Pinalo ko naman ito sa kanyang hita kaya napaaray ito.


    "Huwag ka ngang maingay!" Saway ko sa kanya.


    Nature na kay Abby ang sumigaw kapag may ganitong chismis.


    "Anong real score ka diyan? Ano kame, test paper?" Abby mimicked kaya napaikot nang ako ng mata. Ayaw paawat!


    "Masama bang magtanong?" Pambabara naman nito.


    "m niyo, para kayong dtang wngbel."


    Ngumuya ito ng sandwich at saka sumimsim sa pank nito.


    Psh. Kinumpara pa kame sa dta!


    Kumagat na rin ako sa sandwich na d dahil kanina pa kumakm ang sikmura ko. Pano ba naman, sobrang agang nagyayang pumasok sa school nitong babaeng ito. Ewan ko ba kung anong saltik pumasok at nagyaya ng ganoon kaaga. "So ano na nga?"


    Mahina niya naman akong sinipa sa paa ko. Mapilit tga.


    "Bakit ba atat na atat kang mman ha? m mo papasa kang paparazzi."


    Nagkibit-balikat naman ito at ngumiti na para bang nag-aagree sa idea.


    "Ayaw mo tgang sabihin? Edi kay Papa Nathan ko tatanungin. Di naman problema ''yun. ng kembotng naman papunta sa kanya e."


    Pinagpagan nito ang sarili, tumayo at saka itinuro nito si Nathan habang hawak pa ang tissue ng sandwich sa kamay. Nate was wearing the same shirt and pants. Nakatayo ito sa open stage at may kasamang mga in naming ssmates. I saw him nodding while having a conversation with them. Ang gwapo tga niya kahit myo.


    Tinapik ko naman agad ang kamay nitong nakaturo sa direksyon n. Mamaya may makakita pa e. Hin ko na rin siya paupo kaya napabagsak ang pwet nito sa damuhan. Sinamaan niya naman ako ng tingin. "Kami na."


    Aish! Napaamin tuloy ako ng w sa oras.


    Bi namang nag-iba ang mood ni Abby. Nabitawan nito ang chuckie at tissue wrapper sa damuhan. Gt ang mukha nito pero ng sandali pa ay unti-unting gumuhit sa kanyangbi ang mapang-uyam na tingin. Saka siya tumili ng pagkkaskas.


    Geez. Pinagtitinginan tuloy kami ng mga tao. Napabuntong-hininga nang ako at tinakip ang mukha ko gamit ang pd.


    "I knew it!" Masing sabi nito.


    Pinalo pa ako sa braso habang tumatawa.


    "Required manakit?"


    Sumimsim naman ako sa chuckie na d ko dahil parang nauhaw yata ako sa bian kong pag-amin.


    Hindi nito pinakinggan ang sinabi at dire-diretso pa rin sa suspecha at obserbasyon nito. Ito ''yung problema sa kaibigan ko e, masyadong supportive. Kung gamot pa to siguro na-overdosed na ako.


    "Sabi ko na e. Htang-hta sa titigan niyo pang kanina e. Para kayong sumasayaw sa sarili niyong mundo e."


    Partida may halong gesture pa siya at sinabayan pa ng naniningkit nitong mata.


    Bi naman itong napatigil at saka tinitigan niya ako ng naninigkit nitong mata.


    "Kan pa?"


    Para itong nambabanta sa tono ng boses niya. Parang gangster na pinapaamin ang biktima niya. Hindi naman ako nagpatinag.


    "Just yesterday."


    Inubos ko na ang inumin ko at saka binutasan yun para gay dun ang wrapper ng sandwich.


    Ak ko ay titigil na ito, pero mas inpit niyang ang kanyang mukha sa akin. Nagt naman ako sa ginawa nito.


    "Sino ang unang nakam?"


    I grinned at her kaya napabusangot at paupong nagdadadabog.


    Tumayo na ako at saka pinagpagan ang sarili but Abby stayed in that position at nagmamaktol.


    "Geez. You were the first one to know, okay? Tumayo ka na nga. Malte pa tayo sa se e."


    Bi namang umaliws ang mukha nito at bi nang napatayo. Umang ito sa aking braso at ngumiti ng pagkatamis-tamis. Napabuntong-hininga nang ako at hinayaan namang siya. Sabay na kaming nakad papunta sa ssroom.


    Nasa loob na kame ng kotse pauwi nang in-open ni Abby ang tungkol sa pagpunta ng mga magng ko rito.


    "Sigurado na tga ''yun? Pupunta ka?" I nodded habang tinatanggal ang bag ko sa likod.


    "W naman akong magagawa. At para matapos na rin kung ano ang dapat na matapos."


    Napatango nang ito sakin at may inasekaso sa paperbag na inabot sa kanya kanina ni Leo. Umandar na rin ang kotse pbas ng campus.


    "Gusto mo ba samahan nang kita?"


    Her idea made me want to agree with her pero inisip ko rin na kailngan ko rin ng oras kasama s.


    "Hindi na. I''ll be okay. Tsaka hindi rin naman na ako magtatagal dun. Tatanungin kong kung ano ang kangan n sakin pagkatapos ay aalis na ako."


    Tumingin ako sabas at mukhang un. Makulimlim angngit at tinatangay ng mkas na hangin ang mga p.


    Napalingon ako kay Abby at saka napatingin sa bagay na inpag niya sa hita ko. A navy blue colored medium size box na may logo na Z na nakaimprenta sa harap nito. Mukhang mamahalin. "Oh? Ano naman ito?" Tanong ko rito ng nakakunot ang noo.


    "Bomba. BOOM!"


    Sumigaw ito sa mukha ko kaya nagt ako ng w sa oras. Isama pa na may tumalsik naway sa mukha ko. Kadiring abbaeng ito.


    "Regalo ''yan. Di ba hta?" She said leaning her back on while rolling her eyes.


    "Para saan naman?"


    W namang okasyon, ba''t may regalo?


    "Duh, imimeet mo kaya parents mo bukas. Ayoko namang magmumukha kang dugyot sa harap n noh. At saka sa itsura mo pang, mukhang w kang bk na mag-ayos papunta don e." Tsk. Napakasalbahe tga ng babaeng ito, mag-aayos naman ako. Hindi ngang sa paraang gusto n.


    "Smat sa concern ha?"


    Nakangisi ito at mukhang sobrang confident na inisip niyang ibigay sakin to. I opened the boz at nakita ang isang mamahaling dress. I took it out of the box at saka pingmasdan ang kagandahan nito. It was a powder blue dress na tantya ko''y hanggang sa tuhod ko ang haba. Soft and lightweighted ang fabric nito. It was a ruffled tiny floral dress. Simple pero mkas ang dating.


    "You should''ve saved your money than buying this."


    I folded the dress and returned it in the box.


    "Psh. Think of it as my early birthday present. Tutal mpit na naman ang birthday mo e. W ng balikan ''yan. Magtatampo ako."


    She crossed her arms and leaned it on to her chest. Napangiti nang ako sa kanya. Hinding dahil sa niregaluhan niya ako kundi dahil naala niyang ang mga importanteng araw para sa akin. "Thank you."


    I''m always touched by Abby''s thoughtfulness. No doubt about that.


    "Oh, huwag kang iiyak ha?" Panunukso pa nito sa akin.


    Then, she opened her arms wide. An invite for a hug. So, I did.


    Tuesday came at ipinagdarasal ko na matapos na agad ang araw na ito. ng araw na akong binabagabag at hindi nakakatulog ng maayos dahil sa araw na ito. Geez. This is getting into my nerves.


    I bathe, wore my navy blue pencil skirt and my polo paired with a navy blue ribbon, and ponytailed my hair. I heard a horn at dali-dali nang lumabas ng bahay. It was Abby''s car.


    "Geez, we''rete."


    Ak mo natataranta na siya no? Nope, she''s chill. Ewan ko ba ba''tte to ngayon e.


    "Hindi obvious." I said sarcastically.


    Bumungad sakin ang puyat nitong mukha. Lakas makazombie.


    "Ano naman ang ginawa mo at ikaw naman ang mukhang puyat ngayon ha? Pwede ka ng extra sa wrong turn ah." Natatawa kong sambit.


    Napabuga naman ito ng hininga sa ilong ng hindi manng ako nilingon saka tinapunan ng masamang tingin ang taong nasa driver''s seat. Si Leo.


    I shifted my gaze to leo na nag-iiwas ng tingin. Hmm. Fishy.


    "Oh? Pft. It''s better to stay out of this."


    Sabi nga n, magbiro ka na sasing at bagong gising. Huwagng sa taong puyat at kng sa tulog. Gaya ni Abby.


    Mukhang may hindi yata sinasabi sa akin ang kaibigan ko. Makainterrogate nga ito mamaya.


    Later this morning, hindi ko manng makausap ng matino ang babae. Yan angkas makapanukso sa akin noong isang araw. Iba tga ang karma. Napabunghalit naman ako ng tawa nang makitang tumulo angway nitong ng sinubukan nitong umidlip habang nlunch kami. W, knockout.


    Kaya nung uwian na ay pinauwi ko na ito kay Leo. He insisted I should ride with them pero sinabi ko na may pupuntahan ako and Abby knows.


    "Ingat ka ha? Call me when something happens." "Yunng ang sinabi nito habang pinipilit na buksan ang mga mata.


    She groaned at saka di na napigng mapapikit. I nodded with Leo then embarked in the car.


    Magtataxi nang ako.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Naghintay ako ng ng minuto at saka nakahanap ng taxi. Ipinara ko ito at saka binigyan ang address kung saan kami magkikita ng aking mga magng.


    Habang ppit ako ng ppit sa venue ay maslong nadaragdagan ang kaba sa puso ko. It''s the first time after 6 years na masisyan ko ulit ang mga mukha ng mga magng ko. Kahit na ganoon, may pagmamahal pa rin naman ang natitira sa akin para sa kan. Kahit na ganoon ang pakikitungo n sa akin. Then, I felt a pang of sadness in my heart. Masakit, oo.


    "Ma''am, andito na po tayo." Sabi ng taxi driver.


    I asked him for the bill and payed for it. Bumaba na ako at saka nakad papasok ng isang klang hotel. No doubt. My parents can afford this.


    Dumiretso na ako sa dining area ng hotel and ask for the receptionist for directions.


    "Good evening, Miss Areno. Your parents are already waiting for you on The Dining. Just go straight down the hall and then turn left. The crew will serve you after. Enjoy!" Maaliws na pagbati ang bumungad sa akin ng receptionist. So, I gave back the energy to thank her.


    I did follow the directions na sinabi sa akin at sa bawat pakad ko ay parang mas bumibigat ang pakiramdam ko. Halos hindi ko na rin mapign ang matinding kaba sa aking dibdib.


    Sa kyuan, tanaw ko na ang The Dining. Hindi masyadong puno ang restaurant dahil first ss guestsng ang nakakareserve ng table dito.


    Karamihan sa mga mga taong nakikita ko rito ay nakasuit at nakadress na hindi ko matantya ang presyo sa kamahn. They were all looking dangling from afar. Idagdag mo pa ang gara ng resto. With all the chandeliers, shining lights, the music, silver chairs, ss table, wines, flowers and all. Mas mukha pa ngang disente ang mga crews kaysa sa akin e. They were wearing their uniforms. White polo shirt inside and a coat full of Italian designs. No wonder, this is an Italian restaurant.


    Maslong akong kinabahan. Nababagay ba ako dito? Nagsim na akong maging conscious sa sarili ko.


    I stopped when I was steps away from the ss door. Nakakahiya. Tinignan ko ang sarili ko. Nakasuot ako ng uniform. Hindi ko na naisipan pang magdress dahil hindi naman ako tatagal dito. I have my bag hanging on my shoulders. Nanliit tuloy ako sa sarili ko.


    "Just be yourself. You were raised decent and respectful. Anong ikakahiya mo dun?"


    Abby''s voice echoed in my ear. Kahit w ka sa tabi ko, nakukuha mo pa rin akong i-cheer up.


    So I raised my chin up, and started walking full of confidence.


    Entrada pang pero ramdam ko na ang gara ng resto. The crew opened up the ss door for me and bowed down a little, a sign of respect. Angmig.


    Tutuloy na sana ako nang may sumagi sa isip ako.


    "Ah." Nag-angan pa ako kung hihingi ba ako ng tulong sa crew na taga-bukas ng pinto.


    "Ano po ''yun, Ma''am?" He was looking at me with full of admiration.


    Nakakahiya. Cute naman siya pero htang mas matanda ito sa akin ng mga tatlong taon.


    "Itatanong kong sana kung saang table ito." Inabot ko sa kanya ang papel na ibinigay ng receptionist kanina sa akin.


    It was a silver special paper na may table number, pangn ng nagreserve ng table at nakaindicate ang hotline ng kanng hotel sa baba.


    "Ah. Opo. m ko ito, Ma''am. Nasa gitnang bahagi po s ng Dining. Ayun po, oh? Mukhang kanina pa nga po s nandyan e." Itinuro niya sa akin ang table na nireserve ng mga magng ko. Napakamot naman ito ng ulo at saka tumayo ng maayos. Napatitig yata ako sa kanya ng matagal kaya naconscious ito.


    "Sorry, Ma''am. Medyo napadaldalng." Ngumiti ito sa akin at ibinalik muli ang papel sa akin.


    "O-Okayng ''yun. Smat ha? Unang beses ko kasing nakapunta rito. Mauuna na ako." He bowed his head again so I did the same at nagsim nang makad.


    Nakikita ko na m sa kanng likod ang aking mga magng. This is it. No turning back, Hennessy. Just be yourself. Inayos ko ang sarili at uniform ko pagkatapos ay dumiretso na sa table n. "Here you are."


    Ito ang unang beses sa buhay ko na muling narinig ang boses ng nagluwal sa akin, hindi na sa telepono kundi sa personal. Malumanay ang boses nito habang pinapahiran ng table napkin ang bibig nito. She just drank wine awhile ago. "You''rete."


    Wng kaemo-emosyong sambit nglaking katabi ng Mom ko. It was my father, full of authority wearing his suite and his expressionless face. Hindi pa rin nagbabago ang mukha nito. It''s just that they aged.


    W manng yakap, pagbati o ano pa man. Them and their formalities.


    Ano, Sol? Are you expecting a special treatment? Special ka?


    And so I gathered myself up. Hindi ka magpapatinag. Stayposed.


    Sa kab nun, hindi ko pa rin ipinagkakang nag-expect ako na magigng magng s sa akin kahit ngayonng. But I guess, it was all fantasies. Hindi kanman magkakatotoo.


    "What''s with your uniform?"


    Nakangisi ito habang hinihiwa ng maliliit ang karne sa kanyang babasaging to. Puno ng pang-uuyam ang tono ng kanyang boses. Medyo napahiya ako doon, sa harap ng mismo kong mga magng. Dagdag pa na may isa pa kaming kasama sa mesa.


    "Galing akong school."


    Kahit pa nasasaktan ako, nakuha kong sumagot sa ama kong w namang pakem sa akin. To think na sa kanya pa nanggagaling ang mga mapangliit niyang tingin. That''s the worse feeling one could ever feel from their own parents. "You think you look presentable with that rag on?" I felt a knife stabbed right into my heart. Rag.


    Kahit kan, hindi ko narinig ang mga mapanghusgang salitang ''yan sa buong anim na taon na nakasama ko ang mga tunay na nag-aaruga sa akin. At sa kan ko pa iyon narinig. Parang gumuho nang ang mundo kong n taon ko ring pinaghirapang itayo.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Konti nang ay maiiyak na ako. But no, I won''t. I shouldn''t. Hindi sa pagkakataong ito. Ayokong magmukhang kaawa-awa. Hindi sa harap n.


    "Hindi ako nagpunta rito para makihalubilo sa mga taong katd niyong nagpapakasasa at nagbibihis parang kumain. Ano ba ang gusto niyong sabihin? Aalis ako kung puro panliliitng ang kaya niyong gawin. Hindi niyo ako kla." Kung puro masasakitng naman na salita ay kaya ko sng tapatan. I wasn''t raised like this. They made me do this.


    "Totoo ngang hindi ka namin kla. Dahil kung sa amin ka lumaki, hindi ka umaastang wng pinag-arn."


    Para akong pinapatay ng paulit-ulit ng mga salita na nagmum sa bibig ng ama ko.


    I balled my fists habang nagpipigil ng galit at luha. Hindi ko m kung paano ko nakakayang makarinig ng masasakit na salita m sa kan.


    Aalis na sana ako ng may humawak sa ppulsuhan ko. It was the guy who was sitting in our table. Galit akong tumingin sa kanya kaya napabitaw ito sa aking kamay.


    He just smirked at me. Pakimero!


    "Sollen, just hear us out. This is all for your own good." Nagsalita na rin ang nanay ko.


    "Ano pa ba ang dapat kong marinig m sa inyo? Puro nang panliliit at pang-aalipusta ang lumbas sa bibig niyo! Sa ganoong paraan ba mapapabuti ang buhay ko?!"


    Hindi ko na napansing napasigaw ako. Hindi ko na nakontrol ang sarili ko.


    Nakakuha ako ng pansin kaya medyo napahiya naman ako sa nagawa. Pero hindi sa magng ko. I will never be ashamed of what I have said.


    Nakita kong hinawakan ng Mom ko ang kamay ng Dad ko. Then he slide a paper at the edge of the table in front of me.


    Once I was able to read the capital and bolded letters, parang gustog kong magw. I stared at them with disbelief.


    MARRIAGE CONTRACT


    "Ha!"


    I stared at them with disbelief. I saw our names sa baba with the jerks signature. Kristian Masamayor. Napalingon ako dito at nakita kung gaano siya kakalmado sa gitna ng sitwasyong ito. Bwisit!


    "All you need to do is to sign it. Pagkatapos ay maari ka nang umalis." Wng pakundangang sambit ng ama ko.


    Hindi ako makapaniw. Parang wng sa kan anghat.


    "You''re unbelievable. Minsan niyo na akong pinabayaan. Bakit pa kayo bumalik? I was living a good life without you. At ngayon, nagbalik kayo at gusto niyo namang kontrolin ang buhay ko?! The hell with you guys!" Nag-uumapaw ang galit sa mata ko.Material ? of N?velDrama.Org.


    "Calm down, Sol. Don''t be so overdramatic." My Dad with his expressionless face.


    Hindi mababakasan sa mukha niya ang pag-ala manng sa magiging buhay ko sa


    "Calm down? Overdramatic?" Tumawa ako ng pagak, pinipign kong huwag lumandas ang mga luha sa mga mata ko.


    "Naririnig niyo ba ang mga sinasabi niyo? m niyo ba kung ano itong ginagawa niyo? How could you arrange me to someone I haven''t even met once in my life? And into marriage?!"


    I looked at the guys sitting next to my Dad and pointed at him with disbelief.


    "Nababaliw na ba tga kayo?! Kinukulong niyo ako sa buhay na hindi ko naman ginusto! Or is it your selfishness na pati ako dinamay ninyo?! Para sa ano? Sa business niyo? Kng pa ba ang mang-apak ng buhay ng ibang tao parang kumita? You only care for your reputation! You selfish-Tangina."


    Nagpupuyos ako sa galit. Ni hindi ko na mapign ang pabas ng mga emosyong buong buhay kong itinago sa puso ko.


    "Take your chair, Hennessy. Huwag kang mag-eskandalo dito." Maawtoridad at may halong pagbabanta na ang tono ng boses ng aking ama.


    Pero hindi ako nagpatinag.


    "Ma! Babae ka rin! m mo kung ano ang nararamdaman ko! Bakit hindi niyo manng ako magawang maintindihan. You even agreed with him!"


    Itinuro ko ang ama ko na mukhang nauubusan na ng pasensya.


    I turned to see my mom avoiding my gaze. Pathetic. What a life. Sawang-sawa na ako sa ganitong buhay.


    "Hindi ako isang kasangkapan na pwedeng ipamigay kung gugustuhin ninyo. I''m done. I quit being your daughter. From now on, I am cutting the ties with you. I lived better without you. Let''s just stay it that way."


    Hindi ako nagpakita ng lungkot o sakit sa boses ko. Pinign ko ang sarili kong pumiyok kahit na ramdam kong parang may kung anong bagay ang nakabara salamunan ko. Ni wng mababakas na emosyon sa boses ko. Dahil kung anong konting emosyon ang natira sa akin kanina para sa kan ay naubos na.


    We were getting unwanted attentions from the diners. Kaya napagpasiyahan kong umalis na. W na namang rason para manatili pa.


    Pabagsak kong kinuha ang bag ko at saka dali-dali sng tinalikuran. From now on, I won''t be someone''s daughter anymore. I won''t be someone''s property. I am of my own.


    "Solennessy!" I heard my Mom called my name pero agad din itong sinuway ng aking ama.


    That''s better. So they won''t see me in this state. Broke and lost. Again.


    Pagkbas na pagkbas ko ng resto ay sabay-sabay na nagsidagsaan ang mga luhang kanina ko pa pinipign. Sumabay pa ang mkas na hangin at n sa pagdamay sa akin.


    It was all I ever need right now. So they won''t see me all in tears and lurking sadness.