Nanki palo ang mga mata niya, at halos maluha dahil sa tindi ng rumaragasang takot sa kanyang kalooban. Mabilis na tumambol ang puso niya at kng nang ay atakihin siya. Hindi niya m, kung anong binabk ni Hyulle na gawin sa kanya. Ang dating tahimik at mahinahonglaki na nakikita niya ay bing nagbago sa loobmang ng ng minuto, anong meron? Anong nangyari? At nakita niya sabas ng bintana ang kakaibang ky ng buwan. Naging as ang ky nito na t ba siyang ang nakakakita nito. "Iyon ba ang dahn?" tanong niya habang nakahiga siya sa kama, at ang mga hi ng kanyang buhok ay naky sa edge ng kama. Sumandali pa, at nakatitig na sa kanya si Huylle at ppit na sa kanya. Ngunit may nagbago, w na ang mapup nitong mga mata, na nanlilisik na ak mo ay kakainin siya ng buhay. Ngunit naroon pa rin ang kakaibang awra ng katawan nito, naroon pa rin ang enerhiyang t nagpapaw kay Hyulle sa sarili nitong katinuan.N?velDrama.Org owns this.


    "Hyulle! Naririnig mo ako m ko! Gumising ka! Ano bang nangyayari sa iyo?" mkas niyang tawag sa kanyang isipan. Dahil natatakot na siya sa maaari nitong gawin sa kanya. Ngunit w iyong saysay. At ang mga mata ni Hyulle ay mas kinakitaan pa ng kakaibang uri ng mga mata.


    Mas nagi siya, at kumunot ang noo, nang makita ang pagklaki nito, doon ay maslo pa siyang nakaramdam ng takot sa naiisip niyang gagawin nito sa kanya. At sa isang tinginng ni Hyulle ay nawasak ang bathrobe na suot niya, parang iyong papel, na nagkapunit-punit sa ere at tuloyang lumagpak sa sahig ang bawat piraso nito. Mabilis siyang dinaluhong ni Hyulle ng halik sa kanyang mgabi, marahas at mapangahas ang bawat pagkilos nito, isang halik na t ba kakayaning angkinin ang buo niyang katawan, w siyang magagawa, anong magagawa niya, kung paralisado ang bawat parte ng katawan niya? Pakiramdam niya hindi dumadaloy ang dugo sa bawat ugat niya. Parang huminto ang sistema niya.


    "Please Sir Hyulle, huwag mong gawin ito sa ''kin, huwag pakiusap, huwag mong kunin ang isang yaman na tangi kong iingatan!" sambit niya sa kanyang isipan, at umaasa siyang maririnig ni Hyulle anghat. Tumulo ang luha niya at pumatak iyon sa mga kamay ni Hyulle.


    At nagt siya ng tumigil ito sa marahas na paghalik sa kanyang leeg. ng segundo nitong naisubsub ang mukha sa kanyang leeg, at nakapatong parin ang katawan nito sa kanyang katawan. ng segundo rin ang dumaan at unti-unti na niyang naramdaman, na w na ang kapangyarihan nito na kumukontrol sa kanyang buong sistema.


    Mayamaya pa ay marahan itong bumangon, m sa pagkakadapa sa kanya. At panandaliang umupo muna sa kama. Napansin din niyang bumalik na ito sa sarili nitong katinuan, naw ang tapang at nakakatakot na ekpresyon nito sa mukha. Mabilis siyang napabangon at pabaluktot na niyakap ang kanyang mga tuhod. At duon namang ibinuhos ang kanyang mga luha. Umiyak nang umiyak, hanggang sa malunod siya sa mga luhang iyon. Naramdaman niya na napalingon ito sa kanya. Mkas rin niyang naririig ang bawat tibok ng puso nito, at ang bawat paglunok nito ng sarilingway. Hinihintay niya ang mga salitanglabas sa bibig nito. Ang salitang mamumutawi dapat sa mgabi nito. Isang salita na hinihintay niya, at nais niyang marinig.


    Ngunit tumayomang ito, at sa isang pitikmang nito ng mga daliri ay parang wng nangyaring nagbalik ang mga kasuotan nito sa katawan, at maging ang bathrobe na kanina''y kitang-kita niyang nagkag-gnit sa sahig ay bing nakpat na muli sa kanyang katawan. Isang se ng mahika, na kanman ay hindi mauunawaan ng mga taomang. Ngayon ay m na niyang hindi rin ito isang tao.


    "Let''s go, for a dinner."


    Iyonng ang sinabi nito at mabilis pa sa isang kisap matang naho ito sa kanyang harapan. At anghat ay tahimik na nagbalik sa dati.


    Mabilis na isinara ni Hyulle ang pintuan ng kanyang silid, at m roon ay nabalot iyon ng kakaibang enerhiya. Doon ay nagalit siya at pinagsusuntok ang bawat pader na makita niya. "Bakit ngayon pa ito nangyari? Bakit siya pa? Bakit siya pa ang mate ko!" galit niyang sambit at nagsisisigaw sa loob ng mahiwagang silid na iyon.


    Maya maya ay lumitaw sa kanyang harapan ang isang nlang na anyong Lobo. Map ang mga mata nito at dagling naging anyong tao. "Hyulle! Bakit hindi mo pa rin nagagawa ang misyon mo?" tanong nito sa kanya. "Bakit siya pa? Nakita mo ba ang pag-asul ng buwan!" Tinuro niya angbas ng kanyang bintana.


    "W akong pakim! Kung ako sa iyo, huwag mo nang intindihin pa kung siya ang iyong mate dahil w ring mangyayari! Ang misyon mo ang dapat mong unahin!" mabigat na utos nito sa kanya, at mabilis na naho ang Lobo. Napaluhod si Hyulle, nanlulumo siya dahil sa mga naganap kaninamang. Hindi niya m kung paano niya pa itutuloy ang sinasabi ng nlang na lumitaw sa harapan niya kanina. Ang tungkol sa kanyang lihim na misyon. Isang misyon na ngayon ay hindi na niya m kung magagawa pa niyang matupad. Lalo pa ngayong nman niyang si Polina p ang kanyang mate, at ang paglitaw ng asul na buwan ang kanyang pinakatatagong kahinaan. ng libong taon na, m ng huling lumitaw ito, at mabuti nang at hindi para sa kanya ang paglitaw niyon, ngunit iyon ang panahong manghihina siya at mawawn ng kontrol sa kanyang sarili, at masakit pa roon ay wng gamot sa kanng kahinaan. Sng mgalaking wolfmang ang makararamdam ng ganito, at kapag nataong lumabas ang asul na buwan at mayroong babaeng wolf sa iyong tabi, iyong ang iyong mate.


    "Siya ang mate ko, paano na? Paano ko magagawang patayin ang babaeng itinakda sa akin ngngit?" Tapos noon ay nakarinig anghat ng mkas na alulong ng aso, ngunit lingid sa kaman nghat ay si Hyulle iyon. Lumipas pa ang isa at khating oras bago bumababa si Polina, naroon pa rin ang mga kasamahan niya. Nakatayo s sa gilid habang naroon na si Hyulle at nakaupo sa harap ngmesa. Ayaw niya sanang sabayan ito dahil sa naing siya sa mga kasama niya. Ngunit ang binata mismo ang nagpaupo sa kanya sa hapag at pinasabay siyang kumain.


    Sa mahabangmesa sa dining area ay nasa sentro ito, at siya naman ay sa kanang bahagi na mpitng din sa kanng amo. Tahimik itong kumakain ng mga hinanda ni Manang Martha. Puro karne ng baka ang nakahain. Kaya naman natatakam din siya. Kayang ay hindi niya magawang ibuka ng husto ang kanyang bibig dahil m niyang maraming mga mata ang nakatingin at nagtataka. "Manang Martha, Ate may, Aling Selya, kain na rin po kayo," magng niyang sambit sa mga ito.


    "Huwag mo na sng ayain, kakain din naman s mamaya," mmig at mahinang sagot ni Hyulle sa kanya. Hindi niya m kung bakit t ito pa ang galit sa kanya. Matapos nitong gawan siya ng masama.


    "At siya pang galit ngayon! W ba siyang bk na mag-sorry sa akin?" nasambit niya sa kanyang isipan, nakalimutan niyang naririnig nga p ni Hytulle, ang mga nlaman ng isip niya. Nakita niyang tumitig, ang amo niya ng matalim sa kanya, at tinaasan pa siya ng ky, na para bang nagbabanta.