PATRICIA''S POV (Lost)


    A very familiar white ceiling weed my sight as I opened my eyes.


    I could hear the sound of machine beside my bed. I roomed my eyes around. I''m in the hospital.


    Hindi ko masyado maigw ang katawan ko. Nakaramdam ako ng mabigat sa kamay ko kaya bumaba ang tingin ko roon. I saw someone sleeping.


    "Jess?" I called in a low voice. Her face was resting on my hand.


    Mabilis umangat ang ulo niya at gt na napatingin sa''kin. "You''re awake!"


    Tumayo siya at hinawakan ako sa ulo. "May masakit ba sayo? Ulo, katawan, binti o kahit saan pa! Sabihin mo sa''kin,"


    Napangiwi ako sa boses niya. Annoying as ever.


    Hindi ko siya sinagot at nag patuloy sa pag libot sa paligid. Bakit ba ako narito?


    "What happened to me-"


    Hindi ko na naituloy ang sasabihin ng sumagi sa isip ko ang senaryo isang gabi. Magkasama kami ni Jess na pumunta kay Callum pero nakita namin na magkasama s ni Zara. We had little arguments that night that will turned me, into this...


    Naki ang mata ko ng mala na ang buong nangyari. Unti-unting bumaba sa tiyan ang mata ko at napatakip sa bibig. My baby...


    "P-Pat..." nahimigan ko na agad ang lungkot at kaba sa boses ni Jess.


    "H-How''s my baby?" my voice trembled. "My baby is safe right, Jess?"


    Iniwasan niya ang mata ko.


    She didn''t answer, instead, her eyes started welling up with tears as she began shook her head. Hindi niya na ako matignan ng diretso ngayon. Lumapit nang siya sa mga pagkain na nasamesa. Hinaplos ko ang tiyan ko pero w ako''ng maramdaman na saya at buhay m rito. Nag sim ako''ng kabahan.


    "You were slept for 14 hours so you must be hungry-"


    "I don''t care!" I cut her off, shouting. "I''m asking you about my baby! Why I can''t feel my baby anymore?! What happened?!"


    Umagos agad ang luha ko at pilit inalis ang kumot sa katawan. Natataranta si Jess na lumapit sa''kin dahil natatanggal na ang mga suwero na naka-kabit sa braso ko.


    "Don''t move-"


    "Don''t touch me!" umiiyak kong sabi at halos lumag ang panga ko ng matanggal na ang kumot.


    My tummy is not that big anymore and I felt...empty inside.


    Nag sim manginig ang buong katawan ko. Napakong ang tingin ko sa aking tiyan. Parang tubig na mabilis umagos ang mga luha ko.


    Tumingin ako kay Jess at nakitang naiiyak na rin siya.


    "N-No, this is not true..." I cried. "This is not happening. My baby is f-fine..."


    I keep sinking in my mind that words but my heart felt opposite. I suddenly felt broke inside. What I''m feeling right now is different. I feel iplete... "Jess, tell me that my child is fine, please..." I begged and cried more. "Where''s mommy? Daddy and Jordan?!"


    Natataranta si Jess at hindi m kunglapitan ba ako.


    Bumalik ang - ko noong una ako''ng napunta sa ospital. That''s when the ambush happened. It''s my second time being here and it''s really sucks this time. "P-Pat, wag kang sumigaw..." mahinang usal ni Jess at ibinalik ang suwero ko.


    "How can I calm down if you''re not answering my question!" this time, I held her arm so tight, I saw her flinch. "Tell me, the child inside me is fucking fine! Right?!"


    Napuno ng takot ang buong katawan ko ng unti-unti siya''ng umiling. Umawang angbi ko habang ang mga luha ay myang umaagos.


    "S-Sorry, Pat..." she started sobbing. "You had miscarriage that night..."


    Sunod ko ng narinig ang pag iyak niya.


    Nabitawan ko ang braso niya. Bing nanghina ang katawan ko at bumalik sa pagkakahiga. Parang ang hirap paniwan ng sinabi niya. Ayaw kong maniw pero salungat ang nararamdaman ko. I can''t feel my child anymore inside me...


    No, it can''t be. There''s no way that I will lose my child! Siya nang angkas ko ngayon kaya hindi pwede!


    Umiling ako habang humihikbi. "H-Hindi pwede, Jess...hindi pwedeng mangyari ang sinasabi mo," tinitigan ko siya sa mata. "Where''s the doctors? Let me talk to them!"


    Hindi ako papayag.


    Tinanggal ko ang kumot at itinapon ''yon, kahit ang mga unan! I keep shouting and asking for the doctors but Jess just panicking. Hindi niya ako mpitan. "Iharap niyo ako sa doktor para mman kong ayosng ang baby ko! I can''t lose my child like that! No way!"


    Panay ang sigaw ko at inaalis ang kamay ni Jess sa braso ko, pinatitigil niya ako.


    "Masama sayo ang magalit ngayon-"


    "I don''t care!" I shouted loudly. "Where''s my parents? Call them now!"


    Hinahabol ko na ang hininga ko kaya humagulhol nang ako nang w na ako''ng makita na pwedeng ihagis sapag. Lahat ng gamit ay nag kt na.


    Paulit-ulit kong hinahaplos ang tiyan ko pero w na tga ako''ng maramdaman dito. Parang pinipiga ang puso ko nang mala ang mga dugo sa hita ko kagabi. Mabilis ako''ng umiling. No, buhay ang anak ko. Please...I can''t lose my child. Please, someone p me to wake me up to this nightmare...


    Naaninag ko si Jess na pinupulot ang mga bagay sa sahig pagkatapos ay lumayo at may tinawagan. Bi ako''ng nanghina at halos hindi na ako makahinga sa sobrang pag iyak.


    I felt so weak. Nanghihina kong binagsak ang katawan sa kama at tahimik na umiyak. I covered my face with my trembling hands.


    "Gising na po siya, tita..." rinig kong sabi ni Jess sa kausap. "U-Umiiyak po at nagwaw kanina,"


    Hindi ko dapat ito nararanasan. Hindi ko dapat iniisip ''yon. Buhay ang anak ko.


    Napatigilng ako sa pag iyak ng bumukas ang pinto at nakita ko si mommy, daddy at Jordan.


    Maslong sumabog ang luha ko ng makita ang naiiyak na si mommy at sinugod ako nang yakap. "Patricia, how are you feeling?" she asked so concerned.


    "M-Mommy, how''s my baby?"


    Bing lumatay ang sakit at tuliro sa mata niya. Nilingon ko si daddy at Jordan pero kapwa pagka-awa rin ang nakikita ko sa kan.


    What the hell is this? I don''t like how they look at me with sympathy!


    "Sumagot kayo! What happened to mest night after I bleed?" hinawakan ko ang kamay ni mommy pero pilit siya''ng umiiling. "P-Please...tell me we''re fine! I can''t-" "What''s happening here?"


    Bumukas ulit ang pinto at pumasok ang isang doktor, nagtataka ito.


    Agad ako''ng nabuhayan. "Doc! K-Kamusta po ako at ang...anak ko?"


    Hindi agad nakapagsalita ang doktor at tumingin muna k mommy. Umayos ako ng upo at nag hintay sa sasabihin. Naaninag kong lumapit si Jess sa gilid ko at hinawakan ako sa balikat. Seemsforting me. The doctor cleared her throat. "I''m sorry Mrs. Vsquez but your child is no longer in your tummy. Your child is gone because you had a miscarriage caused of heavy emotions..."


    Ang mga sumunod niya''ng salita ay t paulit-ulit na nag echo sa ulo ko. Bawat kibot ngbi niya, parang may sumasaksak sa dibdib ko sa sobrang sakit.


    Umiling ako at nag sim ulit umiyak.


    "B-Bakit?" halos pabulong kong sabi. "How I lost my c-child?"


    Maslong rumehistro sa mukha n mommy ang awa habang tinitignan ako''ng malugmok. Ganoonng kabilis? Naw na agad ang anak ko?


    "Uh, your friend mentioned that you fell on the old floor that caused your bleeding" the doctor exined. "A pregnant woman like you shouldn''t be stress over things. Shouldn''t be emotional every time..." Bumalik sa isip ko ang mga araw na halos umiiyak ako buong gabi dahil sa nman ko kay Zara at Callum. It was hurt as hell so I can''t help but to just cry every time I remember that!Property ? of N?velDrama.Org.


    Butst night, I saw the whole truth. He even protected that woman against me!


    "Pinagkaisahan n ako!" mkas kong sigaw, nagi rin ang doktor. "They treat me so stupid! They cheated on me and even killed my child!"


    Lumapit sa''kin si daddy at Jordan pero hinahampas ko ang kamay n.


    Ang galit ko kay Callum at Zara, muling bumaik pero ngayon...sobrang galit at pagkamuhi na ang nararamdaman ko na hindi ko na kaya ipaliwanag! I badly want to hurt them!


    They both look at me like as a trash and stupid that so easy to fool!


    "Anak, calm down please..." mommy uttered. "Wng may gusto ng nangyari,"


    Tumalim ang mata ko kay mommy. "No! They want me like this! They are the reason why I''m here and lost my child!"


    Pakiramdam ko''y sasabog na ang katawan ko sa sobrang galit. Kinakampihan niya ba ang taong ''yon? Kahit ba naman sa ganitong sitwasyon?!


    "Uhm... Patricia?" the doctor called. "I think it''s not good if you''ll express too much emotions like that," she said in a caring way. "Kagagaling mong sa-"


    "I don''t fucking care!" I shouted my lungs off. "How can I calm down now if I already lost my child?! How!"


    Nag pumis ako at muling itinapon ang mga bagay na nahahawakan ko.


    Lahat s ay tuliro at hindi mman kung ano''ng gagawin. Iniiwas ko ang braso ko k mommy nang akma ako''ng hahawakan. Narinig kong lumabas na ang doktor at bi ako''ng hinigit ni mommy para sa mahigpit na yakap. My arms weakened.


    Her tight suddenly send a warmth to my whole body. I stop shouting, instead, I cried silently.


    "You need to be strong," she caressed my hair so I cried more. "We''re here..."


    I sob so hard to her shoulders.


    Sobrang sakit. Hindi ko matanggap na ganoonng ''yon kadali. Hindi ko man masyadong sinasabi sa kan pero...excited na ako''ng makita ang anak ko pero nangyari naman ang bangungot na ito!


    Sa kgitnaan ng pag iyak ko ay bumukas ulit ang pinto.


    The moment I saw who entered, my blood immediately boils inside.


    I met Callum''s tired eyes that widened when he saw me. He''s the reason why I''m suffering right now...


    "P-Patricia? You''re already awake..."


    Nakuha niya pa ngumiti sa gitna ng panlulumo bago lumapit. Mabilis nanginig ang mga kamay ko.


    Agad ako''ng kums sa yakap ni mommy at nang nakpit na si Callum sa gilid ko, binigyan ko siya ng mkas na sampal.


    Umawang angbi niya. Kita ko kung paano lumatay ang sakit at gt sa kanya.


    "You had the guts to show your freaking face here!" I shouted and cried hard again.


    Damn, I don''t even know if I was able to stop from crying.


    "Patricia! Ano ka ''ba!" saway ni mommy at npitan si Callum. "I''m sorry for her behavior-"


    "Just make him leave! I don''t want to see the reason why I lost my child!" sumigaw ulit ako at pinaghahampas siya.


    Callum stunned. He looked at me with teary eyes.


    "I-I''m sorry..." his voice trembled.


    Mmig ko siya''ng tinignan.


    "Ano''ng magagawa ng sorry mo? Maibabalik ba niyan ang anak ko!"


    He scoffed and look away. Hindi nakatakas sa''kin ang luhang pumatak sa mata niya.


    "I didn''t mean to do that, I swear," he whispered. "I just want us to be okay but-"


    "Just fucking shut up! I''m so tired of your lies! You cheater!" sinampal ko ulit siya ng ng beses hanggang hhin na siya ni daddy pyo.


    Si mommy naman ay pumunta sa harap ko. "Patricia, stop it, please..."


    "Paalisin niyo na anglaking yan!" pagmamakaawa ko. "Sobrang sakit...ayaw ko siya makita, mommy..."


    Nahagip ko ang maliit na bag ni mommy at ibinato ''yon kay Callum na t w sa sariling nakatayo. Nakatitigng siya sa''kin at malungkot ang mata. I don''t care about him anymore. "I''m not going to please you anymore," mariin kong sabi sa kanya. "Y-You son of a bitch-"


    "Patricia, your mouth!" agad na saway ni daddy.


    Suminghap si Jordan na kanina pa tahimik. "If that guy is really cared for my sister, he will leave by himself. Narinig niya naman siguro na ayaw na siya makita,"


    I started sobbing when Jordan came near me, he caressed my back as well as Jess.


    Nakita kong may ibinulong si daddy kay Callum at tumango naman ito bago tumingin ulit sa''kin.


    I looked at him with my eyes full of anger. "Y-You killed my child..."


    Bumagsak ang balikat niya at tumulo ang luha.


    "A-Anak ko rin ''yon, Pat..." nanginig ang boses niya. "It''s not my intention. I''m also in pain right now-"


    "Bullshit! Stop pretending!" sigaw ko sa sobrang irita. He''s really a liar. "Stop acting like you''re hurting! You didn''t love me nor our child-"


    "It''s not true-"


    "That''s the truth, dumbass! Get out!"


    My chest skipped. Bi ako''ng nanghina sa pag sigaw at nakaramdam ng hilo.


    "Are you okay, anak?" ani mommy, natataranta.


    The moment I lifted my head, my sight started to get blurry. I heard their worried words until I eaten by dark.


    -


    I woke up again.


    Hiniling ko nga na sana hindi nang ako nagising. Sobrang hapdi ng mata ko sa sobrang iyak kanina. Nang mala ko na naman ang dahn kung bakit ako narito, umagos na naman ang mga luha ko. Wng ingay sa paligid at nang libutin ko ng tingin ang buong kwarto, nakita ko si Callum sa gilid ko, natutulog.


    Bing sumikip ang dibdib ko at bumalikhat ng sakit.


    Gustohin ko man na sampalin at itaboy siya, nanghihina na ako. He''s really torturing me, huh? He shouldn''t be here!


    I didn''t wake him up instead, I cried silently. Seeing him now makes my heart throbbed in anger. I hate you so much, Callum!


    No words can exin my hate towards you. I just don''t hate you, I despises you...