Chapter 10


    PALABAS na si Holly ng kanyang townhouse kasama ang mga magng nang tumunog ang cell


    phone niya. Ang pangn ng groom niya ang nakarehistro sa screen niyon. M pa kaninang


    magising siya ay hindi niya na iyon binitiwan maliban nang noong naligo at nagbihis siya dahil


    hinihintay niya ang pagtawag ni Aleron.


    ng ulit na siyang tumawag sa binata at nagpad ng text message pero ni isa ay w itong sinagot.


    Ayaw niya man ay kinakabahan na siya dahil hindi iyon gawain ng binatalo na ngayong araw pa ng


    kasal n. Bumitaw si Holly sa pagkakakapit sa braso ng ama. “Mauna na po muna kayo sa kotse,


    mom, dad. Sasagutin kong sandali ang tawag ni Aleron. Maaga pa naman po. We won’t bete.


    Susunod rin po ako agad.”


    Napailing ang ama. “Kung magtawagan kayo, para namang hindi pa kayo magkikita sa simbahan


    mamaya.”


    “Hayaan mo na s, Alfar. You were even worse when we’re about to get married back then. Hindi ako


    nakasabay sa mga magng ko sa bridal car, remember? Dahil sinundo mo pa ako. Ni hindi ka


    makapaghintay sa simbahan.”


    Napapailing na tinakpan na ni Alfar ang bibig ng asawa at inakay na ang huli papunta sa kotse na


    nakaparada sa tapat ng kanyang gate. Napangiti nang si Holly bago sinagot na ang tawag ni Aleron.


    “Good morning, handsome!” Masing bati niya. “Hindi na ako makapaghintay na makita ka.”


    “I’m giving you onest chance, Holly. Tell me about Athan Williams. Tell me everything that will make


    me change my mind.” Sa halip ay sagot ni Aleron sa kabng linya.


    Nagsalubong ang mga ky ni Holly. “Anong ibig mong sabihin? Sinong Athan Wiiliams?” Kahit na


    anong pag-iisip pa ang gawin niya ay w siyanglaking kla na ganoon ang pangn.


    Narinig niya ang pagtawa ni Aleron. “You’re really something, Holly. ‘Wag ka nang pumunta pa sa


    simbahan. Tign na natin ang drama na ‘to. Just make excuses or whatever. Tutal ay doon ka naman


    magaling. You can say you dumped me to save your precious pride. I know how much that meant to


    you, after all.”


    “Teka, ano bang pinagsasabi mo?” Napahawak si Holly sa kanyang dibdib na nagsisim nang


    manikip nang mga sandaling iyon. “Hindi kita maintindihan.”


    Muling natawa si Aleron. “Shit, Holly. Ikaw ang hindi ko maintindihan. But one thing is for sure: amanos


    na tayo.” Anang binata bago ito naw sa kabng linya.


    Manghang napatitig si Holly sa hawak na cell phone bago nanginginig ang mga daliri na idinayal niya


    ang numero ni Aleron pero out of coverage area na ito. Diyos ko, ano na naman po ba ito? Sino ba


    kasing Athan iyon?


    “Holly?”


    Napalingon si Holly sa gate nang marinig ang boses ng ama. Nakatayo ito roon at nakakunot na ang


    noo. “Tapos na ba kayong mag-usap?” W pa rin sa sariling tumango si Holly. “Kung ganoon ay


    halika na. Baka abutan pa tayo ng traffic. Nakakahiya naman.”


    Humakbang siya ppit sa ama at mahigpit na kumapit sa braso nito para kumuha ngkas.


    Nagpaakay na siya rito papasok sa bridal car. Habang nasa daan ay patindi ng patindi ang nadarama


    niyang tensyon. Posible kayang nagbibirong si Aleron? Pero anong seng biro naman iyon?


    Malinaw ang usapan n ng binata noong mga nakaraang araw.


    Nagpam pa si Aleron na babalik na muna sa dating mansyon ng nasirang ama nito bng pagsunod


    sa tradisyon na huwag na muna sng magkikita. Hindi nito nagawang iwanan ng tuluyan ang


    mansyon kaya ipina-renovate daw nito iyon. Doon s tutuloy pagkatapos ng kasal n at doon rin


    lilikha ng mga bagong . Pero hindi pa siya nadad ng binata sa mansyong iyon dahil sorpresa


    daw nito iyon sa kanya. Binalikan ni Holly sa isip ang mga  n ng binata. W sng pinag-


    awayan nito. Ni w siyang maipipintas sa kanng rsyon.


    Nasasakyan ni Aleron anghat ng mga gusto ni Holly sa buhay. Nagkakaunawaan s nito. W


    sng problema. m niyang masaya ito sa piling niya atlo na siya. Ang mga halik at yakap ni


    Aleron, ang mga ikinikilos nito pati na ang sinasabi parati ng mga mata nito,hat ng iyon ay hindi


    maaring magsinungaling. Mahal siya ng binata. Baka nga binibirong siya nito dahil marunong na rin


    itong magbiro ngayon kahit paano. Napahugot siya ng mlim na hininga.


    “Is something wrong?” Anang ina sa kanyang tabi.


    Mabilis na napailing si Holly. Pilit na ngumiti siya, ngiting bi ring naho nang mman niyang hindi


    RêAdt??St chapters at Novel(D)ra/ma.Org Only


    pa p dumarating sa simbahan si Aleron o sino man sa panig nito. Nauna pa s ng pamilya niya.


    Sinubukan niya na muling tawagan ang binata pero gaya kanina ay hindi niya ito ma-contact.


    “Mauna na muna akong bumaba. Kakausapin kong ang mga bisita. Baka na-traffg si Aleron.”


    Ani Alfar na para bang pilit na pinagagaan ang loob ni Holly kahit na bakas na rin ang pag-ala sa


    mga mata nito.


    Tumango si Holly. Pinagdikit niya ang mga pd. Hindi na tumigil pa sa mkas na pagtibok ang puso


    niya. Inabot ng ina ang kanyang pd. Napatitig siya rito. “Aleron loves me, ‘ma. Darating din ‘yon.”


    Tumango ang ina kasabay ng pag-ngiti nito. “Of course, darling.”


    ILANG MINUTO na ang lumipas hanggang sa nadagdagan na iyon ng nadagdagan pero w pa rin si


    Aleron. Sumilip si Holly sa bintana ng sasakyan. Nakita niya ang pagbubulungan ng mga tao. Tumaas-


    baba ang dibdib niya. Mayamaya ay lumapit ang ama. Kumatok ito sa bintana sa gawi niya na agad


    niya ring binuksan.


    “Tumawag na ba siya?”


    Napailing si Holly. “Hindi pa, dad.”


    Dumilim ang anyo ni Alfar. “Umalis na tayo-“


    “Hindi, dad. Ano ba naman kayo? Darating si Aleron. ‘Sabi nyo nga kanina, baka na-traffg. m


    nyo naman dito sa Pilipinas, masyadong-“


    “Pesteng traffic ‘yan!”


    Napaigtad si Holly nang marinig ang pagtaas ng boses ng ama. Naglingunan sa direksyon n ang


    mga bisita. Mariing nakagat niya ang ibabangbi sa pinaghalong pagkapahiya at takot.


    “Hindi mo ba napapansin? W pa kahit isa sa partido niya ang dumarating! Pinagbigyanng kitang


    maghintay kanina.” Dumiin ang boses ng ama pero kahit paano ay humina na iyon. “Pinag-uusapan na


    tayo ng mga tao. Stay there. Kakausapin kong s para umuwi na.” Mabilis na tumalikod si Alfar at


    nakad papunta sa direksyon ng mga bisita.


    “Tell me honestly, Holly, what did Aleron tell you earlier?”


    Parang wng narinig si Holly sa mga sinabi ng ina. Sa kab ng pagpigil nito ay bumaba pa rin siya


    ng kotse. Nagsisim nang mag-alisan ang mga tao habang ang n naman ay napalingon sa kanya.


    Hindi niya pinansin ang awa na malinaw na nakarehistro sa mga mata ng mga iyon. Itinaas niya ang


    baba at humarap sa mga ito.


    “’Wag nyo akong tingnan ng ganyan. My groom wille.” Nag-iinit ang mga matang wika ni Holly.


    Kanina niya pa pinipigil ang mapaluha dahil natatakot siyang baka masira ang make-up niya.


    Kangang maganda siya sa pagdating ni Aleron. “Mauna na kayo, bah kayo. Hindi ko kayo


    kangan.”


    “Holly!” Sigaw ng ama sa kanya pero hindi niya ito pinansin. Nagtuloy-tuloy siya sa loob ng simbahan.


    Kahit ang pari ay pinauna na ng ama. Nanghihinang napatitig siya sa kabuuan niyon. Kahit dwang


    bwang preparasyonng ang kanyang kasal ay napakaganda pa rin ng kinbasan niyon. Aleron hired


    the best wedding coordinator in the country. Ganoon siya kahga sa mapapangasawa. Lahat ng


    gusto niyang dekorasyon ay nasunod.


    “One thing is for sure: amanos na tayo.” Bumigay ang mga tuhod ni Holly nang muling mala ang


    mga sinabing iyon ni Aleron. Napaluhod siya sa png carpet. Parang mababaliw na napatitig siya sa


    altar. Ano po ba ang nagawa ko?


    Pumatak ang mga luha ni Holly. Hindi niya makuhang umalis sa lugar na iyon, hindi niya kaya sa kab


    ng naghuhumiyaw na katotohanang hindi na nga darating pa ang hinihintay niya. Dahil natatakot


    siyang aminin na sa ganoong paraanng nagtapos ang pangarap niya, na sa ganoong paraanng


    mamamatay ang puso niya.


    Nakarinig siya ng komosyon sabas. Napalingon siya sa entrada ng simbahan. Nakita niya ang


    wng my na ina na buhat ng ama.


    “Holly, let’s go!” Sigaw pa ng ama.


    “No, daddy. I will stay here!” Garalgal ang boses na ganting-sigaw niya. “Umalis na po kayo. Bring


    mommy to the hospital. Susunod nang po ako mamaya.”


    ng sandaling pinakatitigan si Holly ng ama bago ito nagmamadaling tumalikod pyo. Nang


    tangkang papasok rin si Jazeel sa loob ng simbahan ay napailing siya. “No, Jaz.” Halos nakikiusap


    nang wika niya. “Please leave me alone. Pakisamahan mo na muna sina mommy.”


    “Pero-“


    “Leave!” Hindi niya na napign ang pagtataas ng boses. Napabuntong-hininga nang si Jazeel bago


    ito sumunod sa kanyang mga magng. Nang tuluyang mapag-isa ay saka siya napahagulgol. “Paano


    tayo naging amanos, Aleron? Ano bang kasnan ko sa ’yo?” The fairytale that she thought she would


    have,hat ng iyon ay naw sa isang ip.


    “Ah!” Ubodkas na napasigaw si Holly kasabay ng paghawak sa kanyang dibdib. Hindi siya


    makahinga sa sobrang sakit na nadarama. Hindi niya lubos aking posible p iyon. Ni w siyang


    salitang marawan para doon. Ang m niyang ay damang-dama niya ang pagkadurog ng


    kanyang puso.


    Nag-ala siya para sa ina. Gusto niya itong sundan. Nag-ala rin siya para sa nararamdaman ng


    ama dahil ngayon niyang sinuway ang utos nito. Pero bukod pa roon ay nag-ala rin siya para sa


    kanyang puso. ng sandali siyang nakasmpakng sa carpet bago niya unti-unting nakuhang


    tumayo. Hindi maari iyon. Pupuntahan niya si Aleron. Amin niya m mismo sa mgabi nito ang


    dahn nito. Mayamaya ay natawa siya. Saan niya nga ba ito pupuntahan?


    W ang binata sa townhouse nito, nakasisiguro siya roon. Tinawagan niya na ang gwardya sa vige


    n para patingnan kung sakaling bumalik si Aleron sa bahay nito pero w raw tao roon. W rin


    daw ang kotse nito at sarado ang buong bahay. Ang m niyang ay ang mall kung saan ito


    nagtatrabaho. At doon siya pupunta. Pagharap niya sa bukana ng simbahan ay nakita niya si Cedrick.


    “Holly,” halos padaing na wika nito. “Umuwi na tayo. Ihahatid na kita.”


    “I can’t. Pumunta na muna tayo sa opisina ni Aleron.”


    “Pero-“


    “Kung ayaw mo akong samahan, ako nang.” Marahas na pinunasan ni Holly ang mga luha niya.


    Nmpasan niya na si Cedrick. Dere-deretso siya papunta sa gate ng simbahan. Mayamaya ay


    naramdaman niya ang pagpaibabaw ng jacket ng binata sa kanyang mga balikat.


    “I’ll be with you. Pero pagkatapos nito, tama na, Holly, parang awa mo na.”