I was alive. Yet I was dead deep inside.


    I was shedding tears while my mind was miles away from reality.


    Patuloy pa rin ang pagbuhos ng n at parang w itong bk na tumigil. Pinuno pa ng kulog angngit. I was sitting the entire hour thinking what did I do to deserve all this. Para akong binugbog ng paulit-ulit at hindi na makatayo pa. W na akong bahay, pera o pamilya. But what''s more worse than losing all the material things in the world or a family, is losing myself in the process.


    I was crying so bad that my heart aches and I can''t breathe well. Tuloy-tuloyng ang pag-agos ng luha kasabay ng pagbuhos ng n.


    I''m soaking wet and cold. Pero mas iniinda ko angmig na nanuuot sa puso ko. Pain and loneliness.


    It was already so dark when I decided to take a walk. W ako sa sariling nakad. Kahit ng metro o ng oras. Nawn na ako ng pake.


    Until I found myself standing, soaking wet in front of my house no scratch that. Hindi ko na p bahay ito. Gamit ang natitira kongkas ay itink ko ang gate ng bahay.


    Nang makapasok ako ay dumiretso ako sa aking kwarto, kumuha ng tuwalya at saka binabad ang sarili sa katamtamang init ng tubig.


    I sat on the cold tiles of the shower room and felt the warm water rushing on every part of my body. ng sandali pa ay umiiyak na naman ako. Hanggang sa hindi ko namyang humahagulgol na ako. I was tapping my chest ''cause I can hardly breathe. Lugmok na lugmok na ako.


    Niyakap ko ang aking tuhod at saka nilunod ang sarili sa lungkot.


    Momentster, I found myself standing in front of the mirror and stared at myself with a nk expression on my face. Hindi ko makla ang dating ako sa repleksyon ko ngayon. Namamaga ang mata at puno ng hinanakit ang damdamin. Sa mga pagkakataong ito nagdududa ako sa sarili kong kakayahan. Kaya ko pa bang mabuhay? Para saan pa?


    So, I packed my things. I loaded my bagpack with clothes. Binasag ko ang piggybank ko. I kept it for months so this should do for days. May tatlong libo pa naman ako sa wallet. I checked my phone only to see it malfunctioned, nabasa ng n. Hindi magtatagal magiging ganoon na rin ako. Wng pakinabang.


    Tinapon ko ito sa paanan ng kama ko. Instead of a phone, I brought myptop with me. Magpapakyuyo na ako. Sa lugar na kung saan wng makakakla sa akin o kahit pa may pake sa anino ko.


    I wore a ck ball cap and I had a bagpack with me. Lumingon ako sa huling pagkakataon at tinanaw ang bahay na minsang sinilungan ko. Na minsang nasaksihan ang paghihirap at kalungkutan ko.


    I stared at the paintings leaning beside the couch, the wall that we painted powder blue and the kitchen were we used to eat together andugh. You will be a memory from now on. This is a bittersweet goodbye.


    Sabi nga n, wng permanente sa mundo,hat nagbabago. That''s why change is constant. And maybe, this is the change they''ve been telling about. A painful change I alone must bear.


    "Sol. Damn, please. Please wake up."


    I heard a soft voice mumbling in my ear. A warm hand made me wake. I am lying in a soft cushion. A bed.


    Nang imint ko ang aking mga mata ay mbo pa ang aking paningin but I could see a silhouette of a woman. Nagtangka akong tumayo pero bi nang akong nahilo kaya napahawak ako sa sentido. Napansin kong may mmig at basang bagay na naka sa aking noo. Isang bimpo.


    "Don''t force yourself to stand, anak. Take your rest at baka mabinat ka pa."


    Anak? I leaned myself on the bedrest at saka in-adjust ang vision ko. There I saw a man standing right behind a woman, carrying a tray of food.


    "P-Pa." Malungkot kong sabi.


    Ngumiti ito at saka nag-alang tumigin sa akin. I''ve never seen those eyes worry that much, at sa akin pa. Kaya hindi ko napigng umiyak at humagulgol. Tumayo ako kahit pa hindi kaya ng katawan ko at saka wng pakundangang niyakap ko siya.


    m kong nagt ito dahil bi siyang napatigil. But, I don''t care. W rin akong sama ng loob dahil hindi naman s ang mga magng na hindi ako tinuring na anak. Kahit pa hindi ako ang tunay nng anak, ang makita sng nag-ala sa akin ay sapat na. I don''t want to go back. I''m staying. Kahit pa sabihing kangan kong mamuhay sa isang mundong gawa-gawang. At least dito, ramdam ko ang aruga at pagmamahal ng isang pamilya at magng. Maybe this is reason why this is all happening. Binigyan niya ako ng pagkakataon na maranasan ang buhay na pinapangarap ko. Kung sino man iyon ay mki ang pasasmat ko sa kanya.


    Naramdaman ko ang pagyakap pabalik sa akin ni Papa. I was in deep tears kaya hinagod niya ang aking likod at tinapik-tapik ng marahan.


    "May problema ba, anak?" Nag-alang tanong sa akin ni Mama.


    I broke our hug at pinunas ang aking mga luha gamit ang aking pd.


    "W po, M-Ma."


    Myong-myo siya sa mama kong wng pakim sa akin. Tinantya nito ang aking sentido at pisngi at ngumiti ito sa akin ng may pag-ala.


    "Kumain ka muna para mayman ang tiyan mo, anak. Inaapoy ka nggnat sim pa kagabi. Ano ba ang ginawa mo at nagkaganyan ka?"


    Naupo muli ako at inpag ni Papa ang pagkain sa mini-table na nasa ibabaw ng kama. "Kumain ka na at para gumaling ka na agad."


    Nag-aalingan pa akong ngumiti kay Papa dahil hindi ako sanay na pinasisilbihan ako ng aking mga magng. Because they never did that in the real world.


    "Opo."


    Kinuha ko ang kutsara at saka sumubo sa lugaw na inihanda n. Masarap. Napangiti naman ako at pinipigng maluha. Magmumukha akong baliw kapag nakita nng umiiyak ako dahil sa lugaw. "Bababang kami, anak. If you need something, just call us."


    Tumangong ako sa kan. Gusto ko sana sng mayakap pero baka mawiweirdohan s sa akin. Kaya pinign ko nang ang sarili ko.


    When I heard the door shut, doon na ako muling umiyak. Tama ba ''to? Tama ba ang desisyon kong manatili rito? Then realization hits me. W na nga p akong mauuwian sa totoong mundo.


    Si Abby? Maiistorbo kong s at madadamayng s sa away namin ng mga magng ko. Huwag na. Ayokong may madamay na iba dahil sa kagagawan ko.


    Si Yssen, I''m taking over her life. What would she feel? m niya kaya ang ginagawa ko? Hindi kaya siya magagalit? Napabuntong-hininga ako ng mlim. Naguguluhan ako kung konsensiya o isip ba ang papairalin ko. But I''ve already decided.


    "I''m sorry, Yssen. I have to. I have nowhere to run."


    Desperada na ako. I''m saying sorry to the one who really own this body. Nakokonsensiya man ako ay w rin akong magagawa. Itong ang naisip ko para makatakas sa reyalidad ng buhay na puno ng sakit, pag-iisa, pangungul at kawng pag-asa.


    I hugged my knee. Ano na ang gagawin ko?


    Inilibot ko ang tingin sa loob ng kwarto. This is Yssen''s room in this world. Hindi masyadong kkihan pero pwede na. On my right side, is a ss sliding window. Matatanaw ang luntiang kabundukan sa kyuan. Napakaganda.


    Sa aking paanan sa kaliwa ay ang bookshelves na puno ng mga libro. Beside me is a table with a moonmp at ang parihabang bagay na h ko''y cellphone nito- identical with the phone I have na sira na ngayon.


    On my left is a rectangr hanging mirror at sa tabi nito ay ang bathroom. Nakapintura naman ng powder blue and sementadong dingding. No wonder, I wrote her. Her favorites reflects mine.


    Hindi na rin masama. I can adopt with this world. Even if it means to die in the real world.


    Napatigil ako sa pag-iisip ng tumunog ang phone ko. Mabuti nang at wng passcode ang phone niya. I slide my finger to unlock the screen and tap at the message icon.


    Bumungad ang message ni Geille, Yssen''s bestfriend-my bestfriend. Dapat ko nang sanayin ang sarili ko. Remember their names and what are them to Yssen-to me. Geille


    Hoy, babae! Pumunta ka sa bahay iihawin kita may iihawin p! Mamayang gabi, see you!


    May kakaiba akong naramdaman nang banggitin niya ang iihawin. Ano na naman kaya ''yun? Hindi ko nang masyadong inisip at saka nasimng magtipa ng reply. Aish, ang init ko pa rin.


    Sorry, pass muna. May sakit ako e.


    Sent 7:05 am


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Bi tuloy akong napaisip kung anong araw na dito nang makita ko ang oras. I checked my calendar and it was Saturday. Weekend. Kaya p.


    Pabagsak kong inihiga ang aking sarili sa mmbot na kama. Tumagilid ako at saka bumaluktot. Ramdam ko ang matinding antok. I''m tired. I am mentally exhausted. Kaya ng pikit pa ng aking mata ay nakaidlip na ako. Naalimpungatan ako dahil sa tunog ng maingay na ringtone galing sa phone ko sa ibabaw ng mesa. Pilit kong inabot ang phone na nakuha ko naman. Idint ko ang mata ko to see Geille calling. Tinanaw ko ang bintana at nakita kung paanong nag-aagaw na ang kadiliman at ang pababang sikat ng araw. I checked the time on my phone habang patuloy ang pagring ng nito.


    It''s 4 minutes past 6. Geez. I literally had a long sleep.


    Sinagot ko ang tawag habang nakahiga pa rin. Tinatamad pa akong tumayo.


    "Buti naman at sumagot ka ng babae ka! Nasaan ka na ba?"


    Bumungad ang matinis na boses ni Geille sa phone ko kaya inyo ko saglit ito sa aking tenga.


    "Kakagising kong."


    Nag-angan at wng gana kong sagot.


    "Sabi na e! Tinulugan mo tga ako kanina! Kaya p hindi na nakapagreply! Kung jowa mo pa ako, matagal na kitang binreak!" Napatawa naman ako ng w sa oras sa sinabi nito.


    "Sorry na nga e. Masamang tga ang pakiramdam ko."


    I checked my temple at w na naman akonggnat. It''s a good thing. I can''t bear sleeping and staying in bed for a day.


    "Anong sorry sorry ka diyan! Pumunta ka na dito! Mauubos nang ng unggoy na si Nathan ''yung iniihaw e."


    "Lumayo ka nga! Patay gutom ka tga kahit kan!" Narinig ko pa ang pagsaway at pagtaboy nito sa kausap.


    Nathan. I badly miss him. Their already okay? Parang kanng galit na galit ito salaki at halos pinapatay nito sa tingin tuwing magtatama ang mg mata n e. Medyo matagal rin p akong naw. "Oh? Natahimik ka?"


    Napabalik ako sa reyalidad at tinuon ang tenga sa kausap kong si Geille.


    "Ah, w. Andyan si Nate-Nathan?"


    Muntik na!


    Nasanay kasi ako sa pagtawag ng Nate kay Nathan. Ang hirap mag-adjust. Lalo na kapag na-attach ka na sa mga taong minsan na ring naging parte ng buhay mo.


    "Oo kaya! Pging present ''yunlo na kapag may pagkain. m mo na, pmunin." Ang harsh!


    "Pumunta ka na kaya dito ano! Nakakahawa ba yang sakit mo ha?"


    Medyo hindi malinaw ang sinasabi nito dahil mukhang lummon ito habang nagsasalita. "Lagnatng."


    "Yun naman p e. Bilis na at atat na akong makachika ka!" Bakas sa boses nito ang excitement.Material ? of N?velDrama.Org.


    Rinig ko pa ang background music na pinapatugtog sa kabng linya.


    "Hindi papayag ang mga magng ko." Pinatunog nito ang kaniyang bibig,


    "Ipagpapam kita, mkas kaya ako kina Tito at Tita!"


    "Pero" Hindi na nito pinakinggan ang sasabihin ko at pinatay na agad ang tawag.


    Napabalikwas naman ako ng upo at saka ginulo ang buhok ko.


    Pano na ''to? Kung sakasakali, hindi ko m ang bahay n!


    Napabuntong-hininga na naman ako. Hindi ko m kung ano ang unang iisipan kaya bumangon nang ako m sa kama at saka lumabas ng kwarto.


    Bumungad sa akin ang maikling pasilyo. Nasa kanan p ang aking kwarto. Mayroon pang dwang kwarto bago ang akin at sa gitna ng kwarto nakatapat ang hagdanan pababa na hindi naman kataasan. Pagbaba ko ay nakikita ko na agad ang s sa kaliwa at ang kusina sa kanan. Dumiretso ako doon at naghanap ng baso at tubig.


    Hindi naman ako nabigo dahil nasa ref ang pitsel ng tubig kaya napainom ako ng marami. Para akong nauhaw ng isang buong araw.


    "Oh, anak. Ak ko ba ay magkikita kayo ni Geille?"


    Narinig ko ang boses ni Mama m sa aking likod kaya hinarap ko siya. Nakabihis pankad ito.


    "Ah? M-Mama, hindi ba hindi kayo papayag?"


    Nagngingiting-aso ako kay Mama. Jusko. Para akong baliwo.


    "Ayaw sanang pumayag ng Papa mo, e pinagpam ka naman ni Geille sa amin kaya napapayag na rin siya. Sabi niya kapag hindi mo raw kaya ay ihahatid ka ni Geille agad sa bahay." Napabuntong-hininga naman ako at parang nalugi sa isip ko.


    Pinwesto ni Mama ang pd niya sa sentido ko at bahagya akong napign. Nagt din ito pero kuna''y ngumiti din. Aish.


    "W ka na namanggnat. Pero uminom ka muna ng gamot bago umalis. Maykad kami ng Papa mo."


    Nagspin ito ng mahina habang masayang hinahawi angyan ng dress niya. My mom looks so lovely. Ngayonng, dito sa mundo n, nakita kong ganito kasaya ang mom ko.


    Narinig naman namin ang pagbukas ng pinto at bumungad ang Dad kong nakasuit. Hindi ito tumingin sa amin dahil naging busy ito sa pag-ayos ng kanyang tie. Nagkatinginan kami ni Mommy at saka napahagikhik. "What?" Narinig ni Papa ang hagikhikan namin ni Mama kaya nagreact ito.


    Bumaba na siya ng hagdan ng nakabusangot ang mukha at saka sinalubong siya ni Mama nabisbis ang ngiti sa mgabi. Sweet.


    "Hay, honey. ng beses ko pa bang dapat ituro sayo kung paano magknot ng tie?"


    Napailing-iling naman si mama habang inaayos ang tie ni Papa. May lumandas na buhok sa mukha ni Mama kaya agad nito ni Papa at isinukbit at sa likod ng tenga niya. I remember Nate dahil sa ginawa ni Dad. May parang kumirot sa puso ko na hindi ko mman kung ano.


    "Ayokong matuto. Dahil gusto kong ikaw ang mag-ayos ng tie ko pgi." Dad smiled at my Mom and gave her a peck on her lips.


    Pinalo naman ni Mama ng mahina ang dibdib ni Papa at ininguso ako. Nahihiya naman akong ngumiti sa kan.


    "Dinner date." Nabasa ko ang inbi ni Papa habang ppit ito sa akin at saka hinalikan ako sa noo.


    Sa ginawa ni Papa parang nabawasan ang pangungul at lungkot sa puso ko. So that is how it feels to have a father who cares for her daughter.


    Hindi ko m na pwede png maramdaman ang lungkot at saya ng magkasabay. Sunod ay niyakap ako ni Mama. She kissed me on my cheek and gently caressed it. She mouthed me "I love you" which I felt my heart sank in a warm feeling. Papa held her by her waist at sabay sng nagpam sakin. Nagpanggap ako na masaya at ngumiti sa kan. I nodded and waved my hands to them.


    Sige, Sol. Magpanggap ka pa.