Kabanata 126


    Kabanata 126


    Ang tensyon sa pagitan nina Elliot at Avery ay lumakas nang husto.


    Magkatabi sng nakaupo, pero parang nasa bingit na s ng digmaan.


    Sa takot na s ay mag-away, mabilis na nagd si Mrs. Cooper ng isang sariwang pinggan ng prutas.


    “Nag-lunch na ba kayo, Madam? May iniwan akong pagkain para sa iyo.”


    Bumangon si Avery at sumugod patungo sa dining room.


    Pinanood siya ni Elliot na paalis. Hindi niya mawari ang mga iniisip nito.


    Kung siya ay galit na galit, mmang na hindi siya manatili para sa tanghalian.


    Gayunpaman, ang galit sa kanyang mga mata ay hindi maitatanggi na siya ay baliw.


    Nktawan ni Avery ang almusal at tanghalian, kaya nagsimng sumakit ang kanyang tiyan sa gutom.


    N?velD(ram)a.?rg owns this content.


    Umabot siya ng mahigit khating oras para tapusin ang kanyang pagkain dahil ang pag-lobo nito ay


    magdudulotmang ng hindi pagkatunaw ng pagkain at makadagdag sa kanyang kasalukuyang


    difort.


    Pabas niya ng dining room ay w na si Elliot sa s.


    “We tend to act impulsively kapag galit kami, Madam. Siguro kangan mo munang magpahinga sa


    ngayon,” sabi ni Mrs. Cooper.


    Sumasakit ang ulo ni Avery kaya tumango siya at umakyat sa kwarto niya sa unang ppag.


    Lumakad si Mrs. Cooper sa tabi niya at awkward na sinabi, “Ak ko sa master bedroom ka na


    matutulog m ngayon, kaya inayos ko na ang iyong higaan.”


    Nagtaas ng ky si Avery at sinabing, “Hindi ako natutulog sa kwarto niya.”


    “Madam, pakiusap. Ang mga sugat ni Master Elliot ay magtatagal bago gumaling, at tumanggi siyang


    hayaan ang sinuman na tumulong o mag-ga sa kanya,” sabi ni Mrs. Cooper habang sinusubukan


    niyang mangatuwiran sa kanya. “Ikawng ang pinapayagan niyang mappit sa kanya. Kapag hindi


    mo siya binabantayan, baka isang araw ay mahulog siya at–”


    “Mukhang maganda ang tingin niya sa akin gamit ang tungkod. I doubt na babagsak siya,” mmig na


    sabi ni Avery.


    “Sinasabi mong yan dahil sa galit.”


    “Hindi ako. Seryoso ako.”


    “Nang humingi ka sa akin ng first aid kit kagabi para mabawi ang mga sugat niya, namum ang mga


    mata mo—”


    “Tama na yan. Aakyat na ako,” sabi ni Avery, saka umakyat sa ikwang ppag.


    Si Elliot ay umidlip sa master bedroom. Ang mga kurtina ay khating nakaguhit, na nagpapahintulot


    lamang sa n sa mainit na sikat ng araw na sumikat.


    Nang pumasok si Avery sa silid at nakita ang natutulog na mukha ni Elliot,hat ng emosyon sa kanyang


    puso ay tumama sa pader, at wng paraan para makatakas.


    Siya ay pging tinuturuan na sundin ang mga alituntunin at huwag kumilos sa mapagmataas na baliw


    na paraan na mads gawin ni Elliot.


    Lumapit siya sa kama at naupo sa gilid ng ng sandali.


    Matapos ang pakiramdam na parang wng hanggan, isang mking kamay ang humawak sa braso ni


    Avery at hin siya sa kama.


    Hindi pa nakatulog si Elliot.


    Sim ng pumasok si Avery sa kwarto ay sumuko na siya.


    “Siya mismo ang tumalon sa bintana,” paliwanag niya sa paos na boses.


    Ayaw niyang ipaliwanag ang sarili sa ibang tao.


    Gayunpaman, pagdating kay Avery, imposible para sa kanya na maging makasarili gaya ng dati.


    Mas gugustuhin niyang lunukin ang pride niya kaysa saktan siya.


    “Kahit na hindi niya pinatay ang kanyang sarili, hindi ko siya hahayaang mabuhay.”


    Nagbukas si Elliot at ipinahayag ang kanyang tunay na sarili kay Avery.


    “Dahil hindi ako nasagasaan kagabi, hindi ibig sabihin na hindi na ako mamamatay. Maraming tao ang


    gustong mamatay ako. Kung magpapakita ako ng awa sa bawat isa sa kan, sa pgay mo ba ay


    magsisisi s at hindi na muling susunod sa akin?”


    Tahimik na nakatitig si Avery kay Elliot.


    Kinuha niya ang kanyang pinait na mukha at naramdaman ang kanyang puso na naninikip na parang


    masikip na b.


    Tama siya. Hindi siya invincible.