Chapter 5


    “ANG HIRAP sa ibang tao, parang kangan mo na munang manghingi ng permiso bago mo s


    mahalin. S na nga ‘yong minamahal, s pa ang nagagalit na parang utang na loob pa natin sa


    kanng mahal natin s. ‘Di ba n nare-realized na ‘di natin ‘to ginusto? Wng tayong choice.”


    Dere-deretsong wika ni Holly sa pinsang si Jazeel.


    “If they can’t love us back, why can’t they just thank us? After all, it was hard loving them but we did. It


    was hard loving Aleron but I did. Ang hirap-hirap niya kayang ispelengin!” Bahagya pang hiningal si


    Holly nang matapos sa pagsasalita.


    Nagpaikot-ikot siya sa loob ng flower shop ni Jazeel. Doon siya dumeretso matapos siyang iwanan na


    ang ibabangbi para pign ang mapahikbi. Daig niya pa ang sinampal sa naging reaksyon ni Aleron.


    Kay Jazeel dumeretso si Holly dahil bukod sa pinsan niya ito ay ito rin ang nagsisilbing pinakamatalik


    na kaibigan niya. Magkapatid ang kanng mga ama. Kasundo niya naman anghat ng mga pinsan


    niya pero kay Jazeel siya pinakampit, siguro ay dahil na rin sa hindi nagkakyong mga edad n.


    Bukod pa roon ay madali ring pakibagayan si Jazeel. Mads man itong tahimik ay parati naman itong


    handang making sa anumang problemang inlahad rito td nang ng ginagawa ni Holly nang mga


    oras na iyon.


    Nang mapagod sa kaiikot ay naupo si Holly sa tapat ni Jazeel na kasalukuyang ab sa pag-aayos ng


    mga bk. Dwang uri ang mga iyon. Ang iba ay natitiyak niyang red carnation habang


    pinaghalong puti at pink naman ang n. Ngyan iyon ni Jazeel ng p ringso at ibinalot.


    Mayamaya ay nasorpresa siya nang ibigay sa kanya ng pinsan ang mga iyon.


    “Red carnation are for love and aching heart while the other flowers are rosa canina or dog rose for


    pleasure and pain.”


    Napailing man ay tinanggap pa rin ni Holly ang mga bk. Sa haba ng sinabi niya ay ang mga iyon


    sa isang bahagi ng flower shop na nakasabit mpit sa kinauupuan niya. ‘Keep calm and give flowers’


    ang mga nakgay roon. Mukhang kina-career ng pinsan ang mga salitang iyon dahil ngayon nga ay


    binigyan pa siya nito mismo ng mga bk na magiging tagapagpalang ng estado ng puso niya


    “There are times when I really like you, Jaz. But there also times when I would have to think about it…


    just like today.”


    Marahang natawa si Jazeel habang sinamyo naman ni Holly ang mga bk. Pero nang muling


    mala ang kasalukuyang sitwasyon ay napahugot siya ng mlim na hininga. Ni hindi niya manng


    naranasan ang makatanggap ng mga bk m kay Aleron.


    Kung ganoong lumbas na parang w naman png nararamdaman para sa kanya ang binata ay


    anong tawag sa ng linggong pinagsaluhan n? Isangro? Umasa na naman kasi siya. At gaya ng


    dati… ay nasaktan na naman siya.


    “What’s wrong with me, Jaz?” Nag-iinit ang mga matang tanong ni Holly mayamaya.


    Inabot ni Jazeel ang isang pd niya. “Nothing, Holly.” Masuyong wika nito. “Nothing.”


    “Kung gano’n, bakit parati nang wng sumasalo sa akin sa tuwing nahuhulog ako?”


    Matipid na ngumiti si Jazeel. “Siguro kasi minsan, kangan nating mahulog ng ng beses hindi para


    masaktan tayo kundi para sa susunod, matibay na ‘yong mga loob natin. m na natin kung paano


    tatayo at babangon kahit na wng tumutulong o sumasalo sa atin.”


    Mapait na natawa si Holly. “Ang hirap p tgang magmahal, ‘no?” Bumuntong-hininga si Jazeel.


    Napatingin ito sa kawn na para bang nahulog rin sa mlim na pag-iisip. m niyang gaya niya ay


    may pinagdaraanan rin ito sa buhay pag-ibig nito.


    Muli nang ibinalik ni Holly ang mga mata sa mga bk. Sana gaya nang ng mga iyon ang


    pagmamahal. Iyong tipong hindi nagtatagal, na pagkalipas ng ng araw ay nlanta rin. Pero ms


    niya, dahil wng ganoon sa totoong buhay.


    “BUMABA ka dyan, Aleron! Harapin mo ako! Tandaan mo, ako pa rin ang nagluwal sa ’yo! Pero ganid


    ka. W kang kwentang anak. Napakadamot mo. Kung m kong na ganyan ang gagawin mo sa


    akin ngayon, sana p ay hindi na kita binuhay noon. Ako ang nagpakahirap na makuha ang ama mo


    pero ikawng ang solong nagpapakasasa sa yamang iniwan niya. Ingrato!”


    Pinagmasdan ni Aleron ang ina na patuloy pa rin sa pagkmpag sa smin ng kanyang kotse na


    pansamantng inihinto niya. Nasa gate s ng vige ng mga sandaling iyon at nakakaagaw na s


    ng atensyon m sa mga gwardya hanggang sa mga taong nagdaraan. Pero sa kauna-unahang


    pagkakataon ay w na siyang pakim sa bagay na iyon.


    N?velDrama.Org owns this.


    Dahil sa ng ulit na pagwaw ni Lucia sa tapat ng kanyang mansyon ay banned na ito ngayon sa


    loob ng vige. Lumayo si Aleron kay Holly para makapag-isip kahit na saglit kaya naisipan niyang


    bumalik na muna sa orihinal niyang tirahan pero panibagong komplikasyon naman ang naabutan


    niyang naghihintay sa kanya.


    Gumuhit ang mapait na ngiti sa mgabi ni Aleron. Nang hindi na mapign ang sarili ay natawa na


    siya, pkas iyon ng pkas. Mayamaya ay namyan niya nang ang pagpatak ng kanyang luha.


    Pagod na pagod na siya. Sinong may sabi na w nang problema ang mga taong may pera? Pera


    ng beses niyang hiniling noon na sana ay normal nang ang buhay niya. Dahil ang pera, ang


    yaman, napagtatrabahuhan, napagsisikapan. Pero ang normal na buhay, hindi. Dahil may favoritism


    ang mundo. Pinipiling nito ang mga masusuwerteng taong nakararanas niyon. Sana ay pwede


    niyang talikuran anghat at makipagpalit ng buhay sa iba kahit isang arawng. Dahil ang puso niya,


    lunod na lunod na sa pinaghalong sakit at pait.


    Ang tinutuluyan ngayon ni Aleron ay iyon pang mansyon na ipinagawa ng kanyang ama noon para sa


    kan. Noong nabubuhay pa ito at nagagawa nng magkita kahit paano ay pgi nitong inihahabilin


    na anuman daw ang mangyari ay ingatan n ni Athan ang mansyon at huwag na huwag hahayaan si


    Lucia na muli pang makatapak roon.


    Sim nang matusan ng kanyang ama ang mga ginagawa ni Lucia sa tuwing nasa trabaho ito ay


    opisina na ito natutulog at ng araw pa bago nakakauwi. Kapag nasa mansyon naman ay agad itong


    dumederetso sa library at nagkukulong roon. Ipinabago nito ang disenyo ng buong bahay pati na ang


    mga kwartolo na ang master bedroom. Pinabago rin nito ang mga gamit roon pero parang hindi pa


    rin kinaya ng ama na tumapak muli sa kwartong iyon. Sa huli ay ipinalipat pa rin nito sa guest room ang


    mga damit nito.


    Sina Aleron at Athan naman ay hindi na nagawang makatulog sa kani-kanng mga kwarto. Sa s


    natutulog noon si Athan habang sa balkonahe naman si Aleron. Dahil ng ulit ring ginamit at


    ginawang secret ce ni Lucia at ng mgalaki nito ang mga kwarto n ng kapatid niya. Doon nito


    itinatago ang mgalaki nitolo na kapag napapaaga ng uwi ang kanyang ama.


    Hanggang ngayon ay sa balkonahe pa rin ng mansyon natutulog si Aleron. Nalatag siya roon. Kahit


    na anong pagre-redecorate pa roon ay hindi na mababago ang mga pangit na ng mayroon ang


    bawat sulok ng mansyon. Natatandaan niyang paulit-ulit na nagsuhestiyon noon si Athan na lumipat na


    edad ito ng dwampu ay bumukod na ito ng tirahan habang si Aleron ay nanatili sa mansyon.


    Noong una ay gusto niyang samahan sa mansyon ang ama pero nang sumakabng-buhay na ito


    ay hindi niya rin naman nagawang ipagbili ang mansyon samantng kayang-kaya niya naman kung


    tutuusin na bumili ng bago. Iyong bahay na wng bahid ng kasnan ni Lucia, wng dungis. Pero


    hindi magawa ni Aleron. Dahil sentimental rin siya na td ng ama.


    Sa kab ng pangit na ng mayroon ang lugar na iyon ay hindi pa rin maiaalis ang katotohanang


    mayroon pa ring matatawag na magagandang mga  roon. Doon parehong ipinanganak sina


    Aleron at Athan. Iyon nang ang nag-iisang lugar sa mundo na marami sng  ni Athan na


    ginawa ng magkasama.


    Ang mansyon rin na iyon ang simbolo ng pagiging loyal ng ama sa kan. Dahil sa huli, gaano man


    kaab ang kanng ama ay uuwi at uuwi pa rin ito roon. Because they had always been their father’s


    home. Maayos na sana anghat kung hinding sinira iyon ni Lucia. Napakaraming  roon, hindi


    manhat maganda ay  pa rin na ayaw bitawan ni Aleronlo na ngayong nag-iisa nang siya


    sa buhay.


    Life, give me a break, damn it. Naisaloob ni Aleron nanglo pangkasan ng ina ang paghampas sa


    smin ng kotse. Pwede niya naman sanang paandarin nang iyon at wng magagawa si Lucia


    pero umaasa siyang baka sa pagkakataong iyon ay iba ang mga salitang maririnig m sa ina, mga


    salita na maaring maging indikasyon na hindi pa tuluyang nag-iisa si Aleron, na may natitira pa sa


    kanya. Pero ganoon pa rin ang lumabas sa bibig ng ina.


    Dapat ay sanay na si Aleron. Pero masakit pa rin p. ng taon na ang lumipas pero w pa ring


    ipinagbago si Lucia. Ganoon pa rin ito kung manamit. Nakasuot ito ng png bestida na hapit na hapit


    sa balingkinitan pa ring katawan nito. Nakahantad ang mking bahagi ng dibdib nito at hanggang sa


    khating ng mga hita nito umabot ang damit nito. Puno pa rin ng kolorete ang payat nang mukha


    nito at ang mgabi nito ay para bang mas map pa kaysa sa damit nito.


    Pinaimbestigahan ni Aleron ang ina noong magsim itong bumalik-balik sa mansyon matapos nitong


    mman na namatay na ang kanyang ama. Natusan niyang bumalik ito sa pagtatrabaho sa isang


    bar. Iba’t iba na naman ang mgalaking sinasamahan nito. Mukhang iniwan na ito ng karsyon


    nitong gwardya noong w na itong pera.


    Dinukot ni Aleron ang cell phone sa bulsa ng pantalon at tinawagan ang kanyang sekretarya.


    Nagpahanda siya rito ng mking pera na sasapat na para mamuhay ng masagana si Lucia hanggang


    sa mga susunod na taon. Iyon ang magiging una at huli niyang pagbibigay sa ina. Binuksan niya ang


    tinted na bintana ng kotse. Saki ng sugat na nilikha ni Lucia sa puso niya ay ni hindi niya makuhang


    lumabas pa para harapin ito.


    Agad na dumungaw ang ina sa bintana. Sunod-sunod na pinanan siya nito ng malulutong na mura.


    Isinandal ni Aleron ang ulo sa headrest ng upuan pagkatapos ay pumikit. Kangan niyang marinig ang


    mga bagay na iyon kahit sa huling pagkakataon para ipala sa para bang nakakalimot nang isip at


    puso niya na isang mking pagkakamali kung muli pa siyang magtitiw sa iba.


    “Bastos ka tgang bata ka! Ni hindi mo magawang bumaba para pakiharapan ng maayos ang sarili


    mong ina? Dapat tga ay hindi na kita binuhay pa noon-“


    “Shit, Lucia. Sana nga ay hindi mo nang ako binuhay.” Napadt si Aleron. Humarap siya sa ina. “Sa


    ak mo ba ay masaya ako na buhay ako ngayon? Hindi, Lucia. Hindi! Every single day, I me you


    for this life!” Tumaas-baba ang dibdib niya sa paghagupit ng mga emosyon.


    Natign si Lucia. Bahagya itong lumayo sa bintana ng sasakyan.


    “I never wanted this life. I never wanted to be alive. Pagkatapos nghat ng mga ipinaranas mo sa


    akin, ng mga pinagdaanan ko, sino bang gugustuhing mabuhay pa? W akong binabastos na ina


    dahil w akong ina! Don’t you ever call yourself a mother because you have never been like that to


    me and Athan! ‘Wag mong dungisan pati ang tunay na kahulugan ng salitang ina, Lucia.”


    Buong buhay ni Aleron ay nakatagong sa dibdib niya anghat. Ngayong pagod na pagod na siya ay


    parang bulkang sumabog iyon. “You could have just said that you are willing to start again with me.


    Now that even Athan is dead, you could have shown a littlepassion or a little remorse. Just a little,


    Lucia. Kahit gaano kaliit pa ‘yon, tatanggapin ko. I was willing to start again with you because despite


    everything that you’ve done, you’re all I have.” Aleron’s voice broke together with his heart. “But you


    always tend to ruin things. Shit. Bakit ba ako umasa-asa pang magbabago ka pa?


    Bumalik ka na sa inyo.” Napahugot si Aleron ng mlim na hininga. “Pupuntahan ka ng assistant ko sa


    tinutuluyan mo. Ibibigay niya ang gusto mo. Pero utang na loob, kung tgang kahit minsan, itinuring


    mo akong anak, ‘wag na ‘wag ka nang magpapakita pa. Tama na, Lucia. Tama na.”


    Dums ang mga kamay ni Lucia pababa sa bintana ng kotse. Gt pa ring napaatras ito. Isinara na


    ni Aleron ang bintana. Nagmaneho na siya papasok sa vige. Pero nang makarating na sa gate ng


    mansyon ay natign siya. Parang bi ay nabahag ang buntot niyang pumasok. Ano bang gagawin


    niya sa loob? Ano bang aabutan niya roon? What now, Aleron?