Chapter 17


    ILANG oras nang nakayukyok si Lea sa manib pero hindi niya pa rin mman ang gagawin. Nasa


    tabi niya ang anak na gaya niya ay tahimikng. Nang magising ito na w na ang ama noong


    nakaraang mga araw ay hindi na ito nagtanong pa na hanggang ngayon ay ipinagpapasmat niya.


    Napakarami nang nangyari sa buhay nng mag-ina sa loobng ng halos isang linggo. Nag-resign na


    siya sa trabaho. Ipinagbili niya rin ang bahay niya. Mabuti nang at may dati siyang kliyente na noon


    pa ay interesado na sa design niyon. Dahil milyonaryo ang nakabili ay hindi na siya gaanong


    nagkaroon pa ng problema sa transaction. Mabilis na naisaayos ang mga papeles. Money had always


    served its purpose when it came to those things. Noong nakaraang arawng s nakaalis ng bahay


    na iyon kaya sa hotel s tumuloy ng anak. Pakiramdam niya ay tuluyan na siyang mawaw sa sarili


    kapag nanatili pa siya sa bahay na iyon. Ang ibang mga gamit roon ay ipinagkatiw niya na sa


    bagong may-ari.


    A day after Jake left, Lea went to the nearest parlor. Pingyan niya ng highlights ang buhok niya.


    Namili rin siya ng mga bagong damit at gamit. It was supposed to be an aplishment. Pero w na


    siyang makapa sa puso niyang kahit na ano. Nakakamanhid din p ang pagmamahal. Parang sa


    sobrang pagmamahal, w na siyang maramdaman. Sahat ng iyon ay nanatiling tahimikng ang


    anak.


    Inayos na rin ni Lea ang mga dokumento ni Janna sa eskwhang pinapasukan. Nag-usap na s.


    Gusto niya itong i-transfer sa ibang eskwhanlo na at no niyang lumipat ng tirahan at gaya nang


    nakaraang mga araw ay tumangong ito.


    Pero hindi niya m kung saan pupunta. Iyon ang problema. She was desperate to be away. But she


    had no ce to go.


    And she badly needed her parents. She had always needed them. Dahil hindi niya na m ang


    gagawin. She felt like aplete failure. Nanliliit na rin siyang humarap sa anak.Còntens bel0ngs to N?(v)elDr/a/ma.Org


    Mariing nakagat ni Lea ang ibabangbi bago unti-unting nag-angat ng ulo at nilingon ang anak. Nahuli


    niya itong mabilis na nagpapahid ng luha. She felt all the more wasted. Ni hindi niya makuhang i-


    nakaraang mga taon. She had to fight. She had to be strong because she was a mother now.


    Pero paano ba kapag naubos na rin angkas ng isang ina? Saan ba ito pwedeng kumapit? Paano ba


    kapag natatakot na rin ang isang ina? Paano ba kapag naliligaw na rin ngndas ang ina?


    Sana ay pwede niyang sabihing ‘time-out’ na muna. Dahil hindi niya na kaya.


    “I’m sorry, Janna. I’m sorry.” Punong-puno ng pagsisising bulong ni Lea. “Do you hate Mommy now?


    Because if you do, I will understand. Because right now, I hate myself, too. I’ve always wanted to be


    the best mother for you but I always fail.” Pumiyok ang boses niya. “I’m sorry that I can’t be the mother


    you hoped for me to be.”


    “You… are the best mother in the world, Mommy.” Namamasa rin ang mga mata na sagot ng kanyang


    anak. Agad na pinunasan ni Lea ang mga pumatak ring luha nito. “And I love you. I love how you still


    read me fairy tales every night even when your own king is missing. I love how you wipe my tears even


    when you couldn’t wipe yours. I love how you cook for me even when you’re busy. How youb my


    hair, how you still smile even when you’re sad. I love that you’re my Mommy. And right now, even if we


    seem lost,” Napalingon si Janna sa paligid. “I love that we’re lost together. W akong fears. Because


    I’m with you, Mommy.”


    Natign si Lea. Lumuluhang niyakap niya ang kanyang anak. Masarap pa rin p ang maging isang


    ina. ng sandaling nanatiling s sa ganoong posisyon. Naghiwyng s nang makarinig s ng


    sunod-sunod na katok sa bintana ng sasakyan.


    Pagharap niya roon ay napalunok siya nang makita ang mukha ng mga magng. Dahil hindi tinted


    ang smin ng kotse niya ay malinaw s nitong nakikita ng kanyang anak. Agad na lumabas siya ng


    sasakyan. Pero bago iyon ay pinakiusapan niya na muna ang anak na huwag na munang bababa.


    Nang makaharap na ang mga magng ay agad na lumuhod si Lea sa harap ng mga ito. Inabot niya


    ang kamay ng mga magng. “m ko po na hindi ako naging mabuting anak. Nagkamali ako.


    Patawarin n’yo po ako. For the past years, I thought you hated me. Pero ngayong isa na akong ina, na-


    realize ko na ang mga magng, hindi p totoong nagagalit sa anak n. Sumasamang ang loob


    n. And they worry. They’re just as scared as their children most of the times. But they don’t show it.


    Because they are trying to be strong. And they really have to be.”


    Bahagyang humigpit ang pagkakahawak ni Lea sa mga kamay ng mga magng. “Isa na akong ina.


    At nasa kotse po ang anak ko. Pero lumpit po ako uli sa inyo ngayon hindi bng ina. Kundi bng


    anak. Nay, Tay, nanghihina po ako. Sobra. Pwede po bang makahingi ng kahit kauntingkas? Kahit


    ngayonng po.” Napayuko siya habang patuloy sa pagmamakaawa. “Pagkatapos nito, hindi n’yo na


    po ako makikita. Pangako. I just need the strength that I know only both of you can give me. So I could


    pass that strength to my daughterter on. She needed one, too. W na po kasi akong maibigay sa


    kanya. Ubos na ubos na po ako.”


    Pero sa huli ay bumitaw pa rin ang mga magng sa pagkakahawak niya. Bigong napahagulgol si


    Lea. Pero nabi siya nang mayamaya ay halos sabay pang lumuhod rin ang mga magng sa harap


    niya kasabay ng mahigpit na pagyakap sa kanya.


    Nalabo ang mga mata sa pagluhang napating siya sa kngitan. Nang maramdaman ang yakap


    na iyon ay saka niyang na-realize kung gaano katagal na p siyang nakikipaban para sa isang


    bagay na m’t sapul ay imposible niya nang makuha. At pagod na pagod na siya.


    Sa yakap ng mga magng ay tuluyan na niyang isinuko angban.


    HINDI maipaliwanag ni Timothy ang nararamdaman nang sa wakas ay matanaw niya si Lea. Nag-iisa


    ito sa ty hindi kyuan sa farm ng mga magng nito. Sandaling humigpit ang pagkakahawak niya


    sa manib. Papunta na sana siya sa New Zend nang araw na iyon.


    Dumaanng si Timothy sandali sa bahay nina Lea para magpam sa mag-ina dahil matagal-tagal


    rin sng hindi magkikitalo na at sa ospital ng tiyuhin doon niya na gustong magtrabaho pero


    natusan niyang hindi na doon nakatira sina Lea.


    That very moment, he knew that something was wrong.


    Sumunod na pinuntahan ni Timothy si Lea sa opisina nito pero natusan niya ring nag-resign na ang


    dga. Pinuntahan niya rin si Janna sa eskwhan pero nman niyang hindi na ito pumapasok


    doon. Sa Pangasinan na siya sumunod na nagbiyahe. Ipinagpaliban niya na muna ang pag-alis. Lea


    will always be more important to him than anything else.


    Nag-iba man ang ky ng buhok nito ay m niyang si Lea pa rin ang nakikita. Kabisado niya na ang


    dga. Ang paraan nito ng pagtayo, ng palakad at anghathat ng tungkol rito. She was wearing


    jeans for the first time. And a in yellow shirt, her favorite color. Naka-rubber shoesng din ito. m


    niya ang kwento ng buhay nito kaya kahit paano ay napangiti siya. Finally, Timothy was seeing Lea.


    And not a replica of someone else.


    Bumaba na siya ng sasakyan at halos patakbong npitan ang dga. Agad na niyakap niya ito m


    sa likuran. “You should have called me.”


    “Bakit pa? Papunta ka na sa ibang bansa. I didn’t want to give you any more trouble.” Mahinang sagot


    nito. “Bakit ba nandito ka pa?”


    “Ano’ng nangyari?” Sa halip ay ganting-tanong ni Timothy. Hindi sumagot si Lea. Bumitaw siya rito at


    iniharap ang mukha nito sa kanya. “Natalo ka?”


    Nag-iwas ng mga mata ang dga. Nagsikip ang dibdib niya nang bago iyon ay mahuli niya ang


    pagrehistro ng matinding sakit sa mga mata nito. Napahugot siya ng mlim na hininga bago niya


    muling iniharap sa kanya ang mukha nito. Ikinulong niya ang mga pisngi nito sa kanyang mga pd.


    W pa siyang pahinga m sa dere-deretsong pagbiyahe. Hindi rin siya nakahinto kahit na sandali


    para kumain. He was tired. Pero agad na naho ang kapaguran na iyon nang makita niya ang mukha


    nito. “Pag-ibig pa rin ba ‘yon? Iyong ng beses na masmang na ang sakit kaysa sa saya? Iyong


    w nang kilig, puro na lungkot at pait?”


    ng beses na nangako si Timothy sa sarili niya na hangga’t masaya si Lea, hindi siya manggugulo.


    Pero nasasaktan na naman ito nang husto. Sinabihan niya na si Jake. Hindi ito nakinig. Kaya papasok


    na siya sa eksena. Bah na.


    “You tried. You loved. Sapat na ‘yon, Lea. Bitaw na. Mabuti na ‘yong maw siya sa ‘yo ngayon para


    minsanang sakit. Para minsan kang masasaktan kaysa ang araw-araw mo nga siyang kasama at


    araw-araw ka ring masasaktan. Tama na.” Sandaling napahinto si Timothy bago nagpatuloy. “Finders


    keepers. I found you first. And I’m never gonna let you go again. I stayed in the sideline for years. At


    hindi ko na uli ‘yon gagawin ngayon. Lea, pwede ka namang magmahal nang hindi nasasaktan.”


    Namasa ang mga mata ng dga. “Paano?”


    “Mahalin mo ako. Hindi ka masasaktan.”