Nasa isang park si Polina, nakaupo siya sa isa sa mga bench na naroon. Hinihintay niya ang pagdating ng kaibigan niyang si Shiera. Nakagawa siya ng paraan upang makatawag sa numerong ibinigay nito sa kanya noon. Kaya naman nagkasundo sng magkikita sa park na iyon upang makapag-usap.


    "Polina," mahinang tawag nito sa kanya.


    Agad naman siyang napalingon sa tinig ng tumawag sa kanya. Nakita niya si Shiera, at sa likod nito ang binatang si Fillberth. T nahihiya pang lumapit sa kanya. Napansin niyang aligaga ang mga ito, at t may tinitingnan sa paligid. "W si Hyulle, kung siya ang hinahanap mo?" wng ganang sambit niya sa dwa.


    "Huwag tayong pakasiguro, napakkas ng pang-amoy noon, ang matandang iyon," nasabi pa ni Fillberth.


    "Ha, ano, bakit hindi pa naman siya ganoon katanda," natatawang nasabi niya sa binata.


    "Mali ka, matanda na siya ng limang daang taon sa amin," sambit ni Shiera na seryoso sa pagsasalita.


    T ng naman ang panga niya sa narinig, hindi niya aking ganon na p iyon katanda. "Sige na, kinakangan ko nang mman anghat, sino ba tga ako?" tanong niyang seryosong nakatingin sa mga ito.


    "Ikaw ang huling Prinsesa, ng mga puting Lobo, at sahi natin, ikaw nang ang natitirang royal blood, ikaw nang ang nag-iisang anak ng dakng Werewolf sa other world," sambit ni Shiera.


    "Ano," muling nasambit niya. Napanganga siyanglo, at halos umurong ang d niya, hindi niya magawang lumunok o ni isara ang bibig niya.


    "Totoo ang sinasabi niya, at si Hyulle, dapat mo siyang iwasan," singit ni Fillberth sa mga sinasabi ni Shiera.


    "Pero tingin ko, mbo iyon, hindi ba nagpakita na ang asul na buwan?"tanong naman ni Shiera.


    "Oo, nagpakita iyon noong mga nakaraang gabi," nasagot niya sa mga ito.


    "Kaya buhay ka pa," napatangong sambit ni Shiera.


    "Marahil ay nahihirapan ang isang iyon, hindi niya m kung paano niyang papatayin ang babaeng itinakda sa kanya ngngit."


    "Ang sinasabi niyo bangngit ay ang asul na buwan?" natanong niyang muli.


    "Hindi, iyon ay ang diyos ng asul na buwan,"


    "diyos ng asul na buwan?" naulit na naman niya.


    "Oo, at isang bagay na hindi n maaring baliin, hindi maaring baliin ni Hyulle at ng mga itim na Lobo ang mga desisyon ng asul na buwan. Kung pinili ka nito upang maging mate ni Hyulle."


    Habang lumlim ang kanng usapan aylo namang naging magulo sa kanya anghat. Ngayon naman ay hindi na niyalong mapaniwan ang mga nagaganap sa kanyang buhay. At isa pa sa mga iniisip niya ay ang mahigpit na bilin ang kanyang ina, iyon ay ang magbalik sa mansiyon.


    "Sumama ka na sa amin," sambit ni Shiera.


    "H-hindi ko maaring suwayin ang utos ni Inay," sambit niya sa mga ito.


    "Ha? Bakit mo susundin ang mortal na iyon? Kami ang tunay mong kakampi, kami ang mga puting Lobo, kami ang tunay mong mga khi, hindi si Hyulle," sambit naman ni Fillberth.


    "Oo tama nga siguro kayo." Napatayo siya. "Ngunit hindi ko maaring suwayin ang utos ni Inay," giit niya sa mga ito. napansin niyang nagkatinginan ang dwa. "Nakapagtatakang pinahahgahan mo pa ang sinasabi ng isang mortal," sambit ni Shiera.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "Oo dahil siya ang aking ina," sambit niya sa mga ito. Ngunit bago pa makagawa ang mga ito ng hakbang ay bing lumitaw si Hyulle sa kanng kgitnaan. "H-Hyulle!" gt niyang sambit.


    "Umalis na kayo, kung ayaw niyong mamatay!" mahinang ngunit puno ng awtoridad na banta ni Hyulle sa kan.


    "Pag-isipan mong mabuti Polina, kban natin siya, isa siyang mandirigmang itim na Lobo," sambit pa ni Shiera bago maho ang mga ito sa kanyang paningin.


    Tahimik siyang sumama pabalik sa mansiyon ng mga Elgrande, hindi niya m kung papano niya pakikitunguhan ang dating amo. Ang gusto sana niya ay hindi na magbalik pa sa mansiyon. Ngunit mahigpit na nagbilin ang kanyang ina, na huwaglayo salaki. Hindi na niya maunawaan, sabi ng dwang werewolf kban daw niya si Hyulle, ngunit ang kanyang ina, mahigpit ang bilin na huwag lumayo salaki.


    Napaangat ang dwang kamay niya patungo sa kanyang ulo, napahawak siya roon dahil sa nakadama siya ng matinding kirot. "Hindi ka kumakain, ng araw at gabi na, manghihina ka tga niyan." sabi nito na may himig nang pag-ala. "Huwag ka nang magpanggap na nag-ala ka, m kong hindi," tugon niya rito.This belongs to N?velDrama.Org - ?.


    "Kung pumayag ka na magkaniig tayo noong nag-asul ang buwan, sana ay nababasa mo na ang mga iniisip ko, o maging ang pintig ng puso ko," napayuko pa ito nang sabihin iyon sa kanya.


    "Ano? Hindi mo makukuha ang mga gusto mo, kaya tign mo na ako, baka naman dahil iyon sa madaragdagan ang kapangyarihan mo, ng prinsesa na ba ang dumaan sa mga kamay mo? At ganyan na angkas mo?"


    "Ha? Hindi ako lumkas dahil sa pagpatay ng mga kapwa ko werewolf, lumakas ako dahil matinding training ang pinagdaanan ko," paliwanag nito.


    "Oo, training para pangin ako! m ko na anghat sa iyo, nman ko na nang hindi ko na kangan pang tanungin ka!" may gigil niyang sambit salaki.


    "kasinungalingan ang mga pinagsasabi n, naniniw ka?" tanong nito sa kanya.


    "Hindi ba''t totoo naman ang mga sinabi n? Ikaw ang nakatakdang pumatay sa akin!"


    "Oo! Noon iyon!" mkas na sambit ni Hyulle.


    Natla siya, halos napigil niya ang hininga niya dahil sa pag-amin nito. Umamin ito na ito nga ang nakatakdang pumang sa kanya. Mabilis na kumbog ang dibdib niya. Nangingig ang mga kamay niyang kumilos at hinanap ang bukasan ng pintuan ng kotse. Ngunit dahil sa panginginig ay hindi niya magawa. Nakita namang niyang nakakulong na siya sa mga bisig nglaking si Hyulle.


    "Kumalma kang pakiusap," bulong ni Hyulle habang niyayakap siya. "W akong gagawing masama sa iyo," sambit nitong muli sa kanya. Ngunit umaagos na ang mga luha m sa kanyang mga mata.


    Marahang hinaplos ni Hyulle ang mahaba niyang buhok, habang yakap siya nito. Takot ang nadrama niya ng mga sandaling iyon. Ngunit dahil sa mga haplos nito, sa banayad na haplos at yakap nito ay unti-unti siyang kumalma. "Hindi ko rin m, pero ang m kong iniibig yata kita," sabi nito.


    Napabangon siya at lumayo sa pagkakayakap nito sa kanya, "m kong nagsisinungaling ka," sabi niya.


    "m kong hindi mo mabilis na mapaniniwan iyon, kaya naman, sisikapin kong lumayo sa iyo, sa library kang," sambit nito.


    Nakita niyang naroon anghat ng mga tagapagsilbi sa bukana ng pintuan papasok sa mansiyon. May pagtatakha man sa mga mata ng mga ito, ay hindi nang niya pinansin. Pakiramdam niya ay pagod siya at gutom.


    "Aling Martha, pakidalhan kami ng mga pagkain sa library, yung karne, marami po, pakisamahan ng ng litrong gatas," narinig niyang bilin nito sa mga matatanda.


    Pagkatapos ay inlayan pa siya nito patungo sa hagdanan. m nng nakasunod ang mga mata ng mga tagapaglingkod sa kan. Kaya naman sinikap pa ni Polina na lumayo salaki. Ngunit mas kinabig pa nito ang kanyang siko, at mas inlayan pa siya nito.


    Ang nais sana niya ay lumayo salaking m niyang mapanganib at nakatakdang pumatay sa kanya. Ngunit paano pa niya gagawin iyon kung utos ng kanyang Ina na manatilis sa piling nito. At ang puso niya ay t napapanatag sa bawat pag-ala nito sa kanya.