Chapter 17


    “YOU BETTER taste right, for crying out loud. I’ve been cooking you for hours!”


    Hindi na napign ni Holly ang pagguhit ng ngiti sa kanyang mgabi habang pinagmamasdan ang


    This text is property of N?/velD/rama.Org.


    nakakunot-noong anyo ni Aleron na nakaharap sa kn. Maging siya ay nagt sa ngiting iyon, ang


    kauna-unahan niyang ngiti pagkalipas ng walong araw na pananatili niya sa i.


    Sa buong durasyon ng pananatili niya roon ay puro si Aleronng ang nagsasalita sa kan. Ayon sa


    binata ay may dwang caretaker roon pero pinauwi na muna nito dahil gusto nitong ito ang personal


    na magsilbi sa kanya, isang bagay na pinagdududahan niya ng husto dahil sanay itong ito ang


    pinagsisilbihan.


    People have always treated Aleron as a king. Kaya sim nang magboluntaryo ang binata na maging


    gad niya, w pa siyang nalagay sa sikmura niyang matinong pagkain. Parating magulo na


    parang dinaanan ng ipu-ipo ang kusina sa dami ng cook books roon na kung saan-saang bahagi roon


    nakgay. Parati pang ngarag ang itsura ng binata. Mabuti nang at puno ng mga prutas at tinapay


    sa kusina. Kapag ang mga luto ng binata na ang iba ay sadyang hindi makain ay sa mga prutas siya


    bumabagsak.


    Aleron had been trying so hard to do things for her the past days but he failed in the cooking


    department. Tuwing umaga kapag lumbas siya ng kanyang kwarto, kng nang aytagan siya


    nito ng png carpet. He was always there to assist her. Ang binata ang siyang naglilinis, ang


    naghuhugas ng mga pinagkainan n samantng si Holly ay tinatanong nang nito kung ano ang


    gusto niyang gawin.


    Puno ng mga damit at gamit pambabae ang tinutuluyan niyang kwarto kaya w siyang problema sa


    isusuot. Nala niya noong mga unang gabi na namamahay siya roon at hindi makatulog. Hindi niya


    na kangang sabihin pa iyon sa binata. Aleron could sense that.


    May grand piano sa kwarto niya at gabi-gabi ay tumutugtog ang binata roon hanggang sa makatulog si


    Holly. Isa iyon sa mga ikinasorpresa niya. Noon niyang nmang marunong p ang binata niyon.


    Ayon dito ay natutong ito m kay Athan. Kahit paano ay naging magaan na ang pagkukwento nito


    ng mga bagay tungkol sa kapatid nito. Noon niyang nalang pareho p s nitong nawn ng


    mahal sa buhay ng taon ding iyon.


    So much had already happened in their lives in just a year. Dahil sa mga pangyayaring iyon kaya siya


    nagkakaroon ng masasamang panaginip. At sa tuwing nagigising siya m sa mga iyon ay maaabutan


    niya si Aleron na nasa loob pa rin ng kanyang kwarto at tumutugtog. At mki ang naitutulong niyon.


    Unti-unti ay nagagawang payapain ng musika nito ang takot sa puso niya. Aleron was one of the


    causes of her bad dreams but he tries to make it up for her simply by being there whenever she wakes


    up.


    May signal rin sa i. Hindi naging mahigpit kay Holly si Aleron. Lahat ng uri ng komunikasyon ay


    mayroon sa i. Naiwan niya ang bag niya noon sa book store kung saan naroon ang kanyang cell


    phone kaya w siyang kad-d sa i. Nala niya bi ang mga readers niya. Ayon kay Aleron


    ay ang mga staff na nito ang nag-asikaso sa mga iyon.


    Ang telepono roon ang ginamit niya para matawagan si Jazeel noong ikwang araw niya na roon.


    Nag-alang ipinam nito sa kanya na bumalik na raw ang mga magng niya sa Pilipinas nang


    mman ng mga ito m kay Mang Dante na nawaw siya. Kasalukuyan na raw siyang


    pinaghahanap ng mga ito. Ipinakiusap niya nang rito na ito na ang magsabi sa mga magng na


    ligtas siya at nasa maayos na kgayan. Hindi niya na sinabi kung nasaan siya at kung sino ang


    kasama niya. Pagkatapos niyon ay hindi na siya muling tumawag sa pinsan.


    Hindi niya rin magawang tawagan ang mga magng. Hindi pa siya handa. It would hurt to call her


    parents and hear the indifference in their voices. Sigurado rin na ipasusundo siya kaagad ng mga iyon


    sa oras na tumawag siya. At hindi niya rin m kung paano ipaliliwanag kung nasaan siya. Bukod sa


    nasa Davao umano s ni Aleron ay w na itong iba pang binanggit na impormasyon sa kanya na


    para bang natatakot rin itong magpasundo siya. Ang sinigurong ng binata ay babalik ang pag-aari


    nitong chopper na siyang naghatid sa kan roon at susundo rin sa kan pagkalipas ng dwang


    linggo.


    Muli niyang pinagmasdan si Aleron. One broken soul trying to heal another broken soul. How odd is


    that? Mayamaya ay natign si Holly nang makita ang pagngiti ng binata matapos nitong tikman ang


    niluluto nito. Huling-huli niya pa ang pagting nito na para bang nagdarasal.


    “Thank you, divine ones.”


    Lumawak ang pagkakangiti ni Holly. Napakasarap pagmasdan ni Aleron nang mga oras na iyon.


    Napakkas rin muli ng naging pagtibok ng puso niya. Mabilis na napatalikod siya sa kusina kasabay


    ng paghawak sa dibdib. Aalis na sana siya roon nang mukhang nahuli na siya ni Aleron.


    “Holly?”


    nganin man ay humarap siya sa binata. Muli ay nakangiti ito sa kanya. Kitang-kita niya ang dimple


    nito sa kaliwang pisngi.


    “I don’t mean to brag.” Itinaas ni Aleron ang isang kutsara kay Holly. “But do you wanna have a taste?


    Hindi na ako mapapahiya dito, pangako.”


    Nagpaubaya si Holly. Lumapit siya sa binata at ibinuka ang bibig nang itapat nito roon ang kutsarang


    hawak nito. At tama ito. Masarap nga iyon. Calderetang baka iyon. Mabuti nang at puno ng stock sa


    ref para sa mga experiment nito. Napatango-tango siya. “You’re right. Pwede na.”


    “Just pwede na?”


    Natawa si Holly. “Fine. It tastes good. Well, it was delicious, actually-“ Hindi niya na naituloy pa ang


    mga sasabihin nang bi nang sakupin ni Aleron ang mgabi niya. She was surprised to feel that


    sudden longing in her chest that she knew, only this man next to her can fill. God, she missed his


    kisses. Dahan-dahan niyang ipinaikot sa batok ng binata ang kanyang mga braso. Ipinikit niya ang mga


    mata. Naramdaman niya ang mga braso nitong pumaikot sa kanyang baywang. Pero saglitng iyon.


    Agad ring bumitaw ang binata sa kanya. Nagmamadaling bumalik ito sa kn at pinatay ang apoy


    niyon.


    “Baka masunog.” Ani Aleron bago muling npitan si Holly at hinalikan sa mgabi. Bumaba ang mga


    halik nito sa kanyang leeg bago siya nito mahigpit na ikinulong sa mga braso nito. “Heck, sweetheart.


    I’ve missed you so much.” He whispered in a voice filled with agony.


    So did I, Aleron. So did I. Pero nakulong ang mga salitang iyon salamunan ni Holly. Natatakot na


    siyang magparating ng mga ganoong emosyon. ng ulit niya ng ginawa iyon noon. At hindi maganda


    ang kinahantungan niyon.


    “PLEASE STAY. Please talk to me even for thest time, Holly.”


    Patayo na sana sa couch si Holly nang marinig ang nakikiusap na boses na iyon ni Aleron nang gabing


    iyon. Nanonood siya ng telebisyon sa s nang tumabi sa kanya ang binata. Sim nang may


    mamagitang halik sa kan ng araw na ang nakararaan aylo niya itong iniwasan. Natatakot siya sa


    nararamdaman. m niyang mahal siya ni Aleron, sigurado na siya sa nararamdaman nito.


    m niyang kung sumugal man siya muli sa binata ay mki na ang pag-asa niyang manalo. Pero


    takot na siyang sumugal. Permanente na yata ang takot na iyon sa puso niya. Tama ang binata, huling


    gabi na n sa i. Ayaw niya man ay m niyang hahanap-hanapin niya rin ang dwang ppag


    na bahay na iyon. It was such a beautiful house, even more beautiful in her eyes because every corner


    of it was filled with white and pink na para bang ginawa tga para sa kanya iyon.


    “I don’t know what to say.” Mahinang wika ni Holly pero mayamaya ay bumalik na rin sa pagkakaupo.


    “Then, just stay.” Ani Aleron. Inabot nito si Holly at niyakap.


    Tahimikng sng nanood ng telebisyon. Hindi na siya mahilig manood kaya hindi pamilyar sa kanya


    ang teleseryeng pinapbas. But it was entertaining. On The Wings of Love ang title niyon. Huling


    nanood siya ng telebisyon noong s pa ni Aleron. At yakap din siya nito noong mga panahong iyon.


    Lahat ng mga ginagawa niya noon ay puno ng mga  ng binata kaya kahit ang simpleng


    panonood ay inihinto niya na nang maghiwy s.


    Pareho sng natign ni Aleron nang marinig ang t ni Rico, isa sa mga karakter sa pbas.


    Tungkol iyon sa sampung bagay na natutunan umano nito m sa mga umiibig.


    “Una, napakatamis ng mga sim. Dito mo matututunan ang tunay na kapangyarihan ng isang ngiti,


    ng ibang kamay na humahawi sa ’yong buhok, ng mga mata na sumisisid sa ’yong kaluluwa.


    Pangwa, napakadaling maging kampante at masanay sa pagmamahal. Napakadaling malunod sa


    akng ang iyo ay mananatiling iyo.”


    Naramdaman ni Holly na natensyon si Aleron. Bahagyang humigpit ang pagkakayakap nito sa kanya.


    “Pangatlo, mapapagod ka. Pero pang-apat, ang tunay na pag-ibig, hindi dapat sinusukuan, ‘di ba?


    Pero pang-lima, ang tunay na pag-ibig ay hindi parating sapat kapag ang mga pakpak na binigay nito


    sa ’yo ay bumigat at naging kadenang ni ayaw kang patayuin. Pang-anim, ang pinakamabagsik mang


    apoy ay namamatay. Maghanda ka sa sakit. Pero ‘wag kang mag-aga ng galit. Ito ang pang-pito,


    iiwanan ka na puno ng sugat at paltos nito. Iiwanan ka nitong abo. Pang-walo, maghanda ka sa


    wakas.”


    Unti-unti nang naging maluwag ang pagkakayakap sa kanya ni Aleron hanggang sa tuluyan na siya


    nitong pinakawn. Tahimik na lumabas ito ng s. Habang pinapanood niya ang payo nito ay


    patuloy na umaalingawngaw sa pandinig ni Holly ang boses


    ng nagsasalita sa telebisyon.


    “Pang-siyam, m ko, parang hindi ka pa tga handa sa wakas. Pero pang-sampu, nandiyan ang


    wakas. At sa wakas, mahalin mo pa siya sa tingin, sa tanaw. M sa abo na iniwan ng dati nyong


    apoy, mahalin mo pa siya. Pero kapag ang pakpak ng dati mong pag-ibig ay naging gapos na, kapag


    angngit na minsan mong nilipad ay naging kulungan na, mahalin mo siya… sa huling pagkakataon.


    Pagkatapos, bitaw na.” Kumabog ang dibdib ni Holly. Nakbas na si Aleron ng front door. Could it be


    the sign?


    Pakiramdam niya, mensahe mismo ng Diyos ang naririnig niya na siyang kumakmpag sa kanya.


    Naro sa isip niya anghat ng mga pinagdaanan, anghat ng naipong sakit at galit niya. Pero


    kasabay niyon ay nala niya rin ang mga pinagdaanan ni Aleron, ang pinanggagalingan nito. Pati na


    ang mga bagay na ginawa nito matapos nitong magbalik sa bansa… para sa kanya. Sa kab ng


    inaak nitong kasnan niya pa rin rito ay nakahanda itong balikan siya.


    Mariing nakagat niya ang ibabangbi. Bakit ba hindi niya iyon naisip agad? Nagpakalunod siya sa


    sariling sakit. Nalimutan niyang isipin na parehong p s ng binata. Pareho sng mga tangang


    nagmamahal pa rin kahit nasasaktan na. Nagkamali s at nagkasakitan pero hindi ba’t ganoon naman


    tga sa pagmamahal? Palibhasa ay nasanay siya na siya ang kumokontrol sa mga tauhan sa mga


    sinust niya.


    Bng manunt ay hawak niya ang sim, gitna at wakas. Kontrdo niya ang mga mangyayari.


    Siya ang gumagawa ng mga problema roon at siya rin ang lumulutas. Pero hindi p pwedeng ganoon


    sa totoong kwento ng buhay. Dahil puno ng twists and turns ang buhay. May sariling isip, paniniw at


    ipinalaban ang hero niya.


    Sa kwento ng pag-ibig niya, hindi si Holly ang writer. Siya ang heroine. Ang Diyos ang siyang


    sumust at nagtatakda ng bawat pangyayari. Ito ang kumokontrol. At nang may ibang kumontrol sa


    buhay niya, nang may ibang nagbigay ng conflict, nahirapan siya. She hadpletely forgotten the


    fact that in real life, the road to happy ending was endless. Habang nabubuhay ang tao, parating may


    pagsubok.


    “Geez,” Napangiti si Holly kasabay ng pangingilid ng mga luha. “Aleron, bagay tga tayo. We are the


    fools until the very end.”


    Tumayo na siya at lumabas ng bahay. Nabi pa siya sakas ng n na sumalubong sa kanya.


    Hinanap niya si Aleron. Nakita niya itong nakaupo sa buhanginan sa tabing-dagat. “Aleron!” Sigaw


    niya. Pero hindi siya nito narinig.


    Napalingon siya sa paligid. Nang wng mahagp na payong ay sinagasa niya na rin ang n.


    Nananakbong npitan niya ang binata.


    “Aleron!” Mkas na pinalo niya ang binata sa balikat. Gt namang nilingon siya nito. “Nababaliw ka


    na ba? Nakita mo nang angkas ng n, ang ganda pa rin ng upo mo dyan? Ano ka ba naman-“


    “Oo, nababaliw na ako!” Sagot ni Aleron sa mkas ring boses. Tumayo na ito. “What we just watched


    back there, pakiramdam ko, mensahe na ‘yon ngngit na dapat itigil ko na ‘to. Wakas na, ano pa bang


    ipinalaban ko? Pero Holly, hindi ko kaya. Ang sakit. Sobra.”


    Mahalin mo siya sa huling pagkakataon… pagkatapos, bitaw na. Nala ni Holly na sinabi sa pbas.


    Strange, just when she thought about giving up, saka niya iyon napanood. At sa huling gabi pa n


    mismo sa i. Susugal siya sa huling pagkakataon pagkatapos ay bah na kung kaya niyang


    bumitaw pa. Dahil tama rin ang iba pang sinabi sa pbas. Hindi pa siya handa sa wakas. “Aleron-“


    “Bakit ka ba kasi sumunod? Bakit nagpan ka rin? Baka magkasakit ka.” Sa kab nghat ay


    bumakas pa rin ang pag-ala sa mukha ng binata. “Pero ayosng, agaan kita. We can stay here


    a little bit more. I was that desperate to stay by your side-“


    Hindi niya na pinatapos ang mga sasabihin pa ni Aleron. Tinawid niya na ang distansya sa pagitan n


    at buong b na hinagkan ito sa mgabi. ng sandali itong nasorpresa bago ito gumanti ng mas


    mab na halik. Sa dami ng mga nangyari, noon niyang naramdaman na sa wakas ay iisa na s.


    His kisses tell her that he never really wanted to let her go. And she kissed him back hoping that he


    would get her message… that she never really wanted to go anyway.


    Nang sa wakas, naghiwy ang kanng mgabi ay buong suyong hinaplos nito ang kanyang mga


    pisngi.


    “I love you, Holly.” Emosyonal na bulong ng binata. “I love you. I love you.”


    “Almost eight months ago, I hated you. I hated you so much. That’s why I don’t know why I kept writing


    about you for the past months. Iyong mga hero sa nob ko, may mga ugali na gaya mo. When I


    describe their smiles, I was describing you. When I describe the way they look, I was describing you.”


    Humalo sa n ang mga luha ni Holly. “When I describe about pain, I was describing us. Maybe


    because despite my pain and my rage, my heart was missing you all these time.


    Mahal rin kita, Aleron. Iyong pagmamahal na ‘yon, nasa puso kong naman. Natakpanng ng ibang


    emosyon pero hindi naw. Dahil hindi naman nawaw agad ang totoong pag-ibig. When it’s real, it


    stays despite the pain.”


    “Hayaan mo akong alisin ang sakit, Holly. Hayaan mo akong makabawi sa ’yo buong buhay mo.


    Pagsisilbihan kita sa abot ng makakaya ko-“


    “Sssh.” Tinakpan niya ng mga daliri ang mgabi ng binata. “You don’t have to. Just be you, Aleron.


    Susugal ako uli sa ’yo kung paanong bumalik ka at sumugal rin para sa akin.”


    Mayamaya ay natign si Holly nang mala ang usapan nng magpipinsan. Nala niya ang mga


    pinakamamahal niyang libro na dgita pang siya ay kinolekta niya na. Mahigit tatlong libo ang


    bng ng mga iyon na ang iba ay m pa mismo sa ibang bansa na pirmado pa ng paborito niyang


    mga manunt. Athat ng mga iyon ay kangan niyang isuko dahil malinaw na lumabag siya sa


    kasunduan. Napatitig siya kay Aleron. Hinaplos niya ang mukha nito.


    “Why?” Nag-alang tanong nito.


    Sa pinakamaikling paraan na m ni Holly ay ipinaliwanag niya kay Aleron ang tungkol sa kasunduan


    n ng mga pinsan niya. “I’m going to give up all my favorite books for you. You better not mess up


    again, okay?”


    “Oh, sweetheart. Bibilhan kita ng maraming mga libro. Pangako. Mas marami pa sa koleksyon mo.


    Kahit punuin mo pa ng mga libro mo ang magiging bahay natin, ayosng. Basta may espasyo pa rin


    para sa ating dwa, w akong magiging remo.” Natawa si Holly. “I’m sorry if you had to


    surrender those books.”


    “You’re worth it. You are worth all the books in the world.”


    Ngumiti si Aleron, isang uri ng ngiting nakarating sa puso ni Holly. And that moment, she knew he


    really was worth breaking the rule.