Chapter 6


    “CONGRATULATIONS, Miss Marinduque. You are six weeks pregnant.”


    Sa hindi na mabng na pagkakataon sa araw na iyon ay nakaramdam si Lea ng palamig sa


    nalang ibinalita na iyon sa kanya ng doktor. Parang mababaliw na napasandal siya sa elevator


    habang hinihintay iyong bumukas. W sa loob na napahawak siya sa kanyang tiyan.


    ng linggo nang hindi maganda ang pakiramdam niya kaya nag-half day nang siya sa trabaho nang


    araw na iyon para magpatingin sa doktor. Sa dami ng inasikaso niya sa nakaraang mga araw ay


    nalimutan niya nang pagtuunan ng pansin na dyed ang period niya. Ang buong ak niya pa nga


    ay may sakit siya.


    Iyon p ay buntis na siya. At wng idea si Lea kung paano iyon sasabihin sa ama ng dinad niya


    kung ganoong sim nang may mangyari sa kan ay hindi niya na nakita ni anino nito. Wng


    emails, phone calls, o kahit isang text message manng m rito. Jake was literally avoiding her. At


    magagawa niya sana iyong tanggapin kahit gaano pa kasakit pero hindi ngayong may buhay na sa


    sinapupunan niya. Ni hindi niya m kung paano iyon sisimng ipaliwanag sa mga magng niya.


    Nang huminto na ang elevator ay sandaling nag-alingan pa si Lea. Napahugot siya ng mlim na


    hininga bago siya tuluyang lumabas at nakad papunta sa opisina ni Jake. Nang madaanan niya ang


    secretary nito ay kaagad iyong ngumiti sa kanya. Kla na siya nito kaya noon pa man ay mya na


    siyang nakakbas-masok sa hotel na iyon at sa opisina ng boss nito. Dumoble ang kaba niya nang


    makarating na sa tapat ng pinto.


    Diyos ko. Dahan-dahang iniangat ni Lea ang nanginginig na kamay at saka kumatok, isang bagay na


    hindi niya nakasanayan pero ngayon ay ginagawa niya. Si Jake na buong buhay niya ay kaibigan niya


    na ang mismong nagay ng napakking harang sa pagitan n kaya bi ay hindi niya m kung


    ano ang gagawin, sasabihin o kung paano ito haharapin.


    Sa nakalipas na mga linggo ay iniwasan niya na ring magkaroon pa ngmunication sa binata.


    Inab niya ang sarili sa pagtatrabaho. His message was clear. Hindi na nito kangan pa ng


    anumang salita para ipaintindi iyon sa kanya. He wanted to cut her off in his life. Just like that. At


    ginagawa ni Lea anghat para sundin ang mensaheng iyon.


    She can continue to pretend so hard for the rest of her life like they were strangers even if it was killing


    her inside. Nakipagmatigasan rin siya. Kung sanang ay kaya niya pa rin iyong gawin hanggang


    ngayon…


    “Come in.”


    Nang marinig ang pamilyar na baritonong boses na iyon ay nanginginig pa ring pinihit na ni Lea ang


    doorknob. Sa pagbukas niyon ay agad na sumalubong sa kanya ang mukha ni Jake na mukhang hindi


    na nagt na nakita siya roon. Wng dudang naitawag na ng secretary nito ang pagbisita niya.


    Isinenyas nito ang couch roon na agad niya namang npitan.


    Kangang-kangan niya ng mauupuan dahil pakiramdam niya ay bibigay ang mga tuhod niya


    anumang oras.


    Naupo ang binata sa tapat niya. W na ang dati ay awtomatikong magandang ngiti sa mgabi nito


    sa tuwing nakikita siya. Sa halip ay napakapormal ng mukha nito.


    Mkas na tumikhim si Jake. Nang salubungin ni Lea ang mga mata nito ay agad itong nag-iwas ng


    tingin. “Lea, I’m… I’m sorry.”


    “Sorry?” W sa sariling ulit niya.


    “Yeah. I’m sorry for what happened that night. And I’m sorry that it took me this long to say that.


    Pinano ko na ring puntahan ka para personal na makahingi ng tawad sa ‘yo-“


    “Pagkatapos ay ano?”


    ng sandaling katahimikan ang namagitan sa kan bago napabuntong-hininga ang binata. “I… I


    honestly don’t know. I’m really sorry, Lea.”


    Sa ganoong estado ni Lea ay ang paghinga ay ang bagay na iyon ang huling gugustuhin niyang


    marinig. Nag-init ang kanyang mga mata.


    “Don’t be.” Halos pabulong na sinabi niya mayamaya. “I wanted it to happen.”


    Agad na napaharap sa kanya ang binata. “What?”


    “Naala mo pa ba ‘yong tinanong mo sa akin noon kung naranasan ko na bang magmahal? At


    sumagot ako ng oo. You kept insisting to know who the guy was. Sumama pa nga ‘yong loob mo sa


    akin kasi ang sabi mo, naglilihim na ako sa ‘yo, when the truth was I couldn’t tell it to you then because


    it was you, Jake. I couldn’t tell you everything that involves my heart because I knew you wouldn’t


    appreciate that anyway. Dahil hindi naman pagmamahal ng isang Lea ang kangan mo gaya nang


    parati mong pinamumukha sa akin. Kundi pagmamahal ng isang Leandra.” Sa wakas ay pag-amin na


    ni Lea.


    Pinagmasdan niya ang pagrehistro ng pagkabi sa mga mata ni Jake. “I’m in love with you, Jake. I’ve


    been in love with you since we were young. And I didn’t know what got into me when something


    happened between us. All I knew was that I wanted you to love me even for just that night. Dahil ang


    sakit-sakit na, Jake. Patawarin mo ako.” Pumiyok ang boses ni Lea. “Kasnan ko ang nangyari.”


    “Leandra-“


    “Utang na loob naman, Leandra is dead, Jake! She’s been dead for years! Tama na! I’m still alive but


    you always make me feel as good as dead!” Ayaw man ni Lea ay hindi pa rin niya napign ang


    pagtaas ng boses. Dahil sa kgayan ay mas naging emotional siya ngayon. “Hirap na hirap na ako.


    Didn’t you promise me years ago that you will never make me feel lonely? But you always make me


    feel that way whenever you treat me as someone else. You broke your promise, Jake. Ihinto na natin


    ito, please. For the past years, I’ve lived in Leandra’s shadow. At ayoko na. I can’t pretend to be her for


    the rest of my life just to save your heart from pain. It’s time we put an end to all this. Nasasaktan na rin


    kasi ako.


    “Ako naman, Jake. Ako naman ‘yong isalba mo.” Bumakas ang pagmamakaawa sa boses ni Lea. “I


    can’t always be there to save you because I need to be saved, too. Ayoko nang mabuhay bng


    kapatid mo.” Pumatak ang mga luha niya. “Lalo na ngayon. Ayokong ibang pagkatao ko ang


    klakhan ng magiging anak ko. Ayokong dumating sa punto na magtatanong siya sa akin kung sino


    ba ako, kung si Lea pa rin ba o si Leandra na dahil kahit ako nalimutan ko na ang totoo.


    “Ako ‘to. Si Lea. At hindi ako isang anino, Jake. This time, I want to try to be me again especially now


    that I’m…” Mariing naipikit ni Lea ang mga mata. “I’m pregnant, Jake. And please, don’t ask me who


    the father is. Because I’ve never slept with anyone except you.”


    Natla si Jake.


    Nang dumt si Lea ay pinanood niya ang halo-halong mga emosyon na dumaan sa mga mata ni


    Còntens bel0ngs to N?(v)elDr/a/ma.Org


    Jake. Naroon ang pagkagt, ang pagsisisi… at ang galit. Sa pagkakataong iyon ay tumayo na siya sa


    kab ng nanghihina pang mga tuhod. Mariing kinagat niya ang ibabangbi para pign ang sariling


    mapahagulgol.


    She knew she deserve those reactions from him. Pero hindi niya iyon kayang makita at sikmurain


    ngayonlo pa at hindi niya na m kung saang kamay pa ng Diyos huhugot ngkas ng loob sa


    nangyayari sa kanya. Unti-unti ay sinikap niyang kad ang para bang naninigas na mga paa.


    “What… exactly do you want me to do, Lea?” She heard him ask with such undeniable misery and grief


    in his voice.


    Misery and grief. Bi siyang nahinto sa palakad. Ganoong-ganoon ang tono ni Jake noong


    namatayan ito ng mga magng at kapatid. Tuluyan na siyang napaupo sa carpet. Agad naman


    siyang dinaluhan ni Jake pero tinabig niya ang mga kamay nitong alay sana sa kanya.


    Masisikmura niya anghat ng bagay maliban sa mga emosyong iyon. Hindi naman siya umaasa na


    tatanggapin kaagad ni Jake ang nangyari. Na matutuwa ito at pananagutan ang kanng anak. Nag-


    angat si Lea ng mukha at puno ng sama ng loob na sinalubong ang mga mata ng binata. Pero


    napangiti siya nang makita ang reaksiyon nito, ngiting nauwi sa hysterical na pagtawa.


    Mukha itong namatayan. In fact, Jake looked a lot worse than before when he found out that his sister


    was dead. Mukha itong bigong-bigo. Napahawak si Lea sa kanyang dibdib na para bang puputok na


    nang mga sandaling iyon. Sa dami ng pagkakataong nasaktan siya ng binata, iyon na yata ang


    pinakamatindi.


    Gumw ang mga balikat niya kasabay ng kanyang paghagulgol. She just told him that there was a


    life inside her body and he looked like he saw death approaching his way. He looked so miserable. No,


    that was an understatement. Jake looked lifeless.


    “God, Jake…” Naidaing ni Lea. “You grieve a little too much, don’t you think?” Halos pabulong na


    sinabi niya habang patuloy sa pag-agos ang kanyang mga luha. “‘Wag kang masyadong mag-la. I


    came here not to take away your freedom, not to push myself to you and not to ask you to marry me.


    Hindi mo kangang magluksa nang ganyan. Pumunta ako rito parang manghingi ng pagdamay.


    Dahil hindi ko na m kung ano ang gagawin ko. Hindi araw-araw mlaman kong isa na akong ina.


    “Pero pasensya ka na. Naab kita. Mukhang maling lugar ang napuntahan ko. Hindi ko kangan ng


    pagluluksa mo, Jake. Dahil sa kab nghat, mahal ko ang baby ko. I’ve just discovered about her but


    I do love her as early as now.” Nabasag ang boses ni Lea. “I never expect anything from you. I don’t


    even ask you to be a good father to him or her. All I ask is just for you to try. Pero mukhang kahit ‘yon


    ay hindi mo maibibigay.”


    Bumaba ang mga kamay ni Lea sa kanyang tiyan. “I’m sorry for ever thinking that I know you enough. I


    was wrong. Pumunta ako rito dahil naniw akong kahit paano, nandyan pa rin ‘yong dating Jake na


    kla ko na nagsabing anuman ang mangyari sa pagitan naming dwa, hindi niya ako pababayaan.


    You just did. And you just broke another promise of yours, Jake.”


    Matapos punasan ang mga luha ay muling tumayo si Lea at nakad pbas ng opisina habang lihim


    na nananngin na iyon na sana ang magiging huling pagtapak niya roon.