Kabanata 3
Natumba si Madeline sapag matapos sipain. Pinrotektahan niya ang kanyang tiyan nang hindi
namamyan. Bago pa man siya makapagpaliwanag, sinampal ulit siya ni Jon sa ulo.
“Ikaw p*ta ka! Bakit naman papatayin ni Meredith ang sarili niya para sa isang kagaya mo! Ikaw ang
Copyright by N?v/elDrama.Org.
dapat na mamatay.”
Habang nagngingitngit ang ngipin, binitawan ni Jon ang mga salitang ito. Tgang sagad sa buto ang
galit niya kay Madeline.
“Papa, ayosng po. Hindi tga ako itinadhana kay Jeremy. Hindi ko po sinisisi si Maddie.” Rinig ang
mahinang iyak ni Meredith m sa kabng dulo ng kwarto.
Dumudugo ang gilid ngbi ni Madeline, at pumapantig ang ulo niya m sa sakit. Tiniis niyang ito
at inangat ang ulo. Bng resulta, nakita niyang nakasandal si Meredith sa dibdib ni Jeremy. Ganoon
din, naramdaman niyang namumuo ang luha sa mga mata niya.
Hagkan ni Jeremy ang umiiyak na si Meredith. Puno ito ngmbing t ba pinoprotektahan niya ito.
Nakakatuwa ang eksenang ito, subalit masakit ito sa puso ni Madeline.
Kung hindi iyon nangyari, si Meredith dapat ang magiging asawa ni Jeremy at hindi ang isang kagaya
niyang ampon at nakikitira sa bahay ng iba.
Kahit hindi naman niya pino anghat, sa pagkakataong ito, nakaramdam siya ng matinding inis sa
sarili.
“Mer, tgang tinutulungan mo pa ang wng kwenta na iyan? Kung hindi niya ginawa ang patibong
na ito, Mrs. Whitman ka na dapat ngayon! Hindi ka malulungkot sa puntong papatayin mo na ang sarili
mo dahil di mo makapiling si Jeremy. Masyado kang mabait sa pagtulong mo sa kanya!’ Nagagalit na
si Jon para sa anak niya.
“Pa, tama na.” Bumuntong-hininga si Meredith at tinignan si Madeline na puno ng sakit ang mga mata.
“Maddie, kung gusto mo tga si Jeremy, sinabihan mo nang sana ako. Hindi na ako makikipag-
away sa iyo. Bakit mo ba iyon ginawa? Nadismaya ako.”
“Mer, hindi ko…”
“Sino ka para sabihing hindi ikaw ‘yun!” Galit na tga si Jon. “Ang tigas pa rin ng ulo mo ha, w
kang kwentang hayop ka? Sige, ako na ang papatay sa iyo!”
Binuhat ni Jon ang upuan sa kwarto pagkatapos iyon sabihin. Sa kabng banda, nanginginig sa takot
si Madeline at agad niyang tinakpan ang tiyan niya.
“Bakit andito ka pa? Gusto mo bang mamatay?” Mmig na sabi ni Jeremy.
Natigil si Jon sa ere habang hawak ang upuan.
Nanginig si Madeline at agad na tumayo m sapag.
Para sa kanyang anak na hindi pa lumbas sa mundo, agad siyang tumakbo.
Ibinaba niya ang kanyang ulo m sa mga nanonood at sa mga taong kinukutya siya. Tinakpan na
Nang makaabot na siyabasan, napansin niyang w ang cellphone niya. Kaya kinangan niyang
bumalik.
Nang maabot na niya ang elevator, bing nagbukas ito at nakita niyang pbas doon si Jeremy.
Nakatayomang ito nang tuwid at wng takot. Ang kanyang gwapong mukha ang dahn para
mangibabaw siya.
Subalit, nagtaka si Madeline kung agad itong aalis. Hindi ba dapat magtagal muna siya kasama si
Meredith?
Hindi na siya nag-isip pa. Ibinaba nang niya ang ulo at nakad papunta sa elevator.
Para siyang isang nahihiyang magnanakaw. Nagtungo siya sa pinto ni Meredith at kinuha niya ang
kanyang cellphone sa gilid ng dingding.
Gusto nang umalis ni Madeline nang kunin niya ang kanyang cellphone. Subalit, sa pagkakataong
yumuko siya, narinig niya ang masing tawa ni Meredith sa loob ng kwarto.
“Hmph, ang saya ko tga nang makita kong nabugbog ang ignoranteng iyon. Hindi niya na nga ma-i-
angat ang ulo niya eh.”
Ignorante?
Hindi makapaniw si Madeline. Siya ba ang tinutukoy nito?
“Hmph, kung hindi ako nagkamali ng pinuntahang kwarto no’n, ako sana ang kasama ni Jeremy sa
gabing iyon! Paano ko naman hahayaang ang ignoranteng iyon ang magkaroon ng benepisyo rito?
Galit nag alit ako sa tuwing iniisip ko na nadumihan na niya ang pagkatao ni Jeremy.”
Pagkatapos iyan sabihin ni Meredith, namu ang mukha ni Madeline. Nanigas siya at t ba
nahirapang huminga.
Nagsim nang lumitaw ang katotohahan subalit w siyangkas para paniwan ito.