Kabanata 1974


    “Bakit mo naman nasabi bi?” Napatingin si Avery sa kanyang anak.


    “Lagi akong gustong mag-aral ng mabuti ni papa, pero sinadya kong galitin siya, hindi nag-aral ng


    mabuti, at bagsak tuwing exam…” sabi ni La dito, namum ang mga mata, “Ak ko si tatay ang


    Mananatili sa akin, kahit anong galit. Ginagawa ko siya, hindi niya ako iiwan…I’m so sorry.”


    “La, wag kang umiyak. m ng tatay mo na mahal mo siya sa puso mo. At kahit na ano. Kayo,


    Robert, at Hayden, mahal niya kayonghat.”


    “m ko… hindi siya nagagalit sa atin. Gustong-gusto ko si Tatay…dati natatakot akong mman niya.


    Gusto ko siya, kaya w akong sinasabing ganyan, woohoo! Nay, miss na miss ko na si Dad, miss ko


    na tga siya.” Isinubsob ni La ang kanyang ulo sa mga bisig ng kanyang ina, tumutulo ang mga luha


    sa kanyang mukha.


    Ibinigay ni Avery ang mangkok ng sopas kay Mrs. Cooper, at tinapik ang likod ng kanyang anak gamit


    ang kanyang libreng kamay.


    “La, pangako sa iyo ni Nanay, babawiin ni Nanay si Tatay. Patay man siya o buhay, kangan niyang


    bumalik sa atin.”


    “Ayokong mamatay si Dad. Gusto ko siyang makabalik ng buhay. Hindi ko kayang mabuhay ng w si


    Dad. Hindi ko pa nasasabi sa kanya, I like him very much, he is a good dad…I never praised him, kung


    babalik man siya, I must praise him well.” Nabulunan si La.


    Avery: “Oo. si mama naman. Pagbalik niya, purihin din siya ni nanay.”


    Tumingin si Robert sa kanyang ina na nakayakap sa kanyang kapatid at nag-pout, “Gusto ko ring


    yakapin.”


    Agad na iniunat ni Avery ang isa pang kamay at niyakap si Robert: “We all have to be strong. Dahil


    napakkas din ni Tatay para mmpasan ang mga paghihirap ngayon… Siguradong naghahanap siya


    ng paraan para makabalik sa atin…”


    Lumipas ang katapusan ng linggo sa isang ip.


    Noong Lunes ng umaga, pinapunta ni Avery si Robert sa kindergarten bago ipinaaral si La.


    Hindi inaasahan ni Katalina na si Avery p ang personal na magpapaaral kay La ngayon.


    Matapos magkita ang dwa, nagkusa si Avery na kumustahin si Katalina: “Hello, Ms. Larson. Ako ang


    ina ni LA na si Avery. Nag-usap kami sa phone kanina.”


    Katalina: “Hello, Miss Tate. Balita ko may nangyari sa pamilya mo.”


    “Sino ang pinakinggan mo?” Pinutol siya ni Avery.


    All text ? N?velD(r)a''ma.Org.


    “Ako…nakinig ako sa pinsan ko.”


    “Paano nasabi sayo ng pinsan mo?” tanong ni Avery.


    Medyo kinabahan si Katalina nang makita ang matats niyang mata, “Sinabi ko sa pinsan ko na


    parang hindi masaya si La nitong mga araw na ito, kaya sinabi sa akin ng pinsan ko na w na ang


    tatay ni La…”


    “Well, hindi ba malungkot ang pinsan mo?” Kaswal na sagot ni Avery.


    Sinabi niya ito dahil hinabol ni Norah si Elliot noon.


    “Hindi…pinsan ko…masyadong rational na tao siya. Pagkatapos mong bumalik kay Aryadelle, m ng


    pinsan ko na w na siyang pag-asa kay Elliot.” Sabi ni Katalina dito, tumunog ang ss bell, “Miss


    Tate, ss na. Ihahatid ko muna si La sa ssroom. Tungkol sa pag-aaral ni La, maaari tayong


    makipag-ugnayan sa pamamagitan ng mobile phone.”


    Ang mga salita ni Katalina ay patuloy na umaalingawngaw sa kanyang isipan.


    Naw si Elliot, at hindi m ang kanyang buhay at kamatayan, ngunit hindi malungkot si Norah.


    Kahit na ito ay isang normal na rsyon ng kasamahan, hindi ito magiging wng puso, maliban kung


    ito ay may sama ng loob sa kabng partido.


    Hindi kaya itinuring ni Norah si Elliot bng isang kaaway kung hindi niya ito makukuha?