Chapter 22


    MAINGAT na lumapit si Lea sa nakadapang anak habang natutulog. Nasa tabi nito ang mgapis at


    sketch pads nito. Mukhang nakatulugan na nito ang pag-drawing. Naupo siya sa kama nito at kinuha


    ang sketch pad na pinakampit rito. Ililigpit niya na sana iyon nang mapatitig siya sa papel. Natign


    siya nang makitang ang mukha niya ang nakaguhit roon.


    Janna can draw really well. Buhay na buhay ang ngiti niya doon. Sa ibaba niyon ay may nakast na ‘I


    miss you, Mommy’.


    Namasa ang mga mata ni Lea. Bakit ba paulit-ulit niyang ipinaparanas sa anak ang naranasan niya sa


    ama nito? Nala niya noong mga panahon na nagkikita s ni Jake pero nami-miss niya pa rin ito.


    Because their connection was no longer there. And that was hard. Pero heto at pinaranas niya pa ang


    kahirapan na iyon sa anak. Iyon na yata ang isa sa pinakamasakit na bagay na maaring maranasan ng


    isang ina. Ang masabihan niyon ng anaklo na kung sa iisang bahayng kayo nakatira, nag-uusap


    kayo at nagkikita pero iyon pa rin ang nararamdaman ng anak.


    Napahugot si Lea ng mlim na hininga bago niya binut ang sketch pad ni Janna. Naroroon rin ang


    mukha ni Timothy. Nakaguhit rin doon ang masayang mukha nng mag-asawa. Marami rin sng


    mukha roon ni Timothy pero wng nakaguhit roon ni isa na kumpleto sng tatlo, na isinali ni Janna


    ang sarili. Samantng noong maliit pa ito, kahit human stickng ay ipipilit pa rin nitong gumawa


    basta makumpletong ang family drawing daw n.


    Ang sumunod na tiningnan ni Lea ay ang iba pang sketch pad ng anak. Nasorpresa siya nang


    mabuksan ang isang buong ganoon na puro ang mukha n ni Jake angman. Bagong iyon.


    Nasisiguro niya. Dahil ng buwan pang sim nang iregalo ni Jake ang sketch pad na iyon sa


    anak. Iba’t ibang facial expression n ng ama nito ang naroroon. May nakangiti, nakakunot ang noo,


    salubong ang mga ky, nakatanaw sa myo at meron ding malungkot at… lumuluha.


    Pero sa mga sumunod na pahina ay ang mukha na nng tatlo ang nakaguhit. Puro mukha na n ang


    mga naroroon at sa bawat ibaba niyon ay parating may caption.


    I miss my real parents. I miss my real Daddy. n ang mga salitang iyon sa mga nakgay roon. Sa


    dulo ng sketch pad ay st nang ang nakgay.


    Daddy Tim was the best daddy in the world. He was so good to me. But I still miss my real Daddy. And


    when I miss him, I can’t help but be hurt and hate him. Because we could have been a happy family if


    only he didn’t hurt Mommy. Masaya ako kay Daddy Tim pero mads feeling ko, mas masaya sana


    kung si Daddy Jake ang kasama ko. He’s not the best Daddy. He makes mistakes. But I love him. I


    know he loves me, too. And I feel like Mommy and I could have been happier with him.


    Parang napasong nabitiwan ni Lea ang sketch pad sa nabasa. Ngayon ay m niya na kung bakit


    ganoon nang kmig noon ang trato ng kanyang anak sa ama nito. Mabilis na ibinalik niya ang


    sketch pad sa kama bago lumabas na ng kwarto ng anak.


    She needed time to think. Pero si Jake naman ang sumunod na sumalubong sa kanya. D na nito


    ang mga maleta nito.


    “Hindi ako aalis dahil sumusuko na ako.” Agad na sinabi ng binata. “Aalis ako dahillaban ako.


    Lban pa ako. You told me to leave if I push through this. So, here I am. “Matipid na ngumiti ito. “I will


    fight for what I feel, Lea. Maghihintay ako hanggang sa dumating ang araw na handa ka nang


    tumanggap ng tenant sa puso mo. Naiintindihan kong napagod ka na dahil sa paban mo noon. Kaya


    sa pagkakataong ito, ako naman anglaban… para sa ating tatlo. I will do all the fighting this time.”


    Sumasakit ang ulong napahawak si Lea sa kanyang noo. “Jake-“


    “Almost three years ago, you let me go. And again, I understand. But Lea, if love for you meant letting


    go then, I’m sorry.” Determinadong tumitig sa kanya ang binata. “Because now, for me, it means


    holding on.”


    “I’VE packed your lunch. Ipinagluto ko kayo ni Janna. Tara, kain na tayo.”


    “Goodness,” Napahawak si Lea sa kanyang dibdib sa pagkasorpresa nang ang mukha ni Jake ang


    bumungad sa kanya pagbukas niya ng pinto ng kanyang kwarto. Mayamaya ay nagsalubong ang mga


    ky niya. “Ano’ng ginagawa mo rito?”


    Matamis na ngumiti ang binata. “Ipinalaban ka.”


    “What? ‘Di ba umalis ka na kahapon?”


    “Oo. Pero bumalik ako kaninang madaling-araw para magluto. Gaya nang dati. Hindi ko naman


    pwedeng pabayaan ang reyna at prinsesa ko. Habang hindi mo pa kayang makipagtunggali sa kn at


    sandok, ako na muna. Sabi ko naman sa ‘yo. I will do all the fighting this time.” Kinindatan siya ni Jake.


    “My skills are improving, honey. You should have breakfast with me and Janna. Kahit ngayonng.


    Tinawagan niya ako kagabi. Nabanggit mo raw na babalik ka na sa trabaho ngayong araw kaya


    ipinaghanda kita ng packed lunch.” Inhad nito ang isang pd sa kanya. “Tara na sa kusina?”


    Hindi sumagot si Lea. Mauuna na sana siya sa palakad nang mabilis na pign siya ng binata sa


    braso. “Ano na naman?”


    Sa pagkasorpresa niya ay ikinulong siya ni Jake sa mga bisig nito. “Kapag sobra na ‘yong sakit at


    pakiramdam mo hindi mo na kaya, lumapit ka naman sa akin, o. Please. Ipasa mo sa ‘kin. Sasaluhin ko


    para sa ‘yo. Kapag nanghihina ka na, hayaan mo ako sa tabi mo. Kahit hindi mo na ako mahalin. Tutal,


    hindi naman ‘yon ang hinihingi ko. I just want to be with you this time. I just want you to feel my


    presence this time. Gumanti ka sa mga nagawa ko sa ‘yo noon. Alin mo ako, magpapaal ako.


    Murahin mo ako. Sampalin mo ako. If those things will ease your pain, then just do it.


    “Ayokong magsisi na w akong ginawa para sa ‘yolo na ngayong nasasaktan ka na naman nang


    sobra.” Maingat na pinakawn siya ni Jake. Hinawi nito ang buhok niyang tumatabing sa kanyang


    mukha. “ng beses na akong nawn. Kaya m ko ‘yong pinagdaraanan mo. I won’t distract you


    from the pain, Lea. You have to feel it. Completely. So, you can let it go…pletely.”


    Muli ay hindi nakapagsalita si Lea. May kung anong para bang humaplos sa puso niya. Bumitaw siya


    sa binata. Pero hinawakan uli nito ang kamay niya. Napaharap siya rito. He smiled, that familiar warm


    smile.


    “I want you to start this brand new day with a thought that you are not going through this tough time


    alone. I’m with you. So, is Janna. And… we love you. So much.” Itinaas ni Jake ang isang kamao sa


    ere. “So, keep fighting, Lea!”


    Nangilid ang mga luha niya.


    NAPAHINTO sa palakad si Lea nang matanaw ang dwang pamilyar na bulto sa harap ng


    architectural firm niya. Sa tabi ng isang itim na sports car ay nakatayo sina Janna at Jake na parehong


    nakangiti sa kanya at halos sabay pang kumaway nang makita siya. Mukhang magkasundong-


    magkasundo na ang mga ito ngayonlo na nang magkahawak-kamay pang nakad ppit sa kanya


    ang mga ito.


    m niyang nasaktan rin ang anak sa pagkaw ni Timothy. But Jake came to their rescue. Dahil sa


    mukha nito ngayon.


    Walong buwan. Walong buwan na sa Ad si Jake. Sim nang bumalik si Lea sa trabaho halos


    dwang buwan na ang nakararaan aylong naging hands-on anglaki sa bahay niya kahit pa hindi


    ito roon nakatira. Hatid-sundo nito si Janna sa eskw. Pagkagaling roon ay siya naman ang sumunod


    na pinupuntahan ng mga ito. Just like the old times. Ito ang nagtuturo ng assignments ni Janna.


    Pagdating rin n sa bahay ay ito pa ang magluluto o kung hindi man ay kakain s sabas. m na


    nito ngayon ang mga paborito n ng anak.


    Sa kabng vigeng din lumipat si Jake. Umaalisng ito sa tuwing tulog na ang kanng anak.


    Pero bago iyon aylapitan na muna siya nito para bigyan ng power hug raw nito na araw-gabi ay


    natatanggap niya m rito.


    Deep down, she must admit, she needed that embrace. She needed the quiet assurance that lies


    within that embrace, the assurance that the heartaches will end one day. Unti-unti ay nasasanay na


    siya uli sa presence ni Jake. Unti-unti ay nagagawa niya nang maniw sa pagmamahal na nababasa


    sa mga mata nito.


    Hindi niya p kayang magmatigas sa mahabang panahon. Lalo na kung nagluluksa pa ang puso


    niya. She needed the strength that she can get from his encouraging smile every morning while saying,


    “Fight, Lea.”


    Gabi-gabi ay ngiti uli ni Jake ang nakikita niya habang sinasabing, “Congrats, you made it today. You


    will make it again tomorrow.”


    Wng ibang kla anglaki sa Ad. Iniwan nito anghat sa Pilipinas para sa kan ni Janna.


    Pero w siyang naririnig rito. Ito ang nag-adjust at hanggang ngayon ay pinipilit pa ring mag-adjust


    para sa kanng mag-ina. m niyang nahihirapan na rin ito. Pero parati pa rin itong may nakang


    ngiti para sa kan.


    “’Wag mo akong tingnan nang ganyan, Lea. Pinapaasa mo naman ang puso ko, eh. Nagagwapuhan ka


    na ba uli sa akin?” Nagbibirong sinabi ni Jake matapos siyang abutan ng isang bouquet ng dw na


    rosas, ang paborito niyang mga bk. Araw-araw ay nakatatanggap siya niyon m rito.


    “You’re really here.” W sa loob na sagot ni Lea mayamaya. “You really stayed here with us.”


    Si Jake naman ang natign. Mayamaya ay ngumiti ito. “Where else could I be? My family is here.”


    “Walong buwan ka nang nandito. Angki na nang isinasakripisyo mo para sa amin. Paano na ang


    mga negosyo mo sa ‘Pinas?” Sa kauna-unahang pagkakataon ay naitanong ni Lea.


    Còntens bel0ngs to N?(v)elDr/a/ma.Org


    “I have trusted people who can take care of them. Saka namo-monitor ko naman ‘yon kahit paano m


    rito. May email naman at cell phone. Besides, this isn’t a sacrifice, Lea.” Magiliw na itinaas ni Jake ang


    mga kamay n ng anak. “We’re together. This is happiness.”