《Pieces of You》


 Prologue A Confession of a Killer

    Hanggang ngayon, hindi pa rin mawaksi sa aking isipan ang nangyari.


    Kahibangan ngang sint ko pa ang kwentong iyon.


    The thought of killing them just to feed my own satisfaction and fantasies haunts me for a long time now. Selfishness does no good but suffering. Kaya siguro ako nakarma ngayon dahil sa pagiging makasarili ko. Thus, a part of me have long missed that ce. A certain ce where all the chaos started.


    I remembered being happy.


    I remembered sharingughters with the people I love.


    And I remembered falling in love.


    All of a sudden, things were out of hand.Belonging to N?velDrama.Org.


    rejected eudaimonia


    I was trapped with the twist of fate.


    Bumalik na naman ang mga ng pilit ko mang itago sa aking isipan ay patuloy na kumakaw.


    Pati ang mga damdamin ay bumabalik. I wish he lived.


    Kahit na ang sakit, mas pinili kong lisanin ang mundong ''yun. Ideal nga siya pero hindi naman masaya.


    I always dreamed of aplete family, a sweet and loving boyfriend and a true friend pero sadyang ipinagkakait ito sa akin ng mundo.


    stared at field of tulips around me. Ang gandang pagmasdan.


    Nala ko na naman siya. The cold winds have touched my hair and briefly swing it.


    Ipinikit ko ang mga mata ko at pinakiramdam ang mmig na hangin.


    This situation brings back a lot of memories. Pain, love, and guilt.


    Hinayaan kong tumulo ang luha ko at napapikit.


    I love you, Hennessy. In any worlds, in any universe."


    How did I end up leaving him with the fate of death?

 Chapter 1 Dragged

    "Sol, my friend!" Napaface-palm agad ako sa pambungad sa akin ni Abby pagkapasok ko pang sa ssroom. Tunog parang mangungutang e.


    Napalinga naman ako sa maiingay naming mga kase. W pa ring pinagbago. Para pa ring nasa palengke. "Friend," Pangingisi-ngisi itong tumakbo papunta sa akin at sinabayan ako pabalik sa aming kinauupuan.


    We both sat and she started talking like forever.


    "Nabasa mo na ba ''yung sinasabi ko sayong story? ''Yung sa isang underrated writer na nagpublish ng In Another World With You? Sobrang nakakakaba ''yung story. m mo ba, ang galing niyang maro ng feelings ng mga readers niya. Parang kung paano ka niloko ng na loko sayo. Charot." Humkhak ito na parang nababaliw na.


    "Feel na feel ko ''yung bawat chapter. Kayang namatay'' yung bida doon e." Spoiler alert. Sarap i-mute.


    Napailing nang ako sa umagang chismis nito.


    Abby is a born chatterbox. Kahit na wng nagtatanong ay may sasabihin ito. Hindi ko nga m kung napapagod pa ba itong magsalita dahil parang pasok na ito sa listahan ng mga hobby niya.


    Inpag ko ang bag sa aking mesa at nagpahalumbaba. Sikreto kong sinisilip anglaking nasa tapat ng bintana sa kanyang bahagi ng silid.


    We are 1 chair apart. Kaya ganoon nang ang pasa smat ko na mpit ako sa kanya.


    Pinakatitigan ko ang hubog ng kanyang mukha at bawat paggw ng kanyang ky, pagkunot ng noo at pagkagat niya ng kanyangbi. Napakaseryoso ng aura niya at para bang may mlim na iniisip. I wonder what he''s thinking.


    Napadako ang tingin ko sa ky nitong parang kadiliman sa gabi. It was pitch ck but perfectly shaved. Nakasalubong ang mga ito kaya parang naeengganyo akong paghawiin iyon gamit ang mga daliri ko.


    The thought of me brushing his brows and an inch before him made me blush.


    Bumaba naman ang titig ko sa kanyang namumngbi.


    Uminit bi ang pisngi ko at napapout ng w sa sarili. How can his lips be so red and kissable?


    Naririnig ko pa rin ang pagmamayabang ni Abby sa kanyang binabasa.


    Nakuha na niya ng tuluyan ang inaantok kong atensiyon habang may kung anong hinahawi ito sa ere na para bang may ineexpect itonglabas na hologram at ipapanood sa akin ang mga nangyayari sa kwentong iyon. Napabuga ako ng hangin. She''s tiredless of talking.


    "Ano? Nabasa mo na ba?" Niyugyog niya ang balikat ko nang manaka-naka akong pumipikit.


    Ayaw paawat tga e. Ang kulit.


    Wng bago sa ganitong eksena.


    As usual. Magkekwento iyan ng mga story na binabasa niya.


    Minsan ay angkas pa ng boses niya e censored p ''yung pinagkekwento niya sa akin.


    Minsan rin ay umuungol ito ng w sa oras kaya nahihiya na tga akong kasama siya kapag may lumilingon sa amin dahil sa pinanggagagawa niya.


    Ngayon naman heto. May bago na naman. Di pa daw tapos kaya inaabangan niya.


    Ni hindi na nga ito natutulog kaya pansin ang tumatabang eyebags nito.


    "Di ko pa nabasa." Antok at wng kagana-gana kong tugon sa tanong niya.


    Maybe this is a perfect scheme for lying.


    Mukha namang naniw ito sa sinabi ko dahil nakita ko ''yung pagkadismaya sa mukha nito.


    "What?! Sinabi ko na sayost week ''yan e! Ba''t di mo pa rin binabasa?"


    Napkas ang boses nito kaya di naiwasan ang pagtigil ng ingay sa se at ang paglinga ng mga ito sa aming gawi.


    Pati na rin si Nathan na kanina ay seryoso at diretso ang mukha aylong naging mas matalim ang tingin sa amin.


    Nang tuloy ako hindi dahil sa atensyong binibigay ng aming mga kase kundi dahil sa titig ni Nathan.


    How can a stare made me sink in deep shame? Oh... kay. That was the first time I was embarrassed in front of him.


    I''m not so surprised to see Abby careless of the attention she''s getting. Instead, she raised a brow at them kaya bumalik naman agad sa dati ang ingay sa loob ng ssroom.


    "Sol! Sinasabi ko sayo, kapag di mo babasahin ''yung story it''s like you''ll miss half of your life!"


    Minsan ay parang gusto ko nang batukan agad itong best friend ko dahil sa tay nitong pagka-eksaherada.


    "Ano nga ''yung title? In Another World With You? Title pang tunog cliche na e."


    Her initial reaction was to raise a brow at me dahil sa pangbabash ko sa binabasa niya. Napatawa nang ako ng palihim.


    "Miss Tolentino, you should never judge a book under your assumptions. Di mo pa nga nababasa, may say ka na. Napakakj mo. Kurutin kita sa singit e."


    Nakakatuwa na ganoon nang ang pagiging solid fan ni Abby sa kwentong iyon.


    Even though I felt like it was a whole obsessive fantasy by a writer whose been loving a man secretly.


    "Anyways, nabalitaan mo na ba? Well, I guess hindi pa base on your knotted perfect brows. Eto na nga, break na daw sina Keycee at Nathan! Ak ko tga forever na s e." She was so eager to tell me what she knows kaya natatawa ako sa mukha nito.


    "Sa sobrang sweet at sobrang tatag n, sino ang mag-aakng magbebreak s? 3 years din ''yun ah. Hay. Nakakastress!"


    Noong narinig ko iyon sa kaniya ay uminit bi ang pisngi ko at ganoon nang ang pag-alang naramdaman ko para salaki.


    Kaya p sobrang seryoso ng aura nito kanina. Kamusta kaya siya?


    Kaya p parang may bumabagabag sa kanya. He must''ve been hurt. Sino kaya ang nakipagbreak? At bakit?


    Mayroon sa akin na nadismaya dahil sa rsyon n pero at the same time masaya ako dahil single na ulit siya.


    Naisip kong kung ako siguro ''yun, hindi ko na siya bibitawan pa.


    Though he looks like a total snob, minsan ay nakita ko na rin itong ngumiti habang kausap si Keycee. His smile looks sincere and genuine. Nakakatunaw.


    I prefer that kind of a man. ''Yung sa akinng siya nagpapakita ng mga sweet gestures niya.


    Possessive? Nah. Ayokong na may ibang nakakakita sa mga ngiti niya.


    Bing lumingon si Nathan sa gawi ko at napasinghap ako. Napasobra yata ang pagtitig ko sa kanya!


    Nakakahiya! Baka kung ano nang ang iisipin nun. Hindi pa naman ako nakakapuntos sa kanya, naturn off na agad sakin. Naku naman.


    "Hoy, Sol! Nakikinig ka ba?! Oh? Ba''t parang nagmarathon ka? Daig mo pa mga athlete na sumng sa pagtakbo. Pinagpapawisan ka oh."


    Tinuro naman nito ang mga butil ng pawis ko sa noo. Kapag tga kinakabahan ako madali akong pagpawisan. Shit. Kalma, Sol. Wag kang magpahta. "A-Ah. Wa-W-w. Naiinitanng."


    Natawa naman ito sa sinabi ko. Saka kong narealize na naka-aircon p ang room namin. You''re so doomed, Sol. Urgh.


    "Pag-igihan mo pa ang paggawa ng alliby, ha?" Abby in her sarcastic tone on.Upstodatee from Novel(D)ra/m/a.O(r)g


    "Tu-Tumahimik ka na nga."


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Inikutanng ako ng mata ni Abby at saka nagfocus sa kanyang cellphone na base sa h ko ay nagbabasa na naman ng wattpad stories.


    Mabuti nang ay hindi niya masyadong pinansin ang pagalliby ko.


    Mabuti na rin at ng sandaling ay pumasok na ang Physics Teacher namin.


    At least his attention would be diverted on the teacher and not on me dahil nakakang tga. I would always have this feeling, stiffed whenever he stares at me. Para akong naeestatwa! Promise! Tinaob niya pa si Medusa!


    Ganoon kkas sa akin si Nathan!


    Kinolektahan niyang ang mga requirements namin at nagtanong kung ano raw ang gagawin namin sa 2 weeks na wng se.


    ''Yung iba ay magbibeach raw. Yung iba naman uuwi sa kani-kanng probinsya habang ang iba ay hindi na nag-abng sumagot gaya ko. Sabagay, nasa bahayng naman ako pgi e. I''ve got a bucket to do and one is to dive in deep thoughts and another. Until it multiplies.


    Masyadong naging madali ang oras hanggang sa oras na ng uwian. Ang iba ay kasama ang kanng barkada pauwi. ''Yung iba naman ay ginawang tambayan ang field at mukhang w ng bk umuwi. Schedule namin ng paglilinis ngayon kaya nagpaiwan ang iba sa amin.


    Kahit naman private ''yung school na pinapasukan ko kangan parin naming maglinis dahil dakng mga tagakt ng basura yung mga ssmates ko. Paraan na rin para madisiplina ang mga estudyante na maging malinis kahit saan. Tinapunan ko muna ng tingin si Nathan na nakaupong sa may bandang bintana. Mukhang w tiong bk gumw muka sa kinauupuan nito.


    Busy ito sa pagsulyap sa mga puno ng mahogany na nagpapatangay sa hangin. Bago pa ako mahuling nakatitig sa kanya ay tumalikod na ako.


    Nauna na si Abby sa akin dahil maykad daw sng magkapamilya. I wish I had a family to go together on a date out. Libre namang mangarap.


    I grabbed the broom and started sweeping habang lumulutang ang isip ko sa mga bagay na w ako.


    I envy every student na nakikita kong nakakasabay ang kanng magng sa hapagkainan, sa mgakad at sa mga okasyon cine celebrate n ng magkasama. Dahil ako, di ko pa naexperience ang mga ganoong bagay.


    I guess that would be the most wonderful feeling in the world. To have a parent that''s with you althroughout.


    Nangungul ako sa kan, oo. Nakakalungkot na sa hinaba ng panahon, hindi ko manng s nakapiling. Kahit sa mga importanteng okasyon sa buhay ko ay w rin s.


    I guess, this is how it feels to have a wealthy and workaholic parents. W ng oras na malaan para sa anak n.


    I wonder how other child endures this kind of longing. Dahil ako, kinaya ko naman. Pero nakakalungkot.


    Minsan, hindi ko maiwasang magself-pity.


    Kaya ganoon nang akong hinatak ng pagsust. Dahil sa paraan ng pagsust ako nakakatakas sa reyalidad ng buhay.


    Sa pagsust din, naibabahagi ko yung nararamdaman ko; ang pangungul at pagmamahal.


    And yes, I was that writer who wrote that stupid story. The frustrated writer who wrote "In Another World With You".


    I started writing the story 3 years ago. When I was so head over heels over Nathan. Sa loob ng apat na taon, siyang ang naging crush ko.


    He was the main reason why I wrote that story. Dahil hindi ko magawang umamin sa kanya, sa pagsust ko nang idinaan ang nararamdaman ko para sa kanya. Crush pa din ba tawag doon?


    O palihim ko na siyang minahal sa mahabang panahon?


    Sa nararamdaamn ko para sa kanya umikot ang mundo ko. Lahat ng nangyari sa buhay niya ay m ko sa loob ng tatlong taon.


    I was so obsessed about him.


    Ngayon kong narealize na kahibangan na p yung ginagawa ko. Masyado akong naging focus sa kanya at nakagawa ako ng kwento na puro kahibangan din angman.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Kaya napag-isipan ko na burahin nang ang story. May parte sa akin na nalulungkot ako dahil halos sa story na to naibuhos ko ang mga hinanakit ko.


    m kong may naghihintay na readers sa update ng story. Pero, desidido na ako.


    As soon as I went home, hinanap ko agad angptop ko at binuksan ang Wifi para makaconnect at mabuksan ang ount ko sa wattpad.


    Unang lumabas sa screen ay ang library ko na may konting story na di ko pa nababasa. Ngayon nang ako ulit naka-open ng ount ko after a month nungst update ko at binbog ako ng mga notifs ng readers ng kwentong binuo ko. Haloshat s pare-pareho angments.


    "Update po, Miss A!"


    "Ang tagal naman ng update Miss A! Miss ko na si Nathan mbs. Huhu."


    "Update, Update!"


    May isa pang nakakuha ng atensiyon ko from thements galing kay Abby.


    "Hindi makatarungan ang pagkamatay ng bida. Miss A. Huhuhu. It''s breaking my heart."


    Natawa tuloy ako. Naisip ko kung bakit ko nga ba pinatay ang character na ''yun. Isa sa kahibangan ko ay ang pagpatay sa isang karakter na hindi naman justified ang pagkamatay niya.


    Kaya gusto ko nang idelete yung story. Masyadong wng sense.


    Binisita ko ang profile ko sa wattpad at diretso sa aking message board. Pinindot ko rin ang notify readers button at huminga ako ng mlim bago inpat ang aking kamay sa keyboard ngptop ko.


    Panay ang pagbuntong-hininga ko habang nagtatype.


    Pikit mata ako habang pinipindot ang button para mapost ang mensahe ko.


    @foiralovos


    Good afternoon po. Its been a while since nag-update ako ng story for Steal, Steel but I wanted to tell thar I will delete that story. m kong ang iba ay malulungkot pero desidido na poako. Masyado pong wng sense ang story at w akong justice na naibigay para sa mga characters. Puro kadramahan kong po ''yun. Pasensiya na. Thank you for all the readers na nag-abang at naghintay pero hanggang dito nang ang SS.


    Just now


    W pang isang minuto ay tumunog ang sound ng akingptop. A notification. From Abby.


    @abbyyyy


    What?! Noooooooooo. Hindeeeee. Please poooo huwaaag. Iiyak ako Miss A. Huwag mong burahin. Ang tagal ko kayang naghintay sa update tapos ganito? Asan ang hustisya?! Huhuhu. Just now


    Abby was really a fan of my work. But this shoulde to an end.


    @foiralovos replying to @Abbyyyy


    I''m sorry.


    Pagkatapos nun ay isa-isa nang nament ang mga reader ng SS. Hindi ko nang binasa at tumuloy na sa pag-edit ng story ko at baka magdwang-isip pa ako na idelete ito. This is it. Pinindot ko ang options at nakita ang delete button.


    Are you sure you wanted to delete the story?


    Decline Yes


    Ito na. I took a deep breath at saka pinindot ang Yes option.


    Pero bago ko pa man tuluyang mabura ang story ay bing umikot ng napakabilis ang paligid. Halos masuka ako sa nangyari at napapikit.


    Nang maramdaman kong naging kalmado na ang paligid ay saka ako namt at...


    ... nagt.


    "N-Nasaan ako?"

 Chapter 2 Weird

    "Yssen?! Oh, thank God at gising ka na! Ano ba ang nangyari sayo at bi kang nahimatay? Nakakaloka ka ah. Nag-la tuloy kami sayo." Masyadong masakit ang ulo ko pagmt ko.


    Nagising ako sa hindi pamilyar na lugar. Inilibot ko ang mga mata ko sa di kkihang kwarto.


    Naamoy ko ang pamilyar na amoy na sa tingin ko''y mga gamot, betadine at alcohol.


    Inikot ko pa ng tingin ko sa di kki hang kwarto at napansin ang apat dwang cubicle na nasa tapat at dikyuan sa akin. Puti ang kisame at ang sementadong dingding at may nurse na nakastandby sa tabi ng pintuan. Nasa clinic nga ako.


    Napahawak ako sa sentido ko dahil sa kirot. Bakit ba sumasakit ang ulo ko?


    "Urgh. Bakit ako nandito? A-Ano-"


    Napahinto ako sa pagtanong nang napadako ang tingin ko sa babaeng kinakausap ako kanina.


    Her voice is quite familiar pero... ngayon kong siya nakita. Teka, sino nga ba siya?


    "Uh. S-Sino ka?"


    Napaka-awkward ng tanong na iyon na pati ang kaninang tumawag sa akin ay kumunot ang noo.


    Bakit nga ba siya nandito gayong hindi ko naman siya kla?


    "Ohe on, Yssen. Pagkatapos mong mahimatay at pag-lahanin kami, babanat ka pa ng joke? Di ko m na clown ka p."


    Nakapameywang na nakaharap sakin ang babaeng kinakausap ako kanina.


    Pamilyar tga itong babae sakin pero di ko malang nagkita na kame. Kahit pangn niya di ko m.


    She keeps on calling me Yssen. Sino ba ''yang si Yssen? Ganon na ba tga kami kahawig at pinagkamn niya ako ''yung taong tinatawag niya sakin? At teka, bakit ba ako nahimatay?


    "Ako? Nahimatay? Bakit naman ako mahihimatay? Tsaka sino si Yssen?"


    Teka. Naguguluhan na tga ako. Nakahawak pa rin ako sa aking senti do habang may kakaunting kurot pa ring parang sinusundot ang aking ulo.


    Thest thing I remembered was, I came home at kinuha yungptop para idelete ang story na ginawa ko na puro kahibangan. And then... bing... what the heck.


    "Well, sabi ng nurse na-over fatigue ka raw at kangan mong magpahinga. In-excuse na kita sa teacher natin para sa next subject para naman di ka hanapin non at imark ka as absent. And sa pangwang tanong, tga bang gusto mong bigyan ko ''yun ng sagot? Hey."


    Isang pitik ng kamay ang nagpabalik sakin sa wisyo.


    Tekang, itong babaeng ito. It can''t be. Paanong? Imposible..


    "You okay? Tla ka. Teka ngang."


    Natatandaan ko na. Pero, I can''t believe it. Paano nangyari to? Urgh. Maslong sumasakit ang ulo ko kapag iniisip ko ''yun.


    Sinulyao ko ang babaeng tumawag sa aking Yssen at tinawag ang atensyon ng nurse.


    "Overfatigueng po ba tga meron ''yang bestfriend ko or nagka-amnesia na rin to? Baka nabagok ang ulo or masyadong nayugyog brain niya or what?"


    Geille. Yes. Siya nga.


    Kumunot ang noo ng nurse habang tumigil ito nang may hawak na ballpen sa kanyang kamay.


    "W naman po siyang amnesia, Ma''am. Overfatigueng po tga ang pasyente. She needs rest. ''Yunng po tga."


    Prenteng sabi ng nurse na nasa counter mpit sa pintuan.


    Mukhang nagduda pa si Geille at hindi kumbinsido na w nga akong amnesia base sa nakunot niyang noo. Nakakatuwa siya.


    "Uhm. G-Geille. I''m- I''m okay. W-W akong amnesia."


    Napalingon naman ang dwa sa akin sa bian kong pagsalita sa gitna ng kanng argumento.


    "See? She''s fine." Pagsesegunda ng nurse na in-charge dito sa clinic.


    "Yeah. I heared it too, Nurse Ayee."


    Bumalik na nga ang nurse sa pag-aasekaso ng kanyang trabahona habang humarap naman sakin si Geille.


    She frustratedly sighed.


    "m mo, ikaw babae ka, di kita maintindihan ngayon e. Ang weird mo. At, nagtatampo din ako sayo. Imagine, tinanong mo pa tga kung sino ako ha? 3 years, Yssen! 3 consecutive years tayong magkasama tapos ngayon mo pa ako kakalimutan? Ano, Yssen?"


    H. Nagalit ko yata.


    Nagpabalik-balik itong makad sa harap ko at maya-mayang umiiling-iling habang nakahawak sa sentido. Uh. Paano to?


    "m mo, sobra na. Hindi ko na kaya. Ayoko na. I''m done, Yssen. Bye."


    H! Magwo-walk-out! Nagalit na.


    Ano gagawin ko? Bakit ba ganito dito? Nakakawindang. Teka. Isip, Sol!


    "G-Geille! T-Teka! B-Bespren!" W sa sariling wika ko.


    Natign naman ito at hinarap uli ako.


    Nakakunot-noo na naman ito at bakas sa kanyang mukha ang pagkadismaya. Maya-maya pa ay...


    "Jokeng! Hahahaha! Kinabahan ka don no! Nakakatawa ''yung mukha mo, bespren! Hahahahaha!" Niyakap niya ako tsaka pinalo sa braso ko. Napabuntong-hininga nang ako.


    Ak ko pa naman nagalit na tga. Buti nang. Hays.


    "Hehe."


    Sobrang awkward ng sitwasyon na to. Pinasadahan ko nang ng daliri ang dulo ng aking buhok, nagbabakasakaling maw ng kaunti itong kaba ko.


    "Oh. Ano, okay ka na? Okay ka na. Ako nga okay e. Hahaha. Anyways, m mo ba kung sino ''yung nagd sayo dito? Siyempre, hinde. Tulog ka e. Lki siya, syempre. So, ano. May clue ka ba?"


    Kung may nakakatuwa man sa bespren ko dito at sa bespren ko sa totoong buhay, yun yung mkas nng sense of humor.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "L-Lke? Sa pagkakala ko, w-w naman akong kaclose nalake dito sa school e."


    Nasa hotseat na naman ako. Nababaguhan pa ako.


    Pwedeng time first muna? Hindi ko kaya ''to.


    "Hoy."


    Naoaigtad ako ng pinitik na naman nito ang kanyang daliri.


    "Ayos kang, ba tga? Geez."


    Napasinghap ako sa biang pagyakap sakin ni Ab-Geille. Hinding siguro ako sanay na may yumayakap sakin.


    Si Abbyng kasi ''yung kadsang hinahug ako kapag natutla at tuliro ako. Bukod sa kanya, w na.


    Humiwy na ito sa pagkakayakap sa akin at ngumiti ako sa kanya. Magaan agad ang loob ko sa kanya kahit ngayonng kami nagkakla. Paano kasi, naala ko sa kanya si Abby. "Pero, ''yung tinanong mo kanina. Hindi ka nga masyadong mpit sa mga boys pero may ka-close ka naman e. ''Yun ngang, isang. Sakit pa sa ulo. Tsk."


    Meron? Who would it be? W pa akong mala.


    Ang hirap tandaanlo na at hindi naman ako ang dapat na nandito.


    Salim ng iniisip ko parang matandaan kung sino ''yun ay di ko namyang may punasok na p sa loob ng clinic.Upstodatee from Novel(D)ra/m/a.O(r)g


    "Speaking of the jerk."


    Tumayo ito m sa pagkakaupo at hinarap ang taong kakapasokng sa loob ng clinic.


    Di ko masyadong maanig kasi hinarang ni Geilee ''yung taong iyon.


    "Can you stop calling me jerk, ha Geille?"


    Bing kumabog ng mkas ang puso ko. Di ko mapigng pakiramdaman ito.


    Bakit ganon? Bakit parang kla ko ''yung taong kaharap ngayon ni Geille? Siya ba? Siya na nga ba ''yun? Bakit nabobosesan ko siya? Who could he be? "Anyway, how''s Yssen?"


    Napabuntong-hininga nang si Geille at saka umalis sa pagkakatakip sakin.


    Sobrang kabado ako ngayon. I heard stepsing. Nakayukong ako dahil ayokong makita niyang ninenerbiyos ako.


    "Hey. You okay?"


    Tatlong salita pero grabe ang epekto sakin. I shouldn''t feel this pero hindi ko maiwasan.


    Parang nagkandabuhol-buhol anghat sa akin. Hindi ko magawang kumalma at mag-isip ng tama.


    "Yssen." That was the second time I heard them called me by that name. Hindi ako sanay. Ayokong masanay.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    I clutch the sheet that''s covering half of my body.


    "She don''t want to talk with you. Can''t you feel it? Di ka ba nakakaramdam?"


    Si Geille. Ano ba kasi ang nangyari dito? Ramdam ko ang tensyon sa pagitan n.


    Bakit parang galit itong kaibigan ko salaking ito? Just why?


    "O baka naman nagka-amnesia na nga ng tuluyan itong kaibigan ko at nakalimutan ka na? Okay na rin." Dagdag pa ni Geille. Masyadong harsh?


    Narinig kong bumuntong-hininga anglakeng kanina pa nakatayo sa aking harapan ngunit di ko manng inabng tignan ang mukha.


    "Sorry."


    Bing gumaan ang loob ko sa narinig m sa kanya. And I felt like my heart just melted sa isang simpleng sorry niyang kahit na hindi ko m kung ano ang ginawa niya upang mag-apologise sa akin. Ang rupok ko tga.


    Nagsim nang makad paalis anglaki without me seeing his face. I didn''t even speak a word at him.


    Dapat siguro may sabihin ako? Bakit ba di ko matandaan itong scene na to? Masyado nga ata kasing magulo. Pati utak ko magulo!


    "N-Nathan!" Natign ito sa pagpihit ng doorknob nang marinig niyang tinawag ko ito sa pangng iyon.


    It was, probably his name. Oo, siya nga iyon.


    Nakita ko ang manaka-nakang oagsulyao ng nurse sa aming dwa nglaking tinawag kong Nathan, pero hindi ko alintana iyon dahil mas naagaw ng atensyon ko ang likod nito.


    Ang likodng nito ang tangin naaaninag ko pero ang hubog ng katawan ay hindi ko maitatangging klang-kla ko.


    How could I forget him?


    "Yes?" Nagsalita ito at doon ko nakumpirmang siya nga iyon.


    "Uhm. T-Thank y-you."


    Urong na urong ang d ko pero ayokong pgpasin ito. Dahan-dahan kong iniangat ang aking tingin, not willing this day to end without a glimpse of his face.


    Hindi sa dahil gusto ko siya ah! No way! Gusto kong makita ''yung mukha niya. ''Yunng!


    Nakatalikod parin ito sa akin ngunit sa pagkakataong ito, hinarap niya ako.


    The second our eyes met, I knew. He was him. Nagkandatambol ang puso ko sa kaba at gk.


    Lalo na nang nagsim itong nakad papunta sa kinauupuan ko.


    Napasinghap ako ng bi niyang hin ang kamay ko at bi akong niyakap.


    This hug. It''s warm andforting.


    If felt his lips on my ears. And then, he whispered the words I can''t even believe if it''s real.


    "I miss you."

 Chapter 3 Nathan

    "Really? Don''t tell me naniw ka sa mga sinabi niya? If I know he''s only mumbling para may masabing. Pampagaan ng loob mo. Sa tingin mo seryoso siya sa mga sinasabi niya? Kasi kung ako ang tatanungin mo, Yssen. Hindi ko na siya pagkakatiwan sahat ng pinagsasabi niya." Mahabang litanya ng babaeng kaharap ko ngayon.


    She even rolled her eyes bago sumimsim sa kaniyang frappe.


    Pagkatapos nang pagyakap niya sakin ay umalis na siya. Medyo bitin nga pero sapat na sa akin iyon. Hanggang ngayon, para ngang nakayakap pa rin siya sa akin.


    Aish! Why am I daydreaming about him?


    Iyon nga, hindi na rin siya masyadong tumagal dahil m kong ramdam din niya na mainit ang ulo ni Geille sa kanya.


    Nandito kami ngayon sa university canteen kasama itong si Geille na bespren ko... dito sa mundong ito.


    Nilibrehan ko siya ng frappe at pizza since di daw siya nakalunch ng dahil sakin. Binantayan niya daw kasi na totoo naman.


    Napagpasiyahan naming dito na muna kami tumambay since di naman masyadong matao ang lugar sa mga oras na to. Kakaunting ang nakikitang kong tumatambay dito dahil ''yung ibang estudyante ay siguradong nasa kanng mga se


    pa.


    Pagkatapos kong makapagpahinga kanina ng mga isa''t khating oras ay napagpasiyahan kong kausapin ang nurse na idischarge na ako dahil feel ko ay um-okay na ang pakiramdam ko.


    Hindi sana siya papayag pero in-insist ko na gusto ko nang lumabas dahil parang maslong akong magkakasakit kapag mag-i-stayng ako don sa loob.


    The wallet I have saved me. Nakakahiya rin kapag si Geille pa ang gumastos para sa aming dwa. I owe her one.


    Actually, napaisip din ako sa sinabi ni Geille pero m kong ang binuo kong karakter ni Nathan ay may sincere na personality.


    Hindi ako pwedeng magkamali doon dahil kasali ito sa character preference ko sa isang ideal man na pinapangarap kong mamahalin ako.


    "M-Mukha naman siyang sincere e. Come to think of it. Di niya sana ako din sa clinic nang nahimatay ako kung di siya sincere, diba? At saka nag-ab pa nga siyang dumw sa clinic para mag-sorry sakin." Tinaasan ako ng ky ni Geille na nagpakaba sakin.


    Di ko naman malang mataray tong kaibigan ko dito. Ah. Di ko rin naman na kasi masyadong binabackread ''yung mga updates ko. Tsaka limot ko na rin ''yung mga ugali ng characters. Minsan nga pati scene di ko na masyadong mala.


    Ito din yung rason kung bakit hirap akong magprocess ng mga nangyayari dito. But this whole thing na nangyari sa akin, ang pagpunta ko rito, is a whole lot different story. Kung hindi ko nga m kung paano ako nakapasok dito, yun pa kaya kung paanong makbas? This whole out-of the-world-thing is so damn frustrating.


    Isang buntong-hininga na naman ang narinig ko m sa babae. Pinagsaklop nito ang dwang kamay at tsaka tinignan ako ng mariin. Nang naman ako sa ginawa niya.


    "m mo, Yssen, my friend. Kung sa mukhang ang basehan ng pagiging sincere ng isang tao, mmang mauubos ang kapal ng book ng dictionary para ilista ang mga taong qualified doon. And... kung ang basehan mo sa salitang sincere ay ang pagtulong sayo kanina ni Nathan, then I respectfully disagree sa pananaw mong iyon."


    May point din naman si Geille pero... may tiw kasi ako kay Nathan.


    It is because I, myself, made him. m ko at nakasisiguro kong hinding siya sincere kundi mabait din ito at haloshat ng mga ugaling nagugustuhan ng isang tipikal na babae ay nasa kanya na.


    "Hindi mo pa rin ba gets, Yssen?"


    Hindi ko siya sinagot. Dahil hindi ko rin naman m kung ano ang magiging sagot ko sa kanya.


    "Anyone can pretend to be sincere, Yssen! Anyone! Kaya nagiging marupok tayo e kasi ang dali nating lokohin! Ang dali nating utuin! Kaya tayo nasasaktan e."


    "Huwag ka namang sumigaw, Geille. Naririnig kita. Nakakahiya sa mga tao dito oh." Tinuro ko ''yung mga taong nakatingin sa pwesto namin ngayon.


    Sure they heard Geille shout. Nakakahiya tuloy.


    Pabagsak na inihiga nito ang kanyang likod sa upuan. Pinagsaklop niya ang kanyang mga braso at ngumuso.


    "I got your point, Geille. m ko namang may mga taong kayang magpanggap ng sincere. I can tell. Pero kasi... Si Nathan... uhm."


    Hindi niya naman ako papaniwan kung sasabihin ko. Magmumukhang din akong tanga at pagtatawanan niya pa ako.


    "Ano? What''s with Nathan at tiwng-tiw ka dun? Yssen, I know you too have been too close. Pero, things have change. And that change includes that guy." Nagtaka ako sa sinabi nito. Change? Paanong change? W naman akong nalang nagbago si Nathan.


    "Pano mo nasabi?" This time, seryoso na siyang nakatingin sakin.


    She looks confused, I guess. May mali ba sa tanong ko?


    "Okay ka na ba tga ha, babae? Let me remind you, nahimatay kang ah di ka nagka-amnesia."


    Shit. Bunganga mo, Sol. Isip-isip kasi muna bago tanong. Nakakainis.


    "A-Ah eh, oo. Hahaha. O-Oo p. Nagbago si Nathan. Hm-hm." Sinabayan ko ng pagtango ang bawat salita na lumabas sa bibig ko to make it look more convincing. Ngayon, m ko na ang ibig sabihin ng salitang padalos-dalos. This will serve as a warning for me.


    Ano ba kasi ang ginawa ni Nathan? At bakit siya nagbago? Sa paanong paraan?


    Nathan is a good man. I created him disciplined. W naman akong nalang gumawa ito ng katarantaduhan dito. He is even more sweeter than the sugars I have tasted before. Don''t get me wrong ah. Masyado kayong malisyoso e.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "Oh... kay? Well, I guess its time to go. May next sses pa tayo pero I''ll excuse you nang. Anyway, valid naman ''yung reason mo kaya okayng. Okayng ba na mag-isa ka na?" nganin naman akong tumango. Actually, w pa tga akong kam-m sa lugar na ito pero para di makahta si Geille ay um-oo nang ako. Ayoko din namang abhin pa ito dahil may m kong may se pa siya. Though, it also apply to me, I mean the one I took over in this world.


    "You sure? Remember, you only got me and that jerk who''s I guess ditching sses right now and getting his ass on something." Ang harsh tga ng babaeng ito kung magsalita.


    Tumango nang rin ako at tumawa.


    "I''m okay here. Tsaka di naman ako napyan. Kaya ko ang sarili ko. You go now."


    Yeah right, you liar. I gestured her to go. Tumayo na nga ito at umalis na. She told me to be more careful and then left for her sses. Sinundan ko ito ng tingin hanggang sa maw na siya sa aking paningin. Sakang bumagsak ang balikat ko.


    Now, what? I badly want to strangle myself. Ano ba itong sitwasyon kinasangkutan ko? Sobrang stress na ako sahat dumagdag pa ito.


    Kasalukuyan akong nalakad sa pathway around ng field. Katapatng nito ''yung canteen kaya makikita mong siya agad.


    Nung napagod akong umupo at pagmasdan ''yung mga taong pabalik-balik sa canteen ay umalis na din ako dun. Napag-isipan kong di naman siguro ako mawaw dito. Not unless, curiosity will take over me at magwowonder ako around the world like Dora. W akogg map. At maslong w akong Diego na magsasalba sa aki sa oras ng kagipitan.


    Pero, nagbago agad ang isip ko nang napagtanto kong angki at angwak p ng school na ito. Ang gara naman p ng imagination ko.


    Siguro dahilhat ng levels ng education in-ooffer ng school na ito, I mean university. May pre-schooler kasi akong nakikitang sinusundo ng mga parents n. Elementary students, Junior and Senior High school students like me at mga college students.


    I checked the time sa wristwatch ko. Wristwatch na personal na sa akin. It''s past 3 in the afternoon at masyadong mainit na sabas. Ayoko din namang umuwi dahil hindi ko din naman m kung saan ang bahay namin. Kaya dumiretso ako sa library.


    Nasa kabng ng field ang library kaya hindi na ako maghihirap pang maghanap or it will take me hours or worst di na ako matagpuan. Tunog ambushng ganon.


    Nakaisang book din akong natapos basahin in just 1 hour and 20 minutes? Achievement to. Paano ba naman e skimmingng ang ginawa ko. Mga imahe sa librong ang tinitignan ko saka ibinabalik ko na agad pagkatapos. W akong magpaglilibangan at w din akong makakausap kaya mabisang pampalipas oras itong ginagawa ko kahit nakakaantok dahil w ring tao sa library bukod sa mga taga-ayos dito. Habang namimili pa ako ng ibang book na babasahin, nakarinig ako ng tunog na nanggaling sa tiyan ko.


    Hindi yata ako naglunch e. Pero ang natatandaan ko, uwian na nung napunta ako dito. Howe na gutom na naman ako? Ang gulo-gulo.


    Pero, gutom tga ako kaya kakain muna ako. Gagastos na naman ako. Sana naman di mauubos ang pera ko hangga''t sa di ako nakakabalik samin, sa mundo ko.


    Umalis na nga ako ng library para pumunta sa canteen but to my disgrace, I can''t find my wallet.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now! Nasaan ''yun?'' Yung wallet ko. Instant panic ako.


    Nasa bulsang yun ng palda ko e. Paano na to? Mamamatay ako sa gutom dito. Naiiyak ako. W akong m dito tapos mawaw pa yung tanging meron ako. Ang tanga ko! Paano na to?!


    Napaupo ako sa sahig ng library at niyakap ang tuhod ko.


    Bakit ba nangyayari sakin iyo?


    "Uhm. Miss?" May bi nang nagsalita sa harap ko.


    Ako ba kinakausap nito?


    Iniangat ko ang tingin ko at nakita ang isang estranghero. He has beautiful serene hazel brown eyes. Nakasuot ito ng uniform na parehas ng suot ko. Ky navy blue na tie, putting polo, at ky navy blue din na ck.Upstodatee from Novel(D)ra/m/a.O(r)g


    "I think you own this one. I was looking for you the whole time since I found this pero ngayonng kita nakita. Here."


    Iniabot niya sa aking ang ky pink kong pitaka na may nakaengrave na maliit na tulip sa seradura nito.


    Parang may mali e. Ang gandang marinig ang mga sinabi niya sa tenga.


    Teka, ano ba itong pinagsasabi ko?


    Kinuha ko ang wallet ko m sa kamay niya pero buong pagtataka ko nang nawaw-w ''yung kamay niya. What is happening?


    Nagiging blur ang paligid at nagiging mabilis ang pagtakbo ng mga nakikita ko.


    Ano nangyayari?


    Naaaninag ko pa anglaking nakahanap sa wallet ko pero di ko maiwasang takpan ang mata ko dahil nahihilo ako sa mga nakikita ko.


    He is wearing his smile. Bakas ang pagiging sinsero ng kanyang ngiti. Bago pa man pumikit ang mga mata ko ay may sinabi siya sakin. "Please remember me. I''m--."


    Hindi pa man siya natapos magsalita ay bi nang dumilim ang paligid at naramdaman ko ang mkas na pabagsak ng aking katawan.

 Chapter 4 Keep It A Secret

    Nagising akong hilo habang nakahiga sa isang mmbot na bagay.


    That was when I realized, it was my bed I am lying with. Nasusuka ako ng bi akong bumangon. Shit.


    Dumeretso ako sa banyo ng kwarto ko at nagsuka.


    Ano bang se ng transportation ''yun? Or teleportation as what they called it in fictional stories? O kung ano pa man ang tawag don, ayoko nang maulit at maslong ayoko nang bumalik dun at baka maaga akong mamatay. Hilo man ay pilit akong naghmos at dumiretso sa aking kama. Nakabukas pa rin ang akingptop at ang wattpad app ko.


    Napako ang atensiyon ko sa mga notifications na natanggap ko m sa readers ng Steal, Steal. Something''s off.


    @Janerikareyes01


    Miss A? Binago niyo ''yung story? @abbyyyy


    What is diz? Is diz rili hapennin''?!!?!?!


    After reading some of theirments, I immediately checked kung ano ba ang dahn kung bakit naghuhurumentado ang mga mambabasa ng aking nob.


    All of the chapters were missing except from chapters 1 to 9. Nang buksan ko ang pinakahuling update, para akong binuhusan ng mmig na tubig.


    W akong natatandaang nagst ako ng ganitong scenario to the fact nahat ng nangyari sa akin kani-kaninang ay nakast dito.


    Ano na ang gagawin ko? Should I call the police? Ugh. Iisipinng nng isang baliw ang tumawag sa kanng ahensiya at isinumbong na napunta siya sa isang lugar na hindi kanman makikita dito sa mundo. That sounds so ridiculous.


    How about my parents? Siguro naman maiintindihan n ako? Bakit pa ba ako magtatanong? Kan ba s nagkaroon ng pakim sakin? Magmumukhang akong papansin. They would just divert the conversation at sasabihing busy s sa business n.


    What a reason.


    Myst option is my bestfriend Abby. Hindi ako nagdwang-isip na i-dial ang number nito. Her phone rang. W pang sampung segundo ay sinagot na nito ang tawag ko.


    "Hello, Sol!" Masing agbati ni Abby m sa kabng linya.


    "Abby... I.." Saglit akong natahimik nang naisip kong hindi ko p m kung ano tga ang sasabihin ko sa kanya.


    Sasabihin mo bang napadpad ako sa lugar na nasa loob ng aking istorya? I''m sure she''ll burst outughing.


    "Oh? Napatawag ka? Miss mo ko no? Ayiieeee."


    Mahihimigan mong masi ang babae base sa tono ng kanyang pananalita. Pero heto ako, di makasabay.


    Knowing Abby, kahit gaaano kaadik at ka-obssessed ''yun sa mga fictional at fantasy stories, isang kabaliwan ang sabihin at ikwento sa kanya na nangyari nga ang imposible at ako mismo ang nakasaksi sa nangyari. Napabuntong-hininga ako ng mlim.


    "Hey? Still there? Sol, may problema ka ba?" Bing naging seryoso ang boses nito.


    Pinag-ala ko na siguro si Abby dahil hindi ko manng mabigyan siya ng sagot.


    Paano ako magbibigay e kahit na ako di ko m ang sasabihin. Sandaling naging tahimik ang magkabng linya.


    "Ah. I just called to say na nahihirapan akong makatulog. "''Yunng." Sinamahan ko pa ito ng tawa. Napakapeke. Hindi kapani-paniw.Property ? 2024 N0(v)elDrama.Org.


    "Really, Sol? It''s still 7 on the clock. You usually sleep at 10 or 11. Worst ay 1 or 2 am at kanman di ka tumawag sakin kapag nagkaka-insomnia ka. W ka na bang ibang palusot? You know, I''ve been with you since first day. At klang-kla na kita. Now, what?"


    Napabuntong-hininga nang ako.


    m ko namang di ito maniniw sa akin. Hindi ko ginalingan sa pag-acting and because she knew me very well.


    I looked at my phone''s screen at totoo ngang past 7 pm pang. ng orasng p akong naw.


    Ngayon kong napansin na mabilis p ang oras sa mundong iyon keysa dito.


    Fuck. Everything''s fucked up.


    "Cook me foods. I''ll be there in 10 minutes. See ya!"


    Hindi pa man ako nakakasagot ay pinatayan na niya ako. That brat. I smiled.


    Kahit kan, m niya tga kung kan ko kangan ng kausap at kaibigan.


    Nagluto ako ng pasta. Hindi sa pagmamayabang pero parang ganoon na rin.


    I cook well. Ikaw ba naman ang iwanan ng mag-isa for about 18 years. I live by myself and I serve myself. Noong una, pafry-fryng. Tutong dito, tutong doon. Minsan kangan pa ng Youtube para may guide pero w, palpak pa rin. Until unti-unting nagkakaroon ng improvement. In short, naging strong independent woman ako.


    Carbonara ang niluto ko since it''s her favorite. Nagluto pa ako ng fries, leche n at gumawa ng sandwich with nute.


    Yes, Abby''s a binge-eater. Hindi ito agad-agad na nabubusog. Mkas kumain pero hindi tumataba.


    Hindi katd ko, kaunting kainng, busog na. Taba na.


    I heard the doorbell ring. Naghugas muna ako ng kamay bago pagbuksan ang bisita.


    "Hi, Soooool! It''s good to be back here!"


    Iwinagayway nito sa hangin ang kanyang kamay habang tatawa-tawa.


    Umiling-ilingng ako sa kalokohan niya. Parangst weekng e nandito siya. Bianng ''yung pagbisita kasi daw ay namimiss niya na ako. Well, the truth is. Ayaw niyang mag-isa ako pgi.


    Kadsan ay nag-oovernight ito dito sa bahay kasama ko. Minsan jammingng or kwentuhan. Tapos kapag magrereview kame. Kadsan, trip niyang. Naiiyak nga ako minsan kapag naala ko ''yung mga bagay na ginagawa niya para sakin para naman sumaya ako.


    Sinasacrifice niya yung oras na para sana makapiling niya ang pamilya niya but she ends up choosing to be with me at my house. Sobrang thankful ako na naging kaibigan ko si Abby. Very thankful kahit pa ang weird niya at maloko. "Oh? D mo na naman ''yan?" Natatawa kong tanong habang nakatingin sa d niyang unan.


    Marami naman akong unan dito pero pgi tga nitong d ang unan na iyon.


    "Ah. Si Footlong. m mo namang di ako nakakatulog kapag di ko siya katabi diba? So, I brought him here." She winked. Footlong. ''Yung chicken hotdog niyang unan na human-size.


    Pgi nga niyang d ''yon kapag nag-i-sleepover ito dito. Minsan nga e inaagaw ko ''yun sa kanya kapag tulog-mantika siya.


    May time nga na di niya to nad kaya hindi siya nakatulog ng maayos. Pati ako nadamay tuloy. Kaya mabuti na rin siguro na d niya yon parati.


    "May foods na?" Ayun, naghanap na agad ng pagkain.


    Dumiretso na agad ito sa dining table na nakapwesto sa kusina.


    "Eh, ano pa ba?" Narinig ko itong humagikhik.


    So weird. Sinara ko na ang pinto at sinundan si Abby sa kusina.


    There I saw her eating her favorite Carbonara. Mukhang enjoy na enjoy ito sa pagkain. Ngayon kong napansin ang damit nito. Ternong damit pantulog na hotdog din ang design.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Another weird thing from Abby. Masyadong obssessed sa hotdog.


    "Sino p naghatid sayo dito?" Nag-angat ito ng tingin at inpag ang tinidor sa to.


    Nilunok niya muna ''yung kinakain niya saka nagsalita.


    "Si Leo."


    Ah. ''Yung binatang family driver ng mga Segovia. Bukod sa madng itong magsalita at misteryoso. May ipagmamayabang din naman ito.


    Pang-modelo ang mukha, katawan tindig. At kahit pa sabihing driverng ito ng pamilya, marami pa rin ang nahuhumaling na mga babae dito.


    Magka-edadng kami ni Abby at si Leo naman ay isang taon ang agwat sa amin. W na kaming ibang m tungkol sa binatang iyon bukod doon. Sabi daw kasi ni Tito confidential dawhat ng info ng mga nagtatrabaho sa kan. "Ah. ''Yung may gusto sayo? Uy."


    Sinundot-sundot ko siya sa tagiliran dahil m kong mkas ang kiliti nito don. Pero hindi nagpatinag ang babae.


    Instead, she raised an eyebrow at me.


    "''Yun? May gusto sa akin? Duh? What made you think na ganon nga e ni hindi nga ''yun nagsasalita. Tsaka m mo naman na w akong time sa ganyan."


    Nagpatuloy ito sa pamon ng Carbonara samantng ako naman ay pinapapak ang fries.


    Hindi nga ito nagsasalita pero nahuhuli ko itong nakatitig kay Abby kapaglabas kami o ihahatid niya kami sa school. Eyes don''t lie ika nga. And I believe in that saying. Hinding napapansin ni Abby kasi hindi pa naman ito masyadong nakafocus sa love. Ni hindi nga ito nag-e-entertain ng manliligaw.


    Pero mga ka-fling? Naku, mapupuno ang isang bondpaper sa dami ng mga ililista.


    "Now, let''s go back to you, Sol. " Naubos na nito ang pasta at akmang iaabot nito ang sandwich na may Nute.


    Bi nang akong kinabahan. Ano nga ba ''yung sasabihin ko? Na nagteleport ako sa ibang mundo?


    Geez. I can''t even say a thing. Paano ko ba ipapaliwanag sa kanya na hindi ako magmumukhang baliw at nawaw sa katinuan?


    "Sa taas tayo?"


    Tumangong ito at binitbit si Footlong habang ang isang kamay naman niya ay hawak-hawak ang container na may leche n. Ako naman ay binitbit ang mga sandwich at ang fries.


    Kumuha ako ng dwang bote ng mineral water sa ref at saka sinundan si Abby sa kwarto ko.


    Humagalpak ng tawa at mangiyak-ngiyak pa ito habang nakahawak sa kanyang tiyan si Abby. Kanina pa ito tumatawa at naririndi na ako sa boses niya.


    As expected, tatawanan niyang ang kinwento ko. Sino ba naman ang maniniw sa mga sinabi ko? It''s already 2018, modern nahat. The technology and all. Kng na ngang ay may lilipad na na tao e. Mahirap nga paniwan pero nakakadisappointng na galing ito sa kaibigan mo.


    "I''m serious when I said I wasn''t dreaming. Totoo ang nangyari sakin, Abby! Sasabihin ko ba ito sayo kung m ko namang in the first ce m ko nang magmumukhang akong baliw? I have no reasons to pull out any jokes or bed time stories or puns here, Abby. Kaya kita tinawag dahil m kong ikawng ang makakainitindi sakin. But it turns out that I''m wrong."


    Kung kaya kong sana itong sarilihin ay bakit hinde? Tutal, sanay naman akong sinasarilihat e. But not this one.


    Mababaliw ako kakaisip kung ano ba ang nangyayari and I want someone I am free to open it up with.


    "Okay, Sol. Breathe. Naloloka ako sa kinwento mo ah. And sorry I made fun out of you. Di kong mapign. Kasi naman, who would think na nangyayari pa p ito sa panahong ito. But... really Sol?" Tumangong ako sa kanya. Ayoko nang magsalita pa ulit. Silence embraced the four corner of my room. Pakain-kain pang kami ng fries at paulit-ulit na napapabuntong-hininga. Abby broke the silence.


    "Sinabi mo na napasok ka sa story na ginawa mo?" Tumango ako.


    "You made a story?" Tumango ulit ako.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "Without me knowing?"


    "Ah. I guess?"


    Nangiti ako ng nganin. I guess hanggang dito nang ang pagsisikreto ko sa kwento. Kwento kong puno ng kahibangan.


    Nagtaas ito ng ky at pinagkrus ang mga braso.


    "Sol?! Y-You''re eraofclearwaters?! Oh my god. So all this time, ''yung author na hinahangaan ko ay nasa harap kong p? Oh my gosh, I can''t believe this. I can''t believe this is happening! And.. I can''t believe you." Napanguso ito na parang bibe. I can''t help not tough.


    "Abby, saka ka na magtampo. Ang dami ko pang dapat isipin e. And I can''t believe it too. I can''t believe that I actually have gone to the ce, all my life I thought was all just fiction."


    Napatingin ako kay Abby nang pinaypayan nito ang sarili.


    Napapasabunot ng buhok at minsan ay nginangatngat ang kuko nito.


    "Hoy! Ano bang ginagawa mo? Parang ikaw pa itong mas naiistress keysa sakin e."


    "I can''t help it, Sol! I just can''t help it!"


    "Ang OA mo."


    "Yeah right." Nagpatihaya ito sa kama ko at huminga ng mlim.


    "Seryoso, hindi tga ako makapaniw."


    "Neither I, Abby."


    Kung si Abby nga ay di makapaniw, ako pa kaya na mismong nakasaksi sa nangyari?


    "Ano na gagawin mo?"


    Ano nga ba?


    "I really don''t know, Abby. Hindi ko m kung kan ako dadalhin ulit doon. Hindi ko naman din mapign and that''s one thing na pinag-iisipan ko. How should I stop this whole mess kung hindi ko ito kontrdo?" Baka mamaya, bukas o kahit anong oras tatangayin ako papunta sa mundong iyon. All I can do for now is just be ready sahat ng masasaksihan ko pa.


    "Abby, please keep it a secret." Nagmake-face ito at tumango.


    "Of course. Magmumukha tayong nasiraan ng bait sa sambayanan kapag sinabi ko ''yun, baliw."


    Napatawa ako sa inasta nito. Pgi tgang may masasabi ito sa bawat sitwasyon. She knows how to ease the feeling.


    "Naniniguradong."


    "Naninigurado your face." Kinalikot uli nito angptop ko at nagbasa-basa.


    "Uhm, Sol? Who''s Tristan?" Tristan?


    "Tristan, who?"


    Pinaharap nito angptop sa akin at may tinuro sa screen.


    "This Tristan."


    Nang nabasa ko ang pangn nito sa screen monitor ay nagshback ang mga nangyari sakin bago pa ako tuluyang bumalik dito sa mundo. ''Yung boses niya, parang nakarecord na sa ulo ko. ''Yung mukha niya tandang-tanda ko pa. Hinawakan ko ang dibdib. It''s pounding so hard. "Hindi kaya...?"

 Chapter 5 Daydream

    "Too early for a daydream, friend."


    Antok na boses ni Abby ang pumutol sa mga bagay na bumabagabag sa isip ko.


    Nilingon ko siya m sa pwesto ko mpit sa bintana. There is a space beside the window na pwedeng upuan. There, I sat hugging my knees on my chest. Bumuntong-hininga ako sabay putol sa koneksiyon ko sa kanya at iginugol ang aking mga mata sa buwan na unti-unti nang lumulubog.


    "A daydream that is happening in reality, you say, Abby. At nagkataon pang ako ang napiling makaranas ng sitwasyong ito. How unfortunate." May bahid ng pagkadismaya ang aking boses.


    If I could just only be ordinary. If I could just only live like an ordinary girl. Ni minsan nga ay di ko malang hinatid o sinundo ako ng mga magng ko sa aking pinapasukang paarn nung nasa gradeschool ako.


    Just like how other parents do with their children. Kapag may nang-away sa mga anak n, they were there tofort.


    Me? I was born to be brave and independent at an early age.


    I actually can''t even remember we had a meal together. Pag-uusapan ang mga bagay sa school. Lend them my papers with high scores and receive praises from them. But... it was all pure imagination.


    I felt cursed. Kan ba ako naging ordinaryo? Ordinaryo ba ang lumaki ng wng magng? I am starting to question out things again. Isa pang mking tanong ang mga nangyayari sa akin ngayon. Hinigpitan ko ang pagyakap sa aking mga binti. I feel so alone. Alone with the unfortunates of life.


    "You''re not unfortunate, Sol. Its just that things don''t turn out just the way you wanted it to be. At sa tingin mo ay parang pinagkaitan sayo ng mundo ang mga bagay na gusto mong mangyari sa buhay mo. Maybe, I am not in your shoe. But, maybe, you should look at the bright side in every not-good times... I guess."


    I saw her stand up from bed at umupo sa espasyong naiwan mpit sa bintana. She was facing my way habang nasa hita niya ang hotdog niyang unan.


    "Or maybe, there is really no space for bright sides for me."


    Unti-unti nang lumbas ang haring araw. Kasabay niya ang liwanag na humahawi sa kadilimang nanggagaling sa w ng buwan.


    Unti-unti, naaaninagan ko na ang mga puno. Ang mga dahon na sumasayaw sa ihip ng hangin. If this is how easy to find the bright side beyond bad times, I would be happy right now. Hindi katd ngayon.


    "Ang aga nating magdrama, friend. Kain muna tayo. Gutom na ako. Tara, luto tayo."


    Inanyaya akong magluto ni Abby. She knows the atmosphere would be so dramatic kapag ipinagpatuloy namin ang usapan.


    We left bed to cook for our breakfast.


    "Naala mo pa ba yung mukha nung Tristan?"


    Binasag ni Abby ang katahimikan. Ak ko ay matatapos nang kaming kumain ay hindi pa kami mag-uusap.


    Good thing she initiated the conversation. Hindi ko rin naman m ang sasabihin ko kung ako ang magsisimng magsalita.


    "H-ha?" Nauutal kong tanong.


    I''m sure I heard her right. I just want to confirm.


    "Tristan. Of the other world."


    Sumubo into ng omelet habang binabanggit ang mga salita. Gross.


    Uminom muna ako ng tubig at saka nagsalita. Pagdating tga sa usapang ito, kinakabahan ako.


    "Hmm. I saw him. His face rather. Pero hindi ko na matandaan. Maybe if I see him again, maala ko."


    Napuno naman ng pagkadismaya ang mukha ni Abby.


    Maybe he likes Tristan. W naman atanglaki ang hindi nagustuhan ni Abby e. Maybe because all of them were handsome I guess. I don''t know. Paranghat nglaki kasi nagugustuhan niya. Majority of them are fictional. Hindi totoo pero kinahuhumalingan niya ng todo.


    "I''m just curious, Sol. W ka bang nararamdaman na signs o ano kapag magteteleport ka na sa ibang mundo? Maybe may parang portal na magbubukas sa harap mo tapos hihigupin ka or maybe may UFO na hihigupin ka sa spaceship at dadalhin ka sa ibang mundo or is it some kind of sorcery just because you''re madly I love with the guy?"


    Abby and her wild imaginations. Nakakatawa siya paminsan-minsan. Umiiling-iling nang ako sa mga assumptions niya. W namang nag-appear sakin nung napunta ako sa ibang mundo. Ang natatandaan kong at naging matulin ang takbo ng mga bagay and then woosh.


    "Bukod sa umikot ''yung paningin ko, w ng ibang nag-appear sa harap ko. And sorcery? Nah. Too old."


    Baliw tga itong si Abby. I won''t waste my time injecting needles to a handstitched doll. If I possess a charm, I might use it. Iyon, pwede pa.


    Natatawa nang ako sa pinag-iisip ko.


    "But it still works and many still bought it." Nro nito ang kutsara sa mga daliri.


    "How about a pentagram?"


    Mkas akong umiling na nagpatawa kay Abby. Hindi naman kasi magic ang nangyari sakin e. Tsh.


    "Maybe you need someone who''ll stay by your side every second, Sol my friend."


    Mki ang ngisi ni Abby nang nagbigay ito ng suhestiyon. No way.


    "Yes, Sol, my friend. I''ll be with you 24/7." Nabukan ako sa narinig. She''s insane.


    "That''s insane, Abby. You know you can''t be with someone 24/7. At saka, may iba-iba tayong sched. And you have your family to be with. Huwag na. Inaab mong ang sarili mo. I can take care of my problems." Nagtaas siya ng ky na nangangahulugang hindi siya kumbinsido sa sinabi ko. Kahit naman siguro kumbinsido siya sa sinasabi ko at hindi ito magpapapigil.


    Abby can''t be stopped. Sasakitng ang ulo mo sa kakaisip ng mga reason para hindi niya ipagpapatuloy ang mga no niya. Magsasayang kang rin ngway kakasaway sa kanya. She''s hardheaded.


    "I know. Kaya mo naman i-handle. But you know it would be easy if you have someone to be with. Para naman may panghuhugutan ka ngkas. At ng advice, maybe." Kinindatan niya ako at itinaas baba ang ky nito.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    See? Hindi na rin ako nag-abng pign siya. Ang pinoproblema kong ay ayaw kong na baka may mangyari sa kanyang masama kapag kasama niya ako. Ngayon pa at hindi ko hawak o kontrdo ang sitwasyon. "Anyways, don''t let yourself stress over with those problems, friend. Mpit na kaya ang Valentines Day. Loosen up!"


    Pagkatapos nitong banggitin ang salitang iyon ay nagtititili ito habang pinagbabato ang mga butil ng popcorn na niluto naming kanina.


    Geez. She can really be a mess.


    "And? What do you want me to do? Magpatayo ng statue ni St. Valentine and put up hearts inside my house? Write a letter to my crush at ihulog ito sa locker niya? Magpakasal sa wedding booth? Or maybe, I''ll buy roses and choctes at ipadeliver sa LBC pabalik sakin? Parang tangang."


    Tumayo ako at pinulot ang mga piraso ng popcorn na nasa sahig na tinapon kanina ni Abby. Kung sana ay may maitutulong sakin yang Valentines Day na yan sa problema ko ay kanina ko pa kinabit ng mga png papel ang bahay ko. I can even build a statue of that Saint in front of my house kung sakali. But, in search of love? Tsh. It''s just a waste of time.


    Love wille. Hindi kangang hanapin o magmadali.


    "Masaya ka na? You just spoiled my Valentines, Sol. Ang kj mo! Booooooo!" Nagthumbs down pa ito habang nakatayo sa taas ng upuan.


    "Bumaba ka na diyan, Abby. Mukha kang may diperensiya sa pag-iisip e."


    Nagpout ito at namugnot ang mukha. Napatawa nang ako habang umiling-iling. Ito na nga ba ang sinasabi ko e.


    "You can still enjoy February 14, Abby." Naging maaliws ang mukha into nang binanggit ko ang mga salitang iyon.


    "Without me."


    Bi nang ulit napuno ng pagkadismaya ang mukha nito. She didn''t expect me to say that, of course. I am just making things simple. "You really want me to go alone, aren''t you?"Material ? of N?velDrama.Org.


    Gusto ko pa sanang tumutol sa sinabi niya but I guess this would be better.


    "Okay, then."


    Inubos muna nito ang pagkain sa to at saka dumiretso sa aking kwarto. Nagtatampo yun panigurado. Hays. Problema na naman. I''ll deal with herter.


    After that day, hindi na kami nakapag-usap pa ni Abby. Mukhang sineryoso nito ang kanyang sinabi. Hindi siya nagcall, text, chat o pansinin manng ako. ''Yun naman ang ginusto ko diba?


    Besides, it''s for her safety too. Ayokong na madamay siya sa mga nangyayari sa akin.


    Dumating ang araw ng 14 ng Pebrero at mag-isa akong nalakad sa pasilyo ng aming building. Natatanaw ko ang mga booth na pinatayo ng mga organizers ng program at kasama ang mga miyembro ng Supreme Student Council. Ang ganda ng pagkakadisenyo sa field. Sa unahan may matatanaw ka na arko na pinasadahan ng puting mga bk. Sa damuhan naman ng field ay may mga petals ng rosas na nagsilbing red carpet. Makahilera naman ang mga booth sa kaliwa at kanan ng field. May wedding booth, letter booth, may arcade at tournaments. Ang sayang tignan ng mga tao dun. May iba na kasama ang kanng mga jowa at ''yung iba naman ay nagpapakasaya habang single pa. I can see in their faces the happiness. Purong-puro.


    I wish I could be like them. Kan kaya ako sasaya katd n?


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?el5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "Hey."


    Nagt ako nang may nagsalita at tumabi sakin sa railing. Hindi ko namyang naestatwa p ako dito habang tanaw ang mga taong nagkakasiyahan dun sa field.


    I look at the guy beside me. Bahagya akong nagt nang napagtanto kong ang mong term crush ko p ito.


    "N-Nathan."


    Nang banggitin ko ang pangn niya ang napangiti siya which made my heart skipped a beat.


    Nam ako kaya mas pinili kong ibalik ang tingin ko sa field. This is awkward. Ako at ang crush ko? On the 14th day of February? Is this some kind of destiny? Erase, erase. "I''m d you know my name."


    Gusto ko siyang banatan ng "Of course we''re ssmates, idiot!" pero dahil di kami close, wag nng.


    Pagkakamn pa akong feeling close e. Pero kung m niyang, hinding ang pangn niya ang m ko.


    Tumangong ako. Hindi ko tga m ang sasabihin ko. As much as I want to talk with him, hindi ko rin naman m ang sasabihin.


    Umuurong ang d ko kapag siya ang kaharap ko.


    "What''s with you and being alone, hm? Sol?"


    May problema ba to sa pagiging mag-isa ko?


    "And what''s with me being alone? May problema ka ba dun?"


    Too hard, Sol! You''re being savage! Hays, kasnan mo to Nathan e. Di ako nakakapag-isip kapag nakikita ko presensiya mo. Nakita ko kung paano gumuhit sabi niya ang isang ngiti. Ngingiti-ngiti pa e. "W naman. W rin kasi akong kausap ngayon e. Puro may mga babae yung mga tukmol."


    Napatawa ito sa kanyang sinabi. Ako naman ay png-p na.


    I can''t even imagine he''s with me right now. Mukhang di ako hopia ngayon ah.


    "Sol?" Kinbit niya ako kaya w akong nagawa kundi ang harapin siya. Ngumiti ito sakin. "You can be happy like them too.


    "Ang tunay na kaligayahan hindi hinahanap." Pagkatapos, ginulo niya ang buhok ko at nagpam.


    Weird.

 Chapter 6 Letter And A Petal

    My Valentines was just like any ordinary day except me having a letter on hand and a petal of a flower. Mads, w naman akong natatanggap na mga regalo na katd nito o kung regalo ba ang tawag dito. Kaya ganoon nang kabago ito sa akin that I started to think what''s so admirable about me.


    Nakaupo ako sa bench facing the field. The noises were distant dahil myo ako sa mga nag-iingayang speakers na nagpapatugtog pa rin ng mga love songs kahit magdidilim na at sa mga estudyanteng wng ibang ginawa kundi tumili at kung ano pang ingay.


    Matapos akong kausapin ni Nathan, hindi ko na siya nakita pa sa schoolgrounds. Na medyo nakakadismaya. Siguro ay may naka date na itong babae. The thought of it makes me jealous. I opened the letter as a sigh. "Tell me why those eyes shed tears invisibly


    I would love to wipe them off your cheeks


    If I was just an inch with you


    I''d throw my arms around you"


    "Yiiiieeeeeeeee. Nakakakiliiiiiiiig. Sabihin mo, sino ang nag-abot sayo ng loveletter na ''yan ha? Ikaw ha? Kaya p gustong-gusto mo kong itaboy kasi may iba ka png no ngayon ah. Sabihin mo na. Uuuuy!" Nagt ako sa biang pagtili ni Abby galing sa likuran ko. Jusko. Papatayin yata ako nito sa gt.


    Sinundot-sundot niya pa ako sa tagiliran kaya hindi ko tuloy maiwasang mairita.


    Excited na excited ito at halos pagpipilipitin ang hawak nitong mga bk. W na. May nanalo na sa trono ng pagiging hopeless romantic. Napailing-iling namang ako sa inakto nito. Sanay na kasi akong ganito siya ka excited sa mga bagay na may kinman sa love na iyan.


    "Ang tagal mo. Tara na nga." Remo ko sa kanya.


    Tumayo na ako at nagsim na sanang makad nang hin niya ako sa kamay at muli akong napaupo sa bench.


    Ganoon nang ang sakit ng pwet ko dahil sa pagkakabagsak ko sa bakal na upuan. Napasinghap naman si Abby at mukhang siya pa ata ang nakaramdam ng sakit keysa sa akin. Ang babaeng ito tga!


    "Sorryyy. Ikaw naman kasi, nagmamadali ka masyado e w ka namang aasekasuhin sa bahay." Nilingon ko siya na siya namang pagtapik nito sa kanyang bibig at naupo ng tuwid.


    Napabuntong hininga namang ako. Totoo naman e. Ganoon namangi. Uuwi akong wng sumasalubong sakin. Wng kakamusta kung okay ba ang araw ko. Wng nakahaing pagkain at wng magng na uupo at kakain ng magkasabay sa iisang mesa.


    Nakita ko na nag-angan si Abby na ituloy ang sinasabi niya.


    "Ano ba ''yun?" tanong ko dito.


    Ngumiti ito ng pahw at nagpeace sign sa akin.


    Tinanguan kong ito at ibinalik ang aking paningin sa mga estudyanteng nagkakasiyahan sa field. Ayoko na namang magdrama pa.


    "Sorry na, Sol. Ito kasing bibig ko e minsan wng preno. Hehe. Tara na nga, mamaya ano pa masabi ko na naman masapak mo pa ako e." Napabuntong-hininga ako at kusang umikot ang mata ko.


    "On the other hand, maiba nga tayo ng usapan. Sino nga ba ang nagbigay ng letter na yan sayo at nagsearch pa yata ng love quotes sa google? At may papetal pa ang mokong oh! Pero infairness ha, nakakakilig yung letter niya!" I mentally rolled my eyes for the nth time. Obvious naman. Kahit ano naman para sa kanya ay nakakakakilig.


    Nagtititili na naman ito at saka nagtatatalon. Minsan worried na din ako sa babaeng ito e. Bi-bi nang magtatatalon.


    Napaisip naman ako sa itinanong ni Abby. Hindi nga ako yung tipong nakakatanggap ng mga flowers or even love letters. I should be happy. Pero hindi na nga siguro ako makakaramdam nun. I don''t even know what real happiness is. I took the letter out of my pocket. Ang ganda ng penmanship ng kung sino mang sumt nito. The paper he used was a special kind of paper with a scent. Ky pastel green. My favorite color. What a coincidence.


    I smelled the scent of the paper. It was a soft scent paper. Parang amoy ng isang pabango. Napabalik ako sa reyalidad nang tumikhim ang katabi ko.


    "Mabango ba? Enjoy na enjoy ka ah. Pero friend, I''m happy for you."


    Itong reaksyon ni Abby ak mo naman ikakasal na ako. Nagtaas-baba ang ky nito na animo''y may nlaman na hindi ko m. Inikutan kong ito ng mata.


    "Tign mo nga ako sa mga hirit mo, Abby. Hindi ko m kung sino ang nagbigay nito


    May kung sinong na nag-abot. Nung tinanong ko kung sino e tumakbo naman agad. At saka w namang pangn na nakast dito. At isa pa, ayoko maniw sa mga ganyang seng hirit. My mo naman tripng ng mga booth dito na mamigay ng mga love quotes na ito sa mga estudyante dito."


    As far as I can, ayaw kong mag-assume dahil sa huli akong din naman ang masasaktan dahil sa mga expectations ko na di naman p mangyayari.


    "Oh baka naman... si Nathan ang nagbigay niyan sayo? Yieeeeeeee, friend! Nagkakatotoo na ang nakast sa mga bituin."


    Iwinasiwas pa nito ang dwang kamay na parang may nakikitang kung ano sangit.


    Umiling-iling nang ako. Pinapaasa tga ako nito ng babaeng ito. Ibang se. Siya pang ang babaeng nakla ko na kahit ng beses nang pinaasa o umasa sa w, hindi nadad. Iba ang immunity system nito pagdating sa pag-ibig e. Ano kayang gamot tinitira nito?


    "Speaking of the guy of your dream, nakita ko kayong nagdedate kanina ha! Don''t me! Kahit w ako sa tabi mo m ko ang mga nangyayari."


    Iba tga kapag tsismosa ang friend.


    Nakita kong may binunot ito na kung ano sa sling purse niya. Sinilip ko kung ano angman at bahgyang natawa nang makita kung ano nga angman non.


    "Magtatayo ka ba ng candy store?"


    Yes. Her bag were full of candies and choctes. Kng nang ay mag tayo na ito ng tindahan. Tinaasanng ako ng ky babae habang ako naman ay nagpatuloy sa palakad nang nakangisi.


    Hinabol niya ako at inabot naman niya ang tatlong piraso ng t tops.


    "Oh ayan. Tatlo para I love you. Para naman hindi ka puro senti diyan. Palibhasa single. Kaya ako napagbubuntungan. Ikaw kasi e."


    Nakanguso naman ito ngayon habang tinatanggn ng stic wrapper ang tsokte.


    "Oh, bakit ako nasali?" Tanong ko rito ng puno ang bibig ng tatlong pirasong tsokte na bigay niya sakin kanikaninang.Upstodatee from Novel(D)ra/m/a.O(r)g


    Hindi masyadong matamis kaya pinagkasya ko nahat sa bibig ko. Ayoko mabitin.


    "Ayaw mo kasi akong samahan e. Andami ko ngang nakadate kanina, w namang sense of humor kaya iniwan ko nang. D ng pag-iisa, pinatn ko yung mga stall na may games. Ginalingan ko nga e kaya ako nakaipon ako ng marami! At saka tignan mo nga, ikaw nga itong binigyan, ang dami mo pang say! Partida ni hindi ka pa nga nakapagpasmat!"


    Sinamaan ako ng tingin ni Abby habang ako ay tatawa-tawa nang.


    Tignan mo ''tong babaeng to andami naman png ka-date e, nagdadrama. Ano nang kaya ako?


    "Ang tanda-tanda mo na kasi pinapatn mo pa tga ''yung mga ganyang bagay para tsokte."


    Babatukan na sana niya ako nang magring ang cellphone niya. Hindi pa muna niya ito sinagot sa halip humirit pa muna sakin.


    "FYI ha, kung hindi ko ''yan pinatn w ka sanang nginunguyang tsokte ngayon. Ungrateful na babaeng ito. Hmp!" Hindi na ako nag-abng kulitin pa siya dahil m kong mas maraming itong isesermon sa akin. Sinagot niya ang tawag habang ngumunguya pa ng isa pang tsokte. Grabe. Tignan mo naman itong babaeng ito. Hindi tga kayang kumain. Kawawa ng ngipin at blood sugar level.


    Pappit na kami sa Gate 2 ng university kung saan dumadaan ang mga private vehicle ng mga estudyante at faculty dito. Niyaya ako ni Abby na magkape kaya sumama na rinng ako. W din namang gagawin sa bahay kaya sasama nang ako. Tsaka nag-ala rin ako sa mga nangyayari. Mas mabuti nang din na may kasa-kasama ako oras na mangyari ''yung teleportation sakin.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Abby is right when she told me I needpany. Lalo na sa sitwasyon ko ngayon. Mahirap na.


    "Andito na si Leo. Let''s go."


    Bilib din ako sa kaibigan ko e. Kahit na palubog na ang araw, masing-masi pa rin. Hindi yata nauubusan ng energy to e.


    "Saan tayo?"


    Tanaw na namin sa Leo na nakaantay sa pintuan ng kotse. Winawagaywayan siya ng kamay ni Abby ngunit tangong ang isinukli nito sa kanya. Nakita ko kung paano nagkibit-balikat itong kasama ko. "Sudo, ano?" Binulungan ako ni Abby tsaka nauna sakin at tinungo ang pwesto ni Leo sa tabi ng kanng sasakyan.


    Nakita kong may sinabi ito kay Leo na ikinatango nglaki. Pinagbuksan nito ng pintuan si Abby. Nang mpit na ako ay nagbigay-gng din ito sa akin. Niyuko nito ng bahagya ang kanyang ulo kaya ganoon nang ang awkward na nararamdaman ko


    Pumasok na rin ako sa loob ng kotse dahil naing ako at hindi ko m ang gagawin. Sumunod na pumasok si Leo sa drivers'' seat at narinig ko ang pagsimuka nito sa makina.


    Kinbit ko si Abby na busy sa kanyang phone. Curiousng ako kung saan kami pupunta. My mo, daan patungong ambush p ito.


    Nilingon niya naman ako at ngumiti. Minsan creepy din itong babaeng to e.


    "Busy mo ah. San tayo?" Naggesture ito ng painom kaya nagets ko agad ang gusto niyong sabihin kahit na nag-angan akong bigkasin ang salita.


    "Bar?"


    Tinakpan naman agad ni Abby ang aking bibig at saka tumingin sa driver nito. Nakita kong sinulyapan kami ni Leo m sa rearview mirror. Ngumiti ng hw si Abby kay Leo ngunit ibinalik niyang muli ang atensyon niya sa pagdadrive. "Ang ingay mo ah! Batukan kita dyan! Mamaya sumbungin pa ako ni Leo, chismoso pa naman yan. Tsaka di tayo magwawalwal. m mong patay ako kina Daddy pag nman n yun. Sa Coffee Shop ko tayo."


    Inikutan niya ulit ako ng mata pero tinawanan kong siya. Nakakatuwa kaya siyang asarinlo na kapag nandyan si Leo.


    Nakita kong sinamaan ni Abby ng tingin si Leo sa rearview mirror na naging rason ng pagdikit ng ky nglaki. Nakahanap rin ng katapat itong si Abby. Nagkibitbalikat nang ako at kukunin sana ang phone ko nang makita ko ang petal na inabot sakin kanina.


    Kinuha ko ito at pinagmasdan. I knew it from the first time I saw it, it was a petal of my favorite flower.


    "Tulips?"


    Tumangong ako sa itinanong ni Abby. She know pretty well, too.


    "Sino kaya secret admirer mo, ano? He knows your favorite."


    Yes. He knows.


    "Coincidence?" I raised a question while looking at the petal. I was filled with high hopes contradicting the word I''ve spoken.


    "I don''t believe in coincidence, Sol. And besides, I can see that you''re hopeful."


    Abby can read me too well and that''s quite embarrassing kahit pa sabihing kaibigan ko siya. Kaya ito rin ang raso kung bakit hindi ako magaling magsinungaling.


    "Look. Don''t stress yourself too much from this. Whoever he is, he will reveal himself to you. Let''s just appreciate how he exerts an effort to make you happy. I know that someone saw something from you that made him do this."


    It moved me. Hinding sa sinabi ni Abby kundi ang mman na may nagaadmire din p sa personality na mayroon ako.


    Sa totoong, I have never felt this feeling before. Sanay akong si Abby ang nakakakita ng hga ko. Sheforts me and make me feel I''m valued. Plus this. I''m just too fluttered at the moment.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    I fell silent for the rest of the ride habang ab si Abby sa pangungulit niya kay Leo. Tinatanong kasi niyo kung may ka-date ba anglaki at kung sino iyon. Mukhang wa namang bk si Leo na sagutin ang mga tanong nito ngunit hindi tumitigil si Abby sa pangungulit sa kanya.


    Sometimes I wonder if she do that to only tease and irritate Leo or is it because she likes to see how he reacts at her and have a conversation with him or both. Nheless, I ship them.


    Dumating kami sa Coffee Shop past 6pm. Blugre'' Coffee. Isa sa mga mads puntahan ng mga gustong makakuha ng perfect shot for an IG post. Bukod kasi sa ambiance ang dito, hindi din masyadong masakit sa mata ang interior design at paintings. May pagkaminimal kasi itong si Abby at ganoon din ako kaya ganito ang naging kbasan. Our personality matches the interior.


    Bukod doon, dahil Valentines Day ay maraming nakasabit ng heart shaped banners at mga rosas na libreng ipinamimigay sa mga babaeng costumers. Kaya kapag single ka, okayng. At least may bk kahit hindi galing sa boyfriend dahil w ka naman non.


    Transparent ang mirror ng coffee shop na ito dahn para makita ko ang nagsisidaanang mga sasakyan sabas pati na rin ang mga taong nagsisidagsaan sa mpit na fastfood chain dito.


    Umupo kami sa bahagi na kung saan kita ang view sabas ang lumulubog na sikat ng araw. Punong-puno na rin ng nalabang w ng streetlights at headlight ng mga sasakyan ang kalye na nagsisilbing liwanag sa gabi.


    I took my seat at npag ang backpack ko sa bakanteng upuan na katabi ko while Abby made her way para um-order ng pastries at coffee.


    Leo was beside her. Leo was way too tall than Abby. Siguro mga nasa 6''2 siya at hanggang balikat niyang si Abby. Broad shoulders, tisoy, at sa anggulo m dito kita ang mahahaba nitong pilikmata. His brows were a little bit thick and ck na bumagay sa clean cut nitong jet-ck hair. His roman nose, lips that are wet red and his jaw made it his best asset.


    Abby ys too kaya nga bagay na bagay s. She has natural wavy hazelnut brown hair na halos takpan na ang buong likod niya. She''s not the type na magsusuot ng dress. She''d rather wear a shirt, jeans and sneakers na bumagay naman sa hubog ng katawan niya. Abby is sexy, hindi niyang ipinlandakan sa iba. She doesn''t wear too much make-up. Tintng okay na. Sabagay may kaputian din itonghi ni Abby and she would always believe in natural beauty. Just when I am done checking their visuals, I saw Abby making her way to our table d-d ang 1 brewed coffee, arge size bubble tea, isang slice ng buko pie and a tter of cookies. However, Leo made his way out the coffee shop. "Pinasabay mo nang sana sa atin ''yung loverboy mo."


    Abby took her seat without ncing at me. Kumuha ito ng cookie sa tter at isinawsaw sa coffee niya saka kinain. A smile formed on my face. Paborito niya tgang isawsaw ang cookie sa kape. One thing that is admirable about her, hindi siya maarte.


    "He said he''d wait in the car. Masyadong pakipot kaya hayaan mo na. Tsk."


    I took a sip from my coffee saka kumagat ng buko pie. Ang sarap tga nitong ipares. We have different kind of weirdness. Nagkakatalong dahil mas weird siya kaysa sa akin.


    "Baka inaway mo na naman kasi."


    Hindi makapaniw itong tinuro ang sarili. Makainterrogate kasi kanina ito kay Leo ak mo kumakausap ng kriminal e.


    "Bah siya kung gusto niyang mapag-isa. Nga p, Mom wants you to visit on weekends. Para naman daw may kasama siya sa pagbebake. You know, Mom. Ayaw kang ding pabayaan ng mag-isa sa bahay. Punta ka ha, ipapasundo kita kay Leo. Para naman din may kausap akong iba dun sa bahay."


    Tumango agad ako. Matagal-tagal na rin noong huling bisita ko sa kan. Maganda na rin yun para makalimutan kong mag-isang ako sa buhay. Nahihiyang kasi ako sa pamilya niya. Para kasing naging obligasyon pa ng anak n at sina Tita mismo na mag-la para sa akin.


    "Kamusta nga p ''yung kwento mo?"


    Sumimsim siya ng kape habang nakatitig sa akin at sumbo ng isang buong cookie.


    "Hindi ko pa nabubuksan at hindi ko na ''yun papakiman pa. Ayoko nang bumalik sa mundong iyon."


    Ayoko na tga. Kahit pa ''yun ang nagsilbing daan para mahanap ko ''yung kasiyahan na pinapangarap ko. Lalo na at m kong hindi din naman totoo ang mundong iyon. Nabuong iyon dahil sa akin. Dahil sa naging selfish ako masyado. "Mabuti na rin siguro iyon. Friend, kung may problema ka man, huwag mo i-solo ha? Andito ako. Andito din sina Mom at Dad."


    She smiled at me. The one withfort. Abby is really one of the gem I have. May paraan tga siya para pagaanin ang loob ko and for that, I am very thankful and grateful to have a friend like her.


    I smile stered on my face to see how much grateful I am because of her.


    "Siya nga p, kamusta na nga p ''yung parents mo?"


    Bi nang bumigat ang nararamdaman ko.


    I sighed and turned my gaze to the busy road.

 Chapter 7 I Got You

    "Kamusta na nga p ''yung parents mo?" I sighed and turned my gaze to the busy road.Material ? of N?velDrama.Org.


    "Okay naman s."


    Akong ang hindi.


    "Sa sobrang okay n nakalimutan na nng may anak s dito sa Pilipinas."


    Madng na n akong kausapin sim nung nagsenior high ako. Kung tumawag man s yun ay para sabihin sa akin na may ipinad sng pera. Parang ginawang n iyon dahil responsibilidad n na sustentuhan ako at hindi dahil tinatrato n ako bng anak n.


    Para sa ibang tao, importante ang pera. Hindi ko s masisisi kung gaano nang n akong sabihan na choosy pa ba ako o makuntento daw ako sa kung anong meron ako, dahil mahirap din naman ang mamuhay araw-araw na wng mapagkukunan ng mga bagay na kangan para maibsan ang gutom ng mga pamilya.


    Pero mas mahirap ang mabuhay ng wng pagmamahal ng galing mismo sa mga magng.


    Hindi mo m kung paano makitungo sa iba. Hindi mo m kung paano maintindihan ang nararamdaman ng mga tao at higit sahat hindi mo m kung pano ka magmamahal kung ikaw mismo hindi mo naranasang makaramdam ng pagmamahal m sa mga taong dapat magparamdam sayo nito.


    Pagkatapos kong sagutin ang tanong ni Abby ay pareho kaming naging wng imik.


    I just ruined the scene again.


    Dahil doon, napagpasiyahan kong umuwi nang ng mag-isa dahil nahiya na akong sumabay kay Abby pauwi. She hardly insisted pero w rin siyang nagawa dahil mapili din tga ako. I really felt sorry for ruining the day. She waved me goodbye and told me to keep safe. When I saw their car gone, I started walking.


    Gusto ko munang mapag-isa at magisip-isip


    I checked my phone to see it''s already 7:52 in the eve.


    I searched Abby in my Inbox saka nagtype ng mensahe.


    Abby


    +639971876***


    Sorry for spoiling the night and thank you for thepany. Ingat kayo.


    Sent 7:55 pm


    After I sent my message, inilibot ko ang tingin ko sa boulevard na kasalukuyan kong niakaran ngayon.


    Ang daming taolo na sa gitnang parte ng pasyn na ''to. All of them were spending thest hours of Valentines Day together with their partners and loved ones. May nakita pa nga akong pamilyang magkasamang kumakain sa isang bench dito. m kong magtitrigger na naman ang inggit ko kaya ibinaling ko sa ibang lugar ang paningin ko.


    Ang daming mga stall ng streetfoods dito. Bi kong namiss na kumain ng streetfoods kaya lumapit ako sa isa sa mga stall na iyon at bumili ng kwek-kwek. Nang iniabot ko na ang singkwenta sa manong ay saka naman nagvibrate ang phone


    ko. You received 1 new message


    Nang viniew ko ang notif, reply ni Abby ang bumungad sa screen.


    OA mo friend. Okayng ''yun. Gets kita. Kaya huwag ka nang magdrama diyan.


    Received 8:05 pm


    Hindi ko pa man tapos basahin ang reply niya ay may isa na naman itong panibagong message.


    You home already?


    Received 8:05 pm


    Bago ako nagtipa ng reply ay kumagat muna ako ng kwek-kwek. Ang sarap tga nito kahit kan.


    Di ako drama queen, no. And no, but I''m about to.


    Sent 8:06 pm


    Kumuha pa uli ako ng isa pang stick ng kwek-kwek at dwang stick ng chicken lumpia saka nag-umpisa na uling makad habang kumakain. Di na ako nag-abng kunin ang sukli kay manong, masyado kasi siyang busy kasi madami din kaming costumer niya. Tsaka minsanng ako mag-iwan ng sukli.


    Medyo kuripot ako e. Kahit pa sabihing sinusustentuhan ako ng mga magng ko. Ayaw ko namang makarinig pa ng ibang komento galing sa mga magng ko. Isipin pa nng inaabuso ko ang mga ibinibigay n.


    Nasaan ka na naman ha? Baka mapahamak ka pa diyan. Umuwi ka na nga! Received 8:08 pm


    Another reply from Abby. Lumabas na nga ang pagka-nanay side niya sa akin.


    Pauwi na nga e.


    Sent 8:08 pm


    Mabuti naman. You take care, okay? Text me when you''re home.


    Received 8:08 pm


    Napangiti ako sa huling reply ni Abby. She''s really my bestfriend at bukod pa doon, parang magkapatid na rin kami. She''s always concerned about my welfare.


    Hindi na ako nag-abng magreply pa. Umupo muna ako sandali sa bench at tinanaw ang ky asul na ky ng dagat. Nag-aagaw rin ang liwanag m sa mga nagkikipang bituin sa kngitan. Dumidikit din ang mmig na sensasyong nanggagaling sa mmig na ihip na hangin. Napapikit ako ng mata at dinamha ang kapayapaan na hatid ng musika ng mga nagbabanggaang alon at ang mahinang pagbulong ng hangin.


    It''s quite rxing. I should go often to ces like this.


    Napabuntong-hininga nang ako at bumalik na naman sa isip ko na mamaya pagkauwi ko sa bahay, sasalubungin na naman ako ng katahimikan. Tumayo na ako at saka nakad patungo sa sakayan ng jeep pero bago pa ako umabot doon ay hinarangan ako ng tatlonglaking nakasando na pinares pa ng denim na tsumotsokte na ang ky, gusgusin at parang galing pa yata sa paghithit ng ipinagbabawal na gamot base sa namum nng mata at nagingitim na lim ng mga mata.


    Just then, I felt danger right in front of me.


    Jusko. Hindi ko naman m na totoo p tgang ganito ang itsura ng mga hng ang bituka. I tried my best to act strong atlagpasanng sana s nang may humawak sakin sa braso ng sobrang higpit.


    "Saan ka pupunta, Miss? Nag-iisa ka yata?"


    Pinalibutan n ako kaya hindi ako makapg masyado. Nakakainis.


    "Mukha ba akong may kasama?" I sarcastically told them and act as if I''m not scared. Na sa totoong ay unti-unti ko nang nararamdaman na nanginginig na ang mga binti ko.


    "Matapang mga brad. Valentines Day ngayon, Miss. Gusto mo may ka-date?"


    Nagsitawanan ang mga ito at nakita kong nbas ng isa ang d niya at binasa nito ang kanyangbi nagingitim.


    Luminga-linga ako to para sana ay makahingi ng tulong ngunit w akong nakita G nalakad sa lugar na ito. I shouldn''t have walked. Nakakainis. Nagsisisi na tuloy ako.


    The lighting from the posts are also dim kaya hindi masyadong maaaninag kung may tao ba dito o w. Pinilit kong kums perohat s ay mahigpit na nakahawak sa braso ko. They mmed my back on the wall kaya napa-aray ako. Bwisit!


    "Tulong! Tulong! Hmmmp-"


    Nagt ang mga ito nang tinangka kong humingi ng tulong kaya bing tinakpan nung isa na mukhang manyak ang bibig ko.


    Nandidiri ako na natatakot. Nandidiri na baka kunin n sa akin ang pinanganggaan ko at takot na baka hanggang ito na ang wakas ng buhay ko.


    That time, I didn''t notice I was already crying.


    Ngayon ka pa naiiyak tga ha, Sol?


    Inamoy-amoy ako ng isang mukhang baboy ang mukha.


    "Ang bango mo naman, Miss." Sabi nito habang tumatawa.


    I tried to kick him in the balls and I hit him.


    Served you right! Nakita kong dumaing ito sa sakit at saka dumura. Galit na galit itong tumingin sa akin.


    "Huwag ka nang pumg pa, Miss. Amin ka na."


    Hahalikan na sana ako nglaking manyak kanina sa leeg kaya napapikit nang ako at pilit na iniiwas ang mukha ko sa kanya nang bing may sumapak dito. Bi nang itong natumba. Nagt ako sa bilis ng pangyayari. That was too fast.


    Binitawan ako ng isa pang nakahawak sa akin kanina kaya napasmpak ako sa semento. I''m too absorbed by the situation I''m in. My knees are weak to stand. Pinipilit kong pakalmahin ang sarili at isip ko habang naririnig ko ang pagsugid ng mga klakihang ito sa kung sino man ang nagpatumba sa kasama n. "Hoy! Sino ka bang pakimero ka! Makakatikim ka tga sa amin!" Narinig kong nagsisisigaw ang isa sa mga nangharang sa akin kanina.


    Dinuro-duro nito anglaking sumapak sa isa niyang kasama na nagtangkang humalik sa akin kanina.


    I looked at the guy he''s pointing at, at sa unang tingin ay hindi ko pa maaninagan ang mukha nito dahil sa mga luhang bumabagsak m sa mga mata ko pero klang-kla ko ang porma ng pangangatawan nito. Hindi ako makapaniwng siya iyon.


    Sumugod na anglaking nagtangka sa akin kanina at nakaamba na ang suntok nito sa mukha nglaking sumagip sa akin but he dodged it so fast which gave him the advantage to punch the guy from the back. Tinamaan ito sa ulo kaya hindi na ito nakatayong muli. The two guys were up to punch him. He dodge the other, but the other made its way to his lips.


    Napatakip ako sa aking bibig. That made him stop a bit saka niya pinunasan ang dugo na lumabas m sa sugat na natamo. His face was covered by his sweaty hair. Nakita ko siyang humihingal at naghahabol ng hininga. That might have hurt him a lot.


    Nang iniangat niya ang kanyang mukha ay tinapunan niya ng masamang tingin anglaking nakasuntok sa kanya. I''ve never seen him fuming mad like this.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Tuwang-tuwa naman ang loko dahil nakaisa ito. Wng anu-ano''y, umamba na naman ito ng suntok ngunit napign na niya ito. Pinatid niya ito na naging rason ng pagkatumba ng loko. He punched him in the face a couple of times hanggang sa hindi na ito makaganti pa. While he was busy punching the bad guy, ang matabang manyak na kasama n ay nasa likod na niya at may d-dng kahoy.


    "Nathan... No." I whispered his name in between my sob.


    Nakas-loob akong tumayo. I grabbed the hollowblock as soon as I saw it lying beside me kaya tumakbo agad ako at pinalo ang ulo nito.


    Bumagsak ito kasama ng hollowblock na ginamit kong pangpalo sa ulo niya.


    I saw blooding out of his head. Sakang ako napaupong muli sa semento habang hindi pa rin makapaniw sa nangyari.


    What have I done? Did I kill him?


    Nakita kong pabagsak na binitiwan ni Nathan ang binugbog niyanglaki saka ito unti-unting nakad ppit sa akin.


    I looked at him and saw him panting. Basa ang noo nito ng pawis na natatakpan ng buhok niya. He was looking through me. I can''t read his eyes too well. But I saw worry in his eyes.


    That feeling when you see so much worry about you. Napahagulgol nang ako at tinakpan ang mukha ko dahil ayokong makita niya ako sa ganitong estado.


    He saved me. Bakit? Bakit niya ginawa ito? My mind was filled with questions na mas nagpagulong sa mga iniisip ko.


    "Stand up." I heard him telling me to stand up.


    in. Cold.


    "Please."


    But when he begged, I let my guard down.


    m ko sa oras na ito, I''m putting my self into something I am not sure of, into the vagueness of something unexinable. Pero isang ang sigurado ako, he saved me and he''s worried about me. When I was still on my knees, iniabot niya ang kamay ko and he pulled me up right into his arms and hugged me tight.


    I could feel my tears rushing through my cheeks.


    He patted my back softly.


    Ang sarap p sa pakiramdam na nasa bisig niya. I can hear his heartbeats. Ultimo ang paghinga niya. I''m so close to him.


    Hindi ito tumigil sa oagtapik ng aking likod. He''s really trying his best to make me calm.


    Pinasadahan niya ng daliri ang buhok ko at naramdaman ko ang pagdikit ngbi niya sa ulo ko. My heart fluttered when he did that.


    Gt pa rin ako sa mga nangyari ngunit ang sinabi niya ang nakapagpagaan ng loob ko.


    "It''s alright now. Nandito na ako. I got you." He whispered right through my ears.


    Hindi ko maiwasang maiyak sa gk. Ibinaon ko ang mukha ko sa bisig niya at naramdaman ang init m dito. It felt so damnforting in his arms. Kung pwede ngang na dito nang ako mamahay panghabangbuhay ay gagawin ko. "I got you."


    The second time I heard it from him, I felt so relieved.


    So relieved that I hugged him back.

 Chapter 8 Not When You Are In My Sight

    Nang mahimasmasan ako ay hindi ko siya matignan sa mata. Nakakang pero nararamdaman ko pa rin ang kiliti sa aking tiyan. The police came in the scene at di aka n ang mga nakasmpak na katawan sa presinto habang ang isa ay din sa ospital. Npitan kami ng isang pulis at saka kinausap. May kaunting bagayng ang I tinanong n sa amin at inimbitahan kami sa presinto. Halos khati ng oras din ang iginugol namin dahil nirecord pa n ang mga statements namin.


    I leaned my back on the cold steel while ncing at Nathan. Medyo magulo pa ang buhok nito at may kakaunting mga dumi sa kanyang sweater. It was a tough fight. I hope he''s okay.


    I sighed. Ibinalik ko ang tingin ko sa kanya pero ganoon nang ang pagkagt ko nang diretso itong nakatitig sa akin. Bahagyang naki ang aking mata at napaawang ang aking bibig. Just when did he start to stare at me? I felt my cheeks burn. I touched it unconsciously perolong akong nam dahil nakita ko itong ngumisi sakin.


    Tumunog ang phone ko kaya agad ko itong hinanap sa sling purse ko. Kumakabog pa rin ng mabilis ang puso ko at para bang ramdam pa rin nito ang presensya ni Nathan.


    Masyado ka nang pahta, Sol.


    Inbas ko ang phone ko at rumehistro ang pangn ni Abby sa Caller''s ID. Itinapat ko ang phone sa aking tenga at nag-angang boses niya ang bumungad sa akin.


    "Hello? Hello, Sol? Sol! Geez! Where are you? Sabi mo pauwi ka na? Ano itong nabalitaan kong muntik ka nang Napahawak? Nasaktan ka ba? Geez! Mabuti nang at dumating si Nathan!"


    Abby asked me so many questions at the same time at hindi ko m kung ano ang unang sasagutin ko. But I clearly heard Nathan''s name kaya otomatikong bumalik ang tingin ko sa gawi nito.


    He was exchanging converse with the police officer. Nathan. He saved me. Hanggang ngayon ay para bang panaginipng anghat. Hindi ako makapaniwng siya, sahat ng tao, ang nagligtas sa akin. "Hello Sol? Nandyan ka pa ba?"


    Napabalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang boses ni Abby na tinatawag ako.


    "I''m-I''m okay."


    I, myself, was not convince the way I replied. And the fact that Abby won''t be satisfied with my answer, she won''t stop asking. Kaya napakwento ako.


    She was mad. Kasi bakit daw hindi nang ako sumama sa kan pauwi. I have no other excuse and I''m tired to create one so I told her the truth.


    She was grateful Nathan came. Ako din naman.


    "You''re really bad at lying, Sol. Never do it again. Or else, makakatikim ka tga ng batok sakin. Pauwi ka na?"


    My lips formed a smile when Abby jokingly threatened me. Its not that she don''t do it, she does. Natutuwang ako dahil klang+kla niya na tga ako.


    She went silent on the other side of the line but footsteps were audible enough to hear, followed by a soft knock.


    Habang nakikinig ako sa kabng linya ay hindi ko napansin ang taong nakatayo sa tabi ko. I held my head up and saw Nathan with his usual face.


    "T-Tapos na ba?"


    He nodded as a formof reply.


    "Let''s go home."


    "H-ha?" His brows met. He''s even more manly when he do it. I''m weak when he does that.


    "Sabi ko umuwi na tayo."


    "Ah oo. Sige." Iminuwestra ko ang kamay ko papbas. Tatalikod na sana ako at aalis na nang pign niya ako''t hinawakan sa aking ppulsuhan.


    "Where are you going?" I faced him with a question mark on my face. Ak ko ba ay uuwi na?


    "Uuwi? Maghihintay ng taxi? Bakit?"


    Sa halip na sagutin niya ako ay tahimikng ito habang hin ako kasunod niya.


    "I''ll send you home."


    We stopped in front of his car. Saka niya binuksan ang pinto ng kanyang kotse sa harap.


    "Okayng ako. Mpitng naman ''yung pagpaparahan ko ng taxi e."


    Irinurk ko ang daanan na ng metrong angyo m sa amin. Kampante rin naman ako na nasa mpitng ang estasyon ng pulis dito.


    I heard him sigh kaya napatingin ako sa kanya. He seemed frustrated and exhausted. He brushed his hair at saka napasandal sa kotse niya.


    "Sorry." Bi nang lumabas ang salitang iyon sa aking bibig.


    Ako naman ang dahn kung bakit siya nafrufrustrate at pagod ngayon e. If I wasn''t a brat earlier I should''ve got home without causing trouble to other people. Nabugbog pa ito nang w sa oras dahil sa akin. Napatingin ako sabi nitong namum at namamaga. It looks perfectly painful.


    "Sorry for what?"


    Tinuro ko angbi nito. He touched it and winced.


    Tumingin ito sa akin at saka humakbang pappit. Nakakaintimidate ang titig nito kaya hindi ko siya kayang titigan sa mata. Lumapit pa ito na nagpaatras sa akin.


    Narinig ko ang pagsarado ng pinto ng kotse sa likod ko. Npit nito ang mukha niya sa akin at sinandal ang kaliwang kamay nito mpit sa ulo ko. Buti nang at nakayuko ako kaya naitago ko ang pagkap ng aking mukha. How can he be this close to me just like that?


    "I see. So what will you do to be able to repay me?"


    Repay? Bi kong kinapkap ang aking sling purse at hinanap ang aking pitaka. I opened it to see I only got a blue bill at barya.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Napapikit ako sa hiya.


    Pero ganoon nang ang rumehistrong pagtataka sa aking mukha nang narinig ko ang pagawa nito.


    Why is heughing? Nakakatawa ba ako?


    "You''re really dumb."


    Saka kong napagtanto ang ginawa ko. Ang tanga ko! Hindi naman pera ang tinutukoy niya e. Napahiya tga ako sa sariling kong katangahan. Napahigpit ko ang pagkakahawak sa aking pitaka at pilit na itinago ito sa aking kamay. Stupid, Sol!


    That''s when I feel his hands brushed my hair, folding it into a perfect mess.


    "Sakay na. I couldn''t risk leaving you alone again. Not when you are in my sight."


    For the record, ito na yata ang pinakamahabang sinabi niya sa akin. That''s not a big deal, medyong naman. Nababaguhanng ako sa kanya.


    Sinundan ko ito ng tingin hanggang sa pumasok ito sa kotse. I didn''t expect thest thing he said. It was a whisper underneath his breath. But it was enough for me to hear it. It was this day I found out the caring Nathan kahit na hindi


    Nang sinimn na nitong patakbuhin ang kotse ay nala kong magkausap pa p kami ni Abby sa kabng linya.


    Nung sinilip ko ang phone ko ay tuloy-tuloy pa rin ang tawag. She probably heard our conversation! Nahihiya tuloy akong kausapin si Abby.


    Napatingin ako kay Nathan an nagdadrive na ngayon ay nakatingin na sa akin with a confused look on his face. Napafacepalm nang ako at itinapat ang phone ko sa tenga. "H-Hello, Abby? Nandyan ka pa ba?"


    Ano bang seng tanong ''yan, Hennessy.


    She answered me with a hindi-ba-obvious tone.


    "Definitely." She literally heard it all.


    "On the other hand, hindi na p ako dapat mag-la dahil katabi mo na p ang knight in shining armor mo." I heard her giggle that made me red a little bit more. Nakuha pa ako nitong kantyawan at tuksuhin. That''s Abby. She said she would still go to my house dahil pinayagan naman ito ng kanyang magng.


    Tito Rom and Tita Marissa wants her to stay over. Para may nakakasama ako ngayong gabi. I resisted but they are persistent enough to make me agree.


    The fact that her parents were worried about me makes me more crave for the love of my parents. Which I think would never happen.


    "I''ll just pack up some things." Sabi ni Abby bago niya ibinaba ang tawag.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    I sighed that caught Nathan''s attention.


    "Mukhang napapads ang pagbuntong-hininga mo. What''s wrong?"


    His eyes were still on the road pero hindi naman ito nakabawas sa ekspresyon na ipinapakita nito sa kanyang mukha.


    Why is he so concerned about how well I am doing? Konti nang tga atlambot na naman ako. Pero hindi. Hindi pwede. Ayokong mag-assume. Maybe he''s just doing this because his conscience couldn''t bear to leave someone who needs help. ''Yunng siguro.


    "Ah. W-W. Masyadong akong nao-overwhelm sa mga nangyari." I wrapped my hands and then yed with my nails after.


    "I see."


    ''Yun nang ang isinagot ko para hindi na humaba pa ang usapan. Ayoko rin namang ipagtapat na hindi maganda ang rsyon ko at ng aking mga magng. That''s just too personal at baka magbreakdown pa ako nang w sa oras sa harap ng taong ngayon kong naman nakasama ng ganito.


    Kahit pa sabihing ng taon ko din siyang sinisyan sa myo. Hindi na niya ako inabng tanungin o kausapin pa ulit. Okay na rin naman ang ganito keysa sa maging awkward na naman ang usapan namin.


    I took a peek out of the mirror at saka natanaw ang mga barko mapamaliit man o mki at ang iba''t ibang ky na nagliliwanag sa myo. Saglit kong itong nasyan dahil natakpan na nito ng mga bahay sa tabi ng kalsada. Masyado itong maky at buhay na buhay kaya kahit kaunti ay napagaan nito ang loob ko.


    Nathan asked me for directions that will lead us to my house. Itinuro ko ito sa kanya.


    Later on we found ourselves outside, in front of my very house. W masyadong tao na nalakad o rumoronda rito dahil isa itong subdivision. Saka anong oras na rin. W w sa loob ng aking bahay dahil ayokong mag-aksaya ng kuryente. Bukod doon, takot din akong baka magkasunog dito o ano pang pwedeng mangyari kung napabayaan.


    Nakad na ako sa balkonahe ng aking bahay saka kinuha ang susi sa bag ko. I opened the door and reached out for the button to turn on the lights. Bumungad sa akin ang in white na ky ng bahay. Wng kaky-ky, wng kabuhay-buhay katd ng namamahay rito.


    "Hindi ka ba papasok?" I asked him dahil nakita ko siyang nakatayong sa tabi ng kotse nito.Upstodatee from Novel(D)ra/m/a.O(r)g


    "Should I?"


    Really? Parang kaninang e sinabi niyang ipapagamot niya sakin ''yung sugat niya tapos ngayon. Why do I sound disappointed?


    "Sabi mo ipapagamot mo ''yung sugat mo" Tinuro ko angbi nitong namamaga.


    "Sinabi kong ''yun para pumayag kang ihatid kita. I can treat this myself. Kaya ko na ito."


    Nahiya naman ako ng kaunti sa sinabi nito kaya ibinaba ko ang kamay ko. Oo nga naman, kaya niya namang gamutin yun ba''t di mo naisip ''yun, Sol? ''Yan tuloy napahiya ka. I saw him walking towards me at saka tumayo sa tapat ko. "I know that sounds mean to you, but it''s my way of saying I''m worried about you."


    He lifted up my chin at saka ko mas nakita ng mpitan ang kanyang mukha. Mas matangos ang ilong nito sa mpitan at ang pup ng mgabi nito. His brown orbs were very expressive.


    I don''t know how he does it. Pero napapawi niya ang pag-ala ko.

 Chapter 9 Cold And Warm

    I was, as if, on cloud nine.


    Nathan decided to stay for some time. Gagamutin kong ang sugat nito pagkatapos ay uuwi na rin daw siya.


    I checked the time on my wristwatch and it was past 10 pm. Masyado na ring mlim ang gabi kaya ramdam ko na rin ang antok at pagod. Sanay akong magpuyat pero hindi ngayonlo pa''t sa mga nangyari kanina. Kumuha ako ng mga ice cube sa ref at saka ingay ito sa ice pack na kinuha ko sa first aid kit ko sa kwarto. Katahimikan ang namayani sa pagitan namin.


    He broke the silence with a question.


    "Do you live alone?"


    He was sitting in the couch in the far right corner of the house. Inikot nito ang paningin sa kabuuan ng bahay.Belonging to N?velDrama.Org.


    My interior of the house has a kitchen on the left and a mini bar like design kung saan ako nakatayo ngayon na hindi ko naman masyadong ginagamit. Pangdesignng.


    On the far right side may apat na couch and a round ss table in the middle where Nathan is seated. Sa gitna naman ay ang staircase which leads to 3 rooms and the top floor na hindi ko masyadong nagagamit. Never ko pang nagamit. Pwera nang kapag nandito si Abby.


    Doon kami tumatambay at nagsisleepover kapag andito siya. Maganda kasi ang view sa taas at mkas ang hangin dun. Tanaw mo pa ang kngitan. Good ce for senti. Hindi ko pa nga gustong tumira dito dahil masyadong mki para sa isa. But my parents, insisted. Dahil binili na raw n ito para sa akin.


    Lumapit ako sa kinaroroonan ni Nathan d-d ang isang tray na maymang ice pack, konting yelo, isang baso ng yakult at isang to ng cookies.


    I hand him the ice pack at saka nito itinapat sa sugat niya. I cleared my throat and answered.


    "Oo. Sim nung naghigh school ako, dito na ako tumira ng mag-isa."


    I roam my eyes around the house. Sa loob ng ng taon, ngayon ko nang ulit natitigan nang mabuti ang kabuuan ng bahay. The color was too dull. Kapansin-pansin ang pagfade ng pintura sa pader at medyo maalikabok ang mga lugar na hindi masyadong nadadaanan. It''s not like I don''t clean, I clean pero hindi pgi.


    Ibinalik ko ang aking tingin kay Nathan na nakatitig na naman sakin. Sasanayin ko na ba ang sarili kong kapag hindi ako nakatitig sa kanya ay siya naman ang nakatitig sakin? Parang kanng ako ang wagas makatitig sa kanya e. Bumilis na naman ang tibok ng puso ko. Pasaway na puso ito! I don''t know what to do next kaya pinagdiskitahan ko nang ang tray na d ko kanina. Inpag ko ang baso ng yakult at ang d kong cookies para sa kanya. "I know you are not the type who is into yakult and cookies pero ''yanng kasi ang meron ako."


    I smiled at him at saka nag-umpisang makad papuntang kusina ulit. Inpag ko sa sink ang tray at saka pinagtatatapik ang dibdib ko.


    Pambihira. Hindi ito oras para mag-assume, Hens!


    Kumuha ako ng tubig sa ref at saka uminom. Pagkatapos non ay bumalik na rin agad ako kung saan nakaupo si Nathan. Nasa tapat ko siya kaya kitang-kita ko ang kabuuan nito. He''s really that tall. Mga kaheight siguro ni Leo, pero mas matangkad ng kaunti.


    "I see. Smat."


    Ak ko ay hindi niya ito kakainin dahil hindi naman ito ang tipo na kumakain ng cookies at umiinom ng yakult but he just ate it! Nakakahiya. Mukhang w pa itong kain at ang naihanda kong ay cookies at yakult. Geez. "Why?"


    Napaigtad naman ako ng kaunti nang bi niya akong tinanong. I was clueless kung ano ang tinatanong nito kaya inulit niya ang tanong niya at nag-exin.


    "You''re looking at me like you haven''t seen a human eating." Napailing-iling naman ako agad.


    I don''t want him to misinterpret.


    "A-Ah. Hinde. Iniisip kong kung sapat ba ''yung cookies at yakult para sayo dahil parang hindi ka pa kasi nakapanghapunan." Good thing I didn''t stutter. Magmumukhang akong ninenerbyos sa harap niya. And I don''t want that to happen. Baka ano pa isipin nito.


    He took another cookie and ate it saka inubos ang yakult na nasa baso. He really ate it.


    "Bakit? May iba pa ba akong makakain bukod dito?"


    There is something behind what he said that made me feel shiver in my spine. Geez. What''s with what he said and his husky voice?


    Erase. On the second thought, I won''t ever want to know. Not now.


    "Sabi ko nga w."


    Iughed nervously na pinagdarasal kong hindi niya nahta ang nerbyos sa likod ng hw kong pagtawa.


    "Can I just take a nap for a while?"


    I immediately responded with a nod. W namang masama kung iidlip siya ng sandali dito, diba?


    Iniligpit ko na ang to at baso at saka ito inpag sa tabi ng sink. Lumingon ako kung saan ito nakaupo at nakita kong nakasandal ang ulo nito sa sofa habang nakaupo. I took a step para sanapitan ito but my phone rang. Sinagot ko agad ito dahil baka ay makaistorbo ako sa idlip ni Nathan. Lumabas ako sa porch at saka nagsimng magsalita.


    "Hello, Abby?¡± For a second, hindi ko narinig na sumagot ang nasa kabng linya.


    I thought it was Abby who called. But when I checked the caller''s ID it was unregistered at mukhang isang international call pa.


    "Hello, sino to?"


    I repeated my question inly. I am starting to get a gut feel na s nga ang tumawag sakin.


    Really?


    "Sollennessy." The first time I heard the voice over the phone, I knew it.


    Unexpressive and full of authority and formality.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Pati sa anak n ay pinapairal n ang pagiging pormal at maotoridad kapag may kinakausap s, like the way they talk to their employees.


    Iughed mockingly inside my head. Hennessy, hindi anak. I was hurt, again.


    Hindi ito ang unang beses na ganito ang tawag n sa akin. Bngng din sa aking mga daliri ang mga panahong tumatawag ito. Hindi dahil gustong nng marinig sa akin kung ayosng ba ako kundi dahil sa gusto n akong sanayin sandas na tinatahak n. At yun ang rason kung bakit ayokong dumating ang ganitong pagkakataon at ang tanging bagay na aming pag-uusapan ay trabaho. "Why did you call?"


    Kung may mas ikaklamig pa sa boses ko yun ay kung paano ko s pakitunguhan ngayon. They never treated me like their daughter. And so I am to them.


    "We heard you were in the news. We were worried."


    Kung paano n ako kausapin ngayon ay parang wng ''yung nangyari sa akin.


    "We were worried."


    Whenever I hear them saying this kind of words, my heart breaks. Paulit-ulit. Gusto kong maiyak pero pinipign ko. Gusto kong maging matapang kapag kausap o kaharap s. So they could see how I raised my own self independent and strong. Kahit w ang pagmamahal n.


    That their absence in my life where never a reason for me not to keep my life going.


    "Wow. I didn''t know you were capable of worrying about me. Kan pa? Maniniw na sana ako kung noon niyo pa sinabi ang mga salitang iyan."


    I paused and took a deep breath.


    "But I am not a fool anymore to believe."


    That stings. Hindi ko gustong ganito ang mga salitang bibitawan ko at sa mga magng ko pa. But I can''t handle it.


    Masyado mang masakit pero masakit ring hindi ka itrato na anak. The way I talk to them was full of sarcasm.


    When I was a kid to innocent to know what was going on, I y alone. Tell me, how sad it is to be ying alone. W kang kausap kundi ang mgaruan mo.


    Sometimes, I wake up na katabi ang aking yaya imbes na nakapulupot sa mga braso ng aking mga magng. Mpit ko na ngang isipin na ang yaya ko ang aking ina at hindi ang mga biological parents ko.


    "Watch your mouth, Sol."


    Now I heard my father''s voice. Kung isa pa itong tipikal na usap ng mga magkapamilya the daughter would dly say "I miss you" to her father who''s been far away with her for a long time.


    Pero hindi. Hindi sa kaso namin. Hindi sa tatay ko.


    "Why? Is there something I said that was not true? Meron ba? Kung meron man sabihin niyo sa akin at ako na mismo ang magtatama. Dahil sino pa ba ang ibang magtatama ng mga pagkakamali ko kung hindi ako mismo, hindi ba? Ma? Pa?" I''ve never called them Mom and Dad. Ngunit hindi sa pagkakataong ito. ''Yun ang isa sa mga gusto kong itawag ko sa kan, but the situation hinders. Nasabi kong ito out of sarcasm. Tuwing Mother''s Day o Father''s Day my ssmates would color their bondpaper and write letters for their parents. How bad it could be for me?


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "Stop it, Sollen. Remember who you are talking with."


    May halong pagbabanta na ang tono ng boses ng tatay ko. As always.


    "Yes, I know. Dwang mag-asawang may sinusustentuhang anak. Is that it?"


    I know I''m rude to them. And I''m sorry for that. I''m sorry for myself for being that person to them. Pero nirerespeto ko pa rin s.


    "We are your parents!"


    My father shouted. As if I am ungrateful and that I shouldn''t be like that when talking to them. When he said that, it was as if I was stabbed by a knife straight to my heart.


    Masakit marinig ang ganong salita m sa kan na parang ginawa n anghat para sa kanng anak. As if they mean it. There was a tear, followed by another. Hindi ko na napign. I was crying silently. I was calming myself so they couldn''t hear me sobbing.


    "Mga magng ko nga kayo. Pero ni minsan ba ginawa niyo ang mga bagay na dapat ang mga magng ang dapat na gumawa para sa kanng anak?"


    Then silence took over us. I was shaking. My hands were trembling. Nanginginig rin ang mga tuhod ko.


    "Just be grateful we were your parents. We''re going to the Philippines by next week. We want you to be ready. We have something to talk about."


    "If that is about your business again, you know my answer."


    Wng pag-aalingang sagot ko rito. Ngunit hindi pa ako tapos na magsalita ay ibinaba na nito ang tawag. Iughed sarcastically kasabay ng pagtulo ng aking mga luha.


    Thete night breeze makes me more feel colder and alone. I sat and hugged my knees at saka inbas ang mga damdaming kanina ko pa pinipign. How could the world be so cruel to me?


    In a matter of second, I heard several footstepsing straight to me. Tumayo ako at di agad humarap sa taong iyon. I wiped off the tears that were streaming down my cheeks so he couldn''t see me crying like a lost kid again. Nang humarap ako sa kanya ay bi niya akong hin at ikinulong sa kanyang bisig.


    Nagt ako sa ginawa nito but he remained silent.


    The same feeling back when he fought those guys. The same warm hug that made me feel I am worth it.


    I want to deny it to myself but it seems like I am starting to grow the same feeling I have for this man.


    "Konti nang at iisipin kong may gusto ka sakin." I threw a joke on him para mabawasan ang awkwardness na nararamdaman ko.


    But his reply made it more awkward yet heart fluttering.


    "Edi isipin mo."


    Heughed softly and that was the first time I heard it from him.


    It was so soft as if it was like a music that I would always love to repeat just to hear it again.

 Chapter 10 Coffee

    We sat together on the staircase and remained silence for the mean time.


    Humupa na rin ang pag-iyak ko. Nathan''s hug was afort. Tinititigan ko angngit na makulimlim at t sa sandaing panahon ay kakaw ng mkas na n. Then I looked at Nathan. He then looked at me. His brows and eyes are asking. So I thought he''s got to be wondering why was I staring at him.


    "Hindi ka pa uuwi?" Hindi ito sumagot.


    Mukhang w yatang bk na umuwi itonglaking ito.


    "Hindi ba mag-ala ang parents mo?"


    Hindi muli itong sumagot sa tanong ko. Imbes na pansinin ako ay pumikit ito habang nakaupo.


    Matutulog?


    Muli kong tinitigan ang mukha nito m sa aking anggulo. Kitang-kita ang tangos ng ilong nito. Mahahabang pilikmata. wless na mukha at ang panga niyang pangsupermodel. Idagdag mo pa ''yung adams apple nito na nakausli. Pangmkasan.


    Bi akong na-cringey-han sa sarili ko. Ano ba itong pinagiisip ko.


    M sa gate ay natanaw ko ang isang kotse na agad ko namang nakla. Kotse nina Abby. Bumisina ito sa harap ng aming gate. Napatayo naman ako at saka mabilis na nakad para papasukin ang kotse sa loob ng garahe. Nang makapasok ang kotse n ay bumukas ang pinto sa harap at saka patakbong bumaba papunta sa akin ang kaibigan kong maybis ang pag-ala ang mukha. Nagt ako ng bi niya akong hinampas ng mkas sa balikat. Tignan mo itong babaeng ito, mpit na ngang may mangyaring masama sa akin kanina bugbog pa inabot ko sa kanya.


    "Bakit ba kasi ang tigas ng ulo mo! Ayan tuloy mpit ka nang mapahamak!"


    Pinagsesermon niya muna ako bago niya ako niyakap ng mahigpit.


    "Sa susunod hihhin nang kita agad papasok ng kotse para di ka na makatanggi at para hindi na rin maulit sayo ''yung nangyari."


    I really wish I had a sister pero sobra pa ang ibinigay sa akin. I have a friend and a sister. I hugged her back and thanked her.


    "Mukhang may bisita ka, ah." Ngumisi ito sabay taas baba ng ky.


    Ayan na. Magsisim na naman siya.


    "Ginamot kong ''yu-"


    Hindi pa ako tapos magsalita nang bumanat na naman itong si Abby. Hays.


    "Yiiiiieeeee. Ang gwapo niya tga! Ang swerte mo ''te, nakasama mo knight in shining armor mo. m mo konti nang iisipin ko na tga na kayo na, hindi mong tga sinasabi!"


    Saka ito nagtititili ng very light para hindi makita ni Nathan. Baliw. Ni hindi nga kami masyado mag-usap niyan, maging kami pa kaya? Napakwak tga ng imagination nitong si Abby. "ng krimstix ba natira mo ha?"


    Napapoker face naman ito sandali sakin na ikinatawa ko. Ang dali niyang tgang asarin e. Nang makita naming papunta sa aming kinaroroonan si Nathan ay wagas makangiti itong si Abby sa akin sabay sundot sa tagiliran ko. Nakakainis tga. Kung kan kangan kong maging matino sa harap niya saka naman ako ni Abby.


    "Hennessy. Mauuna na ako. Smat sa pagkain. Mag-iingat ka." Bago ito umalis ay ipinatong nito ang kamay sa ulo ko at saka ginulo ang buhok ko. Napabusangot naman ako na ikinatawa nito.


    I saw him get in his car at saka niya iniliko ang kotse paharap ng gate para hindi gaanong mahirap lumabas. He rolled down his window at saka inbas ang kamay nito. I saw him looking at his sideview mirror kaya itinaas ko rin ang aking kamay, a sign to say goodbye.


    Nang makyo na ang sasakyan nito ay saka naman ako pinanan ng mga tanong ni Abby. Patungkol kay Nathan at sa pagbisita daw nito sa bahay na hindi ko namang matatawag na pagbisita ''yun. Kahit makang beses ko pang iexin sa kanya e panay pa rin ito sa pagdedepensa sa kung ano ang nasa isip niya. Ang kulit.


    Pumasok na kami sa bahay para makapagpahinga pero dahil sa nangyari ay hindi ako makatulog. Dumagdag pa sa iniisip ko kung bakit pa pupunta rito ang mga magng ko kaya inimbitahan ko si Abby na tumambay nang muna sa taas. "Friend, ang busy mo tga no?"


    Hindi tga ako pinign ni Abby sa mga tanong niya. Magkaharap muli kami sa kadsang pinagtatambayan namin. Sa 2nd floor ng bahay mpit sa bintana.


    I didn''t get what she was asking me. Hindi naman ako busy na tao e.


    "Kanina ka pa tla e, kanina pa kita tinatanong hindi mo naman ako sinasagot. Parang ang dami mong iniisip kaya tinanong kita kung busy ka."


    She took time to exin kung bakit niya itinanong sa akin ''yun. I spaced out while she was talking and asking me questions kanina.


    "Pagodng." Tipid kong sagot sa kanya.


    Masyadong magulo ang isip ko ngayon. Hindi ko nga m kung anong unang iintindihin e. Nawaglit naman sa isipan ko na may kasama itong si Abby papunta rito.


    "Si Leo nga p, papasukin mo. Baka mahamugan at magkasakit." Bi naman itong tumawa sa sinabi ko. Problema nito?


    Minsan di ko tga maiwasang matakot dito sa kaibigan ko e. Isang minuto ang seryoso tapos ng segundong bi-bi namang tatawa.


    "Concerned citizen ''te?" Napabusangot naman ako, masama bang mag-la. Eh baka magkasakit ''yung tao ako pa masisisi.


    Bi naman niyang itinapat sa mukha ko ang pd niya.


    "Hep! Oo na! Di na mabiro. Okayng ''yung si Leo. Papasok ''yun kung gusto niya e kung ayaw niya naman edi bah siya. Tsaka wag kang mamroblema, di ''yun mahahamugan, ang kapal-kapal ng anit nunglaking ''yun e." Natawa naman ako ng bahagya sa sinabi nito. Napakapilya tga nitong kaibigan ko e, pero kay Leong. Hindi ko nga m kung bakit ganyan trato niya kay Leo e mukhang mabait naman ''yunglaki. "Ang sama mo."


    Napakibit-balikatng ito saka kinuha ang phone sa bulsa ng pajama nito at may tinipa. Nang w na akong masabi ay pinagmasdan ko nangang paligid. Hindi ko tanaw ang mga puno dahil kinain na ito ng dilim. Masyado na rin sigurong gabi. W na kaming ibang marinig ngunit ang paminsan-minsang pag-ihip ng mmig na hangin.


    "Tumawag s."


    Napaharap naman agad sa akin si Abby. His mouth form an "O" when she heard it from me. Tumango ako dito. Mukhang naging interesado naman ito sa kung ano ang susunod kong sasabihin.


    "I tell you, it''s nothing important. Ganoon pa rin ang bukambibig n. They said I''ll just be grateful that I was their daughter."


    Napatungo ako saka naman ako kinomfort ni Abby. She reached for my hand and tapped it gently.


    "Huwag mo nang sng intindihin, nag-alang ''yun sayo. Basta magpakatatag kang. And don''t forget respect. It''s always important. Kahit hindi magawa ng iba, o kaya''y hindi n gustong gawin just respect. Just show what you have be kahit w s sa tabi mo. Tignan mo kaya, lumaki kang independent at matapang. That is why I am so proud of you."


    Abby''s right. I should be someone whom they thought I can''t be. I smiled at her for the encouragement. Another thing about Abby, she''s flexible. Kaya niyang maging cheerleader katd ng pagkakataong ito.


    "Thank you, Abby." She smiled in return.


    Mukhang napapads ang mga ganitong moment namin ngayon and I badly need someone to share with. Buti nang at nandito si Abby. At least, naiibsan ''yung pag-ala ko.


    "Don''t mention it. Magbestfriend tayo kaya naturalng na ifort natin ang isa''t isa." Bago pa man ako makapagsalita ay tumunog ang cellphone nito. Nakita ko kung paano umaliws ang mukha nito at ngumiti? Hmm, there is something going on na hindi ko m ah.


    "Mukhang may hindi yata ako nlaman?"


    Bi naman nitong itinago ang ngiti sa mukha at nagpanggap na seryoso. Tinapunan ko ito ng mausisang tingin. Hindi naman ito makatingin sa akin ng diretso at mukhang namum na sa hiya. Bi nang itong tumayo at saka tumakbo pababa ng hagdan.Property ? 2024 N0(v)elDrama.Org.


    "May kukuninng ako!"


    Aligagang-aligaga ang babae. Ano naman kaya ang kukunin nito sa baba? Hindi ko nang siya pinansin.


    Anong oras na kaya? Hindi pa ako dinadapuan ng antok.


    Kinapkap ko ang bulsa ng pajama ko ngunit di ko mahanap ang phone ko. Nandoon p sa table sa baba. Hays.


    Sunod naman akong bumaba para kunin iyon. W naman akong tatawagan o tetextan dahil si Abbyng naman ang nasa contacts ko. Bukod sa kanya, w na.


    Kukunin kong para maro, pampalipas ng oras. Ewan ko ba, may se kami bukas pero eto kami at nagpupuyat.


    Nakita ko ang cellphone ko na nakatihaya sa table mpit sa couch kung saan ako at si nathan nakaupo kanina. Nang kunin ko na ang phone ko ay may sticky note na nakadikit dito.


    Call me if you want someone to talk to or you just feel like doing so.


    I don''t mind if it''ste at night or at dawn.


    -N


    Nang mabasa ko ang note ay bi nang bumilis ang tibok ng puso ko. I knew it was from Nathan. Sa ng taon kong pagkakagusto sa kanya ay klang-kla ko na ang st-kamay nito.


    I quickly checked my contacts and to my surprise, dwa na ang nakaregistered na number dito. One from Abby and another from Nathan. I tapped his number and saw his Caller''s ID. "Nate."


    Naiwika ko ang pangn nito. Hindi ko m pero nacucute-an ako sa Nate. Pyaw siguro niya ito.


    "Sol!"


    Nagt naman akong ng bing may sumigaw sa likod ko.


    "Ay, impakta!"


    Nakita ko si Abby na may dng paperbags na may logo ng isang klang fastfood chain.


    Nakarinig kami ng hagikhik m sa pintuan and we saw Leo. It''s the first time I heard himugh kahit saglitng. Bumalik naman ito sa dating seryoso nitong awra nang sinamaan nito ng tingin ni Abby. Leo then bowed a little to me, then I did the same. Ibinalik naman ni Abby ang tingin nito sa akin.


    "Peace." Ngumiti naman ako sa kanya ng pagkkiki.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "Huwag kang kakain ha." Sabi nito sa akin at tumalikod na saka nauna na sa kusina kasunod naman nito si Leo na may d ring paperbags.


    Ang dami naman yatang in-order itong si Abby. I quickly let my phone slide into my pajama at saka hinabol sa dining kitchen sina Abby. Baka kung ano na naman ''yung gawin nun kung nman niyang may number ako ni Nate-Nathan. "Di ka na mabiro e!" Sigaw ko rito at saka humagikhik na tumungo papunta sa kan.


    Abby ordered sundaes, fries, spaghetti, isang bucket ng fried chicken, burgers and soda. Para namang may piging dito.


    "Mauubos ba natin ''yan?" She nodded and winked at me. Si Abby pa.


    We ate together with Leo. Konting ang kinain nito kumpara sa kinain namin ni Abby. Kung hindi ko pa nga pinilit na sumabay sa amin e hindi ito kakain. Ang sama kasi ng tingin nitong si Abby e. Hindi makamove-on kanina. ''Yan tuloy, ayaw kaming samahan ni Leo. He did take a bite at saka nagpam na magpapahangin raw muna.


    "Magpapahangin e anong oras na."


    Pagalit nitong kinain ang burger at saka inirapan si Leo. Hindi umimik anglaki. He bowed down a little again and made his way outside. "Ang rude mo tga kay Leo, ano?" Kumuha ako ng fries at saka sumubo. Tumayo ako para kumuha ng yakult sa ref.


    "Tingin mo?"


    Mukhang narealize naman nito kung paano niya pakitunguhan anglaki. Pinaikot-ikot nito ang tinidor sa spaghetti at saka ito binitawan. "Obviously. Parang wng araw yatang hindi mo inaaway ''yang loverboy mo e."


    Hin ko uli ang upuan ko at saka nagbukas ng yakult at ibinuhos ko sa baso ko. Bi naman itong pinagpagan ang sarili.


    "Loverboy? Cringey! Maghunus dili ka nga, Hennessy. W siyang mapap sa akin. At kanman hindi ako magpapaligaw sa kanya, noh?" Inubos ko ang isang basong yakult at saka ako nagpatuloy na magsalita.


    "m mo, wng buto ''yung d natin. Mamaya makain mo mga sinabi mo e. Tsaka hardworking naman si Leo, thoughtful, siya ''yung tipong poprotektahan ka. Bonus pa na mukha siyang supermodel." Sumubo pa ito ng fries at uminom ng soda. Mukha


    "Yeah, whatever."


    Itinatanggi niya pa e kita naman sa mukha niya na may gusto ito kay Leo.


    "Wng gusto ''yun sa akin. Sa tuwing kakausapin ko nga siya panay tinginng sakin. Tapos tatangong kapag may tinatanong ako. Minsan kukunot nang ''yung noo niya sa akin sa tuwing may kinekwento ako sa kanya. Ewan ko ba." Sapat na ang nakita kong reaksyon kay Abby tuwing may kinekwento ito tungkol kay Leo. She seemed confused.


    "m mo, baka ganoon na tga ang personality niya. Maybe he''s a man of few words. Anyways, huwag mo nang isipin ''yung mga sinasabi ko. Maybe it just takes time and you''ll know and understand better. Kung ano man ''yang nararamdaman mo, wag mo ng i-deny."


    Napatingin naman ako sa kanya nang matapos ko itong i-advice. Ngiting-ngiti ito at hindi ko nagugustuhan kapag siya ''yung gumagawa non.


    "Mukhang ang dami ng nlaman nitong kaibigan ko ah, dapat ka na bang ipatumba?"


    Parehas naman kaming napahkhak sa sinabi niya. Ang dami niya tgang m pagdating sa kalokohan e.


    Matapos naming kumain ay iniligpit na namin ang mga pinagkainan at ingay sa ref ang mga natira.


    Hinugasan ko muna ang mga to at baso saka kami sabay ng tumungo ulit sa tambayan namin ni Abby. Leo was in our guest room sa baba. Sinabi nitong kumatokng daw kami kapag may kangan.


    He''s so thoughtful kaya kahit hindi pa man nito nililigawan si Abby ay botong-boto ako rito. I saw how he cared for Abby and those who love her. Hindi naman sa assuming ako, I just feel it. Dahil m ko ang mga titig at gw ng isang taong nagmamahal. Because I''ve been there.


    "May nakalimutan p akong sabihin."


    "Reply-an mo na muna ''yan. I can wait."


    Nakatutok sa phone si Abby nang napakuwento muli ako. I checked my phone earlier bago kami umakyat and it was past 2 a. m. She directly moved her gaze to me.


    She smiled and nodded. Nang matapos niyang itipa ang reply niya ay saka ito humarap sa akin.


    "Ano ba ''yun?"


    It was about what my parents said. Mukhang seryoso kasi dahil pupuntahan tga n ako dito. Well.


    "Pupunta raw rito ang mga magng ko." Mukhang nanibago naman ito sa sinabi ko.


    "Well... That''s new. Bakit raw?"


    "Yun nga ''yung iniisip ko e. W naman akong ginawang makakasira sa pangn n. They just said na I''d better be prepared. Nung sinabi n ''yun hindi ako mapakali e. Kinakabahan ako." Napaisip naman ito sa sinabi ko. Then she snapped her finger. "Baka business-rted?"


    I hope not. Hindi ko tga gustong maging parte ng business n. Gusto kong ipursue ''yung pangarap kong maging doktor.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "m nng ayoko."


    Paulit-ulit ko na sng sinabihan na ayokong magmanage ng business n o maging parte manng. Bukod sa hindi ko iyon pangarap, marami sng tinatapakan na buhay. Their business is to sell lots. Kaya kapag squater areas ang naibenta n ay w sng ibang gagawin kung hindi ipa-demolish ang mga bahay roon. O kahit anong paraan pa paramang mapyas ang mga taong naninirahan doon.


    "Baka naman nag-ooverthinkng tayo. I think they just wanted to make it up to you. Kaya huwag mo nang isipin ''yun. Masyado ka nang nastress, friend. Tama na muna iyon. Let''s go to bed na at ng oras nang ang meron tayo para matulog."


    We locked all the doors, shut off the lights at bumaba na nga kami at magkasamang natulog sa iisang kwarto. Pero kahit pa pilit kong isara ang mga mata ko ay hindi tga ako makatulog. Ibinaling ko ang ulo ko sakana ko kung saan natutulog si Abby. Buti pa siya, nakatulog na.


    I reached for my phone that is resting on my bedside table. Chineck ko ang oras only to see it''s already 3 a. m. Ibinalot ko ng kumot ang mukha ko at saka pinilit na matulog. But failed again. Bumalikwas ako at napaupo sa kama. I checked Nathan''s name on my contacts at saka pinindot ang messaging icon sa ibabaw ng number niya.


    Ano namang sasabihin ko?


    I Type a message...


    Goodnight!


    Erase, erase. Masyadong hyper. Baka isipin niyang feeling close ako. Ano ba? Hindi naman na gabi e, should I thank him instead? ''Yun nang. I bite my nails and then typed the message.


    Thank you for saving me. And for thefort. It means a lot.


    Tama na kaya ito? Nag-angan pa ako sa huli kong tinipa. Hindi kaya ma-misinterpret niya? Hays. Ngayon kong nafeel na ganito p kahirap magmessage sa isang taong may gusto ako. Geez.


    Bah na nga. Pinindot ko na agad ang send icon at mabilis na kinumutan ang mukha ko. I took a peek from my phone behind me. My heart''s beating so fast. ng segundo pa ang nakalipas ay w akong narinig na tunog na may nareceive na message kaya inialis ko na ang nakatalukbong kumot sa mukha ko.


    Sent 3:05 am.


    "Parang tanga ''to." Bing may nagsalita sa tabi ko kaya napasigaw ako.


    "Ay pka!" Napahawak ako sa dibdib ko kaya nabitawan ko tuloy ''yung phone ko. Buti nang at hindi ito nahulog sa semento.


    "Huwag mo nga akong gtin, Abby. Namumuro ka na tga ha!" Napahkhak naman si Abby at bumalik sa pagkakahiga. "Napakalikot mo kasi e, kaya nagising ako. Para ka naman kasing bte." Psh.


    Required tga manggt? Nagsorry naman ako dito at sinabi niya sa aking matulog na raw ako. Di na nito ako tinanong kung sino ba ang pinagkakaabhan ko sa phone at ganoon ako makareact. I know she already knows. Inaantok na rin kasi ito kaya di na siya masyadong nakapagdaldal.


    Bukas tga unan na naman ako ng tanong nito.


    Kinuha ko naman na ang phone ko. Baka tulog pa ''yun. Mabuti nang din, para hindi ako masyadong mataranta at mag-isip kung ano ba ang irereply ko sa kanya. Mabilis pa rin ang tibok na puso ko kaya inpag ko nang ''yung phone ko sa table. Makatulog na nga. Ngunit w pang limang minuto, napabalikwas ako ulit dahil sa vibration ng phone ko.


    Dali-dali kong in-open ang phone ko only to see Nathan''s reply on my screen. Shocks. Bakit ako natataranta.


    I tapped and read his reply.


    I did what I could, for you. Sleep. We still have ssester.


    Received 3:09 am.


    I felt butterflies in my stomach. Bakit ganon? Ang simple ng reply niya pero angkas makakilig. Ninamnam ko muna ''yung moment bago magtipa ng reply.


    Okay. See you


    Sent 3:12 am.


    Naghintay pa ako ng reply m sa kanya pero hindi na ito muling nagtext. Psh. Sinubukan ko nang matulog pero hindi ako nakatulog dahil sa kakatakbo sa isip ko sa naging reply ni Nathan sa text ko. Urgh.


    "Yan. Sinabi kong matulog na, humarot pa. Tuloy inaantok ka diyan." I groaned and let my head touched the ss window of the car. Sumasakit na ulo ko at para akong nakalutang. We are on our way to school. Ginatungan pa ako ng babae. Aish! Angking tulong. Minutester we were walking along the hallway to our room. Mpit pa akong matapilok buti nang at nakalay sa akin si Abby agad.


    "Tsk. Di naman p kaya, nagpupuyat pa."


    Hindi nang ako sumagot dahil tinamad na ako.


    W na akong ibang maisip kung hindi ang matulog. Nakatungong ako habang nalakad, ni hindi ko na nga natitignan ''yung mga dumadaan e. "Inaantok tga ako... Aray."


    Nang mpit na kami sa pintuan ng room ay may nabunggo ako, hinilot-hilot ko ang ulo ko. Kung kan masakit naman ito, saka pa ako nabangga. Nang iniangat ko ang aking tingin ay bi naman akong nahiya. Aish, bakit siya pa. "Sorry."


    ''Yunng ang tanging salita na lumabas sa bibig ko at saka dumiretso na sa upuan ko. Ginawa kong unan ang bag ko at saka umidlip. May 20 minutes pa naman bago ang se. Buti nang at 7:30 nagsisim ang unang subject. Bah na.

 Chapter 11 The Least Expected

    Hindi ko na napansin kung nasaan si Abby. Umidlipng agad ako. W na akong pake kung gaano ka-ingay ang mga ssmates ko.


    Maya-maya pa may mainit na bagay ang dumampi sa pisngi ko. Medyo map ang paningin ko pero tanaw ko ang isanglaking nakatayo mpit sa akin. Medyo humupa rin ang ingay m sa mga maiingay kong ssmates. Nang luminaw ang paningin ko ay mukha ni Nathan ang nasa harap ko. He was standing near me. At may hawak itong kape. Tumingin-tingin naman ako sa mga reaksyon ng mga nakakapanood sa amin. Nakakahiya. "Here. Drink this. Sinabi ko sayong matulog ka e."


    Kinuha niya ang kamay ko at ingay sa kamay ko ang isang cup ng brewed coffee.


    Ang bango ng kape. Nam naman ako nang hinawakan niya ang kamay ko. Angmbot ng kamay niya. Saglitng naman ''yung contact pero parang may kumiliti pa rin sa akin.


    I felt something more than my heart beating fast. Parang may kung anong kuryente ang dumaloy sa mga kamay namin. Nam naman ako nang hinawakan niya ang kamay ko. He slightly smiled at me at parang naw yata agad ang antok ko. Did he just smiled at me? ''Yung puso ko.


    "T-thank you." Nahihiya kong pagsmat sa kanya. Hindi na niya ako inab pa.


    Nang tiningnan niya ang mga nakikiusyosong tao sabas ng aming room, ay bi agad sng nagsialisan. Tumalikod na si Nathan at bumalik sa upuan nito. He opened a book and read it.


    Napadako naman ang tingin ko sa kapeng ibinigay niya sa akin. Again, there was a note that made me even blush more.


    To keep you awake


    Napangiti naman ako nang makita ang isang smile emoji sa hulihan ng st nito. I think I''m falling... again.


    Nagtapos ang apat na subject namin ng pang-umaga and I didn''t fall asleep while the ss is going. Thanks to the coffee Nathan gave me. Plus his touch on my hand, alive na alive ako.


    It''s lunch time and the cafeteria are almost crowded, even though that''s the case wng makakapigil sa mga estudynteng gutom na para bang sumabak sa matinding training.


    The cafeteria are full of food stalls. Kumpleto s from varied kinds of bread, sandwiches, biscuits, curls, drinks, meals, shawarma, siomai, takoyaki, pizza and desserts. Name it. Some of the students rush to buy snacks or lunch packs and then eventually leave to find a ce where they arefortable to eat.


    Maraming parks and benches dito sa loob ng so they eat there with their friends. Some are in the field, eating in circles.


    I and Abby made our way earlier in the cafeteria so we could find a perfect spot to sit in. We usually seat in the far corner, where we can see everyone in any view. Our tables is near the ss wall kaya tanaw namin ang field, the open stage, ang basketball court as well as our building and the college students'' building.


    Everyone is munching their lunch already and so are we.


    "Yanng kakainin mo? Sobrang diet ah. Mamaya maging buto''t bt ka nang. Konti nang tga at tatangayin ka na ng hangin."


    Abby took a spoonful of her binalot. Rice with beef steak on top and a sunny side-up egg. Bumili pa ito ng isang container ng graham cake for two for her dessert at isang bote ng C2. She usually have a soda for her drink pero dahil bawal ang soda sa campus, she has no other choice but to choose between fruitdrinks, milktea, iced coffee at mineral water.


    "W akong ganang kumain. This should do para hinding kumm ang tiyan ko mamaya sa se. Mas gusto ko pa ngang matulog kaysa kumain e."


    Bintan ko ang saging na nabili ko sa isang stall ng fruitshake dito. Kinain ko ang khati nito saka inpag sa mesa ang natira sa ibabaw ng tissue. To my dismay, wng tindang yakult dito kaya bumili nang ako ng bottled water.


    "''Yun na nga e. m mong madugo angban natin mamaya tapos ''yanng kakainin mo. Tignan natin kung di magkandabuhol-buhol ''yang mga braincells mo sa Calculus. Sinabihan naman kasi kitang matulog e. Ngayon, nagreremo ka. Harot pa!"


    Psh. Ang ingay tga nito kahit kan. Nakakabingi. And the way she scolded me was quite gross. Nagsalita ba naman ng puno ang bibig pagkain, ayon tumalsik. Buti nang at hindi ako natalsikan. Kababaeng tao. Kadiri. Hays. "Hayaan mo na, minsanng naman ako magpuyat ng ganito e. Pasmat ka nga at hindi mo na kangang magpuyat katd ko ng ganito para makausap mo crush mo, e sayo nasa bahay niyong e." Muntik na niya akong matamaan ng kabrutn niya. Hahampas na naman sana niya ako sa braso. Napakabayolente tga.


    "Hindi ba totoo?"


    Magrereact pa sana ito sa pahabol kong ganti sa kanya pero pinili niya nangntakan ang graham na hawak niya so what she did was to roll her eyes at me. Napahagikhik naman ako sa inasal ni Abby. Tinapos ko na rin ang saging at uminom ng tubig habang si Abby naman ay nanghati naman sa pag-inom ng C2 niya.


    "Samahan mo naman ako mamaya maggrocery oh."


    Nagpuppy eyes naman ako dito para mapapayag siya. Though pgi naman niya akong sinasamahan, paawang kasi inaway ko siya kanina. Hindi niya naman ako pinansin at todo tutok sa phone niya. Sinilip niyang ako at ngumiti saka nagpatuloy sa pagtipa ng kung ano doon sa phone niya.


    Klang-kla ko ''yung ganoong ngiti niya e. May binabk na naman ''to.


    "Okay!"


    Masing sabi nito at saka ibinulsa ang phone niya. Sinuri ko naman ang gw nito but she acted normal. Psh. Eh hindi naman siya ganyan e, abnormal yan kaya naamoy kong may ibang bk nga ito. O baka dahilng to sa antok ko. Hays. Sumakit tuloy ulo ko kakaisip. Kung ano man ''yang bk niya, huwag niyang tga akong idamay dun dahil w ako sa mood.


    Maya-maya pa naisipan ko munang umidlip para naman di ako antukin sa se mamaya. Timing na rin naman at ang ibang estudyante sa cafeteria ay nagsipag-alisan na. Hindi na masyadong maingay so I can take a nap. Pero nang ihihiga ko pang ang ulo ko ay binatukan agad ako ni Abby.


    "Aray! Para saan naman ''yun?"


    Pinakihan niya ako ng mata at saka may nginusuan sa bandang likod ko.


    Napakabrutal tga ng babaeng ito. Habang himas-himas ko ang ulo ko dahil sa pagkakabatok sa akin ni Abby, I turned my chair sideward only to see Nathan making his way to our table.


    Sinusundan ito ng tingin ng mga tagahanga niya and most of them are girls. Humarap agad ako kay Abby. Nataranta ako at di makaisip ng tama. Geez. Feel ko para akong narecharge. Naw nga ang antok ko pero todo naman ang kaba na nararamdaman ko ngayon.


    "H siya oh. Nataranta ka ghorl?"


    Napatawa naman ito sa naging reaksyon ko nung nakita niyang ppit si Nathan dito. Nakuha pa tga ako nitong pagtawanan.


    "Bugbugin kita mamaya, ghorl. Gusto mo ''yon? Gusto ko ''yon."


    Binantaan ko siya at sinamaan ng tingin pero kinindatan niyang ako. Tumayo na ito at saka ingay sa tray ang pinagkainan namin kanina. "Aalis ka? Abby..."


    Hinawakan ko ito sa kanyang ppulsuhan at pilit na pinapaupo siya ulit. Umiling-iling ako sa kanya at nakiusap gamit ang mga mata ko. Ngumiting ito sa akin at saka pilit na itinanggal ang kamay kong napakahigpit ang pagkakahawak sa kanya.


    "Ibabalik kong itong pinagkainan natin, Solennessy ha." Pinandtan niya ako ng mata.


    Traydor na babaeng ito. Humarap naman siya kay Nathan at nag-Hi. Ngumiti muna ito sa kanya bago siya nakad paalis.


    Napabuntong-hininga nang ako at saka napapikit. Ingay ko sa harap ng mukha ko ang dwa kong kamay so he couldn''t see me red. He stood where Abby is seated a while ago.


    "Can I?" Tanong nito habang itinuro ang upuang kanina''y nakaupo si Abby.


    I nodded at him. Rude naman kung sabihin kong hinde.


    Then I heard him pulled the chair.


    "Mukhang w ka yata sa mood makipag-usap... sa akin."


    Bakit parang feel ko pinapakonsenya ako nglaking ito?


    Hays. I don''t want him to misinterpret my approach towards him kaya iniangat ko ang aking tingin sa kanya. Bungad naman sa akin ang maaliws niyang mukha. Nakakahiya naman sa m-zombie kong mukha.


    I saw that he''s smiling directly at me. His bangs slightly covering his eyes but the radiant glow of his orbs were visible.


    Di pa man natatapos ang araw ko ay binuo na niya ito para sa akin.


    "Ak ko hindi mo na ako papansinin e."


    Pwede ba naman ''yon? Syempre kahit kinakain ako ng kaba ngayon ay dapat ko pa ring masyan ''yung mukha niya.


    Natatameme tuloy ako at di mawari kung ano ''yung sasabihin ko.


    Hindi naman siya oral recitation pero bakit nabangko ang utak ko? Kainis.


    "Ah hinde. Inaantokng ako."


    I acted yawning in front of him para mas mukhang kapani-paniw. Great, Hennessy. Sarap mong hampasin ng FAMAS Awards trophy sa ulo. Para kang tanga.


    I heard Nathan let out a soft giggle. Hinde ba ''to nakokonsensya sa puso ko? Parang gusto ko tuloy todasin ng pagmamahal itonglaking ito.


    I turned around to see girls fantasizing him.


    No wonder. Siya kasi ''yung tipong hindi masyadong showy pero kapag nakasama mo masyadong thoughtful at sweet.


    "I see. You should''ve slept this morning. Anyway, eat this. I heard you didn''t eat enough. Kangan mo ''yan para may energy ka mamaya."


    Otomatiko kong hinanap sa paligid ng caeteria si Abby and I saw her na nagta-thumbs up.


    Pakana niya tga ito e. Pero nakabenefit naman ako sa bk nito kaya may pa-buko pie ka sa akin mamaya ghorl.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Inpag ni Nathan ang isang box and when I took a peek of it, parang nagform ng heartshape ang mga mata ko. Isang box ng buko pie! This made me salivate. Nakakatakam!


    "Binili mo tga ito para sa akin? Angki naman. Hindi ko ito mauubos."


    I was not facing him when I said that. Amoy na amoy ko ang bango ng buko pie. Mainit pa. He surely have gone somewhere just to buy this. So he had my heart filled with joy. Kinikilig ako at the same time, nagugutom na din. Hindi ko m kung epekto ito ng wng kain at tulog pero parang nasobrahan yata ako sa energy ngayon e. Minsan iniisip ko kung Milo ba itong si Nathan.


    Because he beats my energy gap.


    Napatawa naman ako sa sariling banat ko. Nagiging corny na ako ah.


    "Yes, I bought it for you. Kumain ka na. You seem so enthusiastically ready to eat."


    Ganoon na ba tga ako kahta? Nahiya tuloy ako.


    "Hindi naman ako gutom e." Liar. Ang sarap kaya ng buko pie. Nakakway.


    "I know you are."


    I told you I am bad at lying. Lalo na kapag paborito kong pagkain ang pinag-uusapan. I just definitely couldn''t lie.


    He stood up kaya sinundan ko siya ng tingin at napatayo na rin.


    "Sinadya tga kitang puntahan so I asked your friend where you are." Uminit naman ang pisngi ko nang marinig m sa kanya ang mga katagang iyon.


    Napakurap-kurap naman ako at hindi maitago ang pamum ng pisngi ko.


    "I just wanted to know and see how you are doing."


    Napakastraightforward naman nglaking ito. Napatungo nang ako at hindi makatingin sa kanya ng diretso.


    "Ah, here he is."


    Nang sambitin niya iyon ay napatitig ako sa kanya but he''s not looking at me. He''s looking at someone entering the vicinity of the cafeteria. Sino naman kaya ang tinititigan niya?


    I was curious then kaya sinundan ko ang tingin nito.


    If I''m not mistaken, the one he''s referring to was one of his close friends. Bakas ang pawis sa noo nito and he''s carrying something heavy.


    Nung ppit na ito sa amin ay natanaw ko ang pamilyar na logo ng isang inumin. Yakult! No way...


    "Gosh. You could''ve just let the delivery man carry this for you. Bakit ako pa inutusan mo? Damn, I''m soaking wet."


    Habol-hininga ang ginawa nito nang napag na niya ang karga-karga niya kanina.


    Naawa tuloy ako kaya hinanap ko ang tissue sa bag ko.


    I took some of it and gave it to Nathan''s friend pero agad itong inagaw sa akin ni Nathan bago pa man makuha ng kaibigan nito. He hardly pressed the tissue on his friends'' temple kaya napasimangot naman ito sa ginawa ng kaibigan. They''re cute. "Ayaw mo ''yon? Paborito kitang utusan."


    Kinuha nito ang tissue sa kamay ni Nathan at siya na ang nagpatuloy na ang pawis niya sa mukha.


    "Tsk. Why don''t you-" Napatigil ito nang napansin niyang nakatitig ako sa kanng dwa.


    He faced me and the smiled at me awkardly habang kinakamot ang ulo.


    "H-Hi. I''m Sanmil. Nate''s bestfriend." He reached out his hand so he could make a handshake with me.


    Nang abutin ko na sana ang kamay ni Sanmil ay bi naman itong tinabig ni Nathan papyo ang kamay ng kaibigan.


    "We''ve got to go. Be sure to eat your food. You''ve only got more than 20 minutes so take that as a chance to munch your food well. See you!"


    Magsasalita pa sana ako pero ingay niyang ang kamay niya sa ulo ko at saka ginulo ang buhok ko like what he didst night kaya hindi na ako nakareact pa. Tumalikod na s at nakad paalis habang hawak-hawak ni Nathan ang cor ng uniform ni Sanmil habang pilit itong kumakaway sa akin.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now! Nag-angan naman akong kumaway pabalik dito kaya hindi ko nang masyadong itinaas ang kamay ko. I did wave back at them pero sandaling. Enough not to get so many eyes at me.


    Bumalik na ako sa pagkakaupo at saka tinitigan ang mga biniling pagkain at inumin sa akin ni Nathan. I felt so special when he did this.


    Ipinatong ko ang braso ko sa mesa habang titg na titig sa buko pie. At saka ibinaling ang tingin ko sa yakult na nakaselyo pa. Siguro nasa 100 pieces din ito. He really bought this because he knew this was my favorite. Sobra-sobra pa ang ibinigay niya. Bibigay na tga ako e. Pero ayaw kong umasa. So kung ano man ito, kahit na gustong-gusto kong isipin na may gusto ito sa akin ay pilit kong pinipign.


    "Waaaaaaaah. Spotlight na spotlight ka, friend! Nakakakilig tga kayong tignan. At saka tignan mo naman oh, nag-effort pa si Nathan."


    Bi-bi nang sumusulpot itong kaibigan ko e. Sinimangutan ko siya dahil sa ginawa niya so she raised her hands up, like a surrender. Butter on, I smiled at her kaya napatawa nang kame pareho. Mga baliw. "m kong pakana mo tga ito e."


    Kumuha siya ng isang piraso ng buko pie m sa box nito at sumubo. Kumuha na rin ako dahil kanina ko pa tga pinipigng kainin ito. Feel na feel nito ang buko pie. She nodded while munching the food.


    "Well, partly. Pero si Nathan tga ang nagtrabaho nito. I just answered what he''s asking me. Starting from the coffee to this. He even drove the way to your favorite bakeshop na pinagbebentahan ng paboritong mong buko pie e. You know, he''s very concerned with you. The way he stares at you, the way he cares for you. The way he exerts an effort tofort you, naaaay! Nakakainggit ka friend! Huwag mo ng pakawn ''yan sinasabi ko sayo." Hindi ko naman mapigng mapangiti sa mga sinabi ni Abby.


    It''s true Nathan had been doing his best tofort me. Pero ayokong na sa pagdating sa oras ay ako ang madehado at masaktan. Hindi ko nga maintindihan ang sarili ko e. Nandito na nga ''yunglaking inaasam-asam kong makasama pero nagyon naman ako naguguluhan.


    "I know. Pero hindi ba at sobrang aga pa para mag-assume tayo, Abby? Hindi ba parang hindi naman maganda na mag-assume?" Nangunot naman ang noo nito sa sinabi ko. Inpag nito ang nanghati niya ng kinakaing buko pie pabalik sa box nito at saka pinagpag ang kamay nito. She leaned her face a little closer.


    "Ano ba ang bumabagabag sayo ha, friend? Hindi ba matagal mo na rin namang gustong magkpit kayo ni Nathan? Ano ''yung problema?"


    ''Yun na nga e. Matagal ko na rin namang pinapangarap na mapansin ako ni Nathan. Pero bakit parang may hindi tama? "Hindi ko m, Abby." Napabuntong-hininga nang ako at saka ibinaling ang atensyon sa mga taong nalaro sa field.


    "Masyado mong sigurong iniisip ''yun, friend. Kng kang ng tulog." Sana nga tulogng ang katapat nito.


    Later that day, we went to attend our sses. Pagkatapos ng apat na subject ay uwian na rin. Kinuha namin ang yakult sa canteen sa may ale na kakla ni Abby.


    We were on our way to the parking lot dahil doon namin hihintayin si Leo. Masyadong mabigat ''yung d namin kaya tumigil muna kami sa isang bench mpit sa field. Hinihingal naman itong si Abby.


    "Aish! Bakit kasi hindi niya nang ipinad ito sa bahay niyo. Ang bigat-bigat pa namang buhatin nito." Remo ni Abby habang hawak-hawak nakapameywang.


    "Sorry na." Sumimangotng ito sakin. Naupo muna ako habang nagpapahinga si Abby, Mki ang campus kaya mahaba-habangkarin rin ang gagawin namin.


    Narinig kong may tumunog na phone at chineck ko kung saan ba galing iyon. Hindi naman p sa akin kung hindi kay Abby. Sinaogot niya ito at sinenyasan niya akog hintayin siya. Tumangong ako bng sagot. "Hello, Mom?"


    Igin ko naman ang tingin ko sa paligid. Papalubog na rin ang araw at dumidilim na. Yumayakap na naman ang mmig na hangin sa katawan ko.


    Pagkatapos ng ng minuto ay hinarap niya ako. She slipped her phone in her pocket.


    "Naku, Sol. Hindi kita masasamahan sa paggrocery mo ngayon. Tumawag si Mama at pinapauwi na ako agad."


    Hindi ko na siya tinanong kung bakit dahil mukhang urgent kaya sinabi ko sa kanyang okayng at kaya ko naman mag-isa.


    "Sure ka?" Tumango ako sa kanya at ngumiti to assure her.


    "I''ll be fine."


    "Pasensya na tga ha? Hindi naman sinabi sa akin ni Mama kung ano ''yung reason, pinapauwi niyang ako agad. Gusto mo ihatid nang kita muna? Maiintindihan naman ni mama ''yun e." Bakas naman sa mukha nito ang pag-ala. "Hinde. Okayng. Baka importante tga ''yun. Naiintindihan naman kita e. Okayng tga. Promise." Itinaas ko ang kamay ko at saka kinindatan ko siya.


    "Sabi mo ha?"


    ng beses pa akong tumango-tango sa kanya para makumbinsing ito. Nang makuntento na ito sa sagot ko ay umalis na ito. Kumaway ito sa akin kaya ganon rin ang ginawa ko. Inbi pa nito ang mga salitang "Call me". Which she always does kapag hindi kami nagkasaby na uuwi.


    She said na kapag hindi ako nagtext o tumawag manng sa kanya ng may higit sa isang oras ay tatawag raw siya agad sa Police Station at ireregister ang pangn ko sa mga taong MIA. Napailing-iling nang ako sa no nito. Baliw tga. Napagawi naman ang tingin ko sa 2 stack ng yakult sa tabi ko. Paano na ''to. Ang bigat nito kung bubuhatin ko e. Anong naman angban ko sa dami ng yakult na ito at sa mbarbecue stick kong braso?


    Nasagi naman sa isip ko ''yung note na ingay ni Nathan sa phone ko.Belonging to N?velDrama.Org.


    Tatawagan ko na ba siya? Nagdadwang-isip pa ako dahil baka isipin pa akong feeling close ni Nathan.


    Hays.

 Chapter 12 A Day With Him

    Just when I was about to call him, a car stopped in front of me. Nang ibinaba nito ang ss window ng kotse ay bumungad sa akin ang nakangiting mukha ni Nathan.


    "I see you''re having a dilemma over there." Parang nagslow-mo naman ang paligid.


    Pansin kong sa tuwing may hinaharap akong krisis ay pgi siyang dumadating. Pgi niya akong nahahanap, pgi niya akong nasasagip.


    He was neverte.


    Napatayo naman ako nang makita siya. Lumabas ito sa kotse at saka lumapit sa akin. He''s not wearing his uniform. He''s wearing a gray turtle neck shirt paired with a navy blue coat. Nakacks naman ito na kapares ng ky ng coat nito at binagayan pa ng ck leather shoes niya. He looks more handsome and manly.


    Plus, he smells so good. Nakakaadik!


    "Need help?" Hindi ko agad ito nasagot dahil nastarstruck ako sa itsura niya.


    Mukhang pinaghandaan yata niya ''yung porma niya ngayon. I''ve never seen him na ganito kabihis.


    "Ah... O-oo." Geez. I should train myself not to stutter when talking with him. Nagmumukha akong sirang ka e.


    "Hop in. I''ll carry that for you." Pinagbukas niya ako ng pinto sa harap ng kotse niya kaya sinundan ko siya para pign.


    "Hindi na. May pupuntahan pa kasi ako e. At saka mukhang maykad ka rin. Maaab pa kita."


    Pinagdikit ko ang kamay ko sa likod at saka nro ang mga daliri ko.


    "Maggogrocery ka, hindi ba?" He asked me so I raised my head up.


    Paano niya nman?


    "Don''t be startled. I have my ways of knowing." He winked at me kaya hindi agad ako nakareact.


    Sino naman kaya? Ah. Si Abby. Napapikit nang tuloy ako at napabuntong-hininga. May no yatang maging matchmaker ang kaibigan ko e.


    Nakad ito sa bench kung saan ako nakaupo kanina at saka binuhat ang dwang stack ng yakult.


    Sinabayan ko ito sa palakad.


    "Paano ''yungkad mo?" He opened the trunk of his car at saka inpag niya roon ang mga yakult. "Maggogrocery ka hindi ba?" Tumango naman ako.


    "Kung saan ka pupunta ay ''yun ang magigingkad ko. Sasamahan kita."


    Isinara nito ang trunk at saka lumapit sakin. Idinikit nito ang dwa niyang daliri sa noo ko. Napatla naman ako sa ginawa niya. Magkahalong kaba at kilig kasabay ng oaghuhurumentado ng tiyan kong napupuno ng mga paru-paro. "Tara na?"


    Again, he opened the door for me. Sumakay na rin ako. Magiging choosy pa ba ako? Si Nathan ''to oh.


    While Nathan is driving, hindi ko mapigng sulyapan siya. Hindi pa rin ako makapaniw na kasama ko siya ngayon. I don''t know what he''s up to o kung ano ang no niya behind all of this pero hindi ko maiwasang maslo siyang hangaan at magustuhan. This feeling had been with me since middle high school back when I saw him giving food to the less fortunate.


    Doon png, hinangaan ko na siya. Not just because of his physical features, its given. But because him being humane.


    "Kung yelo siguro ako, kanina pa ako tunaw sa mga titig mo."


    Bi naman itong bumanat na bahagya kong ikinagt pero napalitan naman ito ng hiya at kaba.


    "Sorry."


    Ibinaling ko naman ang tingin ko sa daan ngunit pansin ko ang maya-mayang pagtitig niya sakin. Buti nang at hindi na ito nagtanong pa dahil magiging awkwardng ang sitwasyon para sa akin. "Hinto!" Bing napapreno si Nathan at mpit sana akong mauntog sa dashboard.


    Buti nang at iniharang ni Nathan ang kamay niya sa pagitan ng ulo ko at ng dashboard.


    "Nasaktan ka ba?" Hindi ko p dapat isinigaw ''yun kaagad. Mpit na tuloy kaming maaksidente. Tanga mo, Sol.


    Napailing-iling naman agad ako. He checked on me. Napabuntong-hininga naman ito kaya naguilty tuloy ako.


    "Sorry. May nakita kasi ako e."


    Tumingin ako sa likod ng kotse at saka nakita ang matandang nalakad sa tabi ng kalsada. Pamilyar kasi sakin ang matanda kaya ganon nang ang naging reaksyon ko. "Sino?" Hindi ko siya sinagot at bumaba agad ng kotse.


    "May kukumpirmahinng ako. Babalik agad ako."


    Nagpeace sign muna ako atkad-takbo ang ginawa para maabutan ang matanda.


    "Manong! Manong!" Tinawag ko ito at hindi naman ako nabigong matawag ang atensyon niya.


    Nang makpit ako sa kanya ay nakla ko agad ang pamilyar niyang mukha.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Hindi pa man niya tuluyang nasyan ang mukha ko ay ngumiti agad ito sa akin. The priceless smile he always give whenever someone is in front of him. Kahit hindi niya kakla. Kahit gaano ka pa kagalit o kainis ay mapapawi ng mga ngiti niya ang anumang galit o inis ang nararamdaman mo.


    "Hello po, Ma''am." Binati niya ako sa paraang kagng-gng.


    He really is Mang Ernesto. The one who became my father not by blood but by heart. He used to protect me from the bullies way back high school years. Kaya ganoon nang ang awa at lungkot na umaapaw sa akin nang makita ko siya sa kanyang kgayan ngayon.


    He''s carrying a sack on his back which I think is filled with stic bottles. At isang pinutol na kahoy gamit pangsuporta sa nanghihina niyang katawan.


    "Mang Ernesto, nakikla niyo pa po ba ako?" Pinipilit niyang ibuka ang mga mata niya na sa katandaan niya ay naniningkit na at hirap ng makakita.


    "Sol, hija? Ikaw ba ''yan?" Tumango naman ako at natuwa nang makla niya ako.


    Bakas ang pagkagk sa mukha nito. Ako rin naman ay natutuwa na makita muli siya.


    "M noong nagretiro na ako sa pagjajanitor ay hindi na ako muling nakapagtrabaho pa. Kaya naisip kong mangkal nang para kahit na papaano e maitatawid ko ang gutom sa isang araw."


    Pinaupo namin siya sa trunk ng kotse at inabutan ng pagkain dahil mukhang hindi ito nakapangkal ngayong araw.


    Naikwento sa amin ni Manong na mag-isa nang siya sa buhay. Ang asawa niya ay namayapa na habang ang mga anak nito ay iniwan siya nang magkaroon ng sariling pamilya. Medyo nainis naman ako nang mman ko ''yun. Wng utang na loob.


    "Okay na po ba ''yan, Mang Ernesto? Sabihin niyong kung kng pa. Huwag po kayong mahihiya." Tinutukoy ko ang pagkaing ipinamahagi namin sa kanya.


    Bumili ng pagkain si Nathan sa mpit na fastfood dito kaya naitawid naman ni manong ang gutom niya.


    Di maitago ang saya sa kanyang mukha.


    "Smat, mga anak." Tinapik ni Tay Ernesto ang kamay ko at ni Nathan.


    Napangiti naman ako sa gesture na ipinakita ni tatay. Napatingin ako kay Nathan na ngayon ay natitig na rin sa akin. Ngumit ito sa akin kaya ngumiti rin ako pabalik.


    "Ako nga po ang dapat na magpasmat e. Kung hindi po dahil sa inyo, siguro po ay iyakin pa rin ako katd ng dati. Ang tapang-tapang ko na nga po ngayon dahil sa inyo e." Pinakita ko pa ang muscles ko kay Tatay at napatawa naman ito sa ginawa ko.


    Sa tuwing nakikita kong nakangiti si tatay, naiinggit ako. Even with the life he is in right now he can be genuinely happy. Which I admire the most. I hope I can too.


    Hinatid namin si tatay sa tinitirhan niya at nahabag naman ang puso ko ng makita ko ang kubo na pinagtagpi-tagping gamit ang mga sirang yero at pira-pirasong plywood. Pinatuloy niya kami sa kanyang munting bahay.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Nagpam din kami pagkatapos niya kaming kwentuhan. Humingi ito ng paumanhin sa amin dahil hindi siya nakapaghain ng pagkain para sa amin. "Okayng po ''yun, Tay." Si Nathan ang sumagot.


    Sa kab ng mga bagay na hindi niya masyadong nakikita araw-araw ay hindi ko siya nakitaan ng pandidiri. I admire him a lot because of that. Sa sim pang m ko na totoo ang mga ipinapakita niya. Kaya hindi ako nagdududa sa katauhan niya.


    Before we bid our farewell to Tatay Ernesto ay palihim ko siyang inabutan ng konting tulong. Tumanggi naman ito peroter on ay tinanggap naman niya ito dahil sa mapilit din ako. I promised to visit him back pero puro ngiting at tango ang naging sagot niya sa akin.


    Before we drive off, nakita naming winagaywayan kami ni tatay habang todo nakangiti. So I smiled at him at winagaywayan siya pabalik.


    Napagpasyahan kong sa ibang araw nang ako maggrocery dahil ginabihan na rin kami sa paghatid kay Taty. May isang stack pa naman ako ng yakult, that should do. Hindi naman ako masyadong pkain e. Ang isa naman ay ibinigay ko kay Tatay Ernesto.


    Hindi na muna ako pumasok ng bahay nang nakarating kami sa lugar namin.


    "Pasensya ka na at kung saan-saan kita din. Napagod yata kita." He was leaning on his cars'' bumper.


    "I''m fine. It''s good to see the other part of the world. Mas lumwak ang pag-iintindi ko at respeto sa ibang tao. Thanks to you."


    Napayuko naman ako dahil sa papliment niya sa akin.


    "W ''yun. I''m d na ganoon ang impact sayo ng naging detour natin."


    Napangiti naman ito sa akin at ako naman ay pilit na itinatago ang hiya. Saglit kaming natahimik at tinatantiya kung ano ang ibang pag-uusapan. Luckily, he was the first to break the silence.


    "I saw how you were staring at Mang Ernesto way back in his house. Titig na titig ka kung paano siya tumawa at ngumiti." Napansin niya p iyon.


    "''Yun ba? Ah. Naamazeng ako kay tatay. He was so cheerful and he''s genuinely happy despite the situation he is in." Nangunot naman ang noo nito.


    "And?" He added.


    "Curiousng ako kung ano ''yung feeling kapag totoo kang masaya." Napatayo naman ito at lumapit sa akin.


    "Bakit ka pa macucurious kung pwede mo namang maramdaman ''yun? Huwag mong gawing komplikado anghat, Henessy. Naninibago kang kaya hindi mo pa tuluyang nlaman ''yung pakiramdam ng pagiging masaya." He paused, his eyes on mine and thennded on my lips.Material ? of N?velDrama.Org.


    "You are. Kangan mong maniw. Hindi mong napapansin pero ang kasiyahan minsan nasa harap mong. I know you''ve been through a lot. And I know you have be more strong and independent despite all the circumstances. That is why I admire you for being what and who you are. Know that you are loved."


    Sinabi niya ito ng punong-puno ng emosyon. Ang kaba ko ay napalitan ng kilig at gk. He''s right when he said that happiness is just in front of me.


    He reached for my temple and nted a peck on it. He did it gently. Hindi ko na maitatangi pang nahuhulog na ako sa kanya.


    That night he became one of my happiness.

 Chapter 13 Jelly

    Weekend came by so fast and my conversation with Nathan aresting a while now. Pero naroon pa rin ang kaba sa tuwing kaharap at kausap ko siya. Minsan iniisip ko nang na natural nang ang nararamdaman ko sa tuwing nandyan siya. Napaka-intimidating kasi ng titig niya.


    That night after the detour, nagt nang ako nang nakita ko ang mukha ko all over my feed with a MIA on it. I even got countless notifications giving sympathy to my sudden disappearance at nakita ko pa ang haha reactions ni Nathan sa karamihan ng mga shared posts patungkol sa pagkaw ko.


    I texted Abby to say I''m okay and I just forgot to text her. Hays. Bakit ko ba ''yun nakalimutan?


    1 new message


    Nate


    I see you''re MIA. Bakit w pati pangn at picture ko? Magkasabay naman tayong naw ah. Hahaha


    Napakagat naman ako ngbi ng bumanat ng biro si Nathan.


    You


    Di kaya biro magtrend online. Tapos MIA pa ang rason.


    I sound so serious. W tga akong m sa mga ganito e. Puro okay at oong naman ang reply ko kapag si Abby ang katext e.


    Nate


    Birong.


    After he replied, hindi ko na siya nireply-an pa. Hindi ko na rin kasi m kung ano ang sasabihin. I might just ruin the moment. Or I just did it already.


    Later that night, the posts were found nowhere in the pages nor in my timeline. Kinabahan ako dun. That was quite a fuzz. Parang noong nakaraanng nasa news ako tapos ngayon ay MIA naman. Napahipan naman ako ng hininga sa ilong. Bah na.


    I often get morning greetings from Nathan which I found it very thoughtful of him. Saka, I am starting to get butterflies in my stomach sa tuwing magtetext siya ng may kinman sa naging takbo ng araw ko.


    I am still on my bed right now. Pikit mata habang ninanamnaman angmbot ng kama ko at ang pagkakataong makapagpahinga ng mas mahaba. Sobrang napagod kasi ako sa mga nangyari this week. Dagdag pa ''yung pagpupuyat ko nung nakaraan.


    Isa pang nakapagpapabagabag sa isip ko ay ang pagpunta ng mga magng ko dito sa Pilipinas. I''m clueless as to what they are up to pero ramdam kong may bk sng hindi ko magugustuhan. The idea of them going to the Philippines is what I don''t like the most, ''yung bk pa kaya n.


    Binuksan ko ang mga mata ko at saka nilibot ang paningin papunta sa bintana sa kaliwa ko. Tanaw ko ang mga nagsasayawang dahon ng mga puno. Saturday is windy day. Magandang magpaaraw ngayon at maknghap ng sariwang hangin. Bago pa ako tumayo sa aking kama ay nakarinig ako ng tunog na nanggagaling sa phone ko. I crawled on top of my bed to reach for my phone on my bedside table.


    1 new message


    Nate


    Good morning, Solennessy. Have a great day ahead of you.


    The fact that he mentioned my name, I wanted to scream at the top of my lungs unbothered kahit pa may makarinig sa pagtititili ko.


    For another minute, I received another text. This time it was from Abby.


    Abby


    Good morning, friend! Be sure na pupunta ka dito, ha? Magtatampo si Mama sayo.


    I replied to their messages and then I got up from bed. Nanghmos muna at saka lumabas ng bahay sa harap ng porch still on terno na may design na watermelon at saka minessy bun ang buhok ko. Magpapaarawng sana ako atlanghap ng sariwang hangin. Binuksan ko ang pinto, what a bright and windy day!


    "Ayy, kabayo!"


    I was taken aback nang may nakita akonglaking nakatalikod sa may hagdanan. Napahawak ako sa aking dibdib. Then I saw him turn to me at saka ngumiti ng konti. Pwedeng mahimatay?


    It was Nate standing on the porch of my house. He was wearing a white shirt na medyo hapit sa katawan nito at isang ck jagger pants. He was wearing a white sneaker na bumagay sa suot nito. Angkas tga ng karisma nitonglaking ito. Ang aga-aga nagpapasabog ng kagwapuhan oh.


    "N-Nate."


    bbergasted, I called him with his nickname. But his smile just be more genuine and visible. Nakakahawa ''yung ngiti niya oh. Napatungo naman ito dahil nahihiya? Kinikilig? I saw his face red. Kinikilig din p itonglaking ito. "Hindi mo naman ako sinabihang bibisita ka p." He took steps to reach for me. Present na naman si kaba. But I stood firm.


    "Surprise?"


    He said without a hint of surprise in his voice but rather it was like a sentence. Ngunit mababakasan mo ang gk sa kanyang boses. "Sira." He scratch the side of his head with his pointing finger. Aba. Marunong din png mahiya ito sa akin?


    "Tuloy ka." Nang inanyaya ko siyang pumasok ay nanatili pa rin siyang nakatayo sabas.


    Ano kayang problema nito?


    "Actually, I..." Nag-alingan pa itong ituloy ang kanyang sinasabi, but I remained attentive kaya nagpatuloy siya sa kanyang sasabihin.


    "I wanted to invite you for a cup of coffee."


    "Ah. Sure."


    When I epted his invite, naging maaliws ang mukha niya at bakas ang excitement sa kanyang mukha. Tsaka, sino ba naman ako para tumanggi? Eto na ''yun oh.


    "20 minutes? Magpapalitng ako. Pasok ka muna?" Tumango ito sa akin at tumuloy sa bahay. He made his way to the sofa at saka umupo.


    "Sure. Take your time. Handa naman akong hintayin ka."


    Napakagatbi naman ako sa sinabi nito. Geez. Pign mo ''yang kilig mo, Hennessy.


    Handa siyang hintayin ako? Bakit parang may double meaning ''yung sinabi niya sa akin? I shrugged the thought off. I heard him giggle kaya tumalikod na ako at saka nagmadaling pumasok sa aking kwarto. What was that? Napa na parang bteng binudburan ng asin.


    Napatakip naman ako ng bibig at saka tumili ng never ending. Ang harot! Makapagligo na nga.


    Madalian akong nagshower. It took me only 10 minutes at saka dali-daling naghanap ng masusuot habang nagsusuy. Hindi ako nagboblower dahil nakakasira siya ng buhok saka hindi kong tga gusto.


    How about a dress? Kakaunting ang dress ko rito athat ay para sa mga pormal na okasyon. No, definitely not. Maooverdressed ako sa suot ni Nathan. Ano kaya?


    When I got out of my room, nakuha ko ang atensyon ni Nathan. His eyes were glued in my position. Pangit yata ''yung suot ko, ak ko babagay sa kanya e.


    Then, he shifted his gaze to his wristwatch. A smile stered on his face.


    "That was 19 minutes and 32 seconds. Record breaker ka. Congrats!"


    Psh. ''yunng p, ak ko kung ano na. Sarap bigwasan nito e. Mpit na tuloy akong bumalik sa kwarto at di na muna magpakita sa kanya.


    "Sira, record breaker ka diyan." Napasimangot naman ako.


    "Ak ko kasi mag-iisang oras ka pa sa loob e. Ganon naman ''yung mga babae, hindi ba?" Inis na tinitigan ko siya.


    "So, ano gusto mong sabihin? Na hindi ako babae? Ganon?"


    Kahit gwapo ''to, bibigwasan ko ''to. Pign niyo ako. Konti nang tga at bibigwasan ko na to ng pagmamahal ko.


    Natawa naman ito sa naging reaksyon ko at saka napatakip ng mukha. Oh, problema nito? Pagkatapos ay mukha ko naman ang tinakpan nito. "Nagpipigilng tga ako."


    Pinitik niya ng marahan ang noo ko sabay inpit niya ang mukha niya sa mukha ko. Nam naman ako sa ginawa nito. Kinindatan niya ako, nginitian at saka hinawakan ang kamay kong nakakapit sayan ng damit ko. Hin niya ako papbas at saka sinara ang pinto ng hindi binibitawan ang kamay ko.


    "Couple shirt p ah." Bakas sa mukha nito ang panunukso. Mga mapanuyang tingin. Ang sama.


    Ginaya ko kasi ang pananamit niya. I had white shirt on, jagger pants and a pair of white sneakers. Nahihiya akong tumingin sa kanya.


    "So, does that mean we''re a couple now?"


    Hindi naman sumagi sa isip ko ang sinabi nito kaya hindi na ako nakasagot pa. Nakatungangang ako sa kanya. Habang patuloy na bumibilis ang pagtibok ng puso ko. Napahawak tuloy ako dito na isiya naman ikinatawa nglaki. Kaya ang ginawa ko, tinapat ko ang pd ko sa mukha niya at saka itink papyo. Ako naman ang humkhak ngayon. Hindi na ito nakaganti pa dahil tumakbo na ako papyo papunta sa kotse nito. Ako na ang nagbukas ng pinto para sa sarili ko while he made his way on the driver''s seat. Bago niya ini-start ang kotse ay may isineyas ito sa akin.


    He ced his palm in front of his face and he let his hands move in circr motion. He winked at me dahil m niyang m ko ang ibig sabihin nun.


    "You''re beautiful" in signnguage.


    **


    "May pupuntahan ka pa?" Nate in between sipping his coffee. Tumango ako habang nginunguya ang piraso ng buko pie sa aking bibig.


    "Maggogrocery nang ako since lumabas na rinng ako."


    Sumimsim ako ng kape at saka tinanaw ang nagsasayawang alon sa dagat. Ang ganda dito. I can see the sun rising and the hymn of the fresh breeze, the morning could offer.


    "I''ll go with you." Napaso naman ako sa kape ng sabihin niya iyon. Seryoso?Material ? of N?velDrama.Org.


    "Okay kang? Did you hurt your tongue. Patingin?"


    Inpit nito ang mukha niya sakin habang nakatitig sa akingbi. Shocks. Awkward! Mabilis naman akong umiling.


    "Okayng ako. Hehe." Pinunasan ko naman ang kapeng nandas sabi ko. Geez. So clumsy of you.


    "Seryoso ka? Hindi na. At saka ayaw ko namang isipin mo na inaabuso ko ''yung kabutihan mo. Huwag na." He took another sip of coffee and then stared directly at me. He raised his eyebrow which, I didn''t know he was capable of doing. Ano naman ang ginawa ko dito?


    "Ayaw mo ba akong makasama?"


    Bing nagbago ang tono ng pananalita nito. He became serious. Then he diverted his gaze towards the sea. Nakita ko kung paano umigting ang panga nito. Uh-oh.


    "G-Gusto." He faced me when he heard my answer. Then I heard himugh. And his face more than ever.


    "Hindi pa rin p kumukupas ang acting skills ko."


    Noong nman kong pinagtitripan niyang ako ay tinapunan ko siya ng kutsara sa mukha na ingan niyang. Kainis! Tumawang ito sa akin. Unti-unting pinapawi ng kanyang ngiti at tawa ang inis ko sa kanya. Lugi naman ako! "Let''s go."


    Hinawakan niya ako sa aking kamay. He gently carressed my face at hin ang aking ilong na siya namang ikinabusangot ng mukha ko.


    Together, we walked out of the coffee shop at nagtungo na sa mpit na mall dito. Quality time with him? Yes!


    Naunang hum si Nathan ng pushcart pagdating namin ng grocery store. Napakagentleman oh. Ngumiti naman ako sa ginawa niya iyon at ito naman ay napatango.


    Marami-rami ring tao ang naggogrocery ngayon dahil na rin sa weekend at kakapaydayng ng mga employees nung nakaraan. Ang iba ay kasa-kasama ang pamilya n, ang iba naman ay piniling mag-isang mamili at ang iba ay may kasama katd ko.


    Dumiretso muna kami sa vegetable section. Kumuha ako ng mga gy na pwedeng ipanggawa ng sandwich, sd and veggie chips katd nang ng patatas. Nakita kong kumuha si Nathan g talong at saka tumingin sa akin. Nang nakita niya akong tinititigan siya at ang hawak niyang talong ay tinaasan ko siya ng ky.


    "Angki."


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Nabasa ko sa kanyangbi. Ngumiti ito ng pagkkiki at saka tinaas-baba ang kanyang ky.


    "Sira."


    Sinenyasan kong ibaba ang talong na hawak niya dahil nakakakuha na siya ng atensyon m sa mga mamimili. Hays. Kung hindi kong to gusto, iiwanan ko tga ito dito eh.


    Kumuha rin ako ng spices bellpeppers, garlic, onions and such saka pepper and cheese powders,urel leaves. That should do. Hindi naman ako masyadong nag-um e.


    Sunod ay pumunta kami ng meat section. Nauna akong makad habang nasa likod ko si Nathan na nagtutk ng pushcart. Kahit na nagtutk siya ng pushcart ay hindi ko maitatangging ang gwapo niya pa rin. Hindi naging kabawasan ang pagtutk niya ng pushcart kundi naging pgi points pa ito sa mata ng mga kababaihan. Kng na ngang ay lumag ang panga ng mga babaeng nadadaanan nito at todo titig sa kanya. "Chicken?"


    Itinaas nito ang isang piraso ng chicken breast gamit ang clipper. Napatango naman ako. Kumuha siya ng stic at saka ingay ng may pag-iingat ang mga piraso ng manok ng paisa-isa. "Aabutin ka tga ng siyam-siyam niyan."


    Tumawa ako sa kanya at napataas naman siya ng magkabng ky sa kanya. Narealize niya siguro ang ginagawa. Chineck ko naman ang beef meat. Sapat na kaya ang dwang kilo? "Curiousng ako." Sigi pa rin siya sa pagkuha ng manok na pare-parehong parte sa dibdib angman. Lumingon ako sa kanya at nacurious din kung ano ang ikinacurious nito. "Bakit kaya ''yung chicken may breast,"


    Tinitigan niya angman ng manok pagkatapos ay nilingon niya ako at nagpatuloy sa kanyang sinasabi.


    "Pero ikaw w?"


    Nanunuyo niya akong tinignan at pilit na pinipign ang pagtawa saka dahan-dahang inangat ang kamay nito na nakapeace sign.


    "Salbahe ka tga!"


    Namum man ay tinapunan ko siya ng masamng tingin. Muntik ko pa ngang maibato sa kanya ang clipper na hawak ko kung hinding dahil sa mga taong nakakakita sa amin. "Pasmat ka at nakapagpigil pa ako."


    Tsk. Ganon-ganon nang ''yon! Bi naman akong naconscious.


    Di naman sa kkihan itong dibdib ko pero meron naman! Napanguso tuloy ako.


    Pabagsak kong ingay ng dwang kilo ng beef meat sa pushcart at saka nakad ng mabilis papunta ng fruit section. I reminded myself that I''m angry. Mamaya niyan, rurupok na naman ako e. "Sol! ''Yung dibdib mo este ''yung manok!"


    Lalong akong nam at nahiya dahil sa isinigaw nglaking ito. Urgh! Pwedeng malusaw nang?


    Nilingon ko ito at saka sinamaan ng tingin habang tinatakpan ang aking mukha. Tuwang-tuwa ang tukmol oh.


    Hindi na ako nagtagal sa fruit section. Kumuhang ako ng pear, mansanas, grapes at pinya. Hindi ko naman pinapansin ang mga segu-segundong kinukulit ako ni Nathan. Ganito ata tga to pag nakla mo e, minsan ak mo di makausap ngayon naman parang may saltik.


    "Tara. Bibilhan kitang yakult."


    Kahinaan ko tga pinuntirya niya oh.


    "Bah ka nga."


    Inikutan ko siya ng mata kaya ngumuso ito. Tumalikod ako agad ng hindi na nakapagpigil na ngumiti at kiligin! Nathan Mariano knows how to melt my heart. Kainiiiiiis. Kinikilig ako. "Ang dami naman niyan. Magpapatayo ka ba ng tindahan ng yakult?"


    Nasa pagitan ako ng curls at biscuit section na katapatng ng drinks section kung saan naroon si nathan na naghahakot ng yakult. Haloshat ng stock na nandoon ay hinahakot niya. Kumuha siya ng isang piraso ng chuckie, tinusok ang straw at saka sumimsim. I saw how his expression changed.


    "I never tried this once in my whole life."


    Sumipsip pa ito ng konti at saka nagthumbs up sakin.


    "It''s good!"


    Kaya kumuha din siya ng maraming chuckie dahil sa nagustuhan niya. Hays. Di tga papaawat ito. Halos napuno ang cart namin ng puro chuckie at yakult angman.


    Kumuha ako ng cookies at chips na kasya sa kamay at braso ko dahil busyng-busy ang mokong sa paghakot ng chuckie.


    "Siguraduhin mong na di mag-aalboroto ''yang tiyan mo, mamaya ha?" Hindi niya ako pinansin bagkus ay nagpatuloyng ito sa kanyang ginagawa.


    May lumapit sa amin na bata na sa tingin ko ay mga 5 years old pang. Ang cute!


    Kinbit niya si Nathan sa pwet na ikinatawa ko. ng beses niya rin itong kinbit at sa pang-apat na beses ay nakulitan na si Nathan at nilingon ito. Tinakpan ko ang aking bibig at nagpipigil ng tawa dahil hindi niya agad nakita ang bata.


    Nang tumingin ito pababa ay nagpanggap ito na parang nagt. Tsk.


    "Anak ka ba ni Dagul?"


    Ngumuso naman ang bata at saka nagpameywang. Nasa tuhod niyang kasi ito. Mayhing kapre kasi itong si Nate.


    Pinalo ko sa braso si Nathan. Pinapatn pa ang bata kaya ako nang ang nag-approach dito. Bumaba ako para pumantay ang tingin namin. Nakakaawa naman kung ng minuto ring nakaangat ang ulo ng bata. "Hello, baby boy. What''s your name?"


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Grumpy pa rin ang mukha nito. Ang cute. Ang sarap pisilin ng pisngi niya dahil mukhang sipao e.


    "Ca. rrrr... den."


    Natawa naman ako sa pagsambit niya ng pangn niya. Napadiin kasi niya ang sound ng r sa pangn niya.


    "Hi Carden. Where''s your mom?"


    Mapapasabak yata ako sa ingles nito. Hindi ko kasi makitang may kasama ito. I think his guradians lost sight of him.


    Umilingng ito. Pano ito. Hindi naman mababakasan ng pagkatakot o pag-ala ang mukha ng paslit. Strong.


    "Chuckie."


    Itinuro niya ang chuckie na nakabitay sa bibig ni Nate sa tulong ng straw. Sinenyasan ko itong bigyan ng chuckie ang bata dahil w ng stock kung saan ito kinuha ni Nate kanina.


    Sinamaan niya ako ng tingin at saka umiling-iling. Tsk. Makikipagkompetensiya pa tga sa bata oh.


    "Carden, this is Kuya Nate. He''s gonna give you Chuckie if you''re gonna tell him how much do you want, okay?"


    Tumango naman ang bata at saka kinbit si Nate sa pants nito dahil nagkukunwari itong w siyang napapansin. "Good boy." I patted his head at saka tumayo na..


    "How much do you want baby boy?"


    Iniangat nito ang kamay at saka isa-isang binng ang mga daliri. His fingers are cute and short. Aww.


    Carden stopped counting at three.


    Sinenyasan ko naman si Nate na bigyan niya ang bata ng talong Chuckie but he disagree with the idea.


    Konting banta pa ay sumuko rin ito. He kneeled with his left knee para kahit konti ay mapantayan niya ang tingin ng bata.


    Sa tingin pang ng dwa ay mukhang may hidwaan na ito. Boys. Hays.


    Inabot na ni Nate ang tatlong chuckie kay Carden without breaking his gaze. Tinanggap namin ito na hindi nagpatinag sa nagbabantang tingin ni Nate.


    I broke the invisible staringpetition between them at saka kinausap si Carden.


    "Okay, Carden. Are you happy?"


    Tumango naman ito habang titig na titig sa Chuckie na hawak niya na halos mahulog na nga dahil sa mumunting kamay niya. So I offered him help na hindi naman niya tinanggihan. "Let''s go and find your Mom?"


    Dahil sa mabagal itong makad ay kinarga ko nang ito. So this is how it feels when you have a little brother. How I wish I have one.


    Hindi rin naman naging mahirap na hagpin ang guardian ng bata because he has a bracelet na parang locator ganon.


    "Thank you for taking care of my son. Kanina pa kasi siya nangungulit na bilhan siya ng chuckie but because we''re in the middle of shopping something, nawaglit kami ng bantay sa kanya."


    It was Carden''s mom. She looks so young and sexy kahit na may anak na.


    "Wng anuman po. Carden is smart and strong. Hindi nga namin siya nakitaan ng takot e."


    Nasa kandungan na ng kanyang ina ang bata. He''s busy with his chuckie. Sumilip naman ng tingin ang mama ni Carden kay Nathan. Then she smiled.


    "Bagay kayo." Ikinap ko naman ''yun.


    "Anyways, we''ll go. Thank you ulit." She waved us goodbye and Carden gave me a kiss on my cheek. Sweet boy.


    When I turned to Nathan, halos magkandabuhol-buhol na ang ky nito. Problema nito?


    "Halika nga."


    Nagt ako nang bi niyang tinaas angyan ng shirt niya. Shet. Abs. Napalunok ako kahit w naman akong iniinom.


    Pinunasan niya ang parte ng pisngi ko na hinalikan kanina ni Carden.


    "Psh." He straightened his shirt when he''s done with what he did.


    "P-Petty ha."


    Sumimangot naman ito saka may sinabi at saka tumalikod.


    "I''m jealous." Nagpigil naman ako ng tawa at saka hinabol siya.


    "You''re jealous because of a kid?"


    Nang-aasar kong tanong sa kanya at saka siya kinbit sayan ng kanyang damit.


    Naumpog naman ako sa kanyang likod ng bi siyang tumigil. Lumingon ito sa akin at hinalikan ako sa noo.


    "Itong muna."


    Nakarinig ako ng mga salitang "ang sweet nglaki" "bagay s" at mga tili sa paligid ko na nakakita sa sweet gesture sa akin ni Nate. Brr. Kinilig naman ako at nam sa ginawa niya kaya napah ako ng isang box ng coco crunch para takpan ang mukha kong namum.


    Napabili tuloy ako ng Coco Crunch ng w sa oras.

 Chapter 14

    They''re here "What?"


    Nakasimangot itong nakatutok sa daan. We are on the way to my house. Nakakapagod maggrocery pero ibang-iba nung nakasama ko si Nate. He has the funny side and I love it. "Ang gwapo mo pa rin kahit nakasimangot."


    Nagipon tga ako ngkas ng loob para sabihin iyon sa kanya ng diretso. I saw how his lips arched into a sweet slight smile. Napangiti naman ako nang nakita ang biang pagbago ng mood niya.


    I diverted my gaze on the busy road. Mainit sabas pero ang dami pa ring nagbabyahe.


    "Should I remain frowning?"


    He''s still frowning while shifting his gaze to the busy road and then at me. Why does he look so manly without even him noticing it? Pinanindigan niya tga ang pagsisimangot.


    "No," natatawang sabi ko sa kanya.


    I was looking on the part of his face that is visible to my eyes. Pati na rin ang kanyang matangos na ilong at mamasamasangbi.


    "You should smile more often. Mas gumagwapo ka non." Nagkatitigan kami. Then we bothughed. Ang saya ng ganito.


    Ang saya ko kapag kasama siya.


    "Tulungan na kita."


    We''ve just arrived at my house at kasalukuyan naming emptying angman ng trunk. He had 2 giant paper bags on both of his arms full of grocery items at the same time, he''s taking a sip from his favorite chuckie. Buti at hindi nahulog. Skill. "I got this."


    He winked at nauna na itong makad papaloob ng bahay. Mababakasan ang pawis sa kanyang mukha pati na rin sa kanyang likod. Kaya niya raw e pinapawisan na nga siya.


    I stared at his back for a while habang papyo siya sakin. He has well-built muscles on his back pero hindi ''yung tipong panghunk. Kahit sa likod o sa harap ko siya titigan, ang gwapo niya pa rin. "Sabi ko, ako na e."


    Ikatlong balik na niya ito. He''s sweating from his forehead to his arms. Sumabay rin kasi ang init ng panahon. It''s only quarter to 10 pero grabe ang init ng araw.


    Global warming at its finest.


    "Para mabilis ang trabaho."


    Nasa trunk niya ang mga grocery items. Pero ang hinakot niyang chuckie at yakult ay nasa passengers seat sa loob ng kotse. He was not joking when he said he''s gonna buy all those. Unbelievable. There were 4 more paperbags sa loob ng trunk ng kotse niya kaya d-dwa kame na d. Sabay kaming nakad papaloob ng bahay.


    Inpag namin ang paperbags kasama ng mga naunang din ni Nate sa long table na may sink sa kusina.


    Nate leaned his back on the bar table. Nakita kong pinapaypayan nito ang sarili gamit angyan ng shirt niya. Basa ang buhok nito na abot sa ky niya at tagaktak naman ang pawis nito sa katawan. I even got the chance to take a peek of his abs.


    "Magpalit ka na kaya muna?" I said in the middle of unloading the first of the six paper bags with the vegetables in it.


    "W akong pamalit." Napatingin naman ako sa gawi niya habang napatigil nakahawak ng bellpeppers sa magkabng kamay. ''Yunng.


    "Meron siguro ako, I''ll try to check."


    Inpag ko ang bellpeppers sa table at dali-daling umakyat sa staircase papunta sa kwarto.


    Inisa-isa ko ang mga damit na nakahang sa closet ko. There were white, gray and ck shirts. I remember buying a loose shirt. Nasaan na kaya ''yun?


    Pati ang mga nakafold na damit ay ibinut ko. Here you are! Itinaas ko ang itim na shirt na bagong-bago pa. Hindi ko pa ito nagagamit at pinagpanuhan ko pang kaya ibibigay ko nang kay Nate. Mukha namag kakasya sa kanya ito e. "Here."


    I saw Nate from his side drinking his water, his sweat dripping from his jaw. Hot.


    Ibinaba niya ang baso at saka humarap sa ''kin. Inabot ko sa kanya ang ck shirt na nakita ko sa closet.


    His brows met and his gaze shifting to me and my shirt. ng segundo pa ay umarko ang ky nito. Aba, attitude ka girl?


    "Oh? Ba''t ganyan ka makatingin?"


    I walked towards the table where he is. Ramdam ko ang pasunod ng mga titig niya sa akin.


    Inasekaso ko nang muli ang mga gy at binsan na ang trabaho. Ang dami. Mamaya ko nang aayusin ang mga naiwan. Mga gy at prutas na muna.


    "May pagbibigyan ka yata nito e."


    I heard him speaking while my back is fronting him dahil ab ako sa pag-aayos ng mga perishable goods.


    Hinarap ko siya ng nakapameywang. His face expressing something malicious.


    "Eh ano naman sayo."


    I grinned and turned my back on him. I heard him "tsked" kaya tumingin ako sa kanya ng may mapag-uyam na tingin.


    Binato niya ang shirt at sapul ito sa mukha ko. Langya!


    "Angki ng problema mo, ano? Huwag ka ngang malisyoso, para sa akin ''to! I saw girls wearing loose shirt kaya napabili na din ako. Gaya-gaya kaya ako! Happy?!" Idinepensa ko naman ang wng kamuwang-muwang shirt ko.


    Ako naman ngayon ang bumato ng shirt pero nagawa niya itong saluhin. Psh! Swerte niyang.


    Gumuhit ang ngiti sa kanyangbi at bi nang itong tumalikod sa akin sandali at muling humarap sa akin. He scratch the side of his head using his pointing finger habang nakatungo. Napakaewan tga nitonglaking ito. Buti nang at gusto ko ito.


    "Hmm..." He checked the shirt again.


    "Pasok ka nang sa guest room."


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Itinuro ko ang kwarto na nasa bandang kanan ng pasilyo.


    Hindi ito nakinig sa akin bagkus hin niya angyan ng kanyang damit gamit ang dwang kamay paitaas. Shocks!


    "H-Huy. D-Doon ka sa kwarto sabi e." Natataranta kong wika.


    Nasa dibdib na nito ang damit atbas nabas ang makinis at maputi niyang tiyan na may abs pa.


    Nag-itsurang inosente itong tumingin sakin.


    "W namang ibang makakakita e, ikawng." Itinaas-baba naman nito ang kanyang ky.


    Bi niya nang inalis ang damit niya. Pawis ang katawan nito kaya pinunasan niya gamit ang pawisan niyang damit kanina. Then he caught me staring. Nataranta naman ako at bing tumalikod. Geez! Labag ito sa karapatang pantao ko!


    I heard him giggle. Sibat, Hennessy! And so I quickly walked on the long table para makalusot sa nakakg-pangang sitwasyon na iyon.


    "Maglulutong ako para makakain ka na."


    "Tayo." He corrected at pinagh ang sarili niya ng bangko.


    He was staring at me the whole time I''m cooking. Dahil nasa tapat niyang naman ako ay nagagawa niya akong titigan.


    Awkward man pero kangang magpanggap na hinde. Ang hirap!


    And it''s a little bit unfair. Bakit siya nagagawa niya akong titigan ng matagal e ako kahit limang segundo hindi kinakaya!


    "You know, this is good. Kan ka pa natutong magluto?" Nate in between eating.


    I cooked beef steak with potato fries. Paborito ko kasi ang patatas.


    "Smat. Hmm.. As early as Grade 6? Mga ganon." Kumain na din ako. Ang sarap tga.


    "Wow. No wonder how good it tastes." There is a hint of amazement in his voice.


    "Hindi ako magsasawang kumain ng steak kapag ikaw ang nagluto."


    Nate and his genuine and heart-melting smile. Idagdag mo pa na bumagay ang itim na shirt sa kanya. He can y even with a simple ck shirt. Nagagawa nga naman ng mkas ang appeal at kagwapuhan. Ngumiti ako pabalik. Pero sa loob-loob ko, para na akong natutunaw. Nakakakilig kung paano niya ako pinahahgahan at ang mga bagay na may koneksyon sa akin. That is another reason why I fell for him. Pagkatapos naming kumain ay sunod na ipinasok ni Nate ang Yakult at Chuckie, na ipinagtaka ko naman.


    "Oh? Ak ko ba stocks mo ''yan? Muntikan ka pa ngang mapaaway sa bata dahil dyan e." Napatawa ako ng may panunukso.


    Tinulungan niya na rin akong gay ang mga ito sa fridge. He looked straight at me, smiled and then messed with my hair. Aish!


    Bi niya nang inpit ang kanyang muksa sa akin at saka ngumiti ng pamatay.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "Para may rason na ako para mabisita ka."


    "Nakakatamad kaya magsuy!" Sigaw ko rito habang nakabusangot at namum.


    Excuse ko nang ''yun para hindi htang kinikiliti ako ng mga banat niya. Ang daming m!


    "Gusto mo pati buhok mo, ako na magsusuy?"


    Ang hilig niya tgang humirit! Kaya kinurot ko ito sa braso. Ngumiwi naman ito sa sakit ngunit kunan ay tumawa rin. Asar!


    I told Nate I was going to visit at Monteno''s. Abby''s parents. He insisted na ihatid ako roon but I refused to.


    His eyes were tired and obviously his body, too.


    "Magpahinga ka nang. Pagod ka na oh. m kong pagod ka rin sa school kaya umuwi ka na."


    I tried to sound so convincing para umuwi na siya. Hindi dahil hindi ko gusto na ihatid niya ako kundi dahil m kong kangan niya ring magpahinga at may mga bagay na kangan din siyang gawin sa bahay o kung ano man iyon. Pero hindi tumb.


    "No. I insist. Ihahatid na kita. I want to see firsthand that you are safe wherever you go. Tara na."


    ''Yunng ang sinabi niya. Napabuntong-hininga nang ako. Mapilit tga ang isang ''to. Ang tigas ng ulo!


    So, I let him.


    "Masyado mo akong sinasanay sa mga ganito ha." Napakamotng ito at saka ngumiti sa akin.


    "Masanay ka na tga. Because I''ll do this more often." In that instant, he held the door open.


    "Call me when you need me." Boyfriend material.


    I nodded at him at saka bumaba na ng kotse d-d ang steak na niluto ko kanina. Tita always looks for my special recipe everytime I visit their house.


    Before I got to ring the doorbell, narinig ko ang pagbukas ng kotse ni Nate. Bumaba ito at sakaProperty ? 2024 N0(v)elDrama.Org.


    "Oh? May nakalimutan ka ba?" Tanong ko rito.


    "This." Yumuko ito ng kaunti. Napapikit naman ako.


    He held his hand on my nape then I felt a kiss on my temple. Nahihiya akong ngumiti sa kanya. Guguluhin niya sana ang buhok ko kaya sumimangot agad ako sa kanya kaya hindi nang nito itinuloy. Sinenyasan ko itong umuwi na. Ginawaran niya ako ng matamis niyang ngiti at saka nakad habang nasa isang bulsa ang kanyang kamay.


    Nakatingin pa rin ako sa gawi niya, he opened his car shifted his gaze at me and the waved at me. Inistart na nito ang makina ng sasakyan at umalis na. I stared at his car while leaving until it was already gone in my sight and so humarap na ako sa gate ng mga Monteno. Nakarehas ang kanng gate so it was easy to peek on the inside and when I did, I saw Abby standing in their staircase meters away with her arms crossed on her chest and grinning. Geez. "Kaya p ayaw mong magpasundo, ihahatid ka naman p ni Nate." May halo itong malisya sa tono ng boses niya.


    Binuksan niya ang pinto ng gate at pinasok na nga ako. Sabay kaming nakad papunta sa bahay. Hindi naman kyuan pero kngangkarin.


    Ang enggrande ngndscape n. Maraming mga namumk na hman sa entrada at halos hindi mo makita ang lupa dahil natatakpan ito ng bermuda grass. Ganoon s kayaman. They have an intable pool on the side of their field pf grasses. Probably for Nichs. Ang nakababatang kapatid ni Abby.

 Chapter 15 Girls Day!

    "He insisted." Pagrarason ko.


    Then I saw Abby and her I-don''t-believe-you look. Hays. Mamaya iinterrogate na naman ako nito.


    "Steak?" I nodded at halos tumalon ang kanyang mata sa gk.


    Kukunin na sana niya ito sa aking kamay pero iniwas ko ito agad.


    "For Tita Marissa and Tito Rom." Itinuro ko ang nakast sa note.


    "Nakikita mo bang may nakgay na pangn mo diyan?"


    Napabusangotng ito sa akin. Buti nang at hindi niya ako bickmail na hindi niya ako papasukin sa bahay n. She often do that. Immune na rin ako. "And what''s with the outfit?"


    Napatigil siya at saka nagpose na parang nasa photoshoot.


    "Bagay ba?"


    Nakataas naman ngayon ang kamay niya at kita ang makinis at balingkinitan niyang katawan.


    "Umayos ka nga!"


    Ibinaba ko naman agad ang damit nito. Kan pa siya nagsususuot ng reaveling na damit? Nakacroptop ito na ky golden yellow at itim na tube sa loob. She was wearing ck with a white lining shorts na sobrang ikli at kitang-kita ang maputi at makinis nitong legs. Honestly, she ys with that outfit.


    "Ba''t di ka kaya magpanty at bra nang ano? Konti nanglabas na ''yung di dapat makita e." Hinampas niya naman ang braso ko dahil sa komento ko sa suot niya.


    "Tsk. Barado tga ako sayo, ano? Nakakadwa ka na! Parehong kayo ni Leo e."


    Pabagsak nitong binuksan ang pinto ng bahay nagpas tao ang taas. It was a two-part door kaya kangang dwa ang magtk. Hindi basta-basta ang pinto dahil htang matibay ngunit hindi mabigat ang ginamit na kahoy. Nagagawa ng teknolohiya.


    Sinalubong kami ng mmig na hangin ng bahay. Air-conditioned ang bahay-mansion rather. Masyadong mki at magara. Sa gitna ng ceiling ng bahay ay nakasabit ang chandelier na puno ng mga nagkikipang bato. Diamonds. The ground floor was their living room. Para siyang isang mking lounge. The room was filled with couches and a ss round table na nasa ibabaw ng light gray mat. They also have their exercise ball on the far corner and a 42 inches tscreen TV.


    The second floor are their respective rooms including the guest room. Their wall are made of ss kaya natatanaw mo ang ganda ngngit at mga puno sa anggulong iyon. And they also have their rooftop for events. Party, special asions, camping and such.


    One word to describe their mansion? Enggrande. That sums it all. Hindi ko tga mapigng maamaze everytime I visit here. "Hindi tga ako makapaniw. Don''t you know that this is a timely trend? Geez you people."


    Htang naiistress ito sa natanggap na komento.


    "I bet Leo didn''t say anything but stare." Sinabi ko ''yon na para bang ito ang pinaka-obvious na bagay sa mundo.


    "Exactly! Nakakainis! Kinunutan ba naman ako ng noo. At hinding tingin ha, ''yung tipong tingin na para bang nang-iinsulto." Padabog niyang itinapon ang katawan sa sofa at lugmok na lugmok ang mukha.


    "Hindi ba dapat masanay ka na? Ganyan naman ''yun pgi e. Tsaka baka minimisinterpret mong ang mga actions niya?"


    Inpag ko ang d kong dwang container ng steak na nakaribbon sa babasaging mesa at umupo sa tabi niya.


    "Hindi. Hindi tga." Pilit nitong ikinukumbinsi sa sarili na rude si Leo sa kanya. Natawa ako sa inaasal niya. Kinakagat nito ang daliri saka bing inpit ang mukha niya sakin.


    "Abby!" Inyo ko ang mukha nito gamit ang pd ko na ikinainis niya naman.


    "Hindi naman ganon sayo si Nathan, e." Nakanguso nitong sabi.


    "Hindi naman kasi siya si Nathan. Tsaka anong hindi naman ganon sakin si Nathan?"


    Napatingin naman siya sa akin ng may para bang pinagsisihan niyang sinabi niya iyon. Tinaasan ko siya ng ky.


    "Don''t tell me may gusto ka kay Leo?"


    "No way!" Bi itong sumigaw.


    "Napakadefensive ng sagot natin ah." Natatawa kong sabi habang nagbibingihan sa mga depensa ni Abby sa paraan ng kanyang pagsagot.


    "Oh, andito ka na p hija." Napatayo naman ako ng bing narinig ang boses ng isang babae sa aking likod.


    I stood and turned only to see ady in her mid-40''s pero hindi hta kapag unag beses mo pang siyang makla. She''s pretty at her age and her curves are visible. Nakasuot ito ng maroon na whole sleeveless dress na medyo hapit sa katawan kaya mapapansin ang kurba ng kanyang katawan.


    She wears light make up dahil sa may kaputian na ito. Her hair was shoulder length and has a hazelnut brown hair. Her eyes are expressive na binagayan ng mahahabang pilikmata at ang ky nitong kaky ng kanyang buhok. Matangos ang ilong nito at maninipis ang mapup nitongbi. She''s Abby''s Mom.


    "Tita Marissa." I smiled at her at lumapit sa kanya.


    She opened her arms widely then she hugged me so tight. Comforting. Napakasarap ng yakap ni Tita. Motherly hug. Ganoon kami kapag nagkikita. Instead of a cheek to cheek kiss, we do hugs instead. Sabi ni Tita ay mas heartfelt daw kapag ganoon ang approach mo sa tao.


    W man akong inang mayakap sa tuwing uuwi ako ng bahay, it''s a good thing I have one who treats me like her own daughter.


    "Sol,ngga."


    Langga. She calls me that because her husband speaks bisaya often times. Lumaki raw kasi ang asawa sa Visayas kaya ganoon nang din ang pagkahumaling ni Tita sa mga salitang bisaya. She said she loves the way her husband speaks bisaya whenever he tells her how much he loves her. Sweet no? Sanaol.


    Sayang at di ko naabot si Tito. Maaga raw itong umalis ng bahay dahil maraming pagtatrabahuhin sa opisina. What can I say, lumgo ang kanng business e. Cars. "It''s nice to see you again, Tita."


    We broke the hug and then faced each other. She was smiling so sweet kaya di mo maiwasang mapahiya ng konti.


    "Mama nang. Hindi ka na naman naiba samin e. You are like a daughter to me and a sister to Abby." She corrected.


    Hindi kasi ako sanay na banggitin ang salitang Mama. Medyo awkward kasi. Ngumiti nang ako sa kanya bng pagtugon.


    "Mama oh! Sabi ni Sol di daw niya ako pagbibigyan ng steak kasi w raw ang pangn ko sa note. And Mom, she criticized my outfit! Maganda naman ah!"


    Tumayo ito at nagpose ulit, nilingon namin siya ngunit ibinalik ni Tita ang tingin sa akin habang umiiling-iling at natatawa.


    "Huwag mo na siyang pansinin. She''s upset Leo didn''t even flinch a bit to her fashion."


    Natatawa naman ito habang iginagaya niya ako papuntang kusina. To my surprise Tita was supportive to Abby. m niyang may gusto ito salaki kaya ganyan nang kung makareact si Abby. "Take the steak Abby. Dalhin mo sa kusina. We''ll eat it and start baking."


    Narinig namin ang biang pagtayo ni Abby sakakad-takbong sumunod sa amin habang karga ang dwang container ng steak.


    "Thank you." She whispered kaya naman ay napangiti ako.


    "Kamusta naman sa school, hija?"


    Tita asked in between putting the cheesecake in the oven, ready to bake. She''s wearing an apron at bakas ang harina sa kamay at apron nito. Nontheless, she still looks stunning with an apron on. "Okay naman po, Tita. Minsan nakakapagod dahil sa requirements pero kinakaya naman dahil tinutulungan ako ni Abby."


    Tinignan ko si Abby na nasa dulo ng mesa like what I have in my kitchen. Nakaupo ito sa stoolchair at saka nlamon ang steak na d ko.


    When she heard her name, she smiled and then winked at me. Tita nodded.


    "That''s good. How about Abby? May ginagawa ba itong kalokohan sa school?"


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Sinundan ni Tita ng mapanuring tingin ang anak na kasalukuyang lummon at natign ng napansin ang aming pagtitig sa kanya.


    "What?" Abby and her innocent look.


    "Opo, Tita."


    Napameywang ang Mama ni Abby sa naging sagot ko.


    Natawa nang ako sa naging reaksiyon ni Abby. Tumingin ito sa akin at pinandtan ako ng mata.


    "Tita, marami pong ka-fling si Abby sa school."


    ''Yan dapat ang sasabihin ko pero dahil mahal ko itong bespren ko na kng nang ay patayin ako sa tingin ay minabuti ko nang na sarilihin iyon.


    "Jokeng po, Tita. MABAIT naman po si Abby sa school. Di nga po makabasag-pinggan ang kilos niya e." May diin ang pagsambit ko ng salitang "mabait".


    Mukhang nakaraos naman sa hotseat itong si Abby dahil napahawak ito sa dibdib. Napailing nang ako. Kung kay Mama mo di ka ngot, hintayin mong mman ni Leo ''yan. Natawa naman ako sa naisip ko. "Mabuti naman kung ganon."


    Kinuha ni Tita Marissa ang isang container ng steak at ngay sa to.


    Sumubo ito at saka napathumbs up sa akin.Material ? of N?velDrama.Org.


    "You''re really good at cooking, hija. You should visit us here more often para naman may kasama akong m-chef ang luto." Pinuri naman ni Tita ang luto ko at kng nang ay lumipad itong mga tenga ko sa mga papuri nito. "Thank you, Tita-Mama. Kapag may free time po ako, I''ll visit you more often." Nahihiya kong sambit at napatungo.


    "Aasahan ko ''yan ah? ''Yung isa kasing babae dito imbes na mag-aral kung paano magluto e w kang maasahan dahil puromon ang m."


    "Mama! Sinisira mo tga ang kaunting reputasyong meron ako!" We heard Abby hissed at napabusangot kaya napatawa nang kami ni Tita. "Bakit di ka nang sa amin tumira?" Napasecond the motion naman si Abby. "Oo nga!"


    I somehow like the idea. Pero ayaw ko namang isipin ng mga magng ko na tuluyan ko ng tinalikuran ang pamilya ko.


    "Kung pwedeng sana, Tita e." I smiled bitterly at Tita.


    Tinapik niya ang kamay ko at saka dinamayan ako.


    "I understand." Tita smiled at me withfort.


    She knows what I mean at thankful ako na hindi ko na kangang pang i-exin ang rason. She gets me. I think that''s what most mothers do. They know when to talk about something and they also knew when what we only need is a motherlyfort.


    "Anyways," She cut the drama off. "I heard you were in troublest time? Anong nangyari, hija?"


    Nag-iba naman ang ekspresyon nito.


    "O-Opo. Nakaabot din po p sa inyo ang nangyari."


    Napakamot naman ako ng ulo. I was throwing stares at Abby, mga nagbabantang tingin. All she did was raised her hand, a sign of surrender. Guilty. Hays. Napabuntong-hininga naman ako. Napakwento tuloy ako kay Tita. Matapos niyang narinig ang nangyari, Tita was in rage. Konti nang ay gusto na niyang manuntok e.


    Nakatanggap rin ako ng konting sermon. Instead of holding grudge, natuwa pa nga ako dahil sobra din ang concern ni Tita sa akin.


    "Buti nang tga at nandoon si Nathan, Mama." Sumabat na naman itong si Abby at gustong-gusto ko na tgang isubohat ng steak sa bibig niya.


    Kumunot ang noo ni Tita at nagpabaling-baling ang tingin sa amin ni Abby.


    "Sino naman itong si Nathan?" Tinaasan ako ng ky ni Tita. Uh-oh.


    "The man of her dreams and her knight in shining armor."


    Gumawa pa ito ng mga gestures gamit ang kamay. Napafacepalm nang ako sa ginawa ni Abby.


    "Hmm.. Gwapo ba?" Nagtaas-baba ang ky ni Tita sa akin.


    Ngayon, m ko na kanino nagmana si Abby sa kapilyahan nito.


    "Oo naman, Mama!" Nag-apir pa ang dwa. Mag-ina nga tga.


    Pagkatapos n akong tuksuhin kay Nathan ay bumalik naman kay Abby ang topic.


    "Buti pa itong si Sol may Nathan na, ''yung iba diyan meron namang Leo di naman pinapansin."


    Nam ako sa sinabi ni Tita na may Nathan ako. Masyadong supportive si Tita. Siya na nag-adjust para maging kami na ni Nathan.


    Napaacting naman si Tita na parang mas dinadamdam pa ang di pagpansin ni Leo keysa kay Abby. Natawa tga ako sa kan.


    "Ma naman! Anong Leo ka diyan! Di ko siya gusto no tsaka w akong pake kahit di niya ako pansinin no." Namum nitong pagdepensa sa sarili at napadekwatro ng upo sabay sosyal na kumain ng steak. Tignan mo itong babaeng ito, napaka- in denial e kitang-kita na nga e. Pati si tita nakakahta na.


    We had fun talking with each other m school rted matters, lovelife, pastries at g. Pero hindi tga tinitigng ilusot ni Tita sa bawat topic ang hindi pagpansin ni Leo kay Abby. Kawawang nlang. "Thank you, Tita. Nag-enjoy po ako. Smat din po sa pabaon. The best po tga kayo."


    Nasa pintuan na ako ng bahay at pauwi na. Pinauwi pa ni Tita ang binake naming cheesecake.


    Tuwang-tuwa naman si Tita. "Naku, w ''yun. Ako nga dapat magthank you e. Bisita ka ulit hija, ha? Marami pa tayo pag-uusapan."


    Kinindatan ako ni Tita at saka humabol ng sundot sa tagiliran ko.


    "Tama na mga b dyan."


    Sumipot si Abby sa likod ni Tita na may kargang mansanas sa kamay.


    "Kita mo ito, hindi nabubusog. Lamon ngmon! Mamaya w na tayong stock sa ref, ikawng umuubos!" Inagaw ni Tita ang mansanas kay Abby kaya sumimangot naman ito.


    "Psh. Tara na nga!" Tink na ako ni Abby pababa ng staircase. Ako na naman pinagbuntungan ng babaeng ''to eh.


    Kinawayan ko si Tita at ganon rin ang ginawa nito.


    "Ipapahatid na kita kay Leo. Di na ako sasama, sasamain na naman ako dahil sa kanya e." Ang harsh! Napatawa naman ako.


    "Sige, smat."


    Bago pa ako nakapagpam ay nagvibrate ang phone ko sa bulsa ng jagger pants ko kaya napatigil ako sa palakad.


    "Uuy, nagtext si loverboy." Tinukso naman ako ni Abby kaya napangiti tuloy ako.


    But when I slide my phone open, hindi galing ang mensahe kay Nathan. The number was unregistered at pang-international ang numero.


    Bing naw ang ngiti sa akingbi ng nabasa ang mensahe. Kaba ang tanging nararamdaman ko ngayon.


    "They''re here." W sa sarili kong sambit.

 Chapter 16 Real Score

    Sunday was my rest day. Pero hindi ko nagawang magpahinga dahil sa binabagabag ang isip ko. Mt ang aking mata habang nakatitig sa teleponong hawak ko habang nakaupo sa bintanang tambayan namin ni Abby. +1 604 545 365


    We''ve just arrived at the airport. We booked a room in a hotel to take some rest. We want you to be at the dining on Tuesday evening. Be sure to look presentable.


    Binasa kong muli ang mensahe na ipinad ng aking magng. Napatawa ako ng pagak. Hindi manng mababakas ang sa kan ang gk na makita ang kanng anak. "Tsk."


    I stood up and let my phone slide in my pajama. Presentable, my foot.


    I took a bath to freshen my mind and think of divertions. I dried my hair using a towel and turned it into a bun. Nagsuot ako ng puting shirt sa loob and paired it with a jumper. I faced therge mirror and smiled by the way I look. I''m gonna do some painting.


    I made my way at the backyard where the stockroom is at saka kumuha ng mga gamit. Paints, Roller paint and brushes,dder and containers.


    Napameywang naman ako at inisip kung anong ky ang nababagay na ipintura sa cemented wall. Light, aesthetic and eye-cathcy. So I made up my mind and took the white and blue paints. I''m gonna go with pastel blue.


    I wore my apron, napag ng karton sa paligid ng dingding, inalis ang mga nalakihang kurtina pati na rin ang mga paintings na nakasabit at saka nagsim ng magpintura. I used the roller paint dahil masyadong mataas para sa aking abutin ang taas.


    Then, I put on my earphones and yed Ben&Ben''s ylist.


    Umaga na sa ating duyan


    ''Wag nang mawaw


    Umaga na sa ating duyan


    Magmamahal, oh, mahiwaga


    Nanunuot ang boses n sa aking tenga. Ang ganda ng pagkakablend ng kanng boses. Nakarx, nakakasenti.


    Minsan pa ay sinasabayan ko pa itong kumanta.


    Matang magkakla


    Sa unang pagtagpo


    Paano dahan-dahang Sinuyo ang puso?


    Kay tagal ko nang nag-iisa And''yan kang p


    Gumuhit ang ngiti sa akingbi. Nala ko kung paano ako titigan sa mata ni Nate. How he protects me at all costs kahit na masaktan siya, bumalik sa akin ang mga  nung binugbog niya ang mgalaking nagtangka sa akin. How his rage turned into worry. I bit my lower lip. He makes me happy when the life around me is gloomy.


    Paunti-unti, muli niyang sinusuyo ang puso kong pinipirapiraso ng problema at kakngan ng pagmamahal. Muli niya itong binubuo.


    Naputol ang pagsesenti ko at ang saliw ng musika nang may tumawag. Ibinaba ko ang roller paint at saka hinugot ang phone ko sa pocket ng jumper ng nakaharap pa rin sa dingding na nangangti pang ang pinta. Nate. I answered his call and hear him through my earphones.


    "Hi."


    Ang malumanay ngunit may bakas ng pagkasabik nitong boses ang siyang sumalubong sa tenga ko na otomatikong nagpakurba ng akingbi. "Hello."


    Pati sa pagtugon ko sa bati niya ay mababakas ang gk.


    "What are you up to?"


    Inabot ko ang roller paint at saka nagpatuloy sa pagpipinta. "Paint."


    "Need help?"


    Hindi ito nag-ngang mag-offer ng tulong kahit na w naman ito dito. Mas Ilumaking ang guhit ng ngiti sa akingbi.


    Narinig kong parang may ume-echo na boses ng babae sa telepono nito. W naman siyang kapatid na babae ah? Hindi naman boses ng yaya o ng mother niya dahil mukhang pangteenager ang boses. Napasimangot naman ako. "Hindi na. Mukhang busy ka sa babae mo e."


    I whispered thest thing I said na mukhang narinig naman nito dahil napahagikhik ito sa kabng linya. Nakakatawa? Psh.


    "Busy nga ako. I''m with her. Turn around."


    Hindi ko m kung guni-guni kong iyon pero narinig ko ang boses ni Nate di kyuan m sa akin. And when I did turn, I saw Nate standing on the doorway with a flower on his hand. Grinning right through me. I was in awe.


    He raised his phone up and ended the call, kaya nagpatuloy ang saliw ng musika sa aking tenga.


    Mahiwaga


    Pipiliin ka sa araw-araw


    Mahiwaga ang nadarama sayo''y malinaw


    Higit pa sa ligayang


    Hatid sa damdamin


    Lahat naunawaan


    Salim ng tingin


    Ang nararamdaman kong ito, masyadong mlim pero iisang ang ibig sabihin. Maliwanag pa sa araw o sa w na nanggagaling sa buwan. Ang taong ito, siya ang nakapagpapawi sa lungkot ng aking mundo. Ang yakap niya ang hagkan sa dilim ng buhay ko.


    Mahiwaga


    Pipiliin ka sa araw-araw


    Mahiwaga


    Ang nadarama sa ''yo''y malinaw


    Sa minsang pagbali ng hangin


    Hin patungo sa akin


    Tanging ika''y iibiging wagas at buo


    From that moment on, he were the happiness I never knew was just right there. He were my happiness I never looked for but was granted to me. He was my genuine happiness. He were.


    Hindi ko na ipagkaka ang nararamdaman. Hindi na m ngayon.


    Hindi ko napansing tumutulo na p ang aking mga luha.Material ? of N?velDrama.Org.


    He took steps and stopped in front of me. His eyes were wistful, looking so deep in my eyes. Pinunasan nito ang aking luha gamit ang kanyang hilaki. It was a gentle touch so I closed my eyes. Payapa sa yakap ng iyong hiwaga


    Naramdaman ko nang ang pagkulong ko sa mainit na yakap ni Nate. Isinubsob ko ang aking mukha at sinamant ang sandaling kayakap ko anglaking matagal ko nang minamahal. Ayoko ng mabitaw. "Bakit ba sa tuwing nakikita kita, puno ng lungkot at luha ang mga mata mo?"


    Itinigil ko muna ang pagpipintura at naupo sa hagdan kasama si Nate. May hawak kaming chuckie sa kamay.


    Natign ako sa bian nitong pagtanong. Nilingon ko siya habang siya naman ay nakating sangit. Nakasandal ang kamay nito sapag upang masuportahan ang sarili.


    Ganoon na ba tga ako kadrama?


    Nagdwang-isip akong sagutin siya.


    Paano ko ba maipapaliwanag?


    "Masayang." Sinungaling.


    "Pero iba ang sinasabi ng iyong mga mata."


    Sa pagkakataong iyon, nagkasalubong ang aming mga mata. My heart skipped a beat.


    He really can see through me. Gaano na kaya katagal?


    Malungkot akong ngumiti. There''s no point in lying. "Nadadng sa mga problema."


    Tuming na rin ako sangit upang maiwasan ang pamumuo ng luha sa aking mga mata. The sky were full with clouds and the gentle breeze sways it.


    "I''m all ears." Pangungumbinsi nito sa akin.


    "My family and I doesn''t have a good rtionship with each other. They were not with me since I was born. I spent the early years longing for their love toplete me, until I surrender with the idea and the hope of having aplete family. Hindi sa nagtanim ako ng sama ng loob pero parang ganun na nga."


    Napatawa ako ng peke at saka nro ang straw ng chuckie sa aking kamay. His gaze was at me. Pero hindi ko siya sinuklian ng tingin dahil ayokong makita ang mga mata niyang punong-puno ng para sa akin.


    "Hindi akong lumaking isang tipikal na bata. Na kalong ng mga magng sa bisig, o hatid-sundo sa eskw. They were never there when I need a family to cheer me up at school, to protect me with bullies, tofort me at my darkest moment. I was alone dealing with all the cruelty of life."


    Isang patak ng luha ang tumulo m sa aking mukha. Dwa, tatlo. Hanggang sa hindi ko na mabng. Tumungo ako para hindi niya ako makita sa ganoong estado.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "Idinipende ko anghat sa kung ano ang m ko para mabuhay. Pero hindi ''yun sapat dahil ramdam ko na may parte sa pagkatao ko na kng."


    I paused and breathe heavily. Dama ang mabigat na pakiramdam sa loob ko.


    "Kinakain ako ng inggit. I was envious of others who can smile genuinely, who canugh anytime and anywhere they want with anyone. Pero ako, hindi ko magawa. Hindi ko m kung paano. Takot akong isang araw, normal na sa aking tumawa o ngumiti ng peke. Iniisip ko kung hanggang doon nang ako. Kinukulong ako ng sariling kalungkutan."


    Nalulunod na ako sa agos ng mga problema. Na sa bawat agos, nagpapatangay nang ako dahil sa tindi ng alon. Ak ko w ng pag-asa. Ak ko w ng lugar para sa kasiyahang matagal ko nang nais na maranasan. Pero heto siya, nasa harapan ko na.


    "Masyado mo nang pinapahirapan ang sarili mo, Sollen."


    Ngumiti ito ng malungkot. I''ve never seen his eyes sad.


    "Lagi mong tatandaan na sa bawat luha mo, akong ang iyong magiging panyo. Pero ayokong umasa ka nagi kong pupunasan ang mga luha mo. Hindi ko gustong manatili bng isang panyong tagapunasng ng mga luha mo kundi sana ay maging rason din ako para mapawi ang kalungkutan mo."


    He held my chin up, wiped my tears using his thumb and smiled at me that''s so bright na kaya nitong pawiin ang lungkot na nararamdaman ko.


    "Gusto kong maging parte ng kasiyahan mo. Because the only thing that I want, is to see you happy."


    Ayoko ng ikubli pa ang nararamdaman. Bumuhos na ang


    Nakikita ko sa kanyang mga mata na may gusto pa sana itong sabihin ngunit nagdadwang-isip itong sabihin sakin. In the end, he just let out a heavy sigh. Tinulungan niya na rin akong magpintura. I handed him an apron dahil nakasweatshirt itong ky powder blue. Sayang naman kung madudumihan. "Happy New Year!"


    Sigaw nito habang sinusuot ang apron na may disenyong polka dots na iba-iba ang ky.


    Ang cute.


    Napatawa nang ako sa kalokohan nito.


    "Sabi n, swerte daw kapag nagpolka dots ka diba?" Nagpapaniw tga ito sa mga ganoong paniniw.


    "Eh New Year ba ngayon?" Pambabara ko rito.


    Nagkibit-balikatng ito at kinuha ang roller paint.


    "Pero swerte. Pero m mo, kahit hindi naman ako magsuot ng ganito swerte pa rin ako."


    "Bakit naman?"


    Natatawa kong tanong sa kanya habang binubuhos ang namix ng paint sa container.


    "Dahil meron akong ikaw, araw-araw."


    Napangiti naman ako sa kanyang sinabi.


    "Ang dami mong m. Dapat ka na bang ipatumba?"


    Napangisi naman ito at saka lumapit sa akin.


    "May regalo p ako sayo."


    May hinanap ito sa bulsa ng kanyang jeans at saka dahan-dahan itong inbas.


    Ano naman kaya ''yon?


    "Here."


    Ipinagdikit nito ang hilaki at hintuturo. At dahan-dahang ipinagds ng kaunti.


    Finger heart.


    Nam ako sa ginawa nito. Inpit nito ang daliri sa paraang parang tumitibok na puso kaya maslong akong nam. Napangiti tuloy ako. "Sayo na. Sayo na ''yung puso ko."


    Hindi ko m kung ano ang isasagot ko. Kaya tumingkayad ako at saka binigyan siya ng halik sa kanyang pisngi.


    "I guess that''s a yes?"


    Napatango ako habang nakatungo. Bi niya nang ako hinapit sa aking beywang kaya napating ako sa kanya at nagsalubong ang aming mga mata. "From this day on, I am yours. Hindi ko maipapangako pero gagawin ko ang makakaya ko para mapasaya ka."


    Iginaya niya ang buhok na tumakas sa pagkakatali at isinukbit sa aking tenga.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "I''ll try my best not to let a single tear stream from your misty eyes from now on."


    His touch and the way heforts me is his form of assurance. His ways made me blush.


    I nodded and he reached for my temple to nt a peck on it.


    "Ituloy na natin ''to at baka hindi ako makapagpigil. Ang cute mo pa naman."


    Mababakas salaki angbis na ligaya pati na rin ang saya sa kanyang mga mata.


    How could I say no to a man like him?


    Napatawa ito sa sariling sinabi. Then, we continued painting the wall. Paminsan-minsan nahuhuli ko itong nakatingin sa akin and when I caught him, he just smiles at me. I just can''t. He melts my heart with just a single smile. Damn.


    ng oras pa ang ginugol namin para mapinturahan ang wall sa s. Napabagsak kami ng sabay sa couch ng matapos ang pagpipintura. We stared at each other for a moment and thenughed.


    I leaned my head on his armsying on the couch. Nakakt pa rin ang paintings sapag at sa tabi ng mga sofa. Bakas ang mga pintura sa karton at newspapers na inpag ko sa sahig. Pati na rin ang mga gamit sa pagpipintura ay hindi pa rin naililigpit.


    I put an earphone to my left ear and offered him the other, na tinanggap naman nito. Ben&Ben''s Araw-araw. My favorite.


    "You like them?" Napatingin ako sa kanya at tumango.


    "I like them too." Nakangiti ito habang nakatingin paharap.


    "Oh?"


    I faced myself at him habang nakasandal pa rin ang ulo sa kanyang balikat. We were an inches away from each other. Ramdam ko ang init niya m rito.


    "Gaya-gaya kang e." He flinched.


    "Eh kung sabihin kong gusto kita, gusto mo rin ako?"


    Napatawa pa ako sa sariling biro. Pero hindi ko inaasahan ang kanyang sagot.


    "Hinde." He inly said.


    Ouch!


    Napasimangot naman ako. Mapanakit!


    "Hinde. Dahil higit pa sa gusto ang nararamdaman ko para sayo.''


    Sa pagkakataong iyon ay ngsalubong ang aming mga mata. I felt a sudden rush of warmth in my face.


    "Mahal na kita."


    I spaced out when he said that. Hindi agad ako nakapagreact.


    "Mahal na kita, Sol. And I don''t want to loose this love. I don''t want to lose you."


    He gently carressed my cheek and held my chin. I felt his arms gently push me closer to him. Unti-unting napit ang aming mga mukha.


    I felt a sudden chill in the spine habang hagod niya ang aking likod gamit ang mpad niyang kamay.


    All I did was to close my eyes with his touch. Our nose collided and then, I felt his soft lips on mine. At that moment, we shared our first kiss.


    000


    Monday came by so fast. We were in the field searching for a ce to sit on.


    "Ang tigas tga ng katawan ni Marvin. Grabe nabugbog yata katawan ko sa kanya. Pinaglihi ata yun sa kahoy e! Panay pa ang pagtapak sa paa ko. And instead of apologizing, tumatawa pa ang mokong. Ang sarap tgang bigwasan ng kngot na natubuan ng katawan na yon! Nadumihan na tuloy rubber shoes ko. Kung pwedeng magpractice ng wng partner e.


    Kasama ko si Abby na panay ang remo dahil sa practice kanina. Monday is PE day kaya we were wearing our navy blue and white shirt and pants. The logo of the university is printed on the left side of our shirt.


    Pinagpagan nito ang sapatos at sabay kaming napaupo sa damuhan ng field sa lilim ng puno.


    "Pabayaan mo na. Kita mo namang parang ngayonng nakasayaw ''yung partner mo eh."


    Natatawa''t naiiling nang ako sa itsura ngayon ni Abby. Waltz kasi ang pinagpraktisan namin ngayon e mukhang hindi sanay sa gaanong bagay ang partner niyang si Marvin.


    Mukha itong tinorture so I handed her a nute sandwich at isang chuckie. Pagkainng katapat ng pagdadaldal nito e.


    "Nasasabi mong ''yan palibhasa si Nathan partner mo e."


    Well. I just shrugged. Nathan and his dancing skills. He''s flexible kaya di rin ako nahirapan. Waltz requires bnce and coordination, which Nate and I both have.


    "Sus. Kita mo ito. Ngingiti-ngiting aso oh. Ano na ba tga real score ninyo ni Nathan ha?"


    Real score?

 Chapter 17 Broke and Lost

    Pinalo ko naman ito sa kanyang hita kaya napaaray ito.


    "Huwag ka ngang maingay!" Saway ko sa kanya.


    Nature na kay Abby ang sumigaw kapag may ganitong chismis.


    "Anong real score ka diyan? Ano kame, test paper?" Abby mimicked kaya napaikot nang ako ng mata. Ayaw paawat!


    "Masama bang magtanong?" Pambabara naman nito.


    "m niyo, para kayong dtang wngbel."


    Ngumuya ito ng sandwich at saka sumimsim sa pank nito.


    Psh. Kinumpara pa kame sa dta!


    Kumagat na rin ako sa sandwich na d dahil kanina pa kumakm ang sikmura ko. Pano ba naman, sobrang agang nagyayang pumasok sa school nitong babaeng ito. Ewan ko ba kung anong saltik pumasok at nagyaya ng ganoon kaaga. "So ano na nga?"


    Mahina niya naman akong sinipa sa paa ko. Mapilit tga.


    "Bakit ba atat na atat kang mman ha? m mo papasa kang paparazzi."


    Nagkibit-balikat naman ito at ngumiti na para bang nag-aagree sa idea.


    "Ayaw mo tgang sabihin? Edi kay Papa Nathan ko tatanungin. Di naman problema ''yun. ng kembotng naman papunta sa kanya e."


    Pinagpagan nito ang sarili, tumayo at saka itinuro nito si Nathan habang hawak pa ang tissue ng sandwich sa kamay. Nate was wearing the same shirt and pants. Nakatayo ito sa open stage at may kasamang mga in naming ssmates. I saw him nodding while having a conversation with them. Ang gwapo tga niya kahit myo.


    Tinapik ko naman agad ang kamay nitong nakaturo sa direksyon n. Mamaya may makakita pa e. Hin ko na rin siya paupo kaya napabagsak ang pwet nito sa damuhan. Sinamaan niya naman ako ng tingin. "Kami na."


    Aish! Napaamin tuloy ako ng w sa oras.


    Bi namang nag-iba ang mood ni Abby. Nabitawan nito ang chuckie at tissue wrapper sa damuhan. Gt ang mukha nito pero ng sandali pa ay unti-unting gumuhit sa kanyangbi ang mapang-uyam na tingin. Saka siya tumili ng pagkkaskas.


    Geez. Pinagtitinginan tuloy kami ng mga tao. Napabuntong-hininga nang ako at tinakip ang mukha ko gamit ang pd.


    "I knew it!" Masing sabi nito.


    Pinalo pa ako sa braso habang tumatawa.


    "Required manakit?"


    Sumimsim naman ako sa chuckie na d ko dahil parang nauhaw yata ako sa bian kong pag-amin.


    Hindi nito pinakinggan ang sinabi at dire-diretso pa rin sa suspecha at obserbasyon nito. Ito ''yung problema sa kaibigan ko e, masyadong supportive. Kung gamot pa to siguro na-overdosed na ako.


    "Sabi ko na e. Htang-hta sa titigan niyo pang kanina e. Para kayong sumasayaw sa sarili niyong mundo e."


    Partida may halong gesture pa siya at sinabayan pa ng naniningkit nitong mata.


    Bi naman itong napatigil at saka tinitigan niya ako ng naninigkit nitong mata.


    "Kan pa?"


    Para itong nambabanta sa tono ng boses niya. Parang gangster na pinapaamin ang biktima niya. Hindi naman ako nagpatinag.


    "Just yesterday."


    Inubos ko na ang inumin ko at saka binutasan yun para gay dun ang wrapper ng sandwich.


    Ak ko ay titigil na ito, pero mas inpit niyang ang kanyang mukha sa akin. Nagt naman ako sa ginawa nito.


    "Sino ang unang nakam?"


    I grinned at her kaya napabusangot at paupong nagdadadabog.


    Tumayo na ako at saka pinagpagan ang sarili but Abby stayed in that position at nagmamaktol.


    "Geez. You were the first one to know, okay? Tumayo ka na nga. Malte pa tayo sa se e."


    Bi namang umaliws ang mukha nito at bi nang napatayo. Umang ito sa aking braso at ngumiti ng pagkatamis-tamis. Napabuntong-hininga nang ako at hinayaan namang siya. Sabay na kaming nakad papunta sa ssroom.


    Nasa loob na kame ng kotse pauwi nang in-open ni Abby ang tungkol sa pagpunta ng mga magng ko rito.


    "Sigurado na tga ''yun? Pupunta ka?" I nodded habang tinatanggal ang bag ko sa likod.


    "W naman akong magagawa. At para matapos na rin kung ano ang dapat na matapos."


    Napatango nang ito sakin at may inasekaso sa paperbag na inabot sa kanya kanina ni Leo. Umandar na rin ang kotse pbas ng campus.


    "Gusto mo ba samahan nang kita?"


    Her idea made me want to agree with her pero inisip ko rin na kailngan ko rin ng oras kasama s.


    "Hindi na. I''ll be okay. Tsaka hindi rin naman na ako magtatagal dun. Tatanungin kong kung ano ang kangan n sakin pagkatapos ay aalis na ako."


    Tumingin ako sabas at mukhang un. Makulimlim angngit at tinatangay ng mkas na hangin ang mga p.


    Napalingon ako kay Abby at saka napatingin sa bagay na inpag niya sa hita ko. A navy blue colored medium size box na may logo na Z na nakaimprenta sa harap nito. Mukhang mamahalin. "Oh? Ano naman ito?" Tanong ko rito ng nakakunot ang noo.


    "Bomba. BOOM!"


    Sumigaw ito sa mukha ko kaya nagt ako ng w sa oras. Isama pa na may tumalsik naway sa mukha ko. Kadiring abbaeng ito.


    "Regalo ''yan. Di ba hta?" She said leaning her back on while rolling her eyes.


    "Para saan naman?"


    W namang okasyon, ba''t may regalo?


    "Duh, imimeet mo kaya parents mo bukas. Ayoko namang magmumukha kang dugyot sa harap n noh. At saka sa itsura mo pang, mukhang w kang bk na mag-ayos papunta don e." Tsk. Napakasalbahe tga ng babaeng ito, mag-aayos naman ako. Hindi ngang sa paraang gusto n.


    "Smat sa concern ha?"


    Nakangisi ito at mukhang sobrang confident na inisip niyang ibigay sakin to. I opened the boz at nakita ang isang mamahaling dress. I took it out of the box at saka pingmasdan ang kagandahan nito. It was a powder blue dress na tantya ko''y hanggang sa tuhod ko ang haba. Soft and lightweighted ang fabric nito. It was a ruffled tiny floral dress. Simple pero mkas ang dating.


    "You should''ve saved your money than buying this."


    I folded the dress and returned it in the box.


    "Psh. Think of it as my early birthday present. Tutal mpit na naman ang birthday mo e. W ng balikan ''yan. Magtatampo ako."


    She crossed her arms and leaned it on to her chest. Napangiti nang ako sa kanya. Hinding dahil sa niregaluhan niya ako kundi dahil naala niyang ang mga importanteng araw para sa akin. "Thank you."


    I''m always touched by Abby''s thoughtfulness. No doubt about that.


    "Oh, huwag kang iiyak ha?" Panunukso pa nito sa akin.


    Then, she opened her arms wide. An invite for a hug. So, I did.


    Tuesday came at ipinagdarasal ko na matapos na agad ang araw na ito. ng araw na akong binabagabag at hindi nakakatulog ng maayos dahil sa araw na ito. Geez. This is getting into my nerves.


    I bathe, wore my navy blue pencil skirt and my polo paired with a navy blue ribbon, and ponytailed my hair. I heard a horn at dali-dali nang lumabas ng bahay. It was Abby''s car.


    "Geez, we''rete."


    Ak mo natataranta na siya no? Nope, she''s chill. Ewan ko ba ba''tte to ngayon e.


    "Hindi obvious." I said sarcastically.


    Bumungad sakin ang puyat nitong mukha. Lakas makazombie.


    "Ano naman ang ginawa mo at ikaw naman ang mukhang puyat ngayon ha? Pwede ka ng extra sa wrong turn ah." Natatawa kong sambit.


    Napabuga naman ito ng hininga sa ilong ng hindi manng ako nilingon saka tinapunan ng masamang tingin ang taong nasa driver''s seat. Si Leo.


    I shifted my gaze to leo na nag-iiwas ng tingin. Hmm. Fishy.


    "Oh? Pft. It''s better to stay out of this."


    Sabi nga n, magbiro ka na sasing at bagong gising. Huwagng sa taong puyat at kng sa tulog. Gaya ni Abby.


    Mukhang may hindi yata sinasabi sa akin ang kaibigan ko. Makainterrogate nga ito mamaya.


    Later this morning, hindi ko manng makausap ng matino ang babae. Yan angkas makapanukso sa akin noong isang araw. Iba tga ang karma. Napabunghalit naman ako ng tawa nang makitang tumulo angway nitong ng sinubukan nitong umidlip habang nlunch kami. W, knockout.


    Kaya nung uwian na ay pinauwi ko na ito kay Leo. He insisted I should ride with them pero sinabi ko na may pupuntahan ako and Abby knows.


    "Ingat ka ha? Call me when something happens." "Yunng ang sinabi nito habang pinipilit na buksan ang mga mata.


    She groaned at saka di na napigng mapapikit. I nodded with Leo then embarked in the car.


    Magtataxi nang ako.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Naghintay ako ng ng minuto at saka nakahanap ng taxi. Ipinara ko ito at saka binigyan ang address kung saan kami magkikita ng aking mga magng.


    Habang ppit ako ng ppit sa venue ay maslong nadaragdagan ang kaba sa puso ko. It''s the first time after 6 years na masisyan ko ulit ang mga mukha ng mga magng ko. Kahit na ganoon, may pagmamahal pa rin naman ang natitira sa akin para sa kan. Kahit na ganoon ang pakikitungo n sa akin. Then, I felt a pang of sadness in my heart. Masakit, oo.


    "Ma''am, andito na po tayo." Sabi ng taxi driver.


    I asked him for the bill and payed for it. Bumaba na ako at saka nakad papasok ng isang klang hotel. No doubt. My parents can afford this.


    Dumiretso na ako sa dining area ng hotel and ask for the receptionist for directions.


    "Good evening, Miss Areno. Your parents are already waiting for you on The Dining. Just go straight down the hall and then turn left. The crew will serve you after. Enjoy!" Maaliws na pagbati ang bumungad sa akin ng receptionist. So, I gave back the energy to thank her.


    I did follow the directions na sinabi sa akin at sa bawat pakad ko ay parang mas bumibigat ang pakiramdam ko. Halos hindi ko na rin mapign ang matinding kaba sa aking dibdib.


    Sa kyuan, tanaw ko na ang The Dining. Hindi masyadong puno ang restaurant dahil first ss guestsng ang nakakareserve ng table dito.


    Karamihan sa mga mga taong nakikita ko rito ay nakasuit at nakadress na hindi ko matantya ang presyo sa kamahn. They were all looking dangling from afar. Idagdag mo pa ang gara ng resto. With all the chandeliers, shining lights, the music, silver chairs, ss table, wines, flowers and all. Mas mukha pa ngang disente ang mga crews kaysa sa akin e. They were wearing their uniforms. White polo shirt inside and a coat full of Italian designs. No wonder, this is an Italian restaurant.


    Maslong akong kinabahan. Nababagay ba ako dito? Nagsim na akong maging conscious sa sarili ko.


    I stopped when I was steps away from the ss door. Nakakahiya. Tinignan ko ang sarili ko. Nakasuot ako ng uniform. Hindi ko na naisipan pang magdress dahil hindi naman ako tatagal dito. I have my bag hanging on my shoulders. Nanliit tuloy ako sa sarili ko.


    "Just be yourself. You were raised decent and respectful. Anong ikakahiya mo dun?"


    Abby''s voice echoed in my ear. Kahit w ka sa tabi ko, nakukuha mo pa rin akong i-cheer up.


    So I raised my chin up, and started walking full of confidence.


    Entrada pang pero ramdam ko na ang gara ng resto. The crew opened up the ss door for me and bowed down a little, a sign of respect. Angmig.


    Tutuloy na sana ako nang may sumagi sa isip ako.


    "Ah." Nag-angan pa ako kung hihingi ba ako ng tulong sa crew na taga-bukas ng pinto.


    "Ano po ''yun, Ma''am?" He was looking at me with full of admiration.


    Nakakahiya. Cute naman siya pero htang mas matanda ito sa akin ng mga tatlong taon.


    "Itatanong kong sana kung saang table ito." Inabot ko sa kanya ang papel na ibinigay ng receptionist kanina sa akin.


    It was a silver special paper na may table number, pangn ng nagreserve ng table at nakaindicate ang hotline ng kanng hotel sa baba.


    "Ah. Opo. m ko ito, Ma''am. Nasa gitnang bahagi po s ng Dining. Ayun po, oh? Mukhang kanina pa nga po s nandyan e." Itinuro niya sa akin ang table na nireserve ng mga magng ko. Napakamot naman ito ng ulo at saka tumayo ng maayos. Napatitig yata ako sa kanya ng matagal kaya naconscious ito.


    "Sorry, Ma''am. Medyo napadaldalng." Ngumiti ito sa akin at ibinalik muli ang papel sa akin.


    "O-Okayng ''yun. Smat ha? Unang beses ko kasing nakapunta rito. Mauuna na ako." He bowed his head again so I did the same at nagsim nang makad.


    Nakikita ko na m sa kanng likod ang aking mga magng. This is it. No turning back, Hennessy. Just be yourself. Inayos ko ang sarili at uniform ko pagkatapos ay dumiretso na sa table n. "Here you are."


    Ito ang unang beses sa buhay ko na muling narinig ang boses ng nagluwal sa akin, hindi na sa telepono kundi sa personal. Malumanay ang boses nito habang pinapahiran ng table napkin ang bibig nito. She just drank wine awhile ago. "You''rete."


    Wng kaemo-emosyong sambit nglaking katabi ng Mom ko. It was my father, full of authority wearing his suite and his expressionless face. Hindi pa rin nagbabago ang mukha nito. It''s just that they aged.


    W manng yakap, pagbati o ano pa man. Them and their formalities.


    Ano, Sol? Are you expecting a special treatment? Special ka?


    And so I gathered myself up. Hindi ka magpapatinag. Stayposed.


    Sa kab nun, hindi ko pa rin ipinagkakang nag-expect ako na magigng magng s sa akin kahit ngayonng. But I guess, it was all fantasies. Hindi kanman magkakatotoo.


    "What''s with your uniform?"


    Nakangisi ito habang hinihiwa ng maliliit ang karne sa kanyang babasaging to. Puno ng pang-uuyam ang tono ng kanyang boses. Medyo napahiya ako doon, sa harap ng mismo kong mga magng. Dagdag pa na may isa pa kaming kasama sa mesa.


    "Galing akong school."


    Kahit pa nasasaktan ako, nakuha kong sumagot sa ama kong w namang pakem sa akin. To think na sa kanya pa nanggagaling ang mga mapangliit niyang tingin. That''s the worse feeling one could ever feel from their own parents. "You think you look presentable with that rag on?" I felt a knife stabbed right into my heart. Rag.


    Kahit kan, hindi ko narinig ang mga mapanghusgang salitang ''yan sa buong anim na taon na nakasama ko ang mga tunay na nag-aaruga sa akin. At sa kan ko pa iyon narinig. Parang gumuho nang ang mundo kong n taon ko ring pinaghirapang itayo.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Konti nang ay maiiyak na ako. But no, I won''t. I shouldn''t. Hindi sa pagkakataong ito. Ayokong magmukhang kaawa-awa. Hindi sa harap n.


    "Hindi ako nagpunta rito para makihalubilo sa mga taong katd niyong nagpapakasasa at nagbibihis parang kumain. Ano ba ang gusto niyong sabihin? Aalis ako kung puro panliliitng ang kaya niyong gawin. Hindi niyo ako kla." Kung puro masasakitng naman na salita ay kaya ko sng tapatan. I wasn''t raised like this. They made me do this.


    "Totoo ngang hindi ka namin kla. Dahil kung sa amin ka lumaki, hindi ka umaastang wng pinag-arn."


    Para akong pinapatay ng paulit-ulit ng mga salita na nagmum sa bibig ng ama ko.


    I balled my fists habang nagpipigil ng galit at luha. Hindi ko m kung paano ko nakakayang makarinig ng masasakit na salita m sa kan.


    Aalis na sana ako ng may humawak sa ppulsuhan ko. It was the guy who was sitting in our table. Galit akong tumingin sa kanya kaya napabitaw ito sa aking kamay.


    He just smirked at me. Pakimero!


    "Sollen, just hear us out. This is all for your own good." Nagsalita na rin ang nanay ko.


    "Ano pa ba ang dapat kong marinig m sa inyo? Puro nang panliliit at pang-aalipusta ang lumbas sa bibig niyo! Sa ganoong paraan ba mapapabuti ang buhay ko?!"


    Hindi ko na napansing napasigaw ako. Hindi ko na nakontrol ang sarili ko.


    Nakakuha ako ng pansin kaya medyo napahiya naman ako sa nagawa. Pero hindi sa magng ko. I will never be ashamed of what I have said.


    Nakita kong hinawakan ng Mom ko ang kamay ng Dad ko. Then he slide a paper at the edge of the table in front of me.


    Once I was able to read the capital and bolded letters, parang gustog kong magw. I stared at them with disbelief.


    MARRIAGE CONTRACT


    "Ha!"


    I stared at them with disbelief. I saw our names sa baba with the jerks signature. Kristian Masamayor. Napalingon ako dito at nakita kung gaano siya kakalmado sa gitna ng sitwasyong ito. Bwisit!


    "All you need to do is to sign it. Pagkatapos ay maari ka nang umalis." Wng pakundangang sambit ng ama ko.


    Hindi ako makapaniw. Parang wng sa kan anghat.


    "You''re unbelievable. Minsan niyo na akong pinabayaan. Bakit pa kayo bumalik? I was living a good life without you. At ngayon, nagbalik kayo at gusto niyo namang kontrolin ang buhay ko?! The hell with you guys!" Nag-uumapaw ang galit sa mata ko.Material ? of N?velDrama.Org.


    "Calm down, Sol. Don''t be so overdramatic." My Dad with his expressionless face.


    Hindi mababakasan sa mukha niya ang pag-ala manng sa magiging buhay ko sa


    "Calm down? Overdramatic?" Tumawa ako ng pagak, pinipign kong huwag lumandas ang mga luha sa mga mata ko.


    "Naririnig niyo ba ang mga sinasabi niyo? m niyo ba kung ano itong ginagawa niyo? How could you arrange me to someone I haven''t even met once in my life? And into marriage?!"


    I looked at the guys sitting next to my Dad and pointed at him with disbelief.


    "Nababaliw na ba tga kayo?! Kinukulong niyo ako sa buhay na hindi ko naman ginusto! Or is it your selfishness na pati ako dinamay ninyo?! Para sa ano? Sa business niyo? Kng pa ba ang mang-apak ng buhay ng ibang tao parang kumita? You only care for your reputation! You selfish-Tangina."


    Nagpupuyos ako sa galit. Ni hindi ko na mapign ang pabas ng mga emosyong buong buhay kong itinago sa puso ko.


    "Take your chair, Hennessy. Huwag kang mag-eskandalo dito." Maawtoridad at may halong pagbabanta na ang tono ng boses ng aking ama.


    Pero hindi ako nagpatinag.


    "Ma! Babae ka rin! m mo kung ano ang nararamdaman ko! Bakit hindi niyo manng ako magawang maintindihan. You even agreed with him!"


    Itinuro ko ang ama ko na mukhang nauubusan na ng pasensya.


    I turned to see my mom avoiding my gaze. Pathetic. What a life. Sawang-sawa na ako sa ganitong buhay.


    "Hindi ako isang kasangkapan na pwedeng ipamigay kung gugustuhin ninyo. I''m done. I quit being your daughter. From now on, I am cutting the ties with you. I lived better without you. Let''s just stay it that way."


    Hindi ako nagpakita ng lungkot o sakit sa boses ko. Pinign ko ang sarili kong pumiyok kahit na ramdam kong parang may kung anong bagay ang nakabara salamunan ko. Ni wng mababakas na emosyon sa boses ko. Dahil kung anong konting emosyon ang natira sa akin kanina para sa kan ay naubos na.


    We were getting unwanted attentions from the diners. Kaya napagpasiyahan kong umalis na. W na namang rason para manatili pa.


    Pabagsak kong kinuha ang bag ko at saka dali-dali sng tinalikuran. From now on, I won''t be someone''s daughter anymore. I won''t be someone''s property. I am of my own.


    "Solennessy!" I heard my Mom called my name pero agad din itong sinuway ng aking ama.


    That''s better. So they won''t see me in this state. Broke and lost. Again.


    Pagkbas na pagkbas ko ng resto ay sabay-sabay na nagsidagsaan ang mga luhang kanina ko pa pinipign. Sumabay pa ang mkas na hangin at n sa pagdamay sa akin.


    It was all I ever need right now. So they won''t see me all in tears and lurking sadness.

 Chapter 18 Bittersweet Escapade

    I was alive. Yet I was dead deep inside.


    I was shedding tears while my mind was miles away from reality.


    Patuloy pa rin ang pagbuhos ng n at parang w itong bk na tumigil. Pinuno pa ng kulog angngit. I was sitting the entire hour thinking what did I do to deserve all this. Para akong binugbog ng paulit-ulit at hindi na makatayo pa. W na akong bahay, pera o pamilya. But what''s more worse than losing all the material things in the world or a family, is losing myself in the process.


    I was crying so bad that my heart aches and I can''t breathe well. Tuloy-tuloyng ang pag-agos ng luha kasabay ng pagbuhos ng n.


    I''m soaking wet and cold. Pero mas iniinda ko angmig na nanuuot sa puso ko. Pain and loneliness.


    It was already so dark when I decided to take a walk. W ako sa sariling nakad. Kahit ng metro o ng oras. Nawn na ako ng pake.


    Until I found myself standing, soaking wet in front of my house no scratch that. Hindi ko na p bahay ito. Gamit ang natitira kongkas ay itink ko ang gate ng bahay.


    Nang makapasok ako ay dumiretso ako sa aking kwarto, kumuha ng tuwalya at saka binabad ang sarili sa katamtamang init ng tubig.


    I sat on the cold tiles of the shower room and felt the warm water rushing on every part of my body. ng sandali pa ay umiiyak na naman ako. Hanggang sa hindi ko namyang humahagulgol na ako. I was tapping my chest ''cause I can hardly breathe. Lugmok na lugmok na ako.


    Niyakap ko ang aking tuhod at saka nilunod ang sarili sa lungkot.


    Momentster, I found myself standing in front of the mirror and stared at myself with a nk expression on my face. Hindi ko makla ang dating ako sa repleksyon ko ngayon. Namamaga ang mata at puno ng hinanakit ang damdamin. Sa mga pagkakataong ito nagdududa ako sa sarili kong kakayahan. Kaya ko pa bang mabuhay? Para saan pa?


    So, I packed my things. I loaded my bagpack with clothes. Binasag ko ang piggybank ko. I kept it for months so this should do for days. May tatlong libo pa naman ako sa wallet. I checked my phone only to see it malfunctioned, nabasa ng n. Hindi magtatagal magiging ganoon na rin ako. Wng pakinabang.


    Tinapon ko ito sa paanan ng kama ko. Instead of a phone, I brought myptop with me. Magpapakyuyo na ako. Sa lugar na kung saan wng makakakla sa akin o kahit pa may pake sa anino ko.


    I wore a ck ball cap and I had a bagpack with me. Lumingon ako sa huling pagkakataon at tinanaw ang bahay na minsang sinilungan ko. Na minsang nasaksihan ang paghihirap at kalungkutan ko.


    I stared at the paintings leaning beside the couch, the wall that we painted powder blue and the kitchen were we used to eat together andugh. You will be a memory from now on. This is a bittersweet goodbye.


    Sabi nga n, wng permanente sa mundo,hat nagbabago. That''s why change is constant. And maybe, this is the change they''ve been telling about. A painful change I alone must bear.


    "Sol. Damn, please. Please wake up."


    I heard a soft voice mumbling in my ear. A warm hand made me wake. I am lying in a soft cushion. A bed.


    Nang imint ko ang aking mga mata ay mbo pa ang aking paningin but I could see a silhouette of a woman. Nagtangka akong tumayo pero bi nang akong nahilo kaya napahawak ako sa sentido. Napansin kong may mmig at basang bagay na naka sa aking noo. Isang bimpo.


    "Don''t force yourself to stand, anak. Take your rest at baka mabinat ka pa."


    Anak? I leaned myself on the bedrest at saka in-adjust ang vision ko. There I saw a man standing right behind a woman, carrying a tray of food.


    "P-Pa." Malungkot kong sabi.


    Ngumiti ito at saka nag-alang tumigin sa akin. I''ve never seen those eyes worry that much, at sa akin pa. Kaya hindi ko napigng umiyak at humagulgol. Tumayo ako kahit pa hindi kaya ng katawan ko at saka wng pakundangang niyakap ko siya.


    m kong nagt ito dahil bi siyang napatigil. But, I don''t care. W rin akong sama ng loob dahil hindi naman s ang mga magng na hindi ako tinuring na anak. Kahit pa hindi ako ang tunay nng anak, ang makita sng nag-ala sa akin ay sapat na. I don''t want to go back. I''m staying. Kahit pa sabihing kangan kong mamuhay sa isang mundong gawa-gawang. At least dito, ramdam ko ang aruga at pagmamahal ng isang pamilya at magng. Maybe this is reason why this is all happening. Binigyan niya ako ng pagkakataon na maranasan ang buhay na pinapangarap ko. Kung sino man iyon ay mki ang pasasmat ko sa kanya.


    Naramdaman ko ang pagyakap pabalik sa akin ni Papa. I was in deep tears kaya hinagod niya ang aking likod at tinapik-tapik ng marahan.


    "May problema ba, anak?" Nag-alang tanong sa akin ni Mama.


    I broke our hug at pinunas ang aking mga luha gamit ang aking pd.


    "W po, M-Ma."


    Myong-myo siya sa mama kong wng pakim sa akin. Tinantya nito ang aking sentido at pisngi at ngumiti ito sa akin ng may pag-ala.


    "Kumain ka muna para mayman ang tiyan mo, anak. Inaapoy ka nggnat sim pa kagabi. Ano ba ang ginawa mo at nagkaganyan ka?"


    Naupo muli ako at inpag ni Papa ang pagkain sa mini-table na nasa ibabaw ng kama. "Kumain ka na at para gumaling ka na agad."


    Nag-aalingan pa akong ngumiti kay Papa dahil hindi ako sanay na pinasisilbihan ako ng aking mga magng. Because they never did that in the real world.


    "Opo."


    Kinuha ko ang kutsara at saka sumubo sa lugaw na inihanda n. Masarap. Napangiti naman ako at pinipigng maluha. Magmumukha akong baliw kapag nakita nng umiiyak ako dahil sa lugaw. "Bababang kami, anak. If you need something, just call us."


    Tumangong ako sa kan. Gusto ko sana sng mayakap pero baka mawiweirdohan s sa akin. Kaya pinign ko nang ang sarili ko.


    When I heard the door shut, doon na ako muling umiyak. Tama ba ''to? Tama ba ang desisyon kong manatili rito? Then realization hits me. W na nga p akong mauuwian sa totoong mundo.


    Si Abby? Maiistorbo kong s at madadamayng s sa away namin ng mga magng ko. Huwag na. Ayokong may madamay na iba dahil sa kagagawan ko.


    Si Yssen, I''m taking over her life. What would she feel? m niya kaya ang ginagawa ko? Hindi kaya siya magagalit? Napabuntong-hininga ako ng mlim. Naguguluhan ako kung konsensiya o isip ba ang papairalin ko. But I''ve already decided.


    "I''m sorry, Yssen. I have to. I have nowhere to run."


    Desperada na ako. I''m saying sorry to the one who really own this body. Nakokonsensiya man ako ay w rin akong magagawa. Itong ang naisip ko para makatakas sa reyalidad ng buhay na puno ng sakit, pag-iisa, pangungul at kawng pag-asa.


    I hugged my knee. Ano na ang gagawin ko?


    Inilibot ko ang tingin sa loob ng kwarto. This is Yssen''s room in this world. Hindi masyadong kkihan pero pwede na. On my right side, is a ss sliding window. Matatanaw ang luntiang kabundukan sa kyuan. Napakaganda.


    Sa aking paanan sa kaliwa ay ang bookshelves na puno ng mga libro. Beside me is a table with a moonmp at ang parihabang bagay na h ko''y cellphone nito- identical with the phone I have na sira na ngayon.


    On my left is a rectangr hanging mirror at sa tabi nito ay ang bathroom. Nakapintura naman ng powder blue and sementadong dingding. No wonder, I wrote her. Her favorites reflects mine.


    Hindi na rin masama. I can adopt with this world. Even if it means to die in the real world.


    Napatigil ako sa pag-iisip ng tumunog ang phone ko. Mabuti nang at wng passcode ang phone niya. I slide my finger to unlock the screen and tap at the message icon.


    Bumungad ang message ni Geille, Yssen''s bestfriend-my bestfriend. Dapat ko nang sanayin ang sarili ko. Remember their names and what are them to Yssen-to me. Geille


    Hoy, babae! Pumunta ka sa bahay iihawin kita may iihawin p! Mamayang gabi, see you!


    May kakaiba akong naramdaman nang banggitin niya ang iihawin. Ano na naman kaya ''yun? Hindi ko nang masyadong inisip at saka nasimng magtipa ng reply. Aish, ang init ko pa rin.


    Sorry, pass muna. May sakit ako e.


    Sent 7:05 am


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Bi tuloy akong napaisip kung anong araw na dito nang makita ko ang oras. I checked my calendar and it was Saturday. Weekend. Kaya p.


    Pabagsak kong inihiga ang aking sarili sa mmbot na kama. Tumagilid ako at saka bumaluktot. Ramdam ko ang matinding antok. I''m tired. I am mentally exhausted. Kaya ng pikit pa ng aking mata ay nakaidlip na ako. Naalimpungatan ako dahil sa tunog ng maingay na ringtone galing sa phone ko sa ibabaw ng mesa. Pilit kong inabot ang phone na nakuha ko naman. Idint ko ang mata ko to see Geille calling. Tinanaw ko ang bintana at nakita kung paanong nag-aagaw na ang kadiliman at ang pababang sikat ng araw. I checked the time on my phone habang patuloy ang pagring ng nito.


    It''s 4 minutes past 6. Geez. I literally had a long sleep.


    Sinagot ko ang tawag habang nakahiga pa rin. Tinatamad pa akong tumayo.


    "Buti naman at sumagot ka ng babae ka! Nasaan ka na ba?"


    Bumungad ang matinis na boses ni Geille sa phone ko kaya inyo ko saglit ito sa aking tenga.


    "Kakagising kong."


    Nag-angan at wng gana kong sagot.


    "Sabi na e! Tinulugan mo tga ako kanina! Kaya p hindi na nakapagreply! Kung jowa mo pa ako, matagal na kitang binreak!" Napatawa naman ako ng w sa oras sa sinabi nito.


    "Sorry na nga e. Masamang tga ang pakiramdam ko."


    I checked my temple at w na naman akonggnat. It''s a good thing. I can''t bear sleeping and staying in bed for a day.


    "Anong sorry sorry ka diyan! Pumunta ka na dito! Mauubos nang ng unggoy na si Nathan ''yung iniihaw e."


    "Lumayo ka nga! Patay gutom ka tga kahit kan!" Narinig ko pa ang pagsaway at pagtaboy nito sa kausap.


    Nathan. I badly miss him. Their already okay? Parang kanng galit na galit ito salaki at halos pinapatay nito sa tingin tuwing magtatama ang mg mata n e. Medyo matagal rin p akong naw. "Oh? Natahimik ka?"


    Napabalik ako sa reyalidad at tinuon ang tenga sa kausap kong si Geille.


    "Ah, w. Andyan si Nate-Nathan?"


    Muntik na!


    Nasanay kasi ako sa pagtawag ng Nate kay Nathan. Ang hirap mag-adjust. Lalo na kapag na-attach ka na sa mga taong minsan na ring naging parte ng buhay mo.


    "Oo kaya! Pging present ''yunlo na kapag may pagkain. m mo na, pmunin." Ang harsh!


    "Pumunta ka na kaya dito ano! Nakakahawa ba yang sakit mo ha?"


    Medyo hindi malinaw ang sinasabi nito dahil mukhang lummon ito habang nagsasalita. "Lagnatng."


    "Yun naman p e. Bilis na at atat na akong makachika ka!" Bakas sa boses nito ang excitement.Material ? of N?velDrama.Org.


    Rinig ko pa ang background music na pinapatugtog sa kabng linya.


    "Hindi papayag ang mga magng ko." Pinatunog nito ang kaniyang bibig,


    "Ipagpapam kita, mkas kaya ako kina Tito at Tita!"


    "Pero" Hindi na nito pinakinggan ang sasabihin ko at pinatay na agad ang tawag.


    Napabalikwas naman ako ng upo at saka ginulo ang buhok ko.


    Pano na ''to? Kung sakasakali, hindi ko m ang bahay n!


    Napabuntong-hininga na naman ako. Hindi ko m kung ano ang unang iisipan kaya bumangon nang ako m sa kama at saka lumabas ng kwarto.


    Bumungad sa akin ang maikling pasilyo. Nasa kanan p ang aking kwarto. Mayroon pang dwang kwarto bago ang akin at sa gitna ng kwarto nakatapat ang hagdanan pababa na hindi naman kataasan. Pagbaba ko ay nakikita ko na agad ang s sa kaliwa at ang kusina sa kanan. Dumiretso ako doon at naghanap ng baso at tubig.


    Hindi naman ako nabigo dahil nasa ref ang pitsel ng tubig kaya napainom ako ng marami. Para akong nauhaw ng isang buong araw.


    "Oh, anak. Ak ko ba ay magkikita kayo ni Geille?"


    Narinig ko ang boses ni Mama m sa aking likod kaya hinarap ko siya. Nakabihis pankad ito.


    "Ah? M-Mama, hindi ba hindi kayo papayag?"


    Nagngingiting-aso ako kay Mama. Jusko. Para akong baliwo.


    "Ayaw sanang pumayag ng Papa mo, e pinagpam ka naman ni Geille sa amin kaya napapayag na rin siya. Sabi niya kapag hindi mo raw kaya ay ihahatid ka ni Geille agad sa bahay." Napabuntong-hininga naman ako at parang nalugi sa isip ko.


    Pinwesto ni Mama ang pd niya sa sentido ko at bahagya akong napign. Nagt din ito pero kuna''y ngumiti din. Aish.


    "W ka na namanggnat. Pero uminom ka muna ng gamot bago umalis. Maykad kami ng Papa mo."


    Nagspin ito ng mahina habang masayang hinahawi angyan ng dress niya. My mom looks so lovely. Ngayonng, dito sa mundo n, nakita kong ganito kasaya ang mom ko.


    Narinig naman namin ang pagbukas ng pinto at bumungad ang Dad kong nakasuit. Hindi ito tumingin sa amin dahil naging busy ito sa pag-ayos ng kanyang tie. Nagkatinginan kami ni Mommy at saka napahagikhik. "What?" Narinig ni Papa ang hagikhikan namin ni Mama kaya nagreact ito.


    Bumaba na siya ng hagdan ng nakabusangot ang mukha at saka sinalubong siya ni Mama nabisbis ang ngiti sa mgabi. Sweet.


    "Hay, honey. ng beses ko pa bang dapat ituro sayo kung paano magknot ng tie?"


    Napailing-iling naman si mama habang inaayos ang tie ni Papa. May lumandas na buhok sa mukha ni Mama kaya agad nito ni Papa at isinukbit at sa likod ng tenga niya. I remember Nate dahil sa ginawa ni Dad. May parang kumirot sa puso ko na hindi ko mman kung ano.


    "Ayokong matuto. Dahil gusto kong ikaw ang mag-ayos ng tie ko pgi." Dad smiled at my Mom and gave her a peck on her lips.


    Pinalo naman ni Mama ng mahina ang dibdib ni Papa at ininguso ako. Nahihiya naman akong ngumiti sa kan.


    "Dinner date." Nabasa ko ang inbi ni Papa habang ppit ito sa akin at saka hinalikan ako sa noo.


    Sa ginawa ni Papa parang nabawasan ang pangungul at lungkot sa puso ko. So that is how it feels to have a father who cares for her daughter.


    Hindi ko m na pwede png maramdaman ang lungkot at saya ng magkasabay. Sunod ay niyakap ako ni Mama. She kissed me on my cheek and gently caressed it. She mouthed me "I love you" which I felt my heart sank in a warm feeling. Papa held her by her waist at sabay sng nagpam sakin. Nagpanggap ako na masaya at ngumiti sa kan. I nodded and waved my hands to them.


    Sige, Sol. Magpanggap ka pa.

 Chapter 19 Bittersweet Escape

    Nakikipagtalo ang isip ko sa akin. Kinakain ako ng inggit. Bakit dito pwedeng maging maganda ang buhay. Bakit sa mundo ko ang gulo ng buhay? Hindi ko maintindihan. Hindi ba pwedeng maging maayos anghat? I patted my chest softly. Huwag kang iiyak. Tama na.


    Napaupo ako sa couch sa s. Inihiga ko ang ulo ko at saka pumikit. Ano na? Pano na to? Ayokong pumunta at baka saan pa ako mad ng paa ko e. Hindi na. Hindi nang ako pupunta. Magpapalusot nang ako. Anong palusot naman? Diarrhea? Chickenpox?


    Sigurado akong pipilitin pa rin ako ni Geille kapag hindi siya nakakita ng ebidensiya. Pipicture-an ko ba ''yung sarili ko sa CR na taeng-tae at constipated ang mukha? Kadiri. Mamarkahan ko nang yung braso at mukha ko ng pilot pen para magmukhang chicken pox. Tumakbo agad ako pataas ng kwarto at saka naghanap ng pilot pen sa mga drawer.


    Here! Hindi ako nakahanap ng whiteboard marker kaya permanent ink marker ang ginamit ko. Sinimn kong magay ng maliliit na period hanggang sa di ako makuntento at pki- ng pki ang mga tuldok. Mas nagmukha itong lunal kaysa chicken pox! I sigh in desperate. Umupo ako sa edge ng kama, humiga at saka nagdadadabog.


    Kainis naman e!


    "Bah na. Itutulog ko nang ito."


    Sinubukan kong pumikit at matulog. Tumagilid ako para mas komportable. Pero nagpagulong-gulong na ako sa kama ko''that, hindi ako makaidlip manng!


    ng sandali pa ay nakarinig ako ng busina ng sasakyan. Hindi isa, hindi dwa o tatlo kundi hindi tumitigil! Nakakainis. Gusto niya bang mabingi ang mga tao rito?


    Kaya napagpasiyahan kong lumabas at saka padabog na binuksan ang gate.


    "Hoy! Kung hindi ka magtitigil sa kakabusina mo, bubusn "


    Hindi na ako natapos nang makita kong lumabas m sa kotse ang nambubusina ng wagas. Nagt ako dahil nakla ko na agad ito sa paraan pang ng tindig at pananamit nito.


    Nathan. Parang gusto kong umiyak at tumakbo para mayakap siya. So he would tap my back gently and hug me back like he always did. Pero sumagi sa isip ko na hindi siya ang Nathan na mahal ko. He exactly look like him but he''s not my Nathan. He''s someone''s love. And that someone is Yssen, who I am right now. Damn. May munting kirot akong naramdaman sa aking puso.


    I saw Nathan walking right at me, with all smile. Damn that smile. Kahit hindi para sa akin ay ramdam ko ang saya at kilig na hatid nito. How could I do this?


    "Gt na gt? Hindi ka pa ba sanay na makakita ng isang gwapong nlang na katd ko?"


    Napatawa naman ako sa naging banat nito. Bi-bi nang bumibilis ang tibok ng puso ko. This guy, he reminds me of Nate. Kung paanong tumitibok ng mabilis ang puso ko kapag nariyan ang presensya niya. "A-Ang ingay mo."


    Nagpanggap akong naiinis para hindi niya mahtang naing ako sa kanya. Natawang ito sa naging reaksyon ko.


    Hinawakan niya ang magkabng pisngi ko saka niya inpit ang mukha niya sa akin at saka tumungo ng bagay para magpantay ang aming tingin.


    Bahagya namang naki ang mata ko sa ginawa niya at naramdaman ko ang pag-iinit ng pisngi ko. Bing nagngko ang ekspresyon sa mukha nglaki habang sinusuri ang mukha ko. Kinabahan ako bi. Paano kung mman niya na hindi ako si Yssen? Na ang babaeng kaharap niya ay isa png impostor?


    Impostor.


    Masakit pero totoo.


    Nagt ako ng bi niyang pinisil ang pisngi ko at saka ngumiti ng mwak. He disheveled my hair na siyang ikinabusangot ko.


    Like what Nathan does when he sees me. Shut it, hennessy.! Stop thinking about him. Ito na ang buhay mo ngayon. At siya na anglaking mahal mo ngayon!


    Nasa gitna ako ng pagtatalo sa sarili kong isip ng inakbayan ako ni Nathan. Nagmukha tuloy akong pandak na pandak. Ang taas niya kasi at tinabihan niya pa tga ako.


    "Anliit mo tga. Matulog ka kaya para lumakiki ka naman. Isa ka ba sa mga elf ni Santa us?


    "Isa ka ba sa mga kapre sa puno sa likod ng bahay namin?"


    Binara ko naman siya pabalik saka siya siniko sa tiyan nito dahn para bumitiw ito sa pagkakaakbay sa akin. I heard him groaned in pain pero tumawa din siya pagkaraan. Baliw.


    ¡°m mo bang ayaw ng mgalaki sa mga sadistang babae?" Sabi nito habang nagdekwatrong umupo sa sofa.


    "Edi ayaw ko din sa kan!" Umiiling-iling ito habang nakangisi.


    "Bakit ka nga ba nandito? Hindi wee ang mga kapre sa bahay namin."


    Napahawak naman ito sa kanyang dibdib na parang nasaktan sa sinabi ko. Pinaikutan ko naman siya ng mata. Ang arte!


    "Hindi ka manng ba masaya na dinw ka ng isang gwapong nlang?"


    "Kapre nga."


    Hahakbang na sana ako pataas ng kwarto nang pign niya ako. Pinagtaasan ko naman siya ng ky ng lumingon ako.


    "Magbihis ka na, maghihintay ako." Tinapunan ko naman siya ng mapanuring tingin.


    "Chill." He raised his hand in surrender.


    "Mukha ba akong may binabk na gawin sayo?"


    Nagawa naman nitong magmukhang inosente sa akin.


    "H-Hindi naman."


    Nahuli niya ako dun ah. Saglit naman akong napahiya.


    He stand up from his seat at saka ngumiti ng nakakaloko sakin.


    "Pwede naman." Sinabi niya ito habang itinataas baba ang kanyang ky.


    "Kadiri!" Sinigawan ko siya at saka mabilis na nakad papasok ng kwarto ko.


    I heard himugh and giggle.


    What was that? Ingay ko ang pd sa aking dibdib at ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko.


    "Bilisan mo at baka abutan ako ng sapak ni Geille kapag tumagal pa tayo dito. Pareho pa naman kayong mayhing barbaro."


    Narinig ko pa ang pahabol na sabi sa akin ni Nathan.


    Umiling-iling nang ako. Naisipan kong maligo na para mahimasmasan at makapagbihis na. Kanina pa naghihintay si Geille sa akin.


    "Tara?"


    Nakita ko ang pag-angat ng tingin sa akin ni Nate na busy sa kanyang telepono kanina. I saw how he stared at how I look kaya medyo nahiya naman ako.


    Tumayo ito at saka dahan-dahang nakad pappit sa aking pwesto.


    "Wow." Mahihimigan ang pagkabighani sa kanyang boses.


    "Ampanget mo." Bi niya nang sinira ang moment kaya mpit ko na siyang hagisan ng sling purse ko.


    Humkhak ito saka nagpeace sign. Padabog akong bumaba sa hagdan kayang ay nawn ako ng bnse kaya muntikan na akong mahulog. Buti na ngang ay inlayan agad ako ni Nathan at saka napahawak sa beywang ko. Saglit kaming nagkatitigan ngunit binali ko naman agad.


    Inayos at pinagpagan ko ang sarili ko at binaling ang tingin sa ibang bagay. Nakakahiya.


    Nang ibinalik ko ang tingin salaki ay ngingiti-ngiti na ito.


    "Ngingiti-ngiting aso mo diyan? Para kang timang."


    Hindi na niya napigng ang sarili at napangiti na ito ng tuluyan. Kitang-kita ang mapuputi at pantay nitong ngipin. Nakakad ang mga ngiti niya!


    "Ikaw nga e nakakita kang nglaking gwapo, nanghina na agad tuhod mo."


    Natatawa naman ito habang tinititigan ako. Napatawa ako ng hw at saka inikutan siya ng mata.


    "Ang yabang! Nawn ako ng bnse kaya ako muntikan..."


    Hindi na ako nagpatuloy dahil w naman itong bk na pakinggan ang sinasabi ko. Panay ngiting kasi ito sakin. Napakahangin!


    "Psh! Alis nga!"Content ? N?velDrama.Org.


    Sinadya ko itong banggain pero ni hindi manng ito nad. Palibhasa mas mki keysa sa akin e.


    Tumigil ako ng hindi manng ito gumw sa pwesto at saka tinapunan siya ng masamang tingin. Nakad na ako kayang bi nang akong napahinto ng hinawakan niya ako sa aking ppulsuhan at saka hin pappit sa kanya. Nawn ako ng bnse kaya napahawak ako sa kanyang dibdib at ang kanyang mga braso ay nasa aking beywang.


    Ngayon naman ay seryoso na siyang nakatingin sa akin. Nagkaroon ako ng pagkakataong titigan ang kabuuan ng kanyang mukha. His hair is ck, falling up to his slightly arched dark brown brows. He possesses brown pair of orbs that made him look innocent and beautiful. His nose is pointed and his thin cherry lips looks soft. Ang kanyang panga naman ay nakapagdagdag pa sa kagwapuhan ng kabuuan ng kayang mukha.


    Unti-unti niyang inpit ang kanyang mukha sa akin. Hindi ko mman ang gagawin kaya napapikit nang ako. Sandali pa ay w akong naramdaman na paghalik kundi ang kanyang paghawi sa aking buhok papunta sa likod ng aking tenga. Parang tumayo ang bhibo ko sa aking leeg nang maramdaman ko ang hininga niya sa aking bt.


    "Ang ganda mong pagmasdan."


    It was a soft whisper. Pero ang sinabi niya ang nakapagpabilis ng tibok ng puso ko at sari-saring emosyon ang namutawi sa akin.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Naramdaman ko ang pag-init ng aking pisngi kaya tumungo ako.


    "Let''s go?"


    He offered his arms to me katd namang sa prom. Tinanggap ko naman ito at saka ipinulupot ang aking kamay sa kanyang braso. "Ang dami mong m."


    Pareho kaming napatawa sa ideya niya.


    Kasalukuyan naming binabagtas ang daan papunta sa bahay ni Geille. Masyado nang madilim ang daan at nakasindi anghat ng w ng poste sa kalsada. Marami-rami pa rin ang nalakad kahit pa sa ganitong oras. Mas pinili ko nang na hindi kumibo. Kanina ko pa rin pansin ang sanda-sandaling tingin sa akin ni Nathan. Ayokong mabuking ng w sa oras. Mag-oobserbang muna ako. Pero m ko namang hindi ito magtatagal. Pagdating na pagdating namin sa bahay nina Geille, nakataas na ky at naniningkit niyang mata ang sumalubong sa amin sa akin.


    Ngumiwi ako ng mkas niyang hinampas ang braso ko.


    "Ikaw, w ka tgang bk na pumunta noh?"


    Nagpameywang ito sa harap ko habang si Nathan naman ay itinaas ang dwang kamay bng pagsuko at nauna nang tumuloy sa taas ng rooftop.


    Ngumisi muna ang mokong ng nakakaloko bago tumuloy. Psh! Sarap batukan.


    "M-Meron naman." Hindi kong m kung paano pumunta rito.


    Napahawak naman ako sa tali ng sling purse ko habang nakatungo.


    "Psh! Tatatlo na ngang tayo, gusto mo pang magpaiwan. Nasaan enjoyment dun? Boring! Ayoko namang makasama ''yung ulok, puro kainng ang m nun e. Tara na nga!"


    Mahabang litanya nito habang nagbabago-bago ang ekspresyon sa mukha. Sandali naman itong tumahimik at nung binaling ko ito ng tingin ay ang nakataas nitong ky ang unang kong napansin. Awkward.


    Pero wng anu-ano''y hinatak niya nang agad ako sa aking kamay at nagtungo kami sa isang pasilyo pataas. Nang buksan ni Geille ang pintuan ay nagsisikutitap na maliliit na w ang bumungad sa amin sa rooftop. Ang simple ng disenyo pero mukhang magara.


    May nakapalibot na throw pillow at mat sa gitna ng rooftop habang sa gilid naman nito sa bandang kanan ay may isang projector at white screen at ang portable speaker. Sa kaliwan naman ay ang karaoke at sa tabi nito ay nadoon si Nathan na nag-iihaw ng barbecue. Nakaapron pa ito ng pink which made him look cute. At sa gitnang parte naman ay ang mking draft na tinakpan ng outing t at pinuno ng led lights. Nandoon rin ang mga nakahilerang pagkain sa ibabaw ng parihabang mesa.


    Nang napagawi ako kay Geille ay nakangiti ito at binabk nang tumili habang si Nathan naman ay busy pa rin sa pag-iihaw. Nakita ko pa nga siyang nagpunas ng pawis habang hawak ang clipper.


    "You like it?" Nahihiyang tumango ako sa kanya.


    "I like you too." Sabi nito habang tumatawa at hin ako papunta kay Nathan.


    "Hoy,lake! ''Yung pamaypay na ''yan para yan sa iniihaw, hindi para sayo."


    "Bakit pa kasi ito ''yung ginamit e pwede naman ''yung automatic na de-kuryente.".


    Inismidan ni Geille si Nathan at saka sumagot sa remo nito.


    "Sinadya ko tga ''yan para pahirapan ka." Inikutan niya ito ng mata.


    Kumuha ito ng barbecue pero agad namang pinalo ni Nathan ang kanyang kamay gamit ang pamaypay.


    "Sayo ''yan?!" Inis na singhal ni Geille habang hinahaplos ang kamay niyang pinalo ni Nathan.


    Hays.


    "Bakit, sayo din ''yan? May pangn?" Balik na tanong nito.


    "Yssen, oh! Inaaway ako!"


    Oh? Ba''t ako nasali?


    Nakita ko naman na nagpapapaawa si Geille habang si Nathan naman ay nakangiti sa akin ng sobra.


    ¡°Para kayong mga bata! Tign niyo na nga ''yan!" Pagsasaway ko sa kan pero hindi pa rin s tumigil kaya hinayaan ko nang s.


    Pumunta ako sa parihabang mesa at saka kumuha ng pagkain.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    May bacon, buttered chicken, buffalo wings, fries, steak, lumpiang shanghai at mga curls and desserts. Kumuha ako ng steak and bacon at ngay sa to ko. Napansin ko naman ang presensiya ni Abby sa tabi ko habang may kung anong hinih sa ibabaw ng table kaya napatingin na rin ako sa kanya.


    "Ano ba ''yan?"


    Isang cooler. Nang binuksan niya ito ay nakita ko ang ng bote ng San Mig Light. Bahagya namang naki ang mata ko.


    "Isusumbong tga kita sa parents mo." Nagmakaawa naman ito sa akin pero tinaasan kong siya ng ky.


    Nang nakita kong maiiyak na ito ay pinagbigyan ko nang. Napabuntong-hininga nang ako at saka napaupo sa ibabaw ng mat na pinapaligiran ng mlaking throw pillow.


    Nang natapos nang mag-ihaw si Nathan ay napaupo ito sa tabi ko. Nginitian kong siya at ibinalik ang tingin kay Geille na may tama na at kumakanta ng Shout To My Ex. Sumasayaw pa ito at nagtatatalon kaya napapatawa kami minsan ni Nathan.


    "May tama na tga." Narinig kong sabi ni Nathan habang sumubo ng fries.


    "Sinabi ko naman kasing huwag na siyang uminom e. Madali pa naman ''yan msing."


    Kumuha ako ng bacon at saka kumain.


    "m mo ako rin may tama na," Nilingon ko naman siya pero hindi naman siya mukhangsing. "May tama na sayo."


    Bi nang nag-init ang pisngi ko sa sinabi nito. Napuno din na kaba ang dibdib ko ng makita ko kung paano lumapit ng unti-unti ang mukha niya sa akin.


    Geez. Why can''t I move? Think, Hennessy!


    "W bang kanin?" Natign si Nathan sa sinabi ko at saka gumuhit sa kanyangbi ang ngiti.


    Kanin tga? Wow. Ang galing.


    "Ipagkukuha kita."


    Tumayo ito at saka kinuha ang to habang ngumingiti pa rin ito at namum ang kanyang tenga.


    Teka, nahihiya ba siya?


    Pagkatapos non ay sinabayan na kami ni Geille sa pag-upo. Namum ang kanyang pisngi habang kumakain ng barbecue. Inaantok na ang kanyang mga mata pero hindi ito nagpapigil. Nakiparo pa nga ito sa amin ng spin the bottle pero pgi namang siya ang taya.


    Minsan tinatanong namin siya kung sino ang mga ka-fling nito, sinasagot naman niya kami kaya natatawa nang kami ni Nathan.


    Minsan pa ay ako ang naging taya pero dahil pinipilit ako ni Geille na magdare kaya nag-oo nang ako.


    "Sweet dance with Nathan."


    Ngumisi naman si Geille habang papikit-pikit na ang kanyang mata.


    Nam naman ang tenga nglaki ng sabihin iyon ni Geille. Pinatugtog na ni Geille ang isang romantic song kaya w na kaming nagawa ni Nathan dahil pinagtutkan na kami ng bespren ko. Hays. Mga kalokohan tga ni Abby oh. "Can I have this dance?" Napatawa nang ako sa tanong niya.


    "Hindi ba dapat ako ang nagtatanong niyan?" Ngumising ito sa akin.


    "Gusto ko rin namang makasayaw ka." Pag-aamin nito.


    Bumilis ang tibok ng puso ko ng hinawakan niyang aking kamay at ingay niya sa kanyang braso. Nag-aalingan pa itong humawak sa akong beywang kaya ako na ang nagay ng kamay niya doon.


    Narinig kong bumuntong-hininga ito kaya napatingin ako sa kanyang mga mata. Naing siya. Kaya ako naman ang ngumisi sa kanya.


    "Are you nervous?" Natatawa kong wika.


    "No." Defensive niyang sagot kaya napailing-iling naman ako.


    ng minuto pa ay w ng nagtangkang magsalita sa aming dwa ngunit hindi bumibitiw ang aming mga titig sa isa''t isa.


    I''ve never dance with someone like this before. Not with a man. Not with someone who looks exactly like the man I love. The way he looks at me na para bang akong ang nakikita niyang maganda sa paningin niya. It''s heartwarming. He never fail to make me fall in love even in this world.


    Maganda rito. Oo. Hindi ko maipagkaka iyon. Dahilhat ng mga hinihiling ko sa totoong mundo ay dito ko naranasan. Dito nagkatotoo. Pero hindi ko rin maitatangging namimiss ko ang buhay doon. Ramdam kong hindi pa rin ito sapat. Napangiti ako ng mapait.


    This is indeed a bittersweet escapade.

 Chapter 20 Bad Boy

    "Do we really have to do this?


    Wng gana kong tanong kay Geille habang hinihintay siyang matapos sa pagpipili ng mga dress at ballgowns.


    Hindi pa ito nakukuntento kahit pa hindi na mabng sa daliri ang mga pinili nitong gowns na susukatin.


    "Definitely." in na sagot ni Geille habang busy sa pagtitingin sa gown.


    Halos hindi na nga rin magkandaugaga ang mga saledy sa pagkuha ng mga pinili ni Geille.


    Kasalukuyan kaming nasa boutique na pagmamay-ari ng Tita ni Geille. So she is not bothered if she dare choose all the gowns to fit. Kahit pa ang iba sa mga nagsisilbi sa kanya ay mukhang nawawn na rin ng pasensya. Napabuntong-hininga nang ako habang nakaupo sa harap ng smin.


    "And that one, too. I like that one in dark green, okay?"


    Tumango ang saledy habang tinatanggal sa mannequin ang gown na huling pinili ni Geille.


    Sparkling, shining and simple ball gowns are all over us. The boutique is huge pero halos mapuno nga pati ang bangkong inuupuan ko ng mga gown na pinili ni Geille para sa gaganaping ball sa susunod na linggo. "ng ball ba ang i-aattend mo at ganyan karaming ball gown ang napili mo?"


    Ngingiti-ngiti itong tumingin sa akin at saka umupo sa tabi ko.


    I yawned at her presence. Gusto ko pang matulog. Paano ba naman ay nauna nang matulog s matapos naming maro ng spin the bottle at manood ng movie.


    I sleep over Geille''s house. The three of us, actually. Magkatabi kaming natulog ni Geille while Nathan was in their guest room.


    Nabobotherng ako sa presensiya ni Geille dahil sanay akong si Abby ang nakakatabi ko. And her, snoring didn''t help either.


    The house, it''s big and new to me kaya magdamag akong gising. ng beses na ba akong napuyat ng ganito?


    I am mentally and physically tortured.


    "You look exhausted and ugly."


    Imbes na sagutin niya ako ay kinutya pa ako nito. Ang sama. Napabusangotng ako at saka tinitigan ang sarili sa isang mking smin sa harap namin.


    She examined my face as though I was a criminal. She raised my hair up in the air at saka umiling-iling. I just make a face at her na siyang ikinatawa nito.


    "Look, I picked all those gowns not just for me to fit. m ko naman kasing kung anong ang makita mo ay ''yun na rin ang susuotin mo kaya ako na ang pumili para sayo. Girl up! Aish! Kaya wng nagkakagusto sayo e." Pinalo ako ni Geille sa braso and that made me whimp. Angkas ah!


    Tsaka duh. May nagkagusto na kaya sakin. Palibhasa siya ang daming nakakafling e.


    "Excuse me?¡± Hindi makapaniwng itinuro ko ang sarili at napaubo.


    She raised a brow at me at saka hinintay ang aking sasabihin.


    Rebutt?


    Hays. Nagpangalumbaba nang ako at hinayaan nang siya. W na rin namang saysay kung sasabihin ko pa kung sino. Dahil hindi na rin naman ako makakabalik dun.


    "See? That is why we really need this!" Eksaheradang sigaw sa akin ni Geille.


    Tinakpan ko ang tenga ko at baka mabingi pa ako dahil sa boses niya.


    Bi niya nang ako hin patayo at saka tink pappit sa harap ng smin. I saw myself reflecting in the mirror. Naka-turtle neck ako na ash gray, skinny jeans at white sneakers while I let my hair sway freely.


    Okay naman ang itsura ko, masyadong tgang OA itong kaibigan ko. She wears a golden yellow tube paired with a denim revealing her t wless belly, faded blue jeans at converse shoes. Her costume is hip that made her y. She''s a natural beauty at mkas ang fashion sense.


    Me? I''m keeping it lowkey the way I want it. Nakakapagod magbihis. I don''t like the idea na magpapalit-palit ng damit at pipili kung saan o ano ang babagay at magtitiis na isuot iyon kahit hindi ko naman gusto.


    But this, I guess I should take it into consideration.Property ? N?velDrama.Org.


    "It''s time for a total make-over."


    She patted my shoulder habang itinataas-baba ang ky. I am not really into her idea but for the sake of the ball, I should look better.


    We stayed for about two hours sa boutique and I was so hungry I wanted to sneak out when Geille''s not looking. Plus, I really want to lie myself in bed. Para na akongsing e. Konti nang at gegewang-gewang na akong makad. I can''t even feel my feet on the ground. Para akong nasa hangin.


    Just right in time, Nathan came in the scene na may dng burgers and drinks. Nakita niya akong nakasmpak sa upuan habang papikit-pikit. He sneaked out something from the paperbag ar iniabot ito sa akin.


    Iniabot ko naman ito na nalaki pa ang mata. Geez! This what I really need right now.


    "Thank you." Sumimsim agad ako sa mainit na kapeng barako na iniabot sa akin ni Nate. Ah. I love the smell.


    "Mukhang tinorture ka yata ng kaibigan mo." Natatawang wika niya habang inlapag ang mga d niya sa mesa sa harap namin.


    He sat right next to me while taking a sip at his bubble tea. Nakajeans ito at nakasweatshirt na ky gray. He looks so cool in his outfit. Di ko tuloy mapigng mapatingin sa kanya.


    Sumimsim ako ng kape habang nakatitig kay Nathan na may hinuhugat sa kanyang beltbag.


    I gasped when heid his headfortably on myp. Pansin ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko.


    "Huy. Alis!" Niyugyog ko ang aking hita ngunit hindi manng nagpatinag anglaki.


    I became stiff when I felt his head leaning on myp. Geez. Bakit ba pabi-bi nang itong gumagawa ng bagay na ikinagugt ko?


    "5 minutes." He said inly while his eyes shut.


    Pagkakataon naman iyon para sa akin na titgan ng mas mpitan ang kanyang mukha. He has pale and wless skin, brows that are like the colors of his hair-brilliant ck, long eyshes, pointed nose, thin cherry lips and a perfect jawline, Geez. Talking about perfetion.


    Napasinghap naman ako at nataranta nang bi nitong imint ang mata at bkangkong nakatingin sa akin. My heart raced at the moment he stared at me the way he only did.


    "You look idiot with that gown on." Wng gng na sabi nito.


    M hiya ay naging inis ang nararamdaman ko kaya pinalo ko siya sa kanyang noo.


    Umaray naman ito nang dumapo ang pd ko sa kanyang noo. Napkas yata ang palo ko. At dahil nag-la ako ay bi kong inpit ng muka ko sa noo niya, ngunit ganoon n ng ang gt ko nang bian siyang bumango at nagkadikit ang aming mgabi.


    Sa gt ko ay naitk ko ito kaya nahulog siya sa sahig. Ulit ay nagt ako sa ginawa ko. Hays.


    "Damn. That''s two at once."


    Hawak nito ang bkang habang dumadaing sa pagkakahulog nito. Tumayo ako at saka iniabot ang aking kamay. Nangy nang ako ngunit hindi niya pa rin tinanggap ang alok ko.


    He''s only staring nkly at me, na para bang sinusuri ang kabuuan ng aking mukha. So I straightened myself and drew back my hand. Naconscious ako at nahihiya kaya naghanap ako ng palusot. "I-Ikaw kasi!"


    I turned my gaze onto something. Kahit saan basta huwagng sa kanya dahil naing ako.


    "You should''ve not told me that I looked idiot. I-I know, I am!"


    Pumiyok pa ang boses ko ng tinangka ko siyang sigawan kaya napatakip ako ng mukha. Aish! Pati boses ko panira e.


    "Tsk."


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    I heard him click his tounge kaya sumulyap ako sa kanya. He was smirking. Abnormal.


    Once I saw his intimidating eyes, hindi na ako nakapagsalita pa. Kusang umurong ang d ko at uminit bi ang pisngi ko.


    "And would you believe what I''d say?"


    He smirked the time he got up from his feet. So I raised my head up to look at him. Ngayon kong napansin na masyado p siyang matangkad.


    "Yes." Tugon ko rito na at nagpameywang.


    Umiling-ilingng ito habang nakangiti. He grabbed his bubble tea and took a sip.


    "You know, you shouldn''t. I lie more often."


    When he said that, I felt blood rushed into my face.


    My heart raced when he winked at me.


    "So that''s what you do to fish girls, huh? Lying around, ying and break their hearts?"


    I saw him stiff in his position while he draw the straw on his wet cherry lips. Napasobra yata ako.


    Bi naman akong kinabahan. He shifted his gaze at me, staring in the depths of me.


    Lumapit ito sa akin ng dahan-dahan so my initial reaction was to walk backwards. Just when I thought I still have something to walk on, I tripped and fall on the couch.


    Nathan took the opportunity to trap me with his arms, leaving me nowhere to escape. This is not happening.


    Ramdam ko ang pagbilis ng tibik ng puso ko, ang hindi natatarantang isip at namumng pisngi.


    He leaned closer to me so close I can feel his breath on my skin. Napahawak tuloy ako sa akingbi, the idental kiss we had is still on rampage inside my mind. Dama ko angbi nitong mmbot at mamasa-masa.


    Kaya iniwas ko ang aking tingin dahil ayaw kong ipakita sa kanyang natatarantang ako at kinakabahan.


    ¡°I''m a bad boy, Yssen. You know it. But I don''t have any girls in my life nor I y with their hearts. I lie to suppress my feelings. Dahil hindi ko m kung paano pa pipign ang sarili ko kapag nasabi ko sa kanya ang totoong nararamdaman ko. But since you said that, I might take honesty into consideration." What''s this? Is he confessing?


    He was like an rm that he caught my attention. My sight was with him. I can see through his eyes, words that are kept hidden. Even feelings waiting to unveil.


    He must''ve kept it for a long time kaya hanoon namang ang mga mata nitong puni ng emosyon.


    I''ve never seen his eyes for so long like this and when I did, parang ayaw ko nang bumitiw pa ng tingin. Parang may kung anong humih sa akin. Kuryosidad. m kong may gusto pa iyong sabihin ngunit naganganng na ipagsabi.

 Chapter 21 Vague

    "Why can''t you tell her the truth? She deserves it." W sa sarili kong tanong habang pigil ang aking hininga. His presence is indeed intimidating,lo pa it ng dangkalng ang pagitan ng among mga mukha.


    He looked in my eyes and to my surprise, he smiled so sweet. So sweet that I got the butterflies in my stomach.


    "I know. I bet she knows it already. She''s just confused." I gulped with his words.


    "Sabihin mo na." Hindi ko m kung ano ang pumasok sa isip ko at nagsabi ko iyon sa kanya.


    He stiffened and then a slight smile made its way to his lips.


    "I will." He pinched my nose and ruffled my hair.


    Nainis ako sa ginawa niya pero nananaig pa rin sa akin ang pakiramdam ng magkahalong kaba at gk.


    May pagkatorpe rin p itonglaki. I just smiled at the thought.


    He draw his faced and then grabbed his tea. Nagpam ito sa akin na magpapahangin daw muna siya. Tsk. Napakaemo.


    "I might consider the idea of being honest because you told me to. So I guess telling that you''re beautiful with that dress on, counts." Sabi nito at lumabas na. He left me dumbfounded with his words.


    Bakit ganito nang ang impact niya sakin? He''s turning my heart in chaos-a beautiful chaos.


    "Oh? Bakit ka nakatla diyan? Mukha kang ghinost." Natatawang wika sa akin ni Geille nang lumabas ito sa fitting room na suit ang isang dark green night gown. Bagay na bagay ang gown na suit niya at kita ng-kita ang hubog ng kanyang katawan. She''s stunning. Sino''nglaki ang hindi mapapalingon sa kanya? I bet none. Na kaharap ito sa sminhabang pasulyap-sulyap sa gawi ko.


    "Don''t mind me. Nate-" She raised a brow at me.


    "Uh. Don''t give me that look."


    "Am I?" Painosentenitong sagot saka inayos angyan ng kanyang night gown.


    I just heaved a sigh. Am I that obvious? Geez.


    "Nasaan na p ang mokong?"


    She reached out for the burger on the table at itinuro ito, asking if Nathan brought it for us. I nodded in response.


    "He''s out. Magpapahangin daw."


    "I think I just skipped an episode."


    I gently ruffled my hair and pushed it into a messy bun. Why do I feel it''s Abby interrogating me?


    Bumuntong-hininga naman ako. Nagtaka ako na ngingisi-ngisi na sakin ang babae habang nakaupo sa tabi ko.


    "Frustrated? Ano ba ang sinabi ng lokong ''yun?" Imbes na sagutin siya ay nanatili akong tahimik habang bumabalik sa isip ko ang mga sinabi nito.


    "I lie to suppress my feelings. Dahil hindi ko m kung paano pa pipign ang sarili ko kapag nasabi ko sa kanya ang totoong nararamdaman ko."


    "I might consider the idea of being honest because you told me to. So I guess telling that you''re beautiful with that dress on, counts."


    "Hey." She snapped her finger at me.


    "Anglim na niyan, friend. Baka malunod ka. Marunong ka bang lumangoy?" Natatawang saad nito habang sumubo ng burger at sumipsip sa kanyang soda.


    I just can''t keep it out of my mind. The way he stares and talked at me, parang mayman at ibig sabihin anghat.


    "I bet he''s hitting on you." in na sabi ni Geille kaya napalingon ako dito.


    Gt ang mukha at namum. Why me?


    "You''re kidding. He''s not hitting on me. I''m not even his type."


    Napatawa ako ng hw at saka sumimsim sa kape kong nalamig na.


    "Why not? Sinabi niya ba sayo na hindi ka niya type?"


    Tumitigng ako sa katabi ko habang ang atensyon niya ay nasa burger na nasa kamay niya.


    "See?" Napasmpak ko ang aking likod at di mapakali.


    "You looked so shocked."


    "Aish!"


    Natawa naman si Geille sa naging reaksyon ko. She ended up teasing me.


    "Are you sure you don''t want to fit more? W ka pang napipili."


    Geille''s checking the ball gowns and night gown she chose while I was at the counter leaning.


    "Don''t mention about it. Gagawa ko nang ng paraan. Saan ba tayo mamaya?" I asked her while I was looking for my phone inside my sling purse.


    "Paraan, my foot. Oh, yes. Let''s go get our lunch, sasabay tayo kay Nathan pagkatapos dumiretso na tayo sa parlor."


    Sinenyasan niya ang isang salesdy na okay na ang kanyang mga orders. She signed some paper and paid the bills.


    When I heard her mentioned Nathan''s name, nervousness crept in me. Hays. Bakit pa kasi kangan naming sumabay pa kung pwede namang kotse n ang gamitin? "What''s with the face? Oh, yeah. W tayong choice. Papa needs their driver. Emergency e. So we got to stick our noses to your lover boy."


    Napangiwi naman ako ng marinig ang salitang iyon sa kanya.


    Loverboy? Urgh. Napairap nang ako at saka nagsimng makad papbas ng boutique.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Narinig ko ang pagtawag sa akin ni Geille pero hindi ko na siya pinansin. I let out a sigh on my nose.


    Is this even happening? Kung saka-sakali, hindi ko m kung ano ang gagawin. Gusto kong maging Taha an ang mundong but it was the least of expectations to fall in love-not when I have one.


    It feels like I am being a cheater. Damn.


    As soon as we got in the Parlor Shop ay inasekaso agad kami ng mga crew.


    I sat on the soft cushion in front of a long mirror. Nakakatawag-pansin ang interior design ng Parlor Shop na ito. Ang ganda ng venttion, lights and the paint gives a radiant and good vibes mga papasok dito. The smell of the shop is not sharp on the nose, hindi gaya sa iba dahil na rin siguro sa chemicals na ginagamit n sa buhok.


    The Parlor Shop does hair treatments and such, braids, make-up and all. In short, swak for a total make-over.


    I rely it all to Geille. She knows better than me when ites to beauty and fashion.


    I saw Nathan came in at umupo sa mpit sa akin, he was a meter away kaya hindi ako masyadong naing sa kanyang presensya. Konting. Lalo na kapag nakatitig siya sakin. "Eat this."


    He reached to me the food he have in hand. It was wrapped in a box with a familiar logo of a fast food chain.


    "What? Gusto mo bang subuan kita."


    Agad ko namang tinanggap ito nang nagbitaw ito ng biro na ikinang ko.


    He''s really making a fun out of me!Material ? of N?velDrama.Org.


    I heard himugh softly.


    "Pwede naman e."


    Napakagatbi ako nang banggitin niya iyon. Hindi makapaniwng tinitigan ko siya.


    He just smirked at me.


    "Hoy, ikaw." Geille pointed at Nathan while she sat at my right. Pinagitnaan tga n ako.


    "It''s Nathan. Don''t hoy ikaw, me."


    "You''re so conyo. You know that?"


    Geille wasughing at how Nathan spoke. Pati ako ay di napign ang pagtawa kaya minasamaan niya rin ako ng tingin. "You sound so ba."


    Nagsisim na naman si Geille sa panunukso kay Nathan kaya kumain nang ako kaysa mastress sa bangayan n.


    Ang sakit n sa ulo.


    Later on, na tahimik rin s nang magsim nang ayusan kaming tatlo ng mga parlorista. Nathan wants a cut and a hair color so he was on a standby while his hair is soaked with bleach. Busy ito sa pagtitipa ng kung ano man iyon sa ka niyang telepono.


    While Geille who''s beside is resting his head on top of the cushion habang may kung anong pinapahid sa buhok nito ang parloristang umaasekaso sa kanya.


    Her hair is quite long so it can take time to treat it.


    Ako naman ay nagpatrim ng buhok at magpapacurl ng buhok. Well actually, it was not my idea. It was Geille''s.


    She said my straight hair looks in and boring. Ang sabi niya ay bagay sa akin ang wavy na buhok dahil mas magmumukha akong babae.


    "So pag di kulot, mukha nglake?" Pambabara at sarkastikong sambit ko sa kanya ngunit imbes na tumugon ito, kurot sa brasong ang inabot ko m sa kanya. Napabalik naman ako sa reyalidad nang nagvibrate ang aking cellphone sa table na kaharap ko.


    1 new message. Kanino naman kaya ito?


    Nang binuksan ko ang mensahe nito ay una kong napansin ang contact name nito.


    Nathan.


    Awtomatiko namang napagawi ang atensyon ko sa kinaroroonan niya.


    He was leaning his head on top of the chair, his eyes close while his hair is turning blonde. Tuloy, nagmukha siyang bampira sa ky ng kanyang buhok.


    He looks so manly I can''t stop adoring him.


    Aish! Ano ba itong nasa isip ko?


    Binasa ko naman ang mensahe niya.


    What is it that he has to message me instead of saying it personally? Angpitng naman namin sa isa''t isa.


    I have something to tell you.


    Nagtaka naman ako.


    What is it that he wants to tell me?


    Kinabahan naman ako nang mabasa ang kanyang text.


    I shifted my gaze at him again. Nakapikit pa rin ito habang ang cellphone ay nasa kanyang kamay sa kanyang bisig.


    Why are. You ying mith my feelings, Nathan? Bakit ganito nang ang nararamdaman ko kapag nandyan ang presensya mo?


    And why are you being vague? Sobrang naguguluhan na ako.

 Chapter 22 He was him

    Ginabihan na kami ng uwi dahil natagn ang pagbibleach at pagkuky sa buhok ni Nathan.


    Geille''s impatient so she was shooting daggers by her stares at Nathan habang pauwi kami ln ng sasakyan nglaki.


    Nathan''s not paying attention by the way Geille is staring at him. He''s not intimidate. Perks of being immune with the way my bestfriend treats her. Instead, I was the one who''s intimadated. Panay ang pagtitig sa akin nglaki sa rearview mirror. Nakakang.


    He was not able to tell me what he wanted to say because Geille was sticking to me like a tape. So he remained distant and quiet the whole time.


    We''ve gone back at Geille''s house at sinalubong kami ng kaniyang mga magng. I greeted Tito and Tita. Same goes with Nathan.


    Tuwang-tuwa pa nga ang mommy ni Geille dahil paminsan-minsanng itong bumibisita sa kan.


    We sat for minutes to rest because Tita Ysa insisted at gusto niya pa daw marinig sa amin kung kamusta ang naging araw nmin sa boutique and parlor.


    Well, Geille was in it. She has tales to tell. Too many kaya pinabayaan kong siya na ang magkwento.


    Tita was ncing at me while Geille was taking a sip from a ss of juice, taking a break of their conversation.


    "You look so much prettier, hija. You bloomed so much."


    Nam naman ako sa biang papliment sa akin nito. I was not even expecting one.


    "Thank you po, Tita." I simply smiled at her while she winked at me.


    Siniko naman ako ni Geille kaya napalingon ako sa kanya.


    She pouted over something kaya napatingin naman ako doon. Just as I shifte my gaze I saw Nathaning down from the stairs, with a vibrant smile on his face while Tito is beside him patting his shoulders. I''ve never seen that smile for so long.


    I miss him..


    May kurot sa puso ko nang mala ang taong nagpapasaya sa akin sa simpleng pagngiti niyang.


    It breaks my heart everytime I think of him.


    "Hey." I heard someone called me so I raised my head.


    I saw Nathan standing before me. Bi nang akong nam dahil napansin kong nasa amin ang atensiyon nina Tito at Tita at ni Geille. "Y-Yes?"


    I saw Tita and Geillemunicating with their eyes at bi nang ngumiti at parang kinikilig.


    "Let''s go? Ihatid na kita sa inyo."


    I heard someone faked a cough. And it was from my very best friend.


    Sinisiko-siko niya ako at tumango. I sighed and then nod at him. He stered a sweet smile at me kaya para bang may tumatambol sa puso ko.


    I bid Tito and Tita a goodbye and thanked them for letting me stay before getting in the car. They just nodded at me.


    Geille was just standing while a mischievous smile was on her face.


    Kahit kan tga, ang utak ng babaeng iyon di mo matantiya. Minsan mabait, masaya, galit pero mads abnormal.


    Nathan came in the exact time my phone rang. We both stare at each other when I saw Mom''s Callers ID so I swiped it immediately to answer. "Hello, Mom?"


    "Hi, baby. We called to check on you. Are you okay?"


    "I''m perfectly fine, Mom. I''m just tired."


    "Are you on your way home? Ipapasundo kita sa Papa mo."


    Iyon agad ang narinig ko m sa kanya. It made my heart melt when I heard her soft voice. Napahawak naman ako sa dibdib ko. The feeling is heart-warming. I heard Mom called Dad over the phone and let him get they car key.


    "It''s okay, Mom. I do have someone to drive me home." Napatingin ako kay Nathan na inaayos ang seatbelt niya.


    "Oh okay. Ang mga Santin ba? Nako, nag-ab pa s."


    Hindi ko na sinabing hindi ang mga magng ni geille ang naghatid sa akin. Para kasing nakakahiya kapag ibabanggit ko ang pangn ni Nathan sa kan. "Anyway, you be safe okay? We''ve prepared something for you."


    Bakas sa boses ni Mama na excited ito sa kung ano man ang inihanda n para sa akin. And that''s a first for me.


    "Tell her to be home in time and that I prepared her her favorite!"


    Narinig ko ang boses ni Papa sa kabng linya. My Dad is just to caring and thoughtful. Pinign ko namang maluha.


    There is something in me that makes me want to just get home and hug them.


    Napatawa ako sa pagsaway ni mama kay Papa dahil panay pa ang pagkwento nito sa kabng linya.


    "Your Dad''s a born chatterbox. Hays. I''ll hang this, okay? Mag-ingat kayo anak. I love you!"


    "I love you, anak!" Papa seconded.


    Mom and Dad saying I love you to me is a gem. Dagdag pa na ngayon kong ito narinig m sa kan.


    I really wanted to breakdown right now, with great joy and sadness.


    Kahit anong gawin ko sadness always butt in. Whenever I''m happy, fate will always have something to offer and make me feel the most painful feeling.


    Sadness. I don''t want any gift I didn''t ask, but fuck it. I am being nice and good yet still I always receive unwanted gifts.


    Why does sadness always win over me? Why does it keep chasing me? This feeling is just so cruel.


    "Okay po, Mama. I love you din po." I smiled bitterly just when the beep sound ends.


    I heave a sigh.


    "Hey. You okay?" Napaigtad naman ako sandali nang bing tinapik ni Nathan ang aking kamay. "I-Im alright." I nodded at him.


    I want to tell him I''m not but pero sumagi rin sa isip ko na kung sasabihin ko ''yun, ano ba ang maitutulong niya?


    "Wear your seatbelt. Mukhang kangan kong bilisan ang pagmamaneho dahil mukhang hinahanap ka na ng mga byenan ko." Nam naman ako sa sinabi nito ay pinign ko ang sariling huwag tumingin sa kanya. I chose to watch the view outside to avoid his intimidating eyes.


    Naging maganda naman ang byahe. I was ufortable Nathan drove for me. He stayed quiet but his eyes has tales to tell.


    Siguro dahil na din m niyang pagod ako. Pareho kame. Kaya pinabayaan niya akong magpahinga nang muna.


    Actually, I''m expecting he''s gonna tell me something but that was another expectation. Mabuti na rin siguro dahil kinakabahan ako kung ano ang sasabihin niya.


    Isinukbit ko na ang sling purse ko sa aking braso at saka bumaba na ng sasakyan. I saw him get out of his car, too.


    "Smat at hinatid mo ako. Even if you''re not obligated to. M-Mag-iingat ka."


    Tumungo ako sa kanya at saka akmang papasok na sana sa loob ng gate nang pign niya ako''t hin papunta sa kanyang bisig.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    I was taken aback and my heart raced so fast. Naramdaman ko ang mainit niyang yakap at ikinulong ako sa kanyang bisig.


    I can hear his heart beating fast. The same state I am right now.


    I became stiff when he leaned his head on top of mine. His hugged tighten a bit kaya napapikit ako.


    This is soforting. Para akong sasabog sa mga di maipaliwanag na emosyon na hatid ng kaniyang yakap.


    I badly want to hug him back pero may pumipigil sa aking gawin iyon. It''s my conscience. I just couldn''t ignore this. This feeling isn''t something I should ept.


    This love his love is not for me. It''s for this world''s Yssen. My counterpart.


    "It took time for me to do this. I''ve been through a lot of thinking."


    Sim pang nito ay m ko na kung ano ang patutunguhan ng kanyang mga salita.


    Pero hindi ko siya pinign. Gusto kong marinig ang mga sasabihin niya. Hindi para sa akin kundi para sa babaeng gustong niyang pagsabihan ng mga salitang nanggagaling sa kanya.


    I know her subconscious mind is still working even though she''s in sleep, kaya sigurado akong maririnig niya ang sasabihin nglake.


    "Ayokong maw kung anong meron tayong dwa ngayon. But this feeling-it''s just too powerful I can''t bear it for so long."


    I remained silent.


    "I was living a life of full of grief and sadness around me. I was broken. It was like a life at hell. People around me doesn''t like me for being rebellious, without knowing what I am going through. Nobody dared to ask me if I''m fine. I was longing for saving. Not until you came."


    Hinawakan niya ako sa aking balikat.


    Then, he held me at my chin. Hindi ko maiwasang mapatitig sa kanyang mga matang punong-puno ng emosyon.


    There was pain, sadness and grief.


    I saw myself in him.


    "It was difficult to build up myself but you helped me. You didn''te in shining armor or cape yet you became my heroine in my life as a viin."


    Napangiti ito sa kanyang sinabi. Htang nacheesyhan siya sa sarili.


    Napangiti naman ako sa naging reaksiyon niya.


    "I like you, Yssen. Because I like you, I''ll keep in mind where I am going."


    His eyes weren''t lying when he said those words. It was as clear as water. As genuine as.


    He fell onto his knee and reach for my hand.


    "Yssen, can you be my girlfriend?"


    The moment he kneeled down, it was like the time stopped for a while. All I ever see is him and his bright smile and hopeful eyes.


    I know this is what Yssen wants, I can feel it. The way her heart beats I know she wants to say yes. Love is too powerful.


    Pero hindi ko kaya. Hindi ko kayang gawin ito sa kanya. Nakokonsensiya ako. His love was not meant for me.


    I felt a tear run down my cheek. He would be ruined if I do this.


    I wiped the tear so he couldn''t see myself with empathy.


    "No."


    My answer was as cold as ice. My face was as nk as an unwritten paper.


    Nakita ko kung paanong nawaglit ang ngiti sa kanyang mgabi.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    His smile faded at nakita ko kung paanong ng ang balikat nito. His brows met, confused.


    "Yssen. Y-You can think it over again. Kung hindi ka pa handa, it''s okay. I can wait until you''re ready. Just please. Please don''t turn me down that fast." He reached for my free hand and pleaded.


    Para akong sinasaksak sa kalungkutan habang nakikita kung paano siya magmakaawa sa akin.


    I can''t take this. Pinipign kung huwag lumandas ang mga luha sa mga mata ko.


    How could I ruin him? How could I ruin his hope with a single word?


    This scene is heartbreaking.


    "No, Nathan. Can''t you see it? I don''t like you."


    W ng mas iklamig ang boses ko. Pero hindi niya ininda iyon.


    Instead he pleaded even more.


    "No, Yssen. I need you, please. No. Please..."


    Habang tumatagal mas masakit na panoorin siya ng ganito.


    He was crying for Pete''s sake!


    "Don''t be so selfish, Nathan. Hindi sahat ng pagkakataon sumusunod sa no ang mga bagay na gusto mo. So please leave, me alone."


    Inalis ko ang kanyang kamay na nakahawak sa akin.Content ? N?velDrama.Org.


    I took a nce of him. He was full of misery. He was in torment. He was wasted. He was broke. Again. Because of me.


    "Please...." Another word that made my heart ache.


    Ang sakit. Ang sakit sakit.


    "Stand up. I don''t want to see you crying in front of me."


    Wng emosyon ang mababakas sa boses ko pero taliwas sa sakit na nararamdaman ko ngayon.


    "Umuwi ka na. Ayusin mo ang sarili mo."


    I should''ve not spoke more. Dahil maslong siyang masasaktan.


    But I wish I really wish he could see the positive side of what I''ve said.


    I don''t mean all the harsh words, Nathan. But I''ve got to do this to save you from this fake love.


    I turned my back on him with a heavy heart, saka tumakbo papasok ng bahay habang dumadausdos ang mga luhang kanina ko pa pinipign.


    Nakita ko ang pagtataka sa mukha ng mga magng ko pero hindi ko s pinansin. Ayokong makita nng nagkakaganito ako.


    Not when I was the cause behind all this pain.


    Dumating na ang pinakakinatatakutan ko sahat. Ang masaktan ko ang mga taong nagmamahal sa akin.


    m ko kung gaano kasakit ang nangyari kanina. Dahil minsan na rin nng iparamdamn sa akin iyon.


    I would have not wanted to do it. But I just can''t fathom to fool someone''s love.


    "I''m sorry. I''m really sorry."


    The Novel will be updated first on this website. Come back and


    continue reading tomorrow, everyone!