Chapter 9
“SINO ang ama?”
Mariing nakagat ni Lea ang ibabangbi nang marinig ang nanginginig na tanong na iyon ng kanyang
ama habang nasa tabi nito ang kanyang ina na nananatiling nakatla sa kanya nang mga sandaling
iyon. Nang makita niya ang pamamasa ng mga mata nito ay agad siyang napayuko.
Apat na buwan na hindi umuwi si Lea sa kanng probinsya. Puro ang pagtawagng sa mga
magng ang nagawa niya para hindi mag-la ang mga ito. Hindi rin nakakadw ang mga ito sa
kanya dahil nahihirapan na raw magbiyahe, isang bagay na lihim na ipinagpasmat niya noon. Dahil
hindi niya m kung paano haharapin ang mga ito. Kng pa rin angkas ng loob niya ngayon. Kung
tutuusin ay w sa no ang pag-uwi niya sa probinsiya. Ginamit niya ang naipong leave sa trabaho
para sana makapagpahinga m sa sunod-sunod na naging projects niya.
Pero sa unang araw ng bakasyon ni Lea ay natagpuan niya nang ang sariling nasa tapat ng bahay
ng mga magng. Ni w siyang dng anumang gamit maliban sa shoulder bag niya. Napahinto sa
masaya sanang pagsalubong sa kanya ang mga magng nang agad na tumutok ang mga mata ng
mga ito sa bahagya nang maumbok na tiyan niya.
“Babaguhin ko ang tanong ko, Lea.” Matigas pa ring sinabi ng ama pagkaraan ng ng sandali.
“Nasaan ang ama?”
Napailing siya kasunod ng paghikbi. Minsan nang tinangka ni Jake na ipam sa mga magng niya
ang katotohanan pero pinign niya ito. Dahil kla niya ang mga magng. m niyang hindi
papayag ang mga ito na wng kasng mangyari. Kaya hangga’t maari ay gusto niya na muna
sanang ilihim ang tungkol sa ama ng dinad niya. Mahirap dahil m niyang sasama ang loob ng
mga magng sa kanya pero mas mahirap kung ipipilit ng mga ito ang gustolo pa at
nakapagdesisyon na siya.
Narinig ni Lea ang paghikbi rin ng ina. Gustong-gusto niya itong abutin at sabihing magiging maayos
rin anghat. Pero kahit siya ay hirap na hirap paniwan ang bagay na iyon. Hindi siya kahit na kan
nagbigay ng pasakit sa mga magng. Maliban sa mga oras na iyon.
“Saan, Lea?” Mayamaya ay garalgal ang boses na tanong ng ina. “Saan kami nagkng sa
pagpapki sa ‘yo? Ano’ng nangyari sa ‘yo, anak?”
Unti-unting nag-angat ng mukha si Lea at pilit na sinalubong ang mga mata ng mga magng.
Nakaramdam siya ng panliliit nang makita ang matinding pagkadismaya at sakit sa mga mata ng mga
ito.
“Patawarin nyo po ako.” Ang tanging nasabi niya. “Ako po ang nagkng.”
Gusto niyang magsumbong. Gusto niyang sabihin sa mga ito na natatakot siya. ng buwan nang at
magiging ina na siya. Ni hindi niya sigurado kung magiging mabuti siyang ina. Gusto niyang sabihin na
nag-ala siya para sa hinaharap. Na nasasaktan siya dahil hindi niya nakikita si Jake. Puro ang
assistant nito na si Therese ang nakakausap at nakakaharap niya na nagdad parati ng mga prutas,
pagkain, at kung ano-ano pa sa kanya. Halos linggo-linggo ay may mga maternity dress at iba pang
materyal na bagay siyang natatanggap para sa kanya at sa bata. Kumpleto na rin ang mga gamit ng
bata sa apartment niya.
Ayon kay Therese ay may binili raw na mas mking bahay si Jake para sa kan ng magiging anak
Têxt ? N?velDrama.Org.
niya pero hindi niya iyon tinanggap. Sobra-sobra na iyon. May pera ring ipinapad si Jake pero ang
para sa pagpapa-check up niyang ang kinukuha niya. Ang iba ay ibinabalik niya na. May driver ring
ini-assign sa kanya ang binata at kasambahay na tinanggihan niya rin. Kasama ni Jake ang mga iyon
na pumunta sa bahay niya. Hindi niya na m kung paano pa ipamumukha sa binata na ito ang
kangan niya at hindi ang kung sino-sino.
Kung tutuusin ay wng problema sa pinansiyal si Lea. Jake provided her with all the things that she
needed. Pero hindi ang mga kaya nitong ibigay ang gusto niya dahil kaya niya rin iyong bilhin para sa
sarililo na at may sariling ipon naman siya. Pero ginagamit niya pa rin ang mga ibinibigay nito dahil
sa pamamagitan ng mga iyon ay nararamdaman niya kahit paano si Jake.
May mga gabing inaatake si Lea ng nerbiyos at gusto niyang tawagan si Jake. Pero paano ba kung
mukhang sa kab ng kgayan niya ay w naman itong interes na kausapin siya? At ano bang
sasabihin niya rito? Ang ak niya noong huling mag-usap s ay hindi siya mag-iisa sa magiging
buhay niya pero nagkamali siya. Because she was alone, m sa morning sickness hanggang sa
excitement at tensiyon niya sa tuwing nagpapa-check up.
Jake would just text her every time, telling her to take care. Parati niyang ipinapam sa assistant nito
ang schedule niya, umaasa na isang araw ay darating ito.
But he never came. Ayaw niyang isipin na nagkamali siya ng pagkakakla sa binata. At ayaw niya ring
ganoonglaki ang ipakla sa mga magng. Isanglaki na ni hindi siya magawang harapin. Mas
Pagkaraan ng sandaling katahimikan na namayani sa kanng tatlo ay tumayo ang kanyang ama.
Lumapit ito sa pinto at binuksan iyon.
“Umalis ka na. Hindi ko m kung bakit umuwi ka pa kung ganyang w ka naman png bk na
magsabi ng totoo sa amin. Saka ka nang bumalik kapag nakahanda ka nang ibangon ang sarili mo
at kapag nakahanda ka nang ipakla ang ama ng anak mo. Dahil pare-pareho ko kayong hindi
kiklanin hangga’t hindi mo ginagawa iyon. Matuto ka m sa naging pagkakamali mo.”
Tuluyan nang pumatak ang mga luha ni Lea. Hindi niya inakng aabot sa ganoon anghat. Lumapit
siya sa ama at tinangka itong hawakan pero iniiwas nito ang mga kamay.
“’Tay, please. Kayo at ang magiging anak ko nang ang meron sa akin.” Nagmamakaawang sinabi
niya. “Huwag naman pong pati kayo ay maw.”
“Kung ganoon ay umamin ka sa amin!” Napaatras si Lea nang sa kauna-unahang pagkakataon ay
nagtaas ng boses ang ama sa kanya. “Sino anglaking gumawa niyan sa ‘yo at hinahayaan kang
mag-isa ngayon? m mo ba kung gaano kahirap ang lumaki nang wng ama? ng beses ko iyong
sinabi sa ‘yo noon pero inulit mo pa rin ang ginawa ng l mo.”
Muli ay hindi nakapagsalita si Lea. Pero patuloy sa paninikip ang dibdib niya. Lumaking w ring
kinlang ama ang kanyang ama. Hindi ka sa kanya ang mga pinagdaanan nito noong bata pa. Sa
murang edad, sa halip na sa eskw ay nasansangan ito at nagtrabaho. Nako ito ng kung ano-
ano para mabuhay dahil napabayaan ito ng ina nito na sinira ang buhay sa k. Pero bago pumanaw
ang l niya ay humingi ito ng tawad sa kanyang ama at inaming nabuntis ito ng isang kakla nito na
pamilyadong tao na kaya hindi nito iyon naiharap sa kanyang ama.
Sa loob ng ng sandali ay gustong malusaw ni Lea sa kahihiyan. Dahil sa nangyayari ngayon sa
kanya ay para niyang ibinabalik ang sugat sa puso ng kanyang ama. Nakaligtaan niya nang isipin pa
ang bagay na iyon.
Pormal na ang anyo ng ama nang ituro nito ang pinto. “Makakaalis ka na.”
Napalingon si Lea sa ina na naabutan niyang nakahawak na sa dibdib nito nang mga oras na iyon.
Mariing nakagat niya ang ibabangbi para mapign ang paghagulgol. Nanghihina man ay pinilit niya
ang mga paang lumakad.
Nakbas na siya ng gate ng bahay n nang makarinig siya ng mkas na pagsigaw m sa ama.
Sa muli niyang paglingon sa pinto ay nakita niya ang ama na sinalo ang nawn ng my na ina.
Kinakabahanglapit na sana siya sa mga magng nang galit na mapasulyap sa direksiyon niya ang
kanyang ama.
“Huwag kang lumapit! Kasnan mo ito!” Isinigaw ng ama ang pangn ng isa sa mgalaking
katiw n sa farm na nasa paligidng nang mga sandaling iyon. Agad naman itong lumapit sa mga
magng at pinasan ang kanyang ina. “Dalhin natin siya sa ospital.” Anang kanyang ama. Nang
madaanan siya ng mga ito ay matalim pa rin ang mga matang tiningnan siya nito. “Huwag ka nang
magkakamaling sumunod. Sim’t sapul ay m mo ang mga patakaran ko dito sa bahay. Mya
kang gawin ang gusto mo pero dapat ay m mo rin ang magiging konsekwensiya niyon. Kung patuloy
kang makikipagmatigasan sa amin, mainam nang magkalimutan na muna tayo, Lea.”
Bumuka ang bibig niya pero w nang anumang salita pang lumabas m roon. Nanatiling siyang
tahimik hanggang sa makyo na ang mga ito. Pero maingay sa loob niya. Maingay sa puso niya na
dinig na dinig niya ang pagkabasag.
Nanghihinang napasandal siya sa kanng gate. Hanggang kan niya ba kakayanin ang mga
pangyayaring iyon sa buhay niya? They say that love gives people the passion to live. But she couldn’t
find any passion in her heart. All that was there was… pain.