Chapter 1


    “MOMMY, what are we doing here?”


    Pinigil ni Lea ang mapahikbi nang marinig ang napakainosenteng tanong na iyon ng kanyang sampung


    taong gng na anak. M sa manib ay dahan-dahan niyang nilingon si Janna. ng sandali


    siyang hindi nakapagsalita nang humarap sa anak at muling napagmasdan ang mukha nito dahil


    pakiramdam niya ay ang sariling ama mismo nito ang kaharap niya. Magkamukhang-magkamukha ang


    dwa.


    Nagsimng mamasa ang kanyang mga mata. Seeing her daughter always give her that bittersweet


    feeling. Masaya si Lea na kasama ang kanyang munting prinsesa. At kahit na kan ay hindi niya


    pagsisisihan ang pagiging isang ina kahit na napakki ng naging kapalit niyon para sa kanya. Naw


    sa kanya ang ng mahahgang tao sa buhay niya dahil doon kaya si Janna nang ang meron sa


    kanya ngayon.


    At hangga’t maari ay ayaw niyang magsinungaling pa rito. Iyon ang dahn kaya s nasa tapat ng


    simbahan ngayon.


    Pero nang makarating roon, saka naman naduwag si Lea na ipam na sa anak anghat. May


    bahagi sa kanya ang gustong tumakas pyo roon pero mas mki rin ang bahagi sa kanya na


    nagdidiktang pign ang mga nakatakdang mangyari. Pero hindi niya m kung saan siya huhugot ng


    “Mommy?”


    “I promise you that after this, we will go and watch a movie, sweetheart.” Naibulong nang ni Lea


    habang sa likod ng isip ay humihiling ng mgro, humihiling na sana sa pagkakataong iyon ay maawa


    naman angngit at mapakinggan naman siya. Kahit ngayonng. Para sa anak. Para sa kanya…


    Para sa mga umaasang puso n.


    “May pinagawa ‘yong teacher ko sa amin a few days ago, Mommy. It was an essay about how well we


    know our mothers.” Mayamaya ay mmbing na sinabi ni Janna. “Ipinabasa sa amin sa se ni


    teacher isa-isa ang essays. Ang sabi ng ng ssmates ko, ang Mommy daw n kapag umiiyak,


    nagsa-shower o kaya nagsu-swimming para hindi obvious. Pero siyempre, nahahta daw n. They


    said they have a super skill that’s why they can notice those things.


    “Iyong iba naman, mlaman daw nng masaya ang Mommy n kapag nagluluto. It depends upon


    the taste daw, Mommy. When their mothers are happy, the meal would taste delicious.” Ngumiti si


    Janna, lumitaw ang dimples nito sa magkabng pisngi. Iyonng ang namana nito m sa kanya, ang


    ngiti nitong iyon, ang mga dimples nito.


    God… ng taon na nga ba sim nang ngumiti siya na katd ng ngiti ng anak? Sa sobrang tagal na


    ay hindi niya na mala.


    “How about you, sweetheart? What did you say about me?” Mayamaya ay namamaos na tanong ni


    Lea. Nagsimng manakit ang kanyanglamunan sa kapipigil na huwag mapaiyak.


    Pinagmasdan siya ni Janna. Sampung taon pang ay makikita nang napakatalinong bata ng kanyang


    munting prinsesa. Bukod pa roon ay napakabait rin nito. Kahit kan ay hindi nito pinasama ang


    kanyang loob, isang bagay na para bang naging hobby na ng ama nito.


    “Ang sabi ko sa kan, w akong super powers or super skills. But I can proudly say that I know you


    so well, Mommy. When you’re hurt and you don’t want me to see that, you would ask me to go and


    watch a movie with you. At do’n ka iiyak. Kahit wng nakakaiyak. ng beses kang nagyayaya ng


    movie. Ibig ba sabihin niyon Mommy ay ng beses ka ring nahi-hurt? But who is hurting you,


    Mommy?” Nam ang ilong ni Janna na nangyayaring sa tuwing papaiyak na ito. “Is it me?”


    “No, sweetheart. No, it isn’t you.” Garalgal ang boses na sagot ni Lea. Inabot niya ang anak at mabilis


    na niyakap. “You are such an adorable kid. Kahit kan ay hindi mo pinahirapan si Mommy. And I will


    be forever thankful for that.”


    “If it’s not me, then is it… Daddy?”


    Humigpit ang pagkakayakap ni Lea kay Janna. Hindi niya na m kung ano ang isasagot. Nauubusan


    na siya ng ikakatwiran. Sa ibang pagkakataon ay ie-encourage niya ang pagiging ptanong ng anak.


    Dahil parating sign iyon ng katalinuhan, ng kagustuhang maraming mman. Pero hindi sa


    pagkakataong iyon. Hindi niya gustong sumagot. Hindi niya gustong may mman ang anak at


    masaktan ito. Ganoon pa man ay tama ito. Klang-kla na siya nito. Tuluyan nang pumatak ang


    kanyang mga luha sa naisip.


    “Daddy doesn’t love us, right, Mommy?” Mahinang tanong ng anak mayamaya. Hindi maikaka ang


    matinding lungkot sa boses nito. “I feel it. Always.”


    Napailing si Lea. Agad na bumitaw siya sa anak. Ikinulong niya ang maliit na mukha nito sa kanyang


    mga pd. “Janna, hindi totoo ‘yan. Daddy loves you.” Iyonng ang nag-iisang bagay na sigurado


    siya. Na kahit paano ay may pagmamahal si Jake para sa kanng anak.


    “Then where is he now? ng weeks na siyang hindi nagpapakita sa atin, Mommy. And I miss him a


    lot.”


    Napahugot ng mlim na hininga si Lea. Paano niya ba ipapaliwanag sa anak na sa mga sandaling


    iyon ay nasa simbahanng sa kanng tapat ang Daddy nito at nakahanda nang magpakasal sa iba?


    Napalingon siya sa bintana sa gawi niya para maibsan kahit kaunti ang bigat sa dibdib na


    nararamdaman.


    Ganoon nang ang pagkagt niya nang huminto ang isang pamilyar na sasakyan sa tapat rin ng


    simbahan. M roon ay nagmamadaling bumaba si Alexis. Nabuhay ang pag-asa sa puso ni Lea. Muli


    siyang humarap sa anak. “Your Daddy is at the church, sweetheart.”


    Namilog ang mga mata ni Janna. Mayamaya pa ay nagmamadali na itong bumaba ng sasakyan. Gaya


    ni Alexis ay nanakbo rin ang bata papunta sa simbahan. Mabilis na sumunod si Lea.


    “INTO this holy estate, these two persons present nowe to be joined. If any person can show just


    why they may not be joined together, let them speak now or forever hold their peace.”


    Ang mga salitang iyon ng pari ang naabutan ni Lea nang makapasok na siya ng simbahan. Kitang-kita


    niya ang pagkabi ng anak. Namu ito. Agad na lumapit siya rito at hinawakan ito sa kamay.


    Sumunod na nilingon niya si Alexis na nakatayo hindi kyuan sa kanng mag-ina at mukhang hindi


    pa nararamdaman ang presensiya n. Hindi nakaligtas sa kanya ang pagkuyom ng mga kamay ng


    binata.


    Utang na loob, Alexis. Do something. Kinakabahang naisaloob niya. And only then will I have the


    courage to do something as well.


    “Itigil ang kasal!” Mayamaya ay umalingawngaw ang boses na iyon ni Alexis sa buong simbahan.


    Narinig ni Lea ang pagsinghap ng karamihan sa mga bisita roon kasabay ng pagbaling ng atensiyon ng


    This is property ? of N?velDrama.Org.


    “Axis?” Nabing sinabi ni Diana.


    “Hindi mo siya pwedeng pakasn, Diana. You can’t do that especially now that you’re pregnant with


    my child.” Lalong lumakas ang bulungan ng mga tao sa paligid sa panibagong rebsyon ni Alexis.


    Kla na ni Lea si Alexis, matagal s nitong naging magkaibigan at magkatrabaho bago s


    nagkaroon ng mas mlim pang rsyon hanggang sa mag-break s. m niya na kung kan ito


    nagsisinungaling, kung kan ito nagpapanggap o kung kan ito nagtatapang-tapanganng. Gaya


    nang nang mga oras na iyon. m niyang nagsisinungalingng ito. Kabisado niya na ito dahil


    parehong s. They were both the fools who crossed the boundaries and fell in love with their best


    friends. And now, they were suffering the consequences.


    “Daddy, I hate you! You lied to me! Ipinagpalit mo kami ni Mommy sa iba! I don’t ever wanna see you


    again, Daddy!” Ang matining na boses naman na iyon ni Janna ang sumunod na umalingawngaw sa


    buong paligid. Bago pa mamyan ni Lea ay mabilis na kumaw na sa kanyang pagkakahawak ang


    anak. Umiiyak itong tumakbo pbas ng simbahan.


    “Janna, wait!” Nagmamadaling hinabol ni Lea ang anak. Perolo pang binilisan ni Janna ang


    pagtakbo nito hanggang sa makarating s sa kalsada. Kumabog ang dibdib niya nang makita ang


    isang paparating na sasakyan na mabilis ang pagpapatakbo. “Janna, watch out!”


    Pero dere-deretso pa ring tumawid ang kanyang anak. Halos tumigil ang buong mundo niya nang


    makita itong nahagip ng isang kotse. Wng my na bumagsak ito sa sementadong kalsada.


    “Janna!” Parang mababaliw na pagsigaw niya.


    Npitan ni Lea ang anak. Nanginig ang kanyang mga kmnan nang makita ang dugo na umaagos


    m sa ulo nito. Napahagulgol siya.


    Diyos ko… I know that love is not just about the good and the romantic things. Tanggap ko naman po


    na may mga kahinaan rin ang pag-ibig. It brings sadness, frustrations and pain. Pero ‘di ba po sabi n


    ay may magandang bagay rin daw na dulot ang pag-ibig? Bakit po gano’n? Nang mahalin ko po si


    Jake, puro ‘yong mga negatibong bagay ang inihatid sa ’kin ng pag-ibig. Si Janna nang po ang


    natitirang nag-iisang magandang bagay sahat ng mga nangyari. Kung pati siya po ay mawaw,


    isama N’yo na ako. Parang awa N’yo na. Isama N’yo na ako.