Chapter 19


    AGAD na napatayo si Jake nang matanaw ang isang partikr na babaeng kapapasok pang ng


    restaurant, ang isang babaeng tinangay anghathat sa kanya nang umalis nang bi dwang


    taon na ang nakararaan nang w manng pam, ang isang babaeng kung saan-saan niya na


    pinahanap pero hindi niya natagpuan, ang isang babaeng pakiramdam niya ay ibinabalik na uli ang


    Ang mukhang sa araw at gabi sa nakalipas na mga taon ay ipinagdasal niyang makita. Pakiramdam


    niya ay huminto anghat ng bagay sa mundo at ang nananatili nang na gumagw ay ang


    babaeng pappit sa kanya ngayon. Everything else went blurry. All that was clear to him was… her.


    She was glowing. Dati niya nang m na maganda si Lea pero mas maganda ito ngayon. Ang mga


    mata nito ay nangingip. At nang gumuhit ang ngiti sa mgabi nito ay sandaling nahigit ni Jake ang


    hininga. Kasabay niyon ay ang pagbilis ng tibok ng puso niya. Just the mere sight of that beautiful


    smile and he was back to thend of the living. Hindi niya m kung anong gagawin kung hindi pa ito


    bian nang tumawag sa kanya noong nagdaang araw para makipagkita. At hindi na siya nakatulog


    pa sim niyon. Kung pwedeng ay hatakin niya na ang oras o di kaya ay sunduin na mismo ang


    kanyang mag-ina ay gagawin niya.


    But Lea insisted that they just meet at the restaurant inside his hotel. Isasama raw nito ang kanng


    anak pero mauuna na muna itong haharap sa kanya. Pagkatapos niyon ay mya niya na raw


    makakausap si Janna. And he had to abide to her conditions even if what he really wanted was to see


    them as fast as he could. Nang huminto sa harap niya si Lea ay nag-init ang mga mata niya.


    He knew that very instant that the Lea he once knew was gone. The one in front of him was a changed


    woman. Sandaling kumuyom ang mga kamay niya. He wanted to hold her. Take her into his arms. And


    kiss her. Para siyang masisiraan sa matinding kagustuhang iyon na bumabalot sa kanya. Pero ngayon


    nang s uli nagkita. Nag-ala siyang baka masira niya ang magandang ngiti sa mgabi nito sa


    oras na ikulong niya ito sa mga bisig niyang parating naghihintay sa pagbabalik nito.


    God, Lea. I miss you so much.


    Pero sa halip ay ibang mga salita ang lumabas sa bibig ni Jake. “Kamusta ka na?” Halos sabay pa


    nng naitanong. Kahit paano ay napangiti si Jake nang marinig ang pagtawa ng dga. He had


    yearned to hear thatughter again.


    “Remember the old times?” Nakangiti pa ring tanong ni Lea. “’Yong kung iisang naman ang tanong


    natin para sa isa’t isa, sabay nating sinasagot? ‘Wanna do it again now? Pagbng ko ng tatlo, sabay


    tayong sasagot.”


    Napatango si Jake. Sa isip niya ay nagbibng rin siya habang ina-analyze kung ano ang eksaktong


    isasagot. Dahil sa nakalipas na mga taon, ang tanong na iyon ang naging isa sa pinamahirap na


    sagutin para sa kanya. One… two, three.


    “I’m married.”


    “I love you.”


    Natign s pareho.


    “SO, how did it go?”


    “Good news!” Masing tumawa si Jake kasabay ng pagtanggap sa wine ss na inabot sa kanya ni


    Near. Gaya ng dati ay kumpleto s nang mga sandaling iyon sa Rack’s Bistro. Katataposng


    tumugtog roon ni Ross. Agad itong lumapit sa mesa n at nakisaya. “Tinanggap ako ni Lea uli. She


    was happy and so was our daughter. In two months’ time, we’ll fix everything and get married.”


    “I knew it!” Mkas na tinapik siya ni Trevor sa balikat. “Congrats, man! This calls for a celebration!”


    Sinenyasan nito ang waiter na mabilis namang lumapit sa kan at nagpadagdag pa ng panibagong


    makakain at maiinom sa mesa n. Kanya-kanya na ring bati at tapik sa kanya ang iba pang mga


    kaibigan.


    “But you haven’t heard the bad news yet.” Mayamaya ay mahina nang sinabi ni Jake.


    “Oh? May bad news p?” Ani Milton na nagsalubong ang mga ky.


    “What is it?” Tanong rin ni Ross.


    “Bad news: tumunog ang rm clock. I woke up and found out that everything’s just a dream.”


    Natahimik anghat habang si Trevor naman ay nagmamadaling muling sinenyasan ang waiter at


    pina-cancel ang mga order nito. Ang mga naunang pagtapik ng mga ito sa kanya ay nauwi sa


    mlakas na pagkutos sa kanya. And he needed that. Desperately. Kangan niya ng may


    mangangmpag sa ulo niya para matauhan na siya. Pagkagaling sa hotel ay sa Rack’s Bistro na


    dumeretso si Jake. Kangan niya ng may makakausap. Kundi ay baka matuluyan na siya.


    “Ano tgang nangyari, pare?” Hindi nagtagal ay seryoso nang tanong ni y.


    Inubos ni Jake angman ng wine ss. Nang hindi makuntento ay kinuha niya na ang mismong bote


    at doon na uminom. Nang maubos iyon ay inagaw niya ang boteng hawak ni Ross at iyon naman ang


    sumunod na ininom. Sumandal siya sa upuan at kusa na ring huminto pagkaraan ng ng minuto nang


    maro sa isip niya ang mukha ni Lea. Namasa ang mga mata niya.


    “N-nagkamaling ako ng rinig, ‘di ba?” Nala ni Jake na parang tangang sinabi niya kanina sa


    restaurant.


    Pinakatitigan siya ni Lea. Mayamaya ay napailing ito. “Ako yata ang nagkamali ng rinig.” Bahagyang


    tinapik pa nito ang mga tainga nito bago ito muling humarap sa kanya. Bumalik ang magandang ngiti


    sa mgabi nito. “Teka, pwede bang maupo na muna tayo?”


    “S-sure. I’m sorry… I-I forgot my manners.” Tangkanglapit sana si Jake kay Lea para ipagh ito ng


    upuan gaya ng nakagawian n noon pero umiling ito. Ito na ang kusang hum ng upuan nito. ng


    segundong nakatayo pa rin siya roon habang nakatitigng kay Lea.


    Nakasuot ito ng dw na bestida na hanggang khati ng mga tuhod nito ang haba. Right. Yellow was


    her favorite color. He knew that now. Mas bumagay rin dito ang highlights nito. Para itong modelo


    ngayon. Hindi nakaligtas sa kanya ang humahangang mga mata ng mga klakihan sa restaurant


    nang dumaan ito. Sabagay, dati pa naman ay marami na tgang humahanga rito. Nang para bang


    nagtatakang tuming ito sa kanya ay sakang niya nagawang maupo na rin sa harap nito.


    At dahil nakaibabaw sa mesa ang mga kamay ni Lea ay agad niyang napansin ang singsing nito. Para


    siyang sinaksak ng kung ano sa nakita. Sa pagkakataong iyon ay hindi niya na pwedeng ipagpilitan


    pang nagkamali siya ng rinig. Dahil iyon ang nagsusumigaw na ebidensya. Natla siya.


    “I know that you have so many questions to ask. I’m sorry, Jake.” Mapagkumbabang panim ni Lea.


    “I’m sorry that I took Janna away without telling you. I knew that was very unfair of me. Pero nang mga


    panahong ‘yon, kinangan kong tgang lumayo na muna. Sa pgay ko ay gano’n rin si Janna.


    Pare-pareho na tayong nasasaktan sa kapipilit nating magsama-samang tatlo.” Matipid na ngumiti ito.


    “At sa tingin ko naman, nakabuti rin ang naging paghihiwy natin para sa atinghat.


    “Having nomunication at all prevented us from more pain. And it gave us time to think and to


    reflect on things. Sana maunawaan mo kung bakit ko nagawa ‘yon. At sana rin ay mapatawad mo ako.


    I hope that one day; we can go back to the old times. We can go back to being friends again for our


    daughter’s sake.”


    ng sandaling hindi nakapagsalita si Jake. Nang makabawi ay pinilit niya ang sariling ngumiti. “I have


    nothing to forgive, Lea.” Mapait niyang sinabi. “Sa dami ng mga kagaguhan ko, ng mga naging


    kakngan ko sa inyo ng anak ko, sino ba ako para magmatigas pa? Ako ang nagkamali. Ako ang


    dahn kung bakit nangyari ang mga nangyari.” Nagsikip ang dibdib niya. “What happened for the past


    two years was never easy but of course, I understand.”


    Para siyang binuhusan ng asido nang hindi nagtagal ay matanaw ang anak na pappit sa mesa n


    ni Lea… kasama ng ibanglaki. Ni Timothy. At para bang hindi pa sapat na kaparusahan ang


    nangyayari dahil nang huminto ang dwa sa mesa n ay bumakas ang pag-aalingan sa mukha ni


    Janna na bumitaw sa kamay ni Timothy. Tumango na muna ang huli at ngumiti sa bata bago parang


    napipilitan na dahan-dahang lumapit sa kanya ang anak. Binati siya ni Timothy pero ni hindi niya


    nagawang sumagot. He was too damn crushed to utter a word.


    Nagpam na muna sina Timothy at Lea para mabigyang oras daw sng mag-ama. Magkaakbay na


    umalis ang dwa. They looked so good and so happy together. And while watching them, Jake


    couldn’t help but wept. Hindi niya na inalintana kung may mga tao man sa paligid. Itinukod niya ang


    isang tuhod sa sahig bago inabot ang anak at niyakap.


    Lumuha siya para sa dami ng oras at pagkakataon na mayroon siya dati pero sinayang niya, para sa


    atensiyon na kanyang-kanyang dati pero hindi niya nabigyang hga. He wept for a family that will


    never be his again. He wept for the perfect woman he could have had. He wept for the love that he


    didn’t deserve but was given to him nheless. But that love was now transferred to the man who


    now owns the ones he used to have.


    He wept for the countless if only’s and could have been’s that were suddenly ying in his head. He


    wept for a daughter that couldn’t even move her arms to embrace him back.


    “I miss you, princess. I’ve missed you every day for the past two years.” I’ve missed you and your


    mother so much. “Kumusta ka na?” Mabilis na pinunasan ni Jake ang mga luha bago siya sandaling


    humiwy sa anak. Inlayan niya itong maupo sa binakanteng upuan ng ina nito bago niya ito


    pinagmasdan. “You’ve grown taller and prettier.”


    Matipid na ngumiti si Janna. “Thank you.”


    Every second, he felt like somebody was punching his chest. At pkas nang pkas ang bawat


    suntok na iyon. Aabutin niya na sana ang mga kamay ng anak pero bi ay nawn siya ng tiw sa


    sariling gawin iyon nang mapatitig siya sa mga mata nito, sa mga matang katd na katd ng sa


    kanya, mga matang gaya rin ng sa kanyang kapatid at ina. Pakiramdam niya ay tatlong pares ng mga


    mata ang bi ay nakatitig sa kanya. Sa anak, sa ina at kapatid. Athat ng iyon ay pare-parehong


    binigo niya.


    He failed to fulfill what he promised to his mother before she died. He failed to protect his sister. And


    now, he failed to protect his own daughter. Hindi niya nagawang protektahan ang puso nito m sa


    sakit. Hindi niya rin nagawang tuparin ang ipinangako rito na magiging mabuting ama. Ano nga bang


    karapatan niyang tawagin pa itong anak kung hindi naman siya nagpakaama rito?


    “Janna… do you hate Daddy?”


    Têxt ? N?velDrama.Org.


    ng segundong pinagmasdan si Jake ng anak bago ito umiling. “I don’t.” Inpit nito ang mga kamay


    sa kanya at inabot ang kanyang mukha. Mayamaya pa ay nakita niya ang pangingilid ng mga luha nito.


    Agad na tumayo ito sa mesa. “I’m sorry, Daddy. I don’t hate you now. But I… I don’t think I like to see


    you at the moment. I don’t think I’m ready to talk to you yet. Babalik na po muna ako kina Mommy at


    Daddy Tim.” Anito bago nagmamadaling nanakbo pbas ng restaurant.