Just when I was about to call him, a car stopped in front of me. Nang ibinaba nito ang ss window ng kotse ay bumungad sa akin ang nakangiting mukha ni Nathan.


    "I see you''re having a dilemma over there." Parang nagslow-mo naman ang paligid.


    Pansin kong sa tuwing may hinaharap akong krisis ay pgi siyang dumadating. Pgi niya akong nahahanap, pgi niya akong nasasagip.


    He was neverte.


    Napatayo naman ako nang makita siya. Lumabas ito sa kotse at saka lumapit sa akin. He''s not wearing his uniform. He''s wearing a gray turtle neck shirt paired with a navy blue coat. Nakacks naman ito na kapares ng ky ng coat nito at binagayan pa ng ck leather shoes niya. He looks more handsome and manly.


    Plus, he smells so good. Nakakaadik!


    "Need help?" Hindi ko agad ito nasagot dahil nastarstruck ako sa itsura niya.


    Mukhang pinaghandaan yata niya ''yung porma niya ngayon. I''ve never seen him na ganito kabihis.


    "Ah... O-oo." Geez. I should train myself not to stutter when talking with him. Nagmumukha akong sirang ka e.


    "Hop in. I''ll carry that for you." Pinagbukas niya ako ng pinto sa harap ng kotse niya kaya sinundan ko siya para pign.


    "Hindi na. May pupuntahan pa kasi ako e. At saka mukhang maykad ka rin. Maaab pa kita."


    Pinagdikit ko ang kamay ko sa likod at saka nro ang mga daliri ko.


    "Maggogrocery ka, hindi ba?" He asked me so I raised my head up.


    Paano niya nman?


    "Don''t be startled. I have my ways of knowing." He winked at me kaya hindi agad ako nakareact.


    Sino naman kaya? Ah. Si Abby. Napapikit nang tuloy ako at napabuntong-hininga. May no yatang maging matchmaker ang kaibigan ko e.


    Nakad ito sa bench kung saan ako nakaupo kanina at saka binuhat ang dwang stack ng yakult.


    Sinabayan ko ito sa palakad.


    "Paano ''yungkad mo?" He opened the trunk of his car at saka inpag niya roon ang mga yakult. "Maggogrocery ka hindi ba?" Tumango naman ako.


    "Kung saan ka pupunta ay ''yun ang magigingkad ko. Sasamahan kita."


    Isinara nito ang trunk at saka lumapit sakin. Idinikit nito ang dwa niyang daliri sa noo ko. Napatla naman ako sa ginawa niya. Magkahalong kaba at kilig kasabay ng oaghuhurumentado ng tiyan kong napupuno ng mga paru-paro. "Tara na?"


    Again, he opened the door for me. Sumakay na rin ako. Magiging choosy pa ba ako? Si Nathan ''to oh.


    While Nathan is driving, hindi ko mapigng sulyapan siya. Hindi pa rin ako makapaniw na kasama ko siya ngayon. I don''t know what he''s up to o kung ano ang no niya behind all of this pero hindi ko maiwasang maslo siyang hangaan at magustuhan. This feeling had been with me since middle high school back when I saw him giving food to the less fortunate.


    Doon png, hinangaan ko na siya. Not just because of his physical features, its given. But because him being humane.


    "Kung yelo siguro ako, kanina pa ako tunaw sa mga titig mo."


    Bi naman itong bumanat na bahagya kong ikinagt pero napalitan naman ito ng hiya at kaba.


    "Sorry."


    Ibinaling ko naman ang tingin ko sa daan ngunit pansin ko ang maya-mayang pagtitig niya sakin. Buti nang at hindi na ito nagtanong pa dahil magiging awkwardng ang sitwasyon para sa akin. "Hinto!" Bing napapreno si Nathan at mpit sana akong mauntog sa dashboard.


    Buti nang at iniharang ni Nathan ang kamay niya sa pagitan ng ulo ko at ng dashboard.


    "Nasaktan ka ba?" Hindi ko p dapat isinigaw ''yun kaagad. Mpit na tuloy kaming maaksidente. Tanga mo, Sol.


    Napailing-iling naman agad ako. He checked on me. Napabuntong-hininga naman ito kaya naguilty tuloy ako.


    "Sorry. May nakita kasi ako e."


    Tumingin ako sa likod ng kotse at saka nakita ang matandang nalakad sa tabi ng kalsada. Pamilyar kasi sakin ang matanda kaya ganon nang ang naging reaksyon ko. "Sino?" Hindi ko siya sinagot at bumaba agad ng kotse.


    "May kukumpirmahinng ako. Babalik agad ako."


    Nagpeace sign muna ako atkad-takbo ang ginawa para maabutan ang matanda.


    "Manong! Manong!" Tinawag ko ito at hindi naman ako nabigong matawag ang atensyon niya.


    Nang makpit ako sa kanya ay nakla ko agad ang pamilyar niyang mukha.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Hindi pa man niya tuluyang nasyan ang mukha ko ay ngumiti agad ito sa akin. The priceless smile he always give whenever someone is in front of him. Kahit hindi niya kakla. Kahit gaano ka pa kagalit o kainis ay mapapawi ng mga ngiti niya ang anumang galit o inis ang nararamdaman mo.


    "Hello po, Ma''am." Binati niya ako sa paraang kagng-gng.


    He really is Mang Ernesto. The one who became my father not by blood but by heart. He used to protect me from the bullies way back high school years. Kaya ganoon nang ang awa at lungkot na umaapaw sa akin nang makita ko siya sa kanyang kgayan ngayon.


    He''s carrying a sack on his back which I think is filled with stic bottles. At isang pinutol na kahoy gamit pangsuporta sa nanghihina niyang katawan.


    "Mang Ernesto, nakikla niyo pa po ba ako?" Pinipilit niyang ibuka ang mga mata niya na sa katandaan niya ay naniningkit na at hirap ng makakita.


    "Sol, hija? Ikaw ba ''yan?" Tumango naman ako at natuwa nang makla niya ako.


    Bakas ang pagkagk sa mukha nito. Ako rin naman ay natutuwa na makita muli siya.


    "M noong nagretiro na ako sa pagjajanitor ay hindi na ako muling nakapagtrabaho pa. Kaya naisip kong mangkal nang para kahit na papaano e maitatawid ko ang gutom sa isang araw."


    Pinaupo namin siya sa trunk ng kotse at inabutan ng pagkain dahil mukhang hindi ito nakapangkal ngayong araw.


    Naikwento sa amin ni Manong na mag-isa nang siya sa buhay. Ang asawa niya ay namayapa na habang ang mga anak nito ay iniwan siya nang magkaroon ng sariling pamilya. Medyo nainis naman ako nang mman ko ''yun. Wng utang na loob.


    "Okay na po ba ''yan, Mang Ernesto? Sabihin niyong kung kng pa. Huwag po kayong mahihiya." Tinutukoy ko ang pagkaing ipinamahagi namin sa kanya.


    Bumili ng pagkain si Nathan sa mpit na fastfood dito kaya naitawid naman ni manong ang gutom niya.


    Di maitago ang saya sa kanyang mukha.


    "Smat, mga anak." Tinapik ni Tay Ernesto ang kamay ko at ni Nathan.


    Napangiti naman ako sa gesture na ipinakita ni tatay. Napatingin ako kay Nathan na ngayon ay natitig na rin sa akin. Ngumit ito sa akin kaya ngumiti rin ako pabalik.


    "Ako nga po ang dapat na magpasmat e. Kung hindi po dahil sa inyo, siguro po ay iyakin pa rin ako katd ng dati. Ang tapang-tapang ko na nga po ngayon dahil sa inyo e." Pinakita ko pa ang muscles ko kay Tatay at napatawa naman ito sa ginawa ko.


    Sa tuwing nakikita kong nakangiti si tatay, naiinggit ako. Even with the life he is in right now he can be genuinely happy. Which I admire the most. I hope I can too.


    Hinatid namin si tatay sa tinitirhan niya at nahabag naman ang puso ko ng makita ko ang kubo na pinagtagpi-tagping gamit ang mga sirang yero at pira-pirasong plywood. Pinatuloy niya kami sa kanyang munting bahay.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Nagpam din kami pagkatapos niya kaming kwentuhan. Humingi ito ng paumanhin sa amin dahil hindi siya nakapaghain ng pagkain para sa amin. "Okayng po ''yun, Tay." Si Nathan ang sumagot.


    Sa kab ng mga bagay na hindi niya masyadong nakikita araw-araw ay hindi ko siya nakitaan ng pandidiri. I admire him a lot because of that. Sa sim pang m ko na totoo ang mga ipinapakita niya. Kaya hindi ako nagdududa sa katauhan niya.


    Before we bid our farewell to Tatay Ernesto ay palihim ko siyang inabutan ng konting tulong. Tumanggi naman ito peroter on ay tinanggap naman niya ito dahil sa mapilit din ako. I promised to visit him back pero puro ngiting at tango ang naging sagot niya sa akin.


    Before we drive off, nakita naming winagaywayan kami ni tatay habang todo nakangiti. So I smiled at him at winagaywayan siya pabalik.


    Napagpasyahan kong sa ibang araw nang ako maggrocery dahil ginabihan na rin kami sa paghatid kay Taty. May isang stack pa naman ako ng yakult, that should do. Hindi naman ako masyadong pkain e. Ang isa naman ay ibinigay ko kay Tatay Ernesto.


    Hindi na muna ako pumasok ng bahay nang nakarating kami sa lugar namin.


    "Pasensya ka na at kung saan-saan kita din. Napagod yata kita." He was leaning on his cars'' bumper.


    "I''m fine. It''s good to see the other part of the world. Mas lumwak ang pag-iintindi ko at respeto sa ibang tao. Thanks to you."


    Napayuko naman ako dahil sa papliment niya sa akin.


    "W ''yun. I''m d na ganoon ang impact sayo ng naging detour natin."


    Napangiti naman ito sa akin at ako naman ay pilit na itinatago ang hiya. Saglit kaming natahimik at tinatantiya kung ano ang ibang pag-uusapan. Luckily, he was the first to break the silence.


    "I saw how you were staring at Mang Ernesto way back in his house. Titig na titig ka kung paano siya tumawa at ngumiti." Napansin niya p iyon.


    "''Yun ba? Ah. Naamazeng ako kay tatay. He was so cheerful and he''s genuinely happy despite the situation he is in." Nangunot naman ang noo nito.


    "And?" He added.


    "Curiousng ako kung ano ''yung feeling kapag totoo kang masaya." Napatayo naman ito at lumapit sa akin.


    "Bakit ka pa macucurious kung pwede mo namang maramdaman ''yun? Huwag mong gawing komplikado anghat, Henessy. Naninibago kang kaya hindi mo pa tuluyang nlaman ''yung pakiramdam ng pagiging masaya." He paused, his eyes on mine and thennded on my lips.Material ? of N?velDrama.Org.


    "You are. Kangan mong maniw. Hindi mong napapansin pero ang kasiyahan minsan nasa harap mong. I know you''ve been through a lot. And I know you have be more strong and independent despite all the circumstances. That is why I admire you for being what and who you are. Know that you are loved."


    Sinabi niya ito ng punong-puno ng emosyon. Ang kaba ko ay napalitan ng kilig at gk. He''s right when he said that happiness is just in front of me.


    He reached for my temple and nted a peck on it. He did it gently. Hindi ko na maitatangi pang nahuhulog na ako sa kanya.


    That night he became one of my happiness.