang ak ko noon, nalimutan ko na ang nararamdaman ko para


    sa ‘yo. Pero nang makapagpahinga na ‘to,” Itinuro nito ang kaliwang dibdib. “Nang makapag-recharge


    na siya, saka ko na-realize na ‘yong pagmamahal ko p para sa ‘yo ay tumabing muna. Pero hindi


    siya naw. It stayed somewhere where it was safe.


    “Napagodng siguro ‘yong puso ko. Kaya naghanap ng siguradong magmamahal sa kanya. And that


    was what I needed. I needed to feel loved so I can learn to love again. Timothy’s love helped me pick


    up the broken pieces of myself. Pero nang maw siya, those pieces were back to being broken. But


    then you came. Sa sarili mong paraan, tinuruan mo akong makabangon. You didn’t help me pick up the


    broken pieces. You helped me endure them. Tama ka. Kangan ko p tgang maramdaman nang


    husto iyong sakit kapag dumating iyon sa buhay ko. I needed to feel it all at once. I needed to


    experience it so when the timees that I had to let it go, I could do thatpletely. It was when the


    pain subsided that I’ve started to found love in my heart.”


    Muling pumatak ang mga luha ni Lea. “Marami nang taon ang lumipas. Marami nang nangyari. Sa


    sobrang dami, hindi ko naisip na posible pang dumating ang sandaling ito para sa atin. But His ns


    had always been better than ours. I love you, Jake. Sinabi ko sa ‘yo noon na tumigil na muna sa


    paban. Dahil hindi pa iyon ang oras para sa atin. But can we… start fighting again? I will join you


    this time. I promise.”


    “Pero Lea, hindi naman ako kahit minsan huminto sa paban. I kept waiting every single day. And


    that meant that I kept fighting every single day, too.” Jake smiled despite his tears. “Araw-araw akong


    tumataya para sa ating tatlo.” Napahugot siya ng mlim na hininga nang sa wakas ay maramdaman


    niya ang unting-unting paya ng puso niya m sa sakit na matagal-tagal na ring nanatili roon.


    Idinikit niya ang noo sa noo ng dga. Sa wakas, nagmahal siya at minamahal na rin siya. Sa wakas,


    magkakaroon na siya uli ng tahanan. Dahil nagbalik na ang kanyang mag-ina. Finally, he had found a


    fairytale for his self, too. At gaya ng sa fairytales, napakahirap niyong paniwan. Pero hindi


    napakahirap na maramdaman. Bakit ba hindi niya iyon nakita at naramdaman kaagad noon?


    Love was looking at someone’s eyes and seeing your past, your present and your future all at the


    same time. It was seeing your entire life with that person. It was seeing everything, including all that


    was ugly and beautiful, all that are painful and all that are joyful. Dahil ganoon ang pag-ibig. Iyon ang


    natutunan niya sa loob ng napakaraming taon. Marami iyong mukha. At ang tunay na pag-ibig ay iyong


    nakahanda kang yakapin anghat ng mukhang ipapakita niyon sa ‘yo. Sakit, pait, lungkot, galit,


    pagpapatawad, pag-asa, at saya.


    “Lea, mahal kita. Mahal na mahal kita-kayo ng anak natin. Thank you foring back to me. I knew it


    had been a rough road. But you still managed to find your way back home. Thank you… foring


    home.” Bahagyang humiwy si Jake sa dga at pinagmasdan ang napakagandang mukha nito


    bago niya siniil ng halik ang mgabi nito na agad namang tinugon nito. His tears fell once more as he


    weed her kisses, the kisses that he never thought he would experience again.


    May gandang nagtatago sa likod ng paghihintay kung paanong may pag-asa ring nagtatago sa likod ng


    pakikipaban. There was pain in loving. But there was also joy, too that proves that life… is still


    beautiful, after all.


    WAKASTêxt ? N?velDrama.Org.


    The Novel will be updated first on this website. Come back and


    continue reading tomorrow, everyone!