Kabanata 57
"Nakikita mo ba? Mr. Whitman, smat sa iyong pag-ala. Hinayaan mo akong mabuhay na ganito
kaganda araw-araw sa isang libong araw ko sa kulungan."
Mapait na ngumiti si Madeline, habang pumapatak ang maiinit niyang luha sa likod ng kamay ni
Jeremy. Nangatog nang bahagya ang manipis niyang mga daliri. Hindi niya m na ganito p kainit
ang luha.
Pkas nang pkas ang n, at narinig ni Madeline na kumakaluskos ang wiper sa windshield.
Bing tumahimik ang hangin sa paligid niya. Pinunasan ni Madeline ang kanyang mga luha, kumalma
bi ang tingin sa kanyang mga maya.
"Jeremy, kung mauulit ko anghat, mas mabuti pang di kita nakla."
Matapos marinig ang mga sinabi ni Madeline, t ba bumalik sa ulirat si Jeremy. Tinitigan siya nito
nang mlim.
"W ka nang magagawa Madeline. Asawa na kita, at di mo na ito mababago sa buong buhay mo."
Sarkastikong kumutya si Madeline, "Tga ba? Mr. Whitman, sinasabi mo na di mo ako hihiwyan sa
buong buhay mo? Paano naman ang stik mongbit? Di ka ba natatakot na masyado siyang
malungkot at subukan niyang magpakamatay matapos niyang marinig ito?"
Nang makita ang luhaan at nangungutyang ngiti ni Madeline, gumw angbi ni Jeremy. Subalit, sa
huli, hindi siya nagsalita. Inapakan niya nang ang elerator.
Umiyak si Madeline at hindi niya namyang nakatulog siya. Paggising niya, nakita niyang nakahiga
siya sa kamang dati niyang tinutulugan.
Ibinalik siya ni Jeremy sa bahay na tinuluyan niya noon. Medyo nabi si Madeline. Hindi man
nagbago angyout at mga dekorasyon sa lugar. Subalit, nang maisip niya na baka nakikipagtalik si
Meredith kay Jeremy sa kamang ito gabi-gabi, nanghina si Madeline na nagsim siyang sikmurain
bi.
Tumakbo siya papasok sa banyo at sumuka, ngunit wng lumabas.
Madilim na, at nakatulog siya buong araw.
Hindi rin siya nakakain.
Tuming siya para tingnan ang kanyang sarili sa smin. Ang balisa niyang mukha at namumng
mga mata ay nagpala sa kanua ng mga panahong sumigaw siya kay Jeremy nang bugbog na
bugbog.
Sa sandaling ito, tumunog ang kanyang telepono at ito ay m kay Daniel.
Nag-alingan sandali si Madeline bago ito sagutin. Labis na nag-ala si Daniel sa kanyang
kgayan ngayon. Naantig si Madeline, subalit di niya m kung paano siya babawi kay Daniel bukod
sa magpasmat dito.
Knock, knock. Kusang nangatog ang katawan ni Madeline nang bi siyang makarinig ng katok sa
pinto. Ibinaba niya ang telepono matapos magpam kay Daniel.
Bumukas ang pinto at isang matandang babae ang pumasok. Magng niyang binati si Madeline,
"Madam, handa na ang hapunan. Gusto mo na bang kumain?"
Medyo nabi si Madeline, ngunit nang mala niya ang panahong inutusan ni Jeremy ang isang tao
nagyan ng droga para makunan siya sa kanyang sabaw matapos siya himatayin, kaagad siyang
tumanggi na kumain ng kahit anp sa pagkakataong ito.
"Di ako kakain. Aalis din ako kaagad," galit niyang sinabi at bumangon.
Naing na kumunot ang noo ng katulong. "Pero sabi ni Mr. Whitman-"
"Mrs. Hughes, nasaan ka? Nasaan ka na?"
N?velDrama.Org ? content.
Nang aalis na si Madeline, narinig ang naiinip na sigaw ni Meredith m sa hagdan.
Nagbago ang ekspresyon ni Mrs. Hughes, at mabilis siyang tumalikod. Mukhang nagdusa siya nang
matindi sa galit ni Meredith. Sa sandaling ito, nakbas na ng pinto ng kwarto si Madeline.
"Miss Crawford, bakit ka naparito?" Sinabi ni Mrs. Hughes habang nangangatog. Kasabay nito, nagt
si Madeline sa tawag niya kay Meredith. Tgang natuwa siya nang bahagya.
Ang dami nang problemang ginawa ni Meredith noong kasama niya si Jeremy sa loob ng maraming
taon, at hanggang ngayon Miss Crawford pa rin siya.
Kahit na kinamuhian siya ni Jeremy ay trinato siya nang masama, siya pa rin tga si Mrs. Whitman sa
kb nghat.
Ngumiti si Madeline nang maisip niya ito.
Lumapit si Meredith. Nang makita niya si Madeline na nakatayo sa tabi ng kama habang bahagyang
humahagikhik, kaagad na nagbago ang mukha niya at galit na tinuro si Madeline. Nagmura siya,
"Madeline? Bakit ka nandito p*ta ka? Sinong nagpapasok sayo?"