"Yssen?! Oh, thank God at gising ka na! Ano ba ang nangyari sayo at bi kang nahimatay? Nakakaloka ka ah. Nag-la tuloy kami sayo." Masyadong masakit ang ulo ko pagmt ko.


    Nagising ako sa hindi pamilyar na lugar. Inilibot ko ang mga mata ko sa di kkihang kwarto.


    Naamoy ko ang pamilyar na amoy na sa tingin ko''y mga gamot, betadine at alcohol.


    Inikot ko pa ng tingin ko sa di kki hang kwarto at napansin ang apat dwang cubicle na nasa tapat at dikyuan sa akin. Puti ang kisame at ang sementadong dingding at may nurse na nakastandby sa tabi ng pintuan. Nasa clinic nga ako.


    Napahawak ako sa sentido ko dahil sa kirot. Bakit ba sumasakit ang ulo ko?


    "Urgh. Bakit ako nandito? A-Ano-"


    Napahinto ako sa pagtanong nang napadako ang tingin ko sa babaeng kinakausap ako kanina.


    Her voice is quite familiar pero... ngayon kong siya nakita. Teka, sino nga ba siya?


    "Uh. S-Sino ka?"


    Napaka-awkward ng tanong na iyon na pati ang kaninang tumawag sa akin ay kumunot ang noo.


    Bakit nga ba siya nandito gayong hindi ko naman siya kla?


    "Ohe on, Yssen. Pagkatapos mong mahimatay at pag-lahanin kami, babanat ka pa ng joke? Di ko m na clown ka p."


    Nakapameywang na nakaharap sakin ang babaeng kinakausap ako kanina.


    Pamilyar tga itong babae sakin pero di ko malang nagkita na kame. Kahit pangn niya di ko m.


    She keeps on calling me Yssen. Sino ba ''yang si Yssen? Ganon na ba tga kami kahawig at pinagkamn niya ako ''yung taong tinatawag niya sakin? At teka, bakit ba ako nahimatay?


    "Ako? Nahimatay? Bakit naman ako mahihimatay? Tsaka sino si Yssen?"


    Teka. Naguguluhan na tga ako. Nakahawak pa rin ako sa aking senti do habang may kakaunting kurot pa ring parang sinusundot ang aking ulo.


    Thest thing I remembered was, I came home at kinuha yungptop para idelete ang story na ginawa ko na puro kahibangan. And then... bing... what the heck.


    "Well, sabi ng nurse na-over fatigue ka raw at kangan mong magpahinga. In-excuse na kita sa teacher natin para sa next subject para naman di ka hanapin non at imark ka as absent. And sa pangwang tanong, tga bang gusto mong bigyan ko ''yun ng sagot? Hey."


    Isang pitik ng kamay ang nagpabalik sakin sa wisyo.


    Tekang, itong babaeng ito. It can''t be. Paanong? Imposible..


    "You okay? Tla ka. Teka ngang."


    Natatandaan ko na. Pero, I can''t believe it. Paano nangyari to? Urgh. Maslong sumasakit ang ulo ko kapag iniisip ko ''yun.


    Sinulyao ko ang babaeng tumawag sa aking Yssen at tinawag ang atensyon ng nurse.


    "Overfatigueng po ba tga meron ''yang bestfriend ko or nagka-amnesia na rin to? Baka nabagok ang ulo or masyadong nayugyog brain niya or what?"


    Geille. Yes. Siya nga.


    Kumunot ang noo ng nurse habang tumigil ito nang may hawak na ballpen sa kanyang kamay.


    "W naman po siyang amnesia, Ma''am. Overfatigueng po tga ang pasyente. She needs rest. ''Yunng po tga."


    Prenteng sabi ng nurse na nasa counter mpit sa pintuan.


    Mukhang nagduda pa si Geille at hindi kumbinsido na w nga akong amnesia base sa nakunot niyang noo. Nakakatuwa siya.


    "Uhm. G-Geille. I''m- I''m okay. W-W akong amnesia."


    Napalingon naman ang dwa sa akin sa bian kong pagsalita sa gitna ng kanng argumento.


    "See? She''s fine." Pagsesegunda ng nurse na in-charge dito sa clinic.


    "Yeah. I heared it too, Nurse Ayee."


    Bumalik na nga ang nurse sa pag-aasekaso ng kanyang trabahona habang humarap naman sakin si Geille.


    She frustratedly sighed.


    "m mo, ikaw babae ka, di kita maintindihan ngayon e. Ang weird mo. At, nagtatampo din ako sayo. Imagine, tinanong mo pa tga kung sino ako ha? 3 years, Yssen! 3 consecutive years tayong magkasama tapos ngayon mo pa ako kakalimutan? Ano, Yssen?"


    H. Nagalit ko yata.


    Nagpabalik-balik itong makad sa harap ko at maya-mayang umiiling-iling habang nakahawak sa sentido. Uh. Paano to?


    "m mo, sobra na. Hindi ko na kaya. Ayoko na. I''m done, Yssen. Bye."


    H! Magwo-walk-out! Nagalit na.


    Ano gagawin ko? Bakit ba ganito dito? Nakakawindang. Teka. Isip, Sol!


    "G-Geille! T-Teka! B-Bespren!" W sa sariling wika ko.


    Natign naman ito at hinarap uli ako.


    Nakakunot-noo na naman ito at bakas sa kanyang mukha ang pagkadismaya. Maya-maya pa ay...


    "Jokeng! Hahahaha! Kinabahan ka don no! Nakakatawa ''yung mukha mo, bespren! Hahahahaha!" Niyakap niya ako tsaka pinalo sa braso ko. Napabuntong-hininga nang ako.


    Ak ko pa naman nagalit na tga. Buti nang. Hays.


    "Hehe."


    Sobrang awkward ng sitwasyon na to. Pinasadahan ko nang ng daliri ang dulo ng aking buhok, nagbabakasakaling maw ng kaunti itong kaba ko.


    "Oh. Ano, okay ka na? Okay ka na. Ako nga okay e. Hahaha. Anyways, m mo ba kung sino ''yung nagd sayo dito? Siyempre, hinde. Tulog ka e. Lki siya, syempre. So, ano. May clue ka ba?"


    Kung may nakakatuwa man sa bespren ko dito at sa bespren ko sa totoong buhay, yun yung mkas nng sense of humor.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    "L-Lke? Sa pagkakala ko, w-w naman akong kaclose nalake dito sa school e."


    Nasa hotseat na naman ako. Nababaguhan pa ako.


    Pwedeng time first muna? Hindi ko kaya ''to.


    "Hoy."


    Naoaigtad ako ng pinitik na naman nito ang kanyang daliri.


    "Ayos kang, ba tga? Geez."


    Napasinghap ako sa biang pagyakap sakin ni Ab-Geille. Hinding siguro ako sanay na may yumayakap sakin.


    Si Abbyng kasi ''yung kadsang hinahug ako kapag natutla at tuliro ako. Bukod sa kanya, w na.


    Humiwy na ito sa pagkakayakap sa akin at ngumiti ako sa kanya. Magaan agad ang loob ko sa kanya kahit ngayonng kami nagkakla. Paano kasi, naala ko sa kanya si Abby. "Pero, ''yung tinanong mo kanina. Hindi ka nga masyadong mpit sa mga boys pero may ka-close ka naman e. ''Yun ngang, isang. Sakit pa sa ulo. Tsk."


    Meron? Who would it be? W pa akong mala.


    Ang hirap tandaanlo na at hindi naman ako ang dapat na nandito.


    Salim ng iniisip ko parang matandaan kung sino ''yun ay di ko namyang may punasok na p sa loob ng clinic.Upstodatee from Novel(D)ra/m/a.O(r)g


    "Speaking of the jerk."


    Tumayo ito m sa pagkakaupo at hinarap ang taong kakapasokng sa loob ng clinic.


    Di ko masyadong maanig kasi hinarang ni Geilee ''yung taong iyon.


    "Can you stop calling me jerk, ha Geille?"


    Bing kumabog ng mkas ang puso ko. Di ko mapigng pakiramdaman ito.


    Bakit ganon? Bakit parang kla ko ''yung taong kaharap ngayon ni Geille? Siya ba? Siya na nga ba ''yun? Bakit nabobosesan ko siya? Who could he be? "Anyway, how''s Yssen?"


    Napabuntong-hininga nang si Geille at saka umalis sa pagkakatakip sakin.


    Sobrang kabado ako ngayon. I heard stepsing. Nakayukong ako dahil ayokong makita niyang ninenerbiyos ako.


    "Hey. You okay?"


    Tatlong salita pero grabe ang epekto sakin. I shouldn''t feel this pero hindi ko maiwasan.


    Parang nagkandabuhol-buhol anghat sa akin. Hindi ko magawang kumalma at mag-isip ng tama.


    "Yssen." That was the second time I heard them called me by that name. Hindi ako sanay. Ayokong masanay.


    Lost in the world of this story? Make sure you''re on ?e5s.org to catch every twist and turn. The next chapter awaits, exclusively on our site. Dive in now!


    I clutch the sheet that''s covering half of my body.


    "She don''t want to talk with you. Can''t you feel it? Di ka ba nakakaramdam?"


    Si Geille. Ano ba kasi ang nangyari dito? Ramdam ko ang tensyon sa pagitan n.


    Bakit parang galit itong kaibigan ko salaking ito? Just why?


    "O baka naman nagka-amnesia na nga ng tuluyan itong kaibigan ko at nakalimutan ka na? Okay na rin." Dagdag pa ni Geille. Masyadong harsh?


    Narinig kong bumuntong-hininga anglakeng kanina pa nakatayo sa aking harapan ngunit di ko manng inabng tignan ang mukha.


    "Sorry."


    Bing gumaan ang loob ko sa narinig m sa kanya. And I felt like my heart just melted sa isang simpleng sorry niyang kahit na hindi ko m kung ano ang ginawa niya upang mag-apologise sa akin. Ang rupok ko tga.


    Nagsim nang makad paalis anglaki without me seeing his face. I didn''t even speak a word at him.


    Dapat siguro may sabihin ako? Bakit ba di ko matandaan itong scene na to? Masyado nga ata kasing magulo. Pati utak ko magulo!


    "N-Nathan!" Natign ito sa pagpihit ng doorknob nang marinig niyang tinawag ko ito sa pangng iyon.


    It was, probably his name. Oo, siya nga iyon.


    Nakita ko ang manaka-nakang oagsulyao ng nurse sa aming dwa nglaking tinawag kong Nathan, pero hindi ko alintana iyon dahil mas naagaw ng atensyon ko ang likod nito.


    Ang likodng nito ang tangin naaaninag ko pero ang hubog ng katawan ay hindi ko maitatangging klang-kla ko.


    How could I forget him?


    "Yes?" Nagsalita ito at doon ko nakumpirmang siya nga iyon.


    "Uhm. T-Thank y-you."


    Urong na urong ang d ko pero ayokong pgpasin ito. Dahan-dahan kong iniangat ang aking tingin, not willing this day to end without a glimpse of his face.


    Hindi sa dahil gusto ko siya ah! No way! Gusto kong makita ''yung mukha niya. ''Yunng!


    Nakatalikod parin ito sa akin ngunit sa pagkakataong ito, hinarap niya ako.


    The second our eyes met, I knew. He was him. Nagkandatambol ang puso ko sa kaba at gk.


    Lalo na nang nagsim itong nakad papunta sa kinauupuan ko.


    Napasinghap ako ng bi niyang hin ang kamay ko at bi akong niyakap.


    This hug. It''s warm andforting.


    If felt his lips on my ears. And then, he whispered the words I can''t even believe if it''s real.


    "I miss you."