Nang mahimasmasan ako ay hindi ko siya matignan sa mata. Nakakang pero nararamdaman ko pa rin ang kiliti sa aking tiyan. The police came in the scene at di aka n ang mga nakasmpak na katawan sa presinto habang ang isa ay din sa ospital. Npitan kami ng isang pulis at saka kinausap. May kaunting bagayng ang I tinanong n sa amin at inimbitahan kami sa presinto. Halos khati ng oras din ang iginugol namin dahil nirecord pa n ang mga statements namin.


    I leaned my back on the cold steel while ncing at Nathan. Medyo magulo pa ang buhok nito at may kakaunting mga dumi sa kanyang sweater. It was a tough fight. I hope he''s okay.


    I sighed. Ibinalik ko ang tingin ko sa kanya pero ganoon nang ang pagkagt ko nang diretso itong nakatitig sa akin. Bahagyang naki ang aking mata at napaawang ang aking bibig. Just when did he start to stare at me? I felt my cheeks burn. I touched it unconsciously perolong akong nam dahil nakita ko itong ngumisi sakin.


    Tumunog ang phone ko kaya agad ko itong hinanap sa sling purse ko. Kumakabog pa rin ng mabilis ang puso ko at para bang ramdam pa rin nito ang presensya ni Nathan.


    Masyado ka nang pahta, Sol.


    Inbas ko ang phone ko at rumehistro ang pangn ni Abby sa Caller''s ID. Itinapat ko ang phone sa aking tenga at nag-angang boses niya ang bumungad sa akin.


    "Hello? Hello, Sol? Sol! Geez! Where are you? Sabi mo pauwi ka na? Ano itong nabalitaan kong muntik ka nang Napahawak? Nasaktan ka ba? Geez! Mabuti nang at dumating si Nathan!"


    Abby asked me so many questions at the same time at hindi ko m kung ano ang unang sasagutin ko. But I clearly heard Nathan''s name kaya otomatikong bumalik ang tingin ko sa gawi nito.


    He was exchanging converse with the police officer. Nathan. He saved me. Hanggang ngayon ay para bang panaginipng anghat. Hindi ako makapaniwng siya, sahat ng tao, ang nagligtas sa akin. "Hello Sol? Nandyan ka pa ba?"


    Napabalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang boses ni Abby na tinatawag ako.


    "I''m-I''m okay."


    I, myself, was not convince the way I replied. And the fact that Abby won''t be satisfied with my answer, she won''t stop asking. Kaya napakwento ako.


    She was mad. Kasi bakit daw hindi nang ako sumama sa kan pauwi. I have no other excuse and I''m tired to create one so I told her the truth.


    She was grateful Nathan came. Ako din naman.


    "You''re really bad at lying, Sol. Never do it again. Or else, makakatikim ka tga ng batok sakin. Pauwi ka na?"


    My lips formed a smile when Abby jokingly threatened me. Its not that she don''t do it, she does. Natutuwang ako dahil klang+kla niya na tga ako.


    She went silent on the other side of the line but footsteps were audible enough to hear, followed by a soft knock.


    Habang nakikinig ako sa kabng linya ay hindi ko napansin ang taong nakatayo sa tabi ko. I held my head up and saw Nathan with his usual face.


    "T-Tapos na ba?"


    He nodded as a formof reply.


    "Let''s go home."


    "H-ha?" His brows met. He''s even more manly when he do it. I''m weak when he does that.


    "Sabi ko umuwi na tayo."


    "Ah oo. Sige." Iminuwestra ko ang kamay ko papbas. Tatalikod na sana ako at aalis na nang pign niya ako''t hinawakan sa aking ppulsuhan.


    "Where are you going?" I faced him with a question mark on my face. Ak ko ba ay uuwi na?


    "Uuwi? Maghihintay ng taxi? Bakit?"


    Sa halip na sagutin niya ako ay tahimikng ito habang hin ako kasunod niya.


    "I''ll send you home."


    We stopped in front of his car. Saka niya binuksan ang pinto ng kanyang kotse sa harap.


    "Okayng ako. Mpitng naman ''yung pagpaparahan ko ng taxi e."


    Irinurk ko ang daanan na ng metrong angyo m sa amin. Kampante rin naman ako na nasa mpitng ang estasyon ng pulis dito.


    I heard him sigh kaya napatingin ako sa kanya. He seemed frustrated and exhausted. He brushed his hair at saka napasandal sa kotse niya.


    "Sorry." Bi nang lumabas ang salitang iyon sa aking bibig.


    Ako naman ang dahn kung bakit siya nafrufrustrate at pagod ngayon e. If I wasn''t a brat earlier I should''ve got home without causing trouble to other people. Nabugbog pa ito nang w sa oras dahil sa akin. Napatingin ako sabi nitong namum at namamaga. It looks perfectly painful.


    "Sorry for what?"


    Tinuro ko angbi nito. He touched it and winced.


    Tumingin ito sa akin at saka humakbang pappit. Nakakaintimidate ang titig nito kaya hindi ko siya kayang titigan sa mata. Lumapit pa ito na nagpaatras sa akin.


    Narinig ko ang pagsarado ng pinto ng kotse sa likod ko. Npit nito ang mukha niya sa akin at sinandal ang kaliwang kamay nito mpit sa ulo ko. Buti nang at nakayuko ako kaya naitago ko ang pagkap ng aking mukha. How can he be this close to me just like that?


    "I see. So what will you do to be able to repay me?"


    Repay? Bi kong kinapkap ang aking sling purse at hinanap ang aking pitaka. I opened it to see I only got a blue bill at barya.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on Ne5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    Napapikit ako sa hiya.


    Pero ganoon nang ang rumehistrong pagtataka sa aking mukha nang narinig ko ang pagawa nito.


    Why is heughing? Nakakatawa ba ako?


    "You''re really dumb."


    Saka kong napagtanto ang ginawa ko. Ang tanga ko! Hindi naman pera ang tinutukoy niya e. Napahiya tga ako sa sariling kong katangahan. Napahigpit ko ang pagkakahawak sa aking pitaka at pilit na itinago ito sa aking kamay. Stupid, Sol!


    That''s when I feel his hands brushed my hair, folding it into a perfect mess.


    "Sakay na. I couldn''t risk leaving you alone again. Not when you are in my sight."


    For the record, ito na yata ang pinakamahabang sinabi niya sa akin. That''s not a big deal, medyong naman. Nababaguhanng ako sa kanya.


    Sinundan ko ito ng tingin hanggang sa pumasok ito sa kotse. I didn''t expect thest thing he said. It was a whisper underneath his breath. But it was enough for me to hear it. It was this day I found out the caring Nathan kahit na hindi


    Nang sinimn na nitong patakbuhin ang kotse ay nala kong magkausap pa p kami ni Abby sa kabng linya.


    Nung sinilip ko ang phone ko ay tuloy-tuloy pa rin ang tawag. She probably heard our conversation! Nahihiya tuloy akong kausapin si Abby.


    Napatingin ako kay Nathan an nagdadrive na ngayon ay nakatingin na sa akin with a confused look on his face. Napafacepalm nang ako at itinapat ang phone ko sa tenga. "H-Hello, Abby? Nandyan ka pa ba?"


    Ano bang seng tanong ''yan, Hennessy.


    She answered me with a hindi-ba-obvious tone.


    "Definitely." She literally heard it all.


    "On the other hand, hindi na p ako dapat mag-la dahil katabi mo na p ang knight in shining armor mo." I heard her giggle that made me red a little bit more. Nakuha pa ako nitong kantyawan at tuksuhin. That''s Abby. She said she would still go to my house dahil pinayagan naman ito ng kanyang magng.


    Tito Rom and Tita Marissa wants her to stay over. Para may nakakasama ako ngayong gabi. I resisted but they are persistent enough to make me agree.


    The fact that her parents were worried about me makes me more crave for the love of my parents. Which I think would never happen.


    "I''ll just pack up some things." Sabi ni Abby bago niya ibinaba ang tawag.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    I sighed that caught Nathan''s attention.


    "Mukhang napapads ang pagbuntong-hininga mo. What''s wrong?"


    His eyes were still on the road pero hindi naman ito nakabawas sa ekspresyon na ipinapakita nito sa kanyang mukha.


    Why is he so concerned about how well I am doing? Konti nang tga atlambot na naman ako. Pero hindi. Hindi pwede. Ayokong mag-assume. Maybe he''s just doing this because his conscience couldn''t bear to leave someone who needs help. ''Yunng siguro.


    "Ah. W-W. Masyadong akong nao-overwhelm sa mga nangyari." I wrapped my hands and then yed with my nails after.


    "I see."


    ''Yun nang ang isinagot ko para hindi na humaba pa ang usapan. Ayoko rin namang ipagtapat na hindi maganda ang rsyon ko at ng aking mga magng. That''s just too personal at baka magbreakdown pa ako nang w sa oras sa harap ng taong ngayon kong naman nakasama ng ganito.


    Kahit pa sabihing ng taon ko din siyang sinisyan sa myo. Hindi na niya ako inabng tanungin o kausapin pa ulit. Okay na rin naman ang ganito keysa sa maging awkward na naman ang usapan namin.


    I took a peek out of the mirror at saka natanaw ang mga barko mapamaliit man o mki at ang iba''t ibang ky na nagliliwanag sa myo. Saglit kong itong nasyan dahil natakpan na nito ng mga bahay sa tabi ng kalsada. Masyado itong maky at buhay na buhay kaya kahit kaunti ay napagaan nito ang loob ko.


    Nathan asked me for directions that will lead us to my house. Itinuro ko ito sa kanya.


    Later on we found ourselves outside, in front of my very house. W masyadong tao na nalakad o rumoronda rito dahil isa itong subdivision. Saka anong oras na rin. W w sa loob ng aking bahay dahil ayokong mag-aksaya ng kuryente. Bukod doon, takot din akong baka magkasunog dito o ano pang pwedeng mangyari kung napabayaan.


    Nakad na ako sa balkonahe ng aking bahay saka kinuha ang susi sa bag ko. I opened the door and reached out for the button to turn on the lights. Bumungad sa akin ang in white na ky ng bahay. Wng kaky-ky, wng kabuhay-buhay katd ng namamahay rito.


    "Hindi ka ba papasok?" I asked him dahil nakita ko siyang nakatayong sa tabi ng kotse nito.Upstodatee from Novel(D)ra/m/a.O(r)g


    "Should I?"


    Really? Parang kaninang e sinabi niyang ipapagamot niya sakin ''yung sugat niya tapos ngayon. Why do I sound disappointed?


    "Sabi mo ipapagamot mo ''yung sugat mo" Tinuro ko angbi nitong namamaga.


    "Sinabi kong ''yun para pumayag kang ihatid kita. I can treat this myself. Kaya ko na ito."


    Nahiya naman ako ng kaunti sa sinabi nito kaya ibinaba ko ang kamay ko. Oo nga naman, kaya niya namang gamutin yun ba''t di mo naisip ''yun, Sol? ''Yan tuloy napahiya ka. I saw him walking towards me at saka tumayo sa tapat ko. "I know that sounds mean to you, but it''s my way of saying I''m worried about you."


    He lifted up my chin at saka ko mas nakita ng mpitan ang kanyang mukha. Mas matangos ang ilong nito sa mpitan at ang pup ng mgabi nito. His brown orbs were very expressive.


    I don''t know how he does it. Pero napapawi niya ang pag-ala ko.