Chapter 20


    “ANAK naman, birthday mo ngayon.” Pumiyok ang boses ng ina ni Holly. “That’s something your dad


    and I will always remember. Because that was the very day that I gave birth to the two most beautiful


    girls I’ve ever seen in my whole life. Hindi namin malilimutan ang ganoon kaimportanteng araw.”


    “Tga?” Napahugot ng mlim na hininga si Holly. “Pero bakit pakiramdam ko, naala nyong ang


    mga bagay tungkol sa akin pero ako mismo, kinalimutan nyo?” Hindi niya na napign ang pagragasa


    ng mga emosyon. Birthday niya ngayon. Kahit sa arawng na iyon, pakakawn niya anghat ng


    nararamdaman.


    “Araw-araw, tatlo tayo dito pero pakiramdam ko, nag-iisa pa rin ako. Ni hindi ko kaya maabot kahit na


    anong gawin ko. Angyoyo nyo. Bakit naman gano’n, mommy? Ano bang kasnan ko sa inyo ni


    daddy? Para maayos ko. Hindi nyo naman sinasabi kaya hindi ko maintindihan.


    Nang magdesisyon kayo na pumuntang Ennd, gusto kong sumama. A part of me wanted to


    understand your reasons but there’s also a part of me that couldn’t help but be hurt. Dwa kayo roon.


    Pero ako, mag-isang dito. I couldn’t even stop you from leaving when both of you seemed so eager


    to walk away from me, to put a distance between us.” Pumatak ang mga luha ni Holly. “Mom, dad, ano


    bang nagawa ko? Sabihin nyo naman, please. Para makabawi ako.”


    Nagt si Holly nang ibaba ng ina sa buhanginan ang dng cake. Bi nang siya nitong sinugod


    ng yakap. Napahikbi siya. She had missed her mother’s embrace. “m ko, marami na akong say


    bng anak. Pero aayusin ko ‘to, mommy. Pangako-“


    “Ssh.” Napahagulgol ang ina. “I’m so sorry, Holly. We left because we were so guilty about Hailey’s


    death. Pakiramdam namin, hindi kami naging mabuting magng sa kakambal mo. Ni hindi namin


    m na may sakit siya noon. She suffered all by herself. Pakiramdam namin, napakawng kwenta


    naming mga magng. Hindi pa kami nakakabawi ng husto sa kanya nang kunin siya ng Diyos. W


    kang kasnan, anak.”


    Bahagyang lumayo kay Holly ang ina. Hinaplos nito ang kanyang mga pisngi. “We just couldn’t look at


    you without remembering Hailey, without being hurt, without feeling guilty and without feeling that we


    failed her. You remind us about our failure. Kinangan naming lumayo pansamant dahil


    naramdaman naming sumasama na ang loob mo. Natakot kaming mas magkasakitanng tayo kapag


    nagsama-sama tayo. Our only mistake was that we didn’t exin our side to you. Because you were


    right, we were so eager to escape, to run away.


    And when we left you, we failed as parents again.” Lumuha ang ina. “Ang ak namin,


    masosolusyonan ng pag-alis namin pansamant anghat pero nagkamali kami. Lalong lum at


    naging komplikado ang mga bagay. Patawarin mo kami, anak. Naging makasarili kami.”


    “I’m sorry, too about what I said and did, princess. Patawarin mo si daddy.” Wika naman ni Alfar na


    inabot ang pd ni Holly. Namamasa na rin ang mga mata nito. “Naiintindihan ko naman ang mga


    dahn ni Aleron. Kinausap kami ni Lucia, ang kanyang ina, noong unconscious pa kayo pareho ni


    Aleron sa ospital. Humingi siya ng tawad at ipinaliwanag anghat sa amin.”


    Napasinghap si Holly. Hindi nabanggit sa kanya ni Nick ang bagay na iyon.


    “Pero natakot akong tanggapin muli si Aleron. Dahil sobra-sobra ka kung magmahal. At dahil sa


    pagmamahal mo sa iisang tao, ng beses kang nasaktan. Natakot ako dahil ikaw nang ang


    mayroon kami ng mommy mo. The moment I heard that you were shot, my instinct was to take you


    away from Aleron immediately. Nawn na kami at hanggang ngayon, d-d namin ng mommy mo


    ang sakit na dulot niyon. We couldn’t take another loss, Holly. We won’t survive it. Kapag may nangyari


    uli sa ’yo, hindi na namin m ng mommy mo kung anong gagawin. Iyong mga nasabi ko sa ospital,


    dng ‘yon ng pag-ala ko.”


    Pareho s ng ina na ikinulong ni Alfar sa mga braso nito. “When we all came here, we were at loss.


    Again. Dumistansya uli kami. I’m sorry that we came back to our senses a little toote. Parati kitang


    nakikita. But I kept seeing Hailey in you that’s why I couldn’t look at you. But today, while you were


    standing here, I saw you-for the first time after a long while. I finally saw Holly.” Ngumiti si Alfar. “I saw


    you and it doesn’t hurt like it did before. Nakita kita at kasabay niyon, nakakita ako ng pag-asa. It took a


    while but at least, hope showed finally. Mahal kita, Holly. And daddy is sorry.”


    Gumanti ng mas mahigpit na yakap si Holly sa mga magng. W ng karagdagan pang kangang


    sabihin. Nauunawaaan niya na. At ngayon ay tanggap niya na. Her parents had their shorings but


    then again, so was she. Hindi rin maiiwasan sa pamilya ang humantong sa ganoong sitwasyon. Pero


    m niyang sa pagkakataong iyon ay mas matibay na s kaysa sa dati. Dahil hindi birong unos ang


    nmpasan n. At higit pa roon ay may natatanaw na pag-asa hinding ang daddy niya kundi pati


    s ng ina. Pag-asa. Mking bagay iyon para sa kan.


    “I’m sorry too, mommy and daddy. I love you both so much.”


    “Si Aleron, mahal mo ba tga siya, anak?” Ani Alfar na bahagyang bumitaw kay Holly.


    Sunod-sunod na napatango siya. “Yes, dad. Sobra.”


    ng sandaling pinakatitigan siya ng kanyang ama bago ito bumuntong-hininga. “Ipapakabit ko na ang


    linya ng telepono. Call him and tell him to meet with me sooner before I change my mind.”


    Sa pagkakataong iyon ay si Holly na ang sumugod ng yakap sa ama. “Maraming smat, daddy! You


    don’t know how much this means to me-“


    “Ma’am! Sir!” Agad na naputol ang mga sasabihin pa sana ni Holly nang bi nang humahangos na


    dumating ang isa sa mga kasambahay n. “May gwapong nananawagan po para kay ma’am Holly sa


    TV!”


    KUSANG gumuhit ang sinserong ngiti sa mgabi ni Aleron habang pinapanood ang ina na mukhang


    This text is property of N?/velD/rama.Org.


    natataranta sa pagbi-bake sa kusina. Niluwagan niya ang suot na kurbata at sumandal sa hamba ng


    kusina.


    Iyon ang isa sa mga nala niyang pangarap ni Athan noong bata pa ito: ang makitang nagluluto ang


    ina at ang matikman ang mga luto nito. Hindi man iyon magagawa pang tikman ng ama niya o ni Athan


    ay m niya na saan man naroroon ang mga ito ay masaya ang mga ito.


    Matapos niyang ma-discharge sa ospital may apat na bwan na ang nakararaan ay ang ina ang


    nakiusap na samahan at gaan siya. Nang kahit paano ay nagagawa niya nang makakilos ng


    maayos ay nagpam na ang ina pero pinign niya ito at inalok na manatili nang sa mansyon.


    Tunay ngang mki ang ipinagbago nito. Nag-enroll ito sa isang cooking ss at ng linggo na


    siyang nakakatikim ng mga masasarap na inihahain nito.


    Nala niya rin ang matinding pagkang ng ina nang mman nitong sa balkonahe siya natutulog


    dahil sa mga naiwang marka ng mga karsyon nito sa buong mansyon. Sinamahan siya nito sa


    balkonahe matulog sa loob ng tatlong bwan. W itong remo. Araw-araw ay humihingi ito ng tawad.


    At m niya, sa puso niya na napatawad niya na ito. Iyonng naman ang hinihintay ng puso niyang


    sabik rin sa ina. Kaya sa kunan ay isinuko niya na rin ang dating mansyon n at tuluyang iniwan


    ang bakas ng kahapon roon.


    Lumipat s sa bahay na no niya sanang iregalo noon kay Holly noong kasal n. Doon s bumuo


    ng mga bagong  ng ina, mga ng sa pagkakataong iyon ay masaya niyang babaunin parati


    sa puso niya.


    Ayon rito ay na-realizedng nito ang mga pagkukng nito noong huling pag-uusap n. Katibayan


    roon ang hindi nito pag-withdraw ng tseke na ipinaabot niya rito sa pamamagitan ng sekretarya niya


    noon. Pinilit umano nitong baguhin ang buhay nito. Umalis ito sa pinapasukang bar at iniwan si


    Romulo. Pero hindi matanggap ni Romulo ang paghihiwy ng mga ito kaya parati umano itong


    ginugulo. Nang idemanda nito ng harassment anglaki may isang bwan na bago ang nangyaring


    insidente sa sementeryo ay doonlong nagalit si Romulo kaya siya daw ang binalinganlo na at


    kla siya nito.


    “Anak, kanina ka pa ba dyan?” Ani Lucia nang sa wakas ay mapuna ang presensiya ni Aleron.


    Anak. Sa tuwing naririnig niya iyon m mismo sa mgabi ng ina ay naroroon pa rin ang hindi niya


    maiwasang init na pumapasok sa puso niya. Tumango siya sa ina. Gumanti ito ng ngiti na agad ring


    naho nang bumalik ang mga mata nito sa niluluto nito.


    “Iyong mga sinabi mong paboritong pagkain ni Holly, w ng problema doon, anak. Na-master ko na


    ‘yon.” Nilingon siya ng ina at kinindatan. “Pero ‘yong mga sinabi mong paboritong pagkain ng mga


    magng niya, patay tayo doon, anak. Iyon ang problema. Mga foreign dishes p ang mga iyon. Ni


    hindi ko ma-pronounced dahil nakakabulol. Mukhang kakanganin ko pang bumalik sa cooking ss


    ko. Ayoko pa naman na sana.” Kumunot ang noo nito. “Ang istrikto pa naman ng nagtuturo. Parati


    akong pinag-iinitan.”


    Natawa si Aleron. “You just have to be you, ‘ma. Sapat na ‘yon. Lejardes’ are really nice people. Hindi


    mo kangang mag-la sa kan. Anumang ihain mo, tatanggapin n.”


    “Maraming smat, anak. Maraming smat sa pagtanggap mo sa akin sa kab nghat.” Gaya ng


    dati ay emosyonal na naman ang ina. Niyakap siya nito. “Habang-buhay kong ipagpapasmat ang


    pagkakataong ito, Aleron.”


    Gumanti ng yakap si Aleron sa ina. Marahang tinapik-tapik niya ang likod nito. “Hawak ng Diyos ang


    plot sa bawat kwento ng tao. Pero tayo pa rin ang sumust nito, iyon ang gusto kong paniwan.


    And as writers, we have the power, Aleron. Maaring hindi natin kontrdo ang ng pangyayari pero


    may sarili pa rin tayong mga pant. Nasa mga kamay pa rin natin kung ano ang isust. Depende pa


    rin sa atin ang magiging takbo nghat. That’s why every person is responsible for his story. Kung


    paano mo man ito gustong ist, malungkot o masaya, nasa sa ’yo ‘yon.” Nala niyang wika ni Holly


    noong magkasama pa s.


    Sadyang napakki ng epekto sa kanya ni Holly. Binago nito ang buhay niya. Iniba nito ang kwento


    niya. Dahil sa dga, unti-unti ay naisust niya ng mas maayos anghat. Ikaw nang ang kng,


    Holly.


    How he missed his girl. m niya kung saan ito matatagpuan. Ipinahanap niya ito at ang mga


    magng nito para makampante ang loob niya. Sa ngayon ay basbas nang ng mga magng ni


    Holly ang hinihintay niya. ng ulit niyang pinuntahan si Holly sa Laguna pero matindi ang ginawang


    pagharang sa kanya ng mga gwardya roon. Nanggaling na rin siya ng araw na iyon sa kla niyang


    may-ari ng broadcastingpany atkas-loob na nanawagan sa national television. Ideya iyon ng


    kanyang ina na dahil desperado ay siya ngang sinunod niya.


    Napabuntong-hininga si Aleron. Bawat segundong hindi niya nakakasama si Holly ay daig niya pa ang


    isang ibon na tinanggn ng mga pakpak. Napating siya. Lord, isa nang naman ang hiling ko.


    Ibigay nyo na ‘to sa akin, please. I won’t mess up again, I promise.


    “I AM Aleron Williams, a simple man who fell hopelessly in love with a very wonderful woman. Her


    name is Holly Lejarde. It was my first time to love. At gaya ng mga taong unang beses sumubok sa


    gano’ng aspeto, sumay ako. Iyon ang dahn kung bakit hindi kami magkasama ni Holly ngayon.


    Kaya nananawagan po ako kay Holly at sahat ng mga Lejarde. Please give me a chance, this one


    Holly. I can’t. And I don’t think I can ever do that. Natawa si Holly nang maro sa isip ang napanood


    na panawagang iyon ni Aleron sa telebisyon dwang araw na ang nakararaan. Nag-iwan pa ito ng


    contact number. At noong nagdaang gabi matapos nng makabalik sa Mayn ng mga magng ay


    ang ama niya na ang mismong tumawag kay Aleron.


    Napakapribadong tao ng binata at hindi niya inakng hahantong ito sa ganoon. She felt a tinge of


    pride for her man. Nakatakda sng magkita sa kanng mansyon ng gabing iyon. Pero bago iyon ay


    nagpasama na muna si Holly kay Mang Dante sa simbahan kung saan s dapat ikakasal noon ni


    Aleron. Mki ang papel na ginampanan ng simbahang iyon sa buhay niya. At gusto niyang bumalik


    roon na w ng sama ng loob sa pagkakataong iyon.


    Kapaparada pang ni Mang Dante ng sasakyan nang may panibagong sasakyang huminto roon.


    Kumabog ang dibdib ni Holly. Pamilyar sa kanya ang itim na sports car na iyon. Lalo pang lumakas ang


    kabog ng dibdib niya nang lumabas ang isanglaki m roon. Mabilis na napbas rin si Holly.


    Nagtama ang mga mata n ng binata. God… napangiti si Holly. Sa wakas ay nagtagpo rin sng


    dwa sa simbahang iyon eksaktong isang taon m nang maudlot ang kanng kasal.


    “My knees are suddenly shaking. Pleasee here right now.” Nangingiting wika niya. Hindi na siya


    nagdwang-salita. Mabilis na tinawid ni Aleron ang distansya sa pagitan n. Agad siya nitong


    ipinaloob sa mapagpng mga bisig nito.


    “I love you. I love you. I love you.” Paulit-ulit na bulong ng binata.


    Natawa si Holly sa kab ng pamamasa ng mga mata. “And I love you, too.”


    “I’m d I came here. Nakita kita ng mas maaga.” Idinikit ni Aleron ang noo sa noo ni Holly. “I’ve


    missed you every single second. Tinupad ko ‘yong gusto mo. My mom and I finally reunited. Binigyan


    ko siya ng chance. She’s staying with me now and-“


    Hindi na nakatiis na inabot ni Holly ang mgabi ni Aleron at hinagkan ang mga iyon. Dininig ng Diyos


    ang dasal niya. Higit pa nga roon kung tutuusin. Dahil pati ang pagkakataong iyon ay iniregalo Nito


    para sa kan. Isang napakking bagay ang natutunan niya sa rsyon n ni Aleron. Iyon ang


    kahgahan ng tamang panahon. Tamang panahon para sa paglimot, para sa pagpapatawad at para


    sa pagmamahal. At ngayon na ang kanng tamang panahon. Kuntentong ipinikit niya ang mga mata.


    Aleron was kissing her like he was taking all the time in the world, na para bang iisa s ng iniisip, na


    para bang m nito na iyon na ang oras n. Nang maghiwy ang mgabi n ay magkahawak-


    kamay na pumasok s sa simbahan. Magkatabi sng naupo sa unang hilera roon. May kinse minuto


    pa bago magsim ang misa kaya mangn-ngn pang ang tao roon. Inihilig niya ang ulo sa


    balikat ng binata.


    “Apat na anak ang gusto ko para marami, para masaya.” Parang nangangarap na wika ni Holly.


    “Ano pa?”


    “Kada summer, pupunta tayo sa i. Iyong pangn ng magiging unang anak natin ang ipapangn


    natin roon. Pero saka na natin iyon isipin.”


    “Ano pa?”


    “Iyong pangako mong mga libro sa akin, ha? Isu-surrender ko na ‘yong mga books ko bukas.”


    “Ano pa?”


    “Kangang may pirma ng mga nagst ang mga iyon. Sasamahan mo akong magpa-sign, ha?”


    “Ano pa?”


    Nangingiting nag-angat si Holly ng mukha at humarap kay Aleron. “Next time na ‘yong iba. I’m too


    happy that I can’t think properly right now. Ikaw? W ka bang demand?”


    “W na. Kasama na kasi kita. Lahat ng gusto mo, gagawin natin. Gaya nga ng sinabi ko dati, if you


    want a house filled with books, sigeng. Basta may espasyo pa para sa ating dwa, wng


    problema. Ikaw ang masusunod,mandress.” Kinindatan siya nito. “Kaya bah ka na sa akin.”


    Natawa si Holly. “Kung ganyan ba naman ang sasabihin mo kay daddy, w ring magiging problema


    mamaya.”