Chapter 15


    WALA bang awa ang Diyos? Iyong nag-iisang tao na ipinagdarasal ni Holly na huwag niyang makita,


    hayun at nasa harapan niya muli. Pakiramdam niya ay gusto ng pumutok ng puso niya, puso niyang sa


    kab nghat ay hayun at kaykas pa rin ng pagpintig nang muling masyan si Aleron. Mariing


    diniinan niya ang gilid ng mga mata, umaasang mapipigil niyon ang pagluha.


    “m ko na ang totoo. I know what you went through-“


    Mabilis na napailing si Holly. “No, Aleron. You don’t know half of what I’ve been through.”


    Bumakas ang matinding pagsisisi sa anyo ng binata. Inignora niya ang nakikitang pasa sa lim ng


    kaliwang mata nito pati na ang mistng pumutok na gilid ng mgabi nito.


    “Totoong minahal kita. At hanggang ngayon, mahal pa rin kita, Holly. Even before I found out the truth, I


    was about toe back for you. Tama ka. Maybe if Athan is still alive, he would deserve someone like


    you more than I do. Kasi matapang siya. ng ulit siyang sumugal para sa pagmamahal sa inak


    niyang ikaw. But Holly, you knew my story. Nakausap ko si Cedrick kahapon nang puntahan kita sa


    inyo. Ang sabi niya, m mo na daw anghat. m mo rin ang mga pinagdaanan ko. How can I not


    be scared?”


    Nangilid ang mga luha ni Aleron. “I don’t have anyone else in this world anymore. I only have myself. I


    only have this heart, this stupid thing inside me.” Itinuro pa nito ang dibdib. “And if I lose this, I don’t


    think I can ever live again.”


    Humakbang ppit kay Holly si Aleron. Itinukod nito ang isang tuhod sa lupa. Inabot nito ang pd


    niya. “Aminado akong ang gumanting ang dahn kaya ako pumasok sa buhay mo. It was foolish.


    Desperado akong makahanap ng mapagbabalingan sa kawn ko. All I did was to n to get you.


    Because mourning makes me feel all the more invalid, all the more empty. And Athan’s diary helped


    me execute my n. Nakast doon anghat ng tungkol sa ‘yo. At hindi ako naghinng


    magkaibang tao ang nakasama ko sa nakast sa diary. Because Athan was able to describe you


    perfectly except from the way you eat.” Bahagyang napangiti si Aleron pero hindi iyon umabot sa mga


    mata nito.


    “The way you dress, the way you talk and even the way you move while you were with me were all


    written in the diary. Pero minahal kita sa kab ng warning signs sa utak ko. Kinalimutan ko ang


    paghihiganti, Holly. Sinubukan ko rin namang sumugal sa sayang nararamdaman ko sa tuwing kasama


    kita. I even nned to tell you the truth about me. But the night before our wedding, I saw you kissing


    someone else. Ganoong-ganoon ang nakgay sa diary ni Athan na paraan ng pakikipaghiwy sa


    kanya ni Hailey.”


    Natawa si Aleron pero wng kasing pait iyon sa pandinig ni Holly. “Sa garden din sa townhouse na


    ‘yon nangyari. Pakiramdam ko, inulit mong sa akin ang ginawa mo kay Athan. The painful memories


    brought by my mother also came into me. Ak ko pinalaruan mong ako. That’s why I pushed


    through with the n.”


    ng sandaling napamaang si Holly. Napaawang ang bibig niya kasabay ng muling pandas ng mga


    luha niya. Cedrick! Ang pangng iyon ng kababata ang paulit-ulit na isinisigaw ng isip niya. Ni hindi


    niya na nagawang makapagsalita. Napahagulgol siya sa sobrang sama ng loob.


    “Holly, I’m really sorry.”


    Humigpit ang pagkakahawak ni Aleron sa kanyang pd. Napatitig siya roon. W ang dating


    masarap na pakiramdam na dulot niyon. Bumitiw siya m sa pagkakahawak nito. Nang kahit paano


    ay kaya niya nang kontrolin ang emosyon ay dahan-dahan siyang tumayo at nakad pyo. Kung


    kaya niyang sanang tumakbo ay ginawa niya na. Ayon sa doktor ay posible raw abutin ng taon bago


    bumalik ang datingkas ng kanyang binti. Ang puso niya kaya, gaano katagal ang aabutin bago


    bumalik sa dati?


    Sa ms ay hindi niya pa kasama ang driver niya. Sabado ng araw na iyon at day-off nito pero bago


    ito umalis ng mansyon para bisitahin ang sariling pamilya nito ay siniguro na muna nitong hindi niya


    kakanganin ang serbisyo nito. Iyon din ang ak ni Holly. Pero hindi niya rin napign ang umalis


    dahil totoo p tgang nakakabingi ang sobrang katahimikanlo na para sa mga taong may


    pinagdaraanan.


    Kahit ang mga kasambahay ay para bang ingat na ingat na hindi makalikha ng anumang ingay. Sa


    kab ng naging pagpipigil ng mga ito sa kanya ay umalis pa rin siya at ginamit ang sariling kotse.


    Kahit bahagyang nananakit ang binti ay nakayanan niya naman iyong imaneho kahit paano. Pero sa


    estado ng emosyon niya ngayon, hindi niya na m kung makakaya niya pa rin.


    Nahinto si Holly sa palakad nang bi nang siyang pign ni Aleron sa braso.


    “Holly,” Narinig niyang naghihirap na wika ng binata. “Hayaan mo akong makabawi sa ’yo. Magsim


    tayo muli. This time, let’s make things right, I beg you. Hindi ko na kayang maw ka pa. Araw-araw,


    sim nang kalimutan ko ang paghihiganti ko noon, gumigising ako sa umaga para makita ang ngiti


    mo, para marinig ang pagtawa mo, para mahalin ka. Kaya nang umalis ako pyo, para na rin akong


    namatay. Holly, I don’t wanna die again.”


    Nagsisikip ang dibdib na napaharap siya kay Aleron. Bakit ganoon? Dapat okay na s, dapat nahanap


    niya na sa puso niya ang pagpapatawad para sa binata pero hindi. Nasagot na nito anghat ng


    naipong tanong sa isip niya noon kaya dapat matahimik na siya. Kung tutuusin ay solido ang mga


    rason nito. Bukod pa roon ay totoong minahal p siya nito at hindi niya maitatangging may


    nararamdaman pa rin siya para rito. Pero matapos niyang marinig ang mga paliwanag ni Aleron,


    nanatili ang sakit sa puso niya, parang dumoble pa nga dahil sa kawn ng katarungan sa mga


    nangyari.


    Bukod pa roon ay umusbong ang takot sa puso ni Holly, takot na muli pang sumubok. The thought that


    their wedding could have taken ce if only Cedrick didn’t show up at her doorstep that fateful night


    was shattering her even more. Dwang beses na siyang nagmahal at buong-buo siyang sumugal.


    Pero bakit pakiramdam niya ay hindi naging buong-buo ang pagsugal ng mgalaking minahal niya, ng


    mgalaking ipinangangndakang mahal siya?


    Kung totoong mahal siya ni Cedrick noon, sana ay sumugal itong ipagtapat pa rin sa kanya ang totoo


    noong araw na nahuli niya itong kahalikan ni Hailey, sana ay hindi ito nagpad sa pamba-ck mail


    ng kakambal niya. Sana ay hinayaan nitong siya ang humusga ng katotohanan sa mga nangyari. Pero


    hindi. Dahil hinayaan nitong humarang si Hailey sa gitna n. Cedrick’s reasons sounded valid as well.


    Pero hindi pa rin maiaalis ang katotohanang natakot ito noon, ganoon din si Aleron. Nagpad rin ito


    sa takot nito, takot na masaktan. Pero bakit siya, sa kab ng bab nitong huwag tumuloy sa


    simbahan ay pumunta at naghintay pa rin siya?


    Tiniis niya anghat sa ngn ng pagmamahal. Nakikita niyang tunay na nasasaktan si Aleron pero


    hindi magawang matunaw ng puso niya nang mga sandaling iyon.


    “Sana gaya ng dati ay matapang pa rin ako. Sana hindi mo ako sinaktan noon… para kaya ko sanang


    sumugal uli sa ’yo ngayon. Ni hindi ko m kung paano pa bubuuin ang sarili ko pagkatapos ng


    ginawa mo.”


    “Then, let me pick up the broken pieces.”


    Malungkot na napailing si Holly. Pinagmasdan niya si Aleron. Hindi maikaka ang bahagyang


    pagkahulog ng katawan nito. “You can’t. Because you are broken yourself.” Napamaang ang binata.


    Inalis niya ang kamay nito sa kanyang braso at muling nakad pyo.


    Nang makasakay na ng kotse ay pilit na pinaandar niya pa rin iyon. She was even grateful for the pain


    in her knee because it somehow distracted her from the pain in her heart. Ngayon niya na-realized na


    masyado p siyang naging isip-bata sa paghahangad ng sariling masayang kwento. Ibang-iba p


    tga ang mga akdang ginagawa ng mga td niya kumpara sa totoong buhay. In stories, as writers,


    they can make things possible that most people would regard impossible in real life. Para sng


    genies. W bang time? Bigyan ng time. Takot ba sa pag-ibig? Alisin ang takot.


    Ngayon ay m na ni Holly na iyon ang pagkakaiba ng totoong buhay sa mga kwentong. In stories,


    things can be possible. Kapag nasaktan masyado ang mga karakter roon ng mga taong minamahal


    n, if the writers still want their characters to end up together, they will be together. Pero hindi ganoon


    kasimple sa totoong buhay. In real life, if the pain is too much, if the heart has been too hurt,


    sometimes, it can’t just forgive. It can’t just forget.


    “MA’AM, may problema po ba?”


    Mariing nakagat ni Holly ang ibabangbi nang marinig ang nagtatakang boses na iyon ni Mang Dante,


    ang kanyang driver cum body guard. ng minuto na ang nakalilipas sim nang buksan nito ang pinto


    sa gawi niya pero hindi niya pa rin magawang lumabas ng sasakyan.


    May book signing siya ng hapon na iyon. Noong mga nakaraang linggo pa siya tinawagan ng isang


    staff m sa publication tungkol sa bagay na iyon. Mayroon itong isinuhestiyong lugar para sa event


    na iyon dahil may bagong bukas daw doong book store na pagmamay-ari ng publisher n at


    nagpauk naman siya. Hindi niya na nai-proseso pa sa isip ang ibang sinabi ng staff dahil may tama


    na siya ng k nang makausap ito. Nangyari iyon noong um-attend siya sa silver wedding anniversary


    ng kapatid ng kanyang ama.


    Nang ipala iyon kay Holly ng staff noong nagdaang araw ay saka niyang natusang sa isa sa


    mga shopping malls na pagmamay-ari ni Aleron p nakapwesto ang store kung saan gaganapin ang


    book signing. May mga readers na siyang nagpahayag ng tuwa sa mangyayari at nakahiyaan niya


    nang tumanggi.


    Calm down, Holly. Sa dami ng shopping malls ni Aleron, mbo naman sigurong mag-krus ang mga


    sementeryo ay parati na itong nagpupunta sa mansyon ng mga magng niya. Mahigpit na binilinan


    niya nang ang gwardya na huwag itong papasukin. Pero parati itong may ipinapabigay sa kanya na


    kung ano-ano na hindi niya naman tinatanggap. Naiponng sa pinto ng mansyon ang mga bk,


    nalakihang stuff toys at mga kahon ng tsokte.


    Mads ay hindi rin maiwasan ni Holly ang hindi silipin si Aleron m sa bintana ng kanyang kwarto.


    Umaga pang ay naroroon na ang binata at naghihintayng sabas ng kotse nito, gabi na ito


    kadsang nakakauwi. Nang mga nakaraang araw ay may kasama pa itong nangharana sa kanya na


    mga klang mang-aawit sa bansa pero hindi siya lumabas. Hindi na yata kayang kumla ng kilig ng


    puso niya na mukhang na-drain na ng husto. Tuwing lumbas siya ay humahabol ang binata. Mabuti


    nang at maagap si Mang Dante sa pagharang rito.


    At ngayon ay kangan niyang pumasok sa loob ng isa sa mga teritoryo nito. Great, just great. ng


    sandali pang nagtalo ang isip at puso niya bago siya sa wakas bumaba ng sasakyan.


    “Here shees!”


    Nabi pa si Holly sa narinig na boses na iyon ng isanglaki na mukhang megaphone pa ang


    ginamit. Hindi niya nang iyon pinansin. Nakad na s ni Mang Dante patungo sa mall. Nang


    makarating sa marmol na hagdan niyon ay agad na nakuha ang atensyon niya ng naktag na png


    carpet roon hanggang sa pinto ng entrance. May mgalaki at babae ring nakap sa magkabng


    gilid ng carpet. May artista kayang magmo-mall show? Pero nlatagan ba ng red carpet ang mga


    iyon?


    Mayamaya ay naipilig ni Holly ang ulo. Pati ba naman iyon ay iisipin niya pa? Lilihis nang sana siya


    ng daan paiwas sa red carpet nang makarinig ng sabay-sabay na masing pagbati m sa mga


    taong nakap roon.


    “Wee to William’s Shopping Mall, Miss Holly Lejarde.” Wika ng mga iyon na sinundan pa ng ngiti


    sa mgabi. Bahagya pang yumukod ang mga iyon sa kanya na para bang nakakita ang mga ito ng


    aparisyon ng isang prinsesa sa katauhan niya.


    Ano na naman ba ‘to? Hindi pa man nakakabawi si Holly sa pagkabi nang may isanglaki na


    nakasuot ng polong itim ang lumapit sa kanya at inlayan siya papunta sa red carpet. Napalingon


    siya sa kanyang likuran nang makarinig ng komosyon roon. Nagsalubong ang mga ky niya nang


    makitang hinawakan ng dwang security guards roon ang magkabng braso ni Mang Dante.


    “What are you doing? Let him go. Body guard ko siya.”


    “Pasensiya na po, Miss Holly. Sumusunodng po kami sa utos sa amin.” Ananglaking um-escort sa


    kanya. “Don’t worry, Miss. We can assure you that you will be one hundred percent safe inside the mall


    even with the absence of your body guard. For the meantime, dito na po muna siya sabas


    maghintay. We will send him food in case you stay longer, Miss.”


    Nag-alang napatitig si Holly kay Mang Dante. Para namang wng nagawang napailing nang ito.


    “Hihintayin ko nang po kayo rito, ma’am. In case something happens, I’m just a text away.”


    Nagda-dwang-isip pa ring nagpad nang sa agos si Holly. Sa ngn ng book signing, ‘to, Holly.


    Tandaan mo. Hanggang sa daanan papunta sa book store ay mayroong naktag na red carpet.


    Pagdating niya roon ay naroroon na ang mga readers niya na naging mga kaibigan niya na rin


    kunan. Gaya niya ay bakas ang pagkamangha sa mukha ng mga ito. Igin ni Holly ang mga mata


    sa loob ng book store. Napakki ng tarpaulin roon kung saan nakgay ang kanyang pen name.


    May mga pink at png lobo rin sa loob.


    Dumako ang mga mata niya sa isang bahagi roon kung saan nakgay ang isang mesa at upuan.


    Mki at mpad ang bilugang mesa na ngyan pa ng png t sa ibabaw. Nakapatong roon ang


    isang bungkos ng pinaghalong p at puting mga rosas. Ang silya naman ay mataas na parang


    pinasadya para sa isang prinsesa. Pinaghalong p at ginto naman ang ky niyon. Inlayan pa si


    N?velDrama.Org ? content.


    Holly nglaking escort paupo roon. At gaya ng inaasahan niya ay komportable iyon at mmbot dahil


    sa kutson. Binalingan nglaki ang mga readers niya.


    “The management of Williams Shopping Mall cares not just for Miss Holly but also for her readers.


    That’s why after the signing, I encourage you all to eat at the Gregory’s. Dito rin po sa third floor


    nakapwesto iyon at madaling pong makikita. Iyon po ang pinakamking French restaurant dito sa


    loob ng mall. You can order anything you want for free. That’s courtesy of the management.” Kay Holly


    muling tumutok ang mga mata nglaki. “As for you, Miss Holly, nasabasng po ng bookstore ang


    mga kasamahan ko. Kung may kangan po kayo, tawagan nyong s.” Ngumiti kay Holly anglaki.


    Minsan pa itong yumukod bago nagpam na.


    Marahas na napabuga ng hangin si Holly. Sinasabi na nga ba niya at si Aleron ang nasa likod nghat


    ng iyon. Pero hindi siya nakaramdam ng saya. Sinikap niya nang ngumiti sa mga nagsim nang


    pum na mga readers niya para magpapirma. Pero mayamayang ay nakarinig siya ng mga


    pagsinghap m sa mga iyon at ng parang kinikilig na bulungan pa ng mga iyon. Nag-angat siya ng


    mukha at tiningnan ang mga ito. Bahagya pang nagtutkan ang mga ito habang sa isang direksyon


    nakatutok ang mga mata. Sinundan niya ang tinitingnan ng mga ito.


    Tumutok ang mga mata niya sa isang kapapasokng na prinsipe kung ituring niya noon. Nakatali ang


    mahabang buhok ni Aleron. Nakasuot ito ng asul na amerikana. Marami sa mga nasa loob ng book


    store na iyon ang kla na ang binata dahil sa pagsama-sama nito sa kanya noon sa ganoong seng


    event. Sino nga ba naman ang hindi mapapasinghap kung si Aleron ang makikita? He always had that


    effect on women. M noon hanggang ngayon, para pa rin itonglaking hinugot m mismo sa


    pahina sa magazine o sa telebisyon.


    Nakad ang binata ppit kay Holly. Pero hindi na td ng mga kababaihan sa lugar na iyon ang


    naramdaman niya. Lumipas na ang kanyang kilig. Ang natitira nang ay sakit.


    “Aleron.”


    “What?” Painosente pang tanong ng binata. Kusang umatras ang mga readers niya at pinauna ito sa


    p. Ngumiti ito pero hindi iyon tumagos sa mga mata nito. “Gusto ko ring magpapirma.”


    Napatitig si Holly sa mga librong isa-isang inbas ng binata m sa paper bag na d nito. Halos


    mapuno ng mga iyon ang mesa. “I remember signing all these before.” Mmig niyang wika.


    Napahugot ng mlim na hininga ang binata. “Hindi akin ang mga iyon. Those books originally belong


    to Athan.”


    Mariing naipikit ni Holly ang mga mata. “Binasa mo ba tga ang mga ito noon?” ng segundo ang


    lumipas bago niya muling narinig na nagsalita ang binata.


    “No.”


    Pakiramdam niya ay nadagdagan ang mabigat na bagay na nakadagan sa dibdib niya. Aleron and his


    lies… will they ever stop?