Chapter 15


    “THANK you not just for tonight, Tim. But for everything.”


    Ngumiti si Timothy kay Lea nang makita ang sincerity sa mga mata nito. Kahit kan tga ay


    napakadali nitong basahin. Marahang hin niya ang dga ppit sa kanya at hinagkan sa noo.


    Bago niya nakla si Lea ay w siyang ginusto na hindi niya nakuha. Sa bawat gagawin niya ay


    sinisiguro niyang nananalo siya. Na nagtatagumpay siya. Ganoon rin pagdating sa babae. Kapag may


    nagugustuhan siya ay nakukuha niya. W siyang pakim sa kung paano mang paraan makuha ang


    gusto. Ang mahga ay makuha niya.


    But meeting Lea changed him. At kusa niyang niyakap ang mga pagbabagong din nito sa buhay


    niya. Ito ang nag-iisang babaeng hindi niya nakuha. Hindi na siya gumawa ng paraan para makuha ito.


    Dahil duda siya kung… magpapakuha nga ba ito. Nakuntento na siyang maging sandn ni Lea sa


    pagdaan ng panahon. Nakuntento na siya sa kung ano ang kaya nitong ibigay. For the first time, he


    didn’t care about his ego, his heart, or his self. All that mattered to him was the happiness of this very


    beautifuldy in front of him.


    Yes, she was very beautiful. If only Jake would see that.


    Hindi gaya ng inaak ni Lea ay si Timothy ang mas natututo rito. Siya ang natuturuan nito. Sa


    pagdating nito ay mas nagawa niyang pahgahan ang salitang pagmamahal. Noong una ay inak


    niya pang dng ng simpatya kaya niya inpit ang sarili rito. Dahil unang pabas pang n ay


    natusan niya nang iba ang itinitibok ng puso nito.


    Nang si Timothy pa ang nagkataong maging doktor ni Lea, dapat ay iniwasan niya na ito. Because she


    scared him. She made him feel more thanpassion towards his patients. Pero hindi niya napign


    ang lumapit rito. Dahil hindi niya kayang makitang nag-iisa ito. All he knew back then was that he


    needed to be there for her. But that need turned out to be something he never expected.


    He fell in love with her.


    Sampung taon na rin sim nang mahalin ni Timothy si Lea. Masaya ba siya? Oo. Masaya siyang


    natutulungan ito. Masaya siyang siya ang nasasandn nito. Masaya siyang nakikinig rito. Masaya


    siyang nagmamahal rito. Nawawng ang saya na iyon sa tuwing nakikita niyang nasasaktan ito. Sa


    tuwing mas lummang ang kagustuhan niyang sugurin si Jake at suntukin kapag umiiyak na ang


    dga.


    Nakuntento na si Timothy na manahimik. He stayed by her side for years. W siyang hininging


    kapalit. Ang mga pagpapayo niya pa nga ay may kinmanhat sa pagkakaayos ng pamilya ni Lea.


    Dahil gusto niyang matupad ang pangarap nito at ni Janna na para niya na ring tunay na anak. Gusto


    niyang mabuo ang pamilya ng mga ito. Dahil napakahirap na unahin ang sarili niyang kagustuhan, ang


    sarili niyang nararamdaman pagdating sa mag-ina, sa mag-inang kung tumitig sa kanya ay para bang


    napakabuti niyang tao. Kaya naman ginusto niyang panindigan iyon: ang pagiging mabuti.


    Dahil ang pagmamahal na totoo, na-realize ni Timothy, ay nagbibigay. Hindi p iyon give and take.


    Dahil hindi ito nag-iisip ng anumang matatanggap. It’s give and give. At kung mabigyan ka rin o


    makatanggap ka rin sa dulo, bonus nang siguro iyon.


    “May you be loved this time, Lea.” Pabulong niyang sinabi. “Because you deserve it so much.”


    Ngumiting ang dga bago nagpam na sa kanya. Pumasok na ito sa gate. Ppit na sana siya


    sa kotse niya nang mapansin niya si Jake na ppit rin sa kanya. Gaya nang dati ay makulimlim ang


    anyo nito. At magandang sign iyon kahit paano para sa kanya.


    “Mukhang napapads na ang pagdw mo rito, pare. Pero hindi naman na kangan. Dahil nandito


    na ako. Nandito naman ako.”


    Ngumiti si Timothy kahit ang una niya sanang gustong gawin ay suntukin anglaki. “Don’t ever make


    Lea feel lonely again, Jake. Dahil isang-isa nang, eeksena na ako. At hindi ako nagbibiro.”


    Nagtagis ang mga bagang nito. “Pinagbabantaan mo ba ako?”


    “Of course not. Sa maniw ka man o sa hindi pero gusto kong maayos n’yo ang pamilya n’yo. As


    Lea’s most trusted friend and as someone who stayed by her side for the past ten years, I’m giving you


    another chance to make things right.” Tinapik ni Timothy si Jake sa balikat bago niya ito nmpasan.


    “Bihira akong magbigay ng pagkakataon. Kaya sana ‘wag mong sayangin.”


    “Damn you.” Narinig niyang sinabi ni Jake nang pasakay na sana siya sa kotse.


    Nilingon niya ito. “You can curse me all you want and I don’t mind. I’ve been doing that to you for ten


    years anyway.”


    “MAY tatlong bibe akong nakita. Mataba, mapayat, mga bibe. Ngunit ang may pakpak sa likod ay iisa.


    Siya ang lider na nagsabi ng kwak, kwak.”


    Napahinto sa palakad papunta sa kusina si Lea nang marinig ang para bang pinukpok ngta na


    boses na iyon. Dahan-dahan siyang sumilip sa kusina. Nasorpresa siya nang mapatunayang kay Jake


    nga nagmum ang boses na iyon. Nakatagilid ito sa direksyon niya at para bang seryosong-seryoso


    sa ginagawa dahil ni hindi siya nito napansin. But he was singing with gritted teeth as his hands and


    feet moved along with the famous children song.


    “Tayo na sa ilog ang sabi. Kumendeng-kumendeng ang mga bibe. Ngunit ang may pakpak sa likod ay


    iisa. Siya ang lider na nagsabi ng kwak-kwak.”


    Nang makita ang para bang hirap na hirap na paggw ng bkang ng binata ay hindi na napign ni


    Lea ang pagngiti na mayamaya ay nauwi rin sa paghagikgik. Noon napatingin sa kanya ang binata.


    Hindi nakaligtas sa kanya ang pamum ng mga pisngi nito. Dahil nabuking na ay tuluyan na siyang


    pumasok sa kusina. “I never for one moment, thought that you could sing and dance like that. I’ve


    never seen you do it before.” Amused pang sinabi niya. “What was that for, Jake?”


    Napatitig sa kanya ang binata. Hindi nagtagal ay gumuhit ang ngiti sa mgabi nito. “Heck, had I


    known that singing that song was the only way I could see you smile and I could hear youugh again


    like that, I should have done that a long time ago. ‘Di bale nang magmukhang tanga.” Pilyong kumindat


    ito. “’Want me to sing once more?”


    Iginw ni Jake ang mga braso. “Tayo na sa ilog ang sabi. Kumendeng-kumendeng ang mga bibe.”


    Muli ay iginw-gw nito ang bkang. “Ngunit ang may pakpak sa likod ay iisa.” Tinapik nito ang


    balikat. “Siya ang lider na nagsabi ng kwak, kwak.” Sumunod na iminuwestra nito ang mga kamay at


    braso na parang sa bibe.


    “My God.” Naibulong ni Lea habang patuloy sa pagtawa na hindi nagtagal ay sinabayan rin ng pagtawa


    Têxt ? N?velDrama.Org.


    ng binata. Naramdaman niya ang pamamasa ng kanyang mga mata. Napakatagal na rin sim nang


    huli siyang tumawa ng ganoon kasama si Jake. Ni hindi niya na matandaan kung kan eksakto. But it


    felt… nice. Pakiramdam niya ay tuluyan nang nagiba ang mataas na pader sa pagitan n. “You’re


    crazy.”


    Huminto na si Jake sa pagtawa at muli ay pinakatitigan siya habang nangingiti pa rin. Lumapit ito sa


    kanya at ikinulong ang mukha niya sa mga pd nito. “You’re beautiful.” Parang namamangha pang


    sinabi nito.


    Natign si Lea. Muli ay nakaramdam siya ng pagkang. Humakbang siya paatras. Hindi niya na


    itinuloy ang tangka sanang pagkuha ng maiinom sa kusina. Umalis na siya roon at dumeretso


    hanggang sabas ng kanng bahay para mag-jogging. Ganoon ang ginagawa niya sa tuwing


    nahihirapan siyang makatulog. W namang problema kung sa gabi niya iyon gawin. Dahil mahigpit


    ang security sa vige n. Bukod pa roon ay mas nakakapag-isip siya kapag ganoon. Tahimik sa


    paligid. Presko ang hangin. W nang ibang tao.


    Nang mapagod ay huminto si Lea sa namataang yground. W sa loob na nahiga siya sa damuhan


    roon at hinihingal pa ring pumikit. Gustong-gusto niyang sumubok kay Jake. Pero nag-ala siya. She


    had already lost so much by loving him. Naw ang mga magng niya. Naw ang katauhan niya,


    ang pagiging si Lea niya. Naw ang pride niya. Yes, she gained Janna. Pero kahit ito ay muntik na


    ring maw sa kanya. Nag-ala siyang kapag ibinuhos anghat ng nararamdaman ay mas mki


    ang susunod na mawaw sa kanya.


    Hindi nagtagal ay nakarinig si Lea ng mga kaluskos. Pero hindi siya nagmt. Dahil nlanghap niya


    ang pamilyar na swabeng pabangong iyon, ang pabangong paborito niya pa rin hanggang ngayon.


    Mayamaya pa ay naramdaman niya ang pagtabi ng nagmamay-ari niyon sa kanya.


    “Every single day, I watch you and Janna and I couldn’t help but regret. Nasa iisang bahay tayo, oo,


    pero may mga oras na pakiramdam ko ay angyoyo nyo. You have this strong bond with each


    other and I couldn’t get inside that bond. Hindi ko m kung maniniw ka pero… nasaktan ako


    noong araw na hindi mo tanggapin ang proposal ko. I felt like the biggest jerk on the. I… I felt so


    damn worthless. Hindi ako pumasok sa rsyon sa nakaraang mga taon dahil hindi ‘yon maw-w


    sa isip ko.


    “I met Diana and yeah, I fell for her. But still, that worthlessness feeling remained inside me. Nang


    nagpo-propose ako sa kanya, ang rejection mo ang naiisip ko. Nang tanggapin niya naman iyon, saka


    naman ako nag-alingan. I couldn’t protect you and Janna. I always bring pain to the ones I care


    about. Paano kung masaktan ko rin siya? And when we get there at the church on my wedding day, I


    was agitated. Pero hindi ko iyon maamin noon sa sarili ko. I saw Diana having second thoughts and so


    was I. Your face kept popping in my head for reasons I couldn’t understand. And I kept hearing Janna’s


    voice calling out to me. Para akong mababaliw.”


    Nagmt si Lea at humarap kay Jake. Gaya niya ay nakahiga rin ito sa damuhan. Naabutan niya itong


    nakatitig sa kngitan. There was sadness in his eyes. And pain, too. Mga bagay na araw-araw ay


    nasisilip niya sa sariling mga mata sa tuwing humaharap sa smin at sa mismong mga mata ng anak


    na sa batang edad ay natututo na ring magtago ng emosyon. Dahil parati nito iyong pilit na itinatago sa


    kanya. m niyang sa kab ng kasiyahan nito ay may bahagi pa rin ritong nalulungkot. Dahil hindi pa


    s nabubuo nang husto.


    Ano nga bang dapat na gawin kapag parang ang buong pamilya na ang nasasaktan? They’ve been


    hurting for quite a while now. Ang pagkakaiba ngang ngayon ay magkakasama na sng


    nasasaktan. Pero kapag pinaalis niya na ba ang dahn ng sakit na iyon, mawaw kaya ang sakit? O


    Napakahirap din tgang maging ina. Napakahirap magdesisyon. Dahil may iba pang buhay na


    nakaslay sa desisyong iyon.


    “And while she was walking down the aisle, I had these sudden thoughts in my head. Naisip ko, paano


    kaya kung ipinagpilitan ko pa rin ‘yong sarili ko noon sa ‘yo sa kab ng pagtanggi mo? Paano kung


    tayong dwa kaya ang ikinasal? Ano kayang mangyayari? When Alexis came, tiningnan ko si Diana.


    I saw something in her eyes despite of her shock. I saw… hope. Hope of being saved. And then came


    you and our daughter.” Noon humarap sa kanya ang binata. Ngumiti ito. “And I thought, there goes my


    own salvation.”


    Natla si Lea. Sa kauna-unahang pagkakataon, tuluyang umahon ang pag-asa sa puso niya.