Kabanata 100
Nang sabihin iyon ni Madeline, ang mga ekspresyon ng kanyang mga katrabaho, maging si Elizabeth,
Content (C) N?v/elDra/ma.Org.
ay nagbago. Nakatingin s kay Madeline na parang nakatingin s sa isang kakaibang bagay.
"Itong babaeng to, masyado ka namang marahas!" Mapanghamak na sinabi ng ng mga babaeng
katrabaho niya.
"Anong seng kamsan ba ang mayroon si Meredith para makatagpo ng ganitong baliw. Lagi
siyang pinag-iinitan nito kahit saan."
"Totoo. Di momang inagaw ang kasintahan ng iba, inab mo pa si Meredith, sinabi mo pa na gusto
mo siyang patayin. Angla tga niyan!"
"Dapat lumayo tayo sa kanya, para kapag nabaliw siya di niya tayo madamay."
Tahimik na nakaupo si Madeline sa kanyang upuan, nakikinig sa mga salitang sinasabi sa kanya.
Hindi siya nagsalita at tumayomang.
Nang makita siyang gumw, ang mga babaeng katrabaho niya na kanina pa nagsasabi ng mga
katotohanan at kasinungalingan tungkol sa kanya ay nagmadaling tumakbo, sa takot na baka kung ano
ang gawin sa kan ni Madeline.
Natawa si Madeline sa nangyari. Pagkatapos, lumabas siya.
Pumunta siya kay Felipe at nang makita na dumating si Madeline, binati siya ni Felipe at magng
siyang inalok na umupo.
Tumitig siya at napansin niya ang balisang mukha ni Madeline at ang dwang mlim at png
bakas ng kutsilyo sa kanyang kanang pisngi. Nabi si Felipe.
"Anong nangyari?" Tanong niya, tunay na nag-ala.
Ngumiti si Madeline at umiliny. "Ayosng ako, Mr. Whitman. Pumunta ako dito para sabihin sa iyo na
gusto ko nang magresign."
"Resign?" Naguguluhang tumingin si Felipe kay Madeline. "Bakit?"
"Ayaw kong maapektuhan ang takbo ng buong department dahil sa presensya ko. Siguro naman may
nakita kang mga negatibong komento tungkol sa akin nitong nakaraan?"
Nang marinig ang sinabi ni Madeline, mukhang may naunawaan si Felipe.
"Smat, Mr. Whitman, sa pag-aga at pagtulong sa akin hanggang ngayon. Mag-iimpake na ako at
kaagad na akong aalis."
"Madeline."
Pinign ni Felipe si Madeline na kakatalikodng para umalis.
"Naniniw ako sa iyo, hindi mo kangang magresign."
Huminto sa palakad si Madeline, uminit nang bahagya ang kanyang mga mata.
Naniniw ako sa iyo.
Matagal na niyang nais na marinig ang mga salitang ito nitong nakaraang mga taon.
Sa wakas ay narinig na niya ito, ngunit hindi ito nanggaling sa bibig ni Jeremy.
"Para sa annual meeting ng kompanya nitong Biyernes ng gabi, ikaw at ako ang dadalo."
Gt na tumingin si Madeline salaki. Sumasakit ang sugat niya sa mukha.
Anong karapatan ang mayroon siya na makasama ang ganito kahanga-hanganglaki sa ganito
niyang mukha?
Kaagad na tumanggi si Madeline, ngunit mapilit si Felipe.
Pag-alis m sa trabaho, binalot ni Madeline nang mahigpit ang pisngi niya ng scarf at hindi siya
nakas-loob na tumingin sa kahit na sino.
Natural sa babae na mahalin ang kagandahan. Kahit na w na siyang pake sa kanyang itsura noong
una, wng babae ang makakatanggap na sira ang kanyang mukha.
Tinakpan ni Madeline ang kanyang pisngi at bumalik sa kanyang tahanan. Sa sandaling papasok na
siya, nakita niya ang isang pamilyar na kotse na pumarada sa gate.
T ba napuno ng b ang paa niya sa isang ip at di ka siya makagw. Kaagad na naw sa
ayos ang tibok ng puso niya, wng-tigil sa pagtibok.
Bumaba ang bintana ng kotse, nntad ang gwapong mukha ni Jeremy. Nagtago si Madeline sa likod
ng haligi sa takot at namu ang kanyang mukha.
Nang isipin ang nagwawagayway na puting niyebe nitong nakaraang araw, habang nasa harapan niya
ito na parang isang demonyo, ang pagsira nito sa abo ng kanyang anak, kinagat ni Madeline ang
kanyangbi at nangatog nang matindi ang kanyang mga kamay.
Ngayong nandito na ito ulit, di na niya matiis ang ganitong pagpapasakit at sugat.
Naghintay si Madeline na umalis si Jeremy, ngunit hindi ito umalis.
Nang dumilim angngit, nakaalis na si Madeline sa wakas matapos makitang sumagot ng tawag si
Jeremy.
The Novel will be updated first on this website. Come back and
continue reading tomorrow, everyone!