Chapter 21


    “SHE wille around, Jake. Believe me.”


    Napatitig si Jake sa kamay ni Lea na umabot sa kamay niya matapos nitong maupo sa tabi niya. May


    pkaibigang ngiti na makikita sa mgabi nito. Naghirap ang loob niya. For the countless time since


    he saw her again, he silently wished he could own time or at least, get more of it or be able to control it


    even for three minutes. Ipagpapalit niya anghat ng meron siya para sa tatlong minutong kabaliwan.


    Para sa tatlong minutong kakayahan na bumalik sa nakaraan kung saan mahal pa siya nito at ng


    kanyang anak.


    He could be the poorest man afterwards. But at least, he would be the happiest poor of all.


    Dahil nang maw sa kanya ang mag-ina, pakiramdam niya ay tinakasan na siya ng saya, ng pag-asa


    at nghat ng positibong emosyon sa mundo. It was a struggle to keep moving every day. Pero


    kangan. Pinagbuti ni Jake ang pagtatrabaho sa kaisipang ang hotel niya ang mamanahin ng anak


    isang araw. Sa nakaraangbing-dwang taon ay nakapagpatayo siya ng tatlo pang hotel sa karatig-


    Mayn. Nagkaroon rin siya ng pisdaan sa Pangasinan. Noong nakaraang taon din ay binuksan na


    para sa mga tao ang hotel and resort niya roon. ng beses nang lumabas sa magazine at iba pang


    babasahin ang tungkol sa mga aplishments niya. He was a billionaire.


    Pero perang ang meron sa kanya. Ang natitirang pag-asa ni Jake na mabubuo pa ang pamilya ay


    tuluyan nang naho. Wng sandaling hindi niya inasam ang pagbabalik ng kanyang mag-ina. Pero


    ngayong nakabalik na ang mga ito ay hindi niya naman maramdaman. Lalo na ang kanyang anak na


    mas gugustuhin pang mag-drawing sa sketch pad nito kaysa ang makipag-usap sa kanya.


    Araw-araw, dumadw si Jake sa rest house ng pamilya ni Lea sim nang magkita s sa hotel.


    Bago s maghiwy roon ay ipinam sa kanya ni Lea ang address ng mga ito. Dahil


    nagbabakasyonng ang mga ito sa bansa ay sinasamant niya ang pagkakataon. But Janna simply


    wouldn’t let him inside her heart again.


    Dwang linggo nang pinipilit abutin ni Jake ang loob ng anak. Pero sa tuwing inaabot niya ito ay mas


    n ay simpleng tango at ilingng ang isinasagot nito. May mga sugat tgang hindi nagagamot ng


    panahon. Napatunayan niya iyon sa anak. Mads ay para bang nakukulitan na ito sa kanya dahil


    hindi nagtatagal ay nagpapam na itong papasok na sa kwarto nito.


    It hurts him everytime his daughter walks away from him. But it hurts him more everytime shees


    near. Dahil sa tuwing lumpit ito ay m niyang hindi iyon bukal sa loob nito. Dahil mads ay


    kangan pang sunduin ito nina Lea at Timothy bago lumabas ng kwarto para harapin siya.


    Mas nakakapag-usap pa s ni Timothy ngayon kaysa sa sarili niyang anak. Ito pa ang mismong nag-


    initiate na makipapit sa kanya. Kangan daw nng maging magkaibiganlo na at mlim ang


    koneksiyon n dahil iisa ang anak n. He must admit, despite his jealousy, Timothy was really a great


    man. Katd na katd ito ni Lea. Parating may kinang sa mga mata sa tuwing nagkukwento tungkol


    sa pamilya.


    ng araw na ang nakararaan sim nang umalis si Timothy pabalik sa New Zend dahil nagkasakit


    ang ina nito at hinihiling raw na makita ito. Ang m niya ay nang araw na iyon ang nakatakdang pag-


    uwi nito.


    “Nakita ko ang sketch ni Janna no’ng nakaraang araw.” Mayamaya ay sinabi ni Jake. “It was a beautiful


    house. Mukhang magiging arkitekto din ang anak natin. Mabuti nang tga at sa ‘yo siya nagmana


    sahat ng aspeto.”


    Anak natin. Sa ganoong mga salita niya nang nararamdaman na konektado pa rin sng tatlo.


    Pamilya natin. Kung m niyang na limitadong p ang pagkakataon niyang masabi ang


    dwang salitang iyon, sana p ay nilubos-lubos niya na noon.


    ng sandaling pinagmasdan siya ni Lea bago ito muling ngumiti. Binawi na nito ang kamay nito sa


    kanya. Pinigil niya ang sariling abutin ang mga kamay nito. Dahil baka kapag ginawa niya iyon ay hindi


    niya na iyon mabitiwan pa.


    “Janna loves you. May isang sketch book siya na sahat ng pahina ay mukha mong ang naka-


    drawing. I don’t know what’s holding her back.” Bumuntong-hininga si Lea. “I’ve talked to her a


    thousand times already. W naman siyang sinasabi-“ Nahinto ito sa pagsasalita nang bi nang


    tumunog ang cell phone nito na nasa center table. Sandaling kumunot ang noo nito nang masilip ang


    nasa screen bago nagpam sa kanya.


    Tumangong si Jake. Bahagyang lumayo sa kanya si Lea bago nito sinagot ang tawag. Nakatagilid


    ito sa direksiyon niya. Nagsikip uli ang dibdib niya habang pinagmamasdan ito. He was so proud of her


    achievements. Hindi ito nagkukwento sa kanya. Nman niya nang m kay Timothy na meron na


    itong architectural firm at ka-partner ang pinsan ng huli. Hindi siya kahit minsan nagduda sa kakayahan


    nito. He was proud that she used to be his best friend. He was proud that she was the mother of his


    child. He was proud that a wonderful woman like her used to love him. Mukhang umayos anghat sa


    buhay nito nang maw siya.


    Kumunot ang noo ni Jake nang mapansin niyang namu si Lea. Nang mukhang mawawn pa ito ng


    bnse ay mabilis na tinakbo niya ang kinaroroonan nito at sinalo ito bago pa ito tuluyang bumagsak


    sa sahig. “What’s wrong?” Nag-ala niyang tanong.


    “S-si T-Timothy.” Horror filled her lovely face as tears started streaming down her cheeks. “N-nag-crash


    ang s-sinasakyan niyang e-erono.”


    Ad, New Zend


    Six monthster…


    “I’M having strange dreams the past nights. In case something happens to me and you can have your


    chance at love again, don’t mind me, sweetheart. W akong ibang ginusto para sa ‘yo kundi ang


    makitang masaya ka sa piling ng taong nagmamahal rin sa ‘yo. Loving you is the best thing I ever did


    in my life, Lea. Mas marami kaming magmamahal sa ‘yo ay mas mabuti. Kung si Jake man ‘yon, I don’t


    mind. He’s a changed man now, don’t you think?”


    Hindi m ni Lea kung bakit nakaramdam siya ng kakaibang kaba habang nagsasalita ang asawa.


    “’Wag ka ngang magsalita nang ganyan. Tinatakot mo naman ako, eh. ‘Wag ka nang kaya umalis


    bukas? O kaya sa sasama nang kami ni Janna sa ‘yo-”


    “Hindi na. Bakasyon ng bata. Ayokong maputol pa ang pagkakataon niyang makasama ang tunay


    niyang ama. ‘Wag mo nang isipin ‘yong sinabi ko.” Ngumiti si Timothy kasabay ng pagyakap sa


    kanya. Kinakabahan pa ring isiniksik niya ang mukha sa dibdib nito kasabay ng pagganti ng yakap rito.


    “I love you, Tim. I love you so much.”


    “I love you, too, sweetheart. More than life itself. I will always be in a safe ce wherever I go, guiding


    you… loving you and our daughter.”


    Tinampal ni Lea ang dibdib ni Timothy. “Nakakaasar ka na. Kung makapagsalita ka, parang matagal


    tayong maghihiwy.”


    “Matagal naman tga, ah?” Tumawa ito. “Three days din ‘yon. Three hours ngang, hirap na hirap


    na ako. Kaya sasamanthin ko na ‘tong pagkakataon.” Anito bago siya mab na hinagkan sa mga


    Napatitig siya sa mga mata ng asawa. Muli ay nabasa niya ang kip ng purong kasiyahan sa mga ito.


    Kahit paano ay nakalma siya…


    “TIMOTHY!” Sa nala ay ubodkas na napasigaw si Lea habang nakaharap sa dagat kung saan


    isinaboy ang abo ng asawa.


    Sa halos dwampung pasahero na sumakay sa first ss ne kabng na ang kanyang asawa


    anim na buwan na ang nakararaan ay w ni isang nabuhay. Nag-crashed sa dagat ang erono ng


    mga ito pauwing Pilipinas. Ang katawan ng kanyang asawa ang huling na-recover.


    Maraming ipinaliwanag sa kanya ang mga nag-imbestigang pulis tungkol sa mechanical error at kung


    ano-ano pa pero hindi na iyon rumehistro pa sa isip niya.


    Parang sasabog ang dibdib na napaluhod si Lea sa buhangin. Sim nang sandaling tawagan siya ng


    pulis at ibalita sa kanya ang nangyari kay Timothy ay hindi na naw pa ang para bang napakabigat


    na bagay na nakadagan sa dibdib niya. Sa Ad din ang katawan nito dahil naroroon ang mga


    magng nito kaya agad rin sng nagbiyahe ni Janna pabalik roon.


    “You said you’reing back, Tim. You promised you’de back.” Mahina nang sinabi ni Lea. “How


    Content ? N?velDrama.Org.


    dare you make me fall in love with you if you’re going to leave me in the end? You are so unfair.”


    Sa hindi na mabng na pagkakataon ay napaluha siya. Hindi niya m kung paano itutuloy ang


    buhay niya. Pakiramdam niya ay huminto anghathat sa kanya sa mismong sandaling nakumpirma


    niyang w na ang asawa.


    Hindi siya makapagtrabaho nang maayos. Hindi niya mapilit ang sariling mag-design ng tahanan para


    sa mga tao nang hindi naiisip ang sitwasyon ng mismong tahanan niya ngayong nawaw na ang


    haligi niyon. Sa bahay n roon s nanatili ng kanyang anak. Siya ang nagdisenyo niyon ng buwan


    sim nang makarating s sa Ad noon. And Timothy had it built immediately. Sa tabing-dagat


    iyon. Hindi niya naisip na para p sa kan ni Janna ang bahay na iyon. Doon s tumuloy


    pagkatapos ng kanng kasal. Every corner of that house was filled with his memoy.


    Sa kan ng anak napunta anghat ng ari-arian ni Timothy pero hindi niya iyon kangan. Hindi kahit


    na kan. Hindi niya magawang tanggapin na dumaanng si Timothy sa buhay niya. Napakahirap


    gumising sa umaga na w ang pamilyar na ngiti nitong bubungad sa kanya. Napakahirap maupo sa


    hapag nang w ito sa tabi niya.


    Napakahirap ang matulog sa gabi nang hindi niya ito katabi. Napakahirap ang hindi marinig ang boses


    nito, ang mga pagbibiro nito, ang mga salita nito ng pagmamahal na parating nagbibigay ngkas sa


    kanya. Everything suddenly became hard. Lea wakes up feeling disappointed every morning and goes


    to bed feeling all the more drained.


    “Dapat sumama nang ako sa ‘yo. Para may kasama ka ngayon kung nasaan ka man. God… Tim.”


    Nabasag ang boses niya. “I don’t want you to be just a memory.”


    Nanghihinang ibinagsak ni Lea ang sarili sa buhangin. Hinawakan niya ang daliri niyang may suot ng


    kanyang wedding ring. Inpit niya iyon sa dibdib kasabay ng mariing pagpikit niya. Umagos ang


    kanyang mga luha.


    “Knowing Timothy, he wouldn’t want you sad even for a minute.”


    Nanatiling si Lea na nakapikit kahit pa naramdaman niya ang pagtabi sa kanya ni Jake. Sumama ito


    sa kan ni Janna papuntang Ad noon. ng araw pagkatapos niyon ay sumunod ang kanyang


    mga magng. Pero umuwi na ang mga ito tatlong buwan na ang nakararaan.


    Yet, Jake stayed. Hindi ito umalis kahit minsan. Lalo na para sa kanng anak na unti-unti ay nakukuha


    na nitong muli ang loob. Ito ang mads ay nakakausap ni Janna ngayon. Sa naisip ay muli siyang


    napahikbi. Hindi niya na nagagampanan nang maayos ang pagiging ina. She had been too caught up


    with her grief. That’s why somehow, she was d that Jake was there especially for their daughter. Sa


    guest room ito ng bahay n tumutuloy.


    “Buhay ang kinukuha ng kamatayan, Lea. Hindi ang pagmamahal. As long as we love them, they will


    remain alive and safe in our hearts.”


    “I want to be alone, Jake.”


    “Heck. Anim na buwan ka na naming hinahayaang mapag-isa. Pero hindi ko na ‘yon maibibigay pa sa


    ‘yo ngayon. Hindi ka na nakakatulog nang maayos. Hindi ka rin nagkakain. Lea, you have to live. Why?


    Because you’re alive! It’s your responsibility to live.”


    Unti-unting nagmt si Lea. Sumalubong sa kanya ang nakatunghay sa kanyang mukha ni Jake.


    “Paano ba mabuhay uli?” Halos pabulong na tanong niya.


    “Kung gusto mong mabuhay, bumangon ka. Kumain ka. Gamitin mong rason ang pagmamahal.


    Nandyan pa ang anak natin, naghihintayng na bumalik ka sa dati. Nandyan din ang mga magng


    mo na nananngin para sa ‘yo. And then there’s… me.” Bahagyang ngumiti sa kanya ang binata. “O


    kaya ganito nang. Kung gusto mong mabuhay, let me love you. Ako nang ang gagawa ng mga


    bagay na dapat ay gagawin mo. Agaan kita. Ako nang ang magbabangon sa ‘yo. Ang


    magpapakain sa ‘yo, ang mananatili sa tabi mo.”


    Napatitig si Lea sa mga mata ni Jake. Noon pa mang una s nitong magkita sa hotel pagkabalik n


    ng anak sa Pilipinas ay may napansin na siyang kakaiba rito. Hindi rin nakaligtas sa kanya ang tatlong


    salita na binanggit nito kahit pa hindi na nito iyon inulit pa. Pero pinilit niya iyong balewin noon.


    Nagbg-bgan siya sa mga nakikita sa mga mata nito. m niyang napansin rin iyon ni Timothy.


    Minsan na iyong sinabi sa kanya ng asawa. But she kept ignoring that. All that mattered to her then


    was her daughter and the love she had found in Timothy.


    Because she couldn’t trust that love. Dahil ng beses siyang binigo ni Jake noon. Mayamaya ay


    naglihis siya ng tingin. Bumangon siya at nagsim nang makad pyo sa binata. Pero humabol ito


    at pinign siya sa braso.


    “Lea, mahal kita. Mahal na mahal kita.”


    Napahinto siya sa palakad.


    “m ko na hindi ito ‘yong tamang panahon para sabihin ito sa ‘yo. Pero ayokong patuloy na lumipas


    ang mga araw na iisang angman ng isip mo: ang pagkaw ni Timothy, ang ak mong nag-


    iisanglaking nagmahal sa ‘yo. Dahil nandito pa ako. Nasanay ako noong nandyan kang. Na kahit


    anong mangyari, nandyan kang. Na kahit hindi tayo nagkakasundo, may mapupuntahan pa rin ako.


    That’s my biggest mistake. Nasanay ako nang gano’n kaya hindi kita napahgahan nang husto. Kaya


    nang maw ka, para akong pinatay.”


    Hindi maitatanggi ang pagsisisi sa mukha ni Jake. “At hanggang ngayong nakita na kita, gano’n pa rin


    ang pakiramdam ko. Patay. Dahil m ko na iba ka na. Na w na ‘yong pagmamahal mo para sa


    akin. And all these years, I wonder how I managed to be alive. And I realized it’s because of your love.


    It’s because you loved me. Your love was like the oxygen that I needed to breathe. Nakampante ako


    masyado noon kasi m ko na sa kab ng pagiging gago ko, nandyanng parati ‘yong oxygen na


    ‘yon. Ni hindi ko naisip na isang araw, posibleng bawiin sa akin ang hangin na ‘yon. And when you’re


    gone, I felt suffocated. I couldn’t breathe. Lea, please, let me love you. Kahit iyon nang. Let me


    breathe again.”


    Pakiramdam ni Lea ay maslo siyang napagod d nang mga narinig. “I was willing to let things slide.


    Kahit na noon ko pa napapansin ‘yong sinasabi mong pagmamahal, pinilit kong balewain ‘yon. Dahil


    ginusto kong may makasama si Janna. Para makaiwas na muna ako sa kanya at nang hindi parating


    ang basag na version ng ina ang nakikita niya sa akin. Pero kung ipipilit mo ‘yan, umalis ka nang


    siguro, Jake.” Pinatigas niya ang boses. “Dahil kung sa ‘yo rinng, ayoko na. Love had broken me


    countless times. Loving you broke me countless times.”


    Inalis ni Lea ang kamay ni Jake sa kanyang braso. “Kung hindi ka man makahinga dahil sa sakit, w


    na akong magagawa para sa ‘yo. I don’t have to be responsible for your feelings just because you love


    me. Iyon ang itinuro mo sa akin noon. But somehow, it was good, wasn’t it?” Wng buhay siyang


    napangiti. “At least ngayon, m mo na ang naging pakiramdam ko noon.”