Kabanata 89


    "Namumu ka."


    Nang marinig ni Madeline si Felipe, naing niyang hinawakan ang kanyang mukha.


    Hindi mabuti ang kanyang kgayan. Mas lumla na ang kanyang katawan, kaya mmang hindi


    siya magmumukhang malusog.


    "Ayos kang ba?" Nag-ala niyang tanong.


    "Smat sa pag-ala niyo, Mr. Whitman. Ayosng ako."


    Mabilis siyang pinasmatan ni Madeline bago tumayo.


    Nala niya kung paano nadamay si Felipe dahil kay Jeremy at nakaramdam siya ng pagsisisi.


    "Kahit di mo na ako tawaging Mr. Whitman kapag wng ibang tao sa paligid."


    Nagdwang-isip si Madeline sabay nagsabing, "Mauuna na ako, tito."


    "Actually, mas matandang ako kay Jeremy ng tatlong taon. Ayaw kong tinatawag na tito, kaya pwede


    mo akong tawagin sa pangn ko.


    Nabi si Madeline. Pagkatapos ay tumango siya. "Babalik na p ako sa trabaho, Mr. Whitman."


    Tumingin si Felipe kay Madeline at ngumiti. "Sige."


    …


    Pinagtuunan ng pansin ni Madeline ang kanyang trabaho. Sa ganitong paraan ay nakakalimutan niya


    ang mga bagay at tao na nagpapalungkot sa kanya.


    Khati na ang natatapos sa kanng isang buwang proyekto. Masaya si Madeline sa parte na


    napunta sa kanya.


    Base sa pinapagawa ng kliyente, pagkatapos matapos ni Madeline ang kanyang disenyo ay ginamit


    niya ang kanyangpany email para ipad ito kay Elizabeth na nasa isang business trip. Kasunod


    nito, kinuha niya ang kanyang pitaka bago nagtungo sa cafeteria.


    Nang nasa loob siya ng elevator, nagkataon ay nakasalubong niya si Felipe. Nang makita nito siya na


    d ang kanyang pitaka, ngumiti ito at niyaya siya. "Manananghalian rin ako. Bakit di ka sumabay?"


    Mayroon ring ibang empleyado sa loob ng elevator. Lahat s ay nakatingin ng kakaiba kay Madeline.


    Dahil dito ay hindi m ni Madeline kung ano ang gagawin.


    "Bibiguin mo ba ako, niece-inw?" Sinubukan ni Felipe na bawasan ang pagkang nang may


    mrong tono.


    Pilit na ngumiti si Madeline. "Smat, Mr. Whitman."


    Sinundan niya si Felipe pbas ng elevator. Subalit, nararamdaman pa rin niya ang mga mapanuring


    titig sa kanyang likuran.


    Hindi pa nakakapunta si Madeline sa mga restawran na may five stars pataas. Naing siyang umupo


    pagkatapos ni Felipe.


    Nakaupo s sa tabi ng bintana at kaya nng makita ang bawat kanto ng kalsada.


    Hindi m ni Madeline kung ano ang kanyang kakainin kaya hinayaan niya si Felipe na magdesisyon


    para sa kanya. Pagkatapos ng ng sandali, dumating na ang kanng pagkain. Ang itsura at amoy


    nito ay parang napakasarap.


    "Kumain ka nang marami. Ang payat mo masyado," malumanay na sabi ni Felipe.N?velDrama.Org ? content.


    "Sige po. Maraming smat, Mr. Whitman." Yumuko si Madeline. Hindi pa rin siya sanay sa ganito


    kagandang restawran.


    Nakikita ni Felipe na naing siya. "Hindi ka pa ba din ni Jeremy dito? Isa siyang honorary member


    dito."


    Napahinto si Madeline pagkatapos niyang kunin ang kanyang kutsara at tinidor. Umiling siya at ngumiti.


    "Hindi pa kami kumain nang kaming dwang."


    Nabi si Felipe. Nang may sasabihin sana siya, dwang tao ang huminto sa kanng tabi. Iyon ay


    sina Jeremy at Meredith.


    Nang makita ni Madeline si Meredith na hawak ang braso ni Jeremy at kung gaano s kpit sa isa''t-


    isa, naging mapait angsa ng kanyang bibig.


    Tinignan niya si Jeremy at napansin niya na nakatingin ito sa kanya. Subalit, napakatindi ng kanyang


    titig na para bang mabubutas siya nito.


    Sa sandaling ito, nagpakita nang mapaumanhin at kaaya-ayang ngiti si Meredith kay Felipe.


    "Paumanhin, tito. Naubos ang aking pagtitimpi noong araw na iyon. Pero, pinilit ako ni Maddie.


    Mayroon siyang history ng giarism at pinatay niya rin ang anak namin. Kaya ginawa ko ang nagawa


    ko noong araw na iyon. Hindi ko inaak na aksidente kitang masasaktan."


    Nakahanap siya ng dahn para sa kanyang nabunyag na tunay na pagkatao at binigay ang tinuon


    anghat ng sisi at pagkakamali kay Madeline.


    Tumingin si Felipe kay Meredith na para bang w siyang pakim. "Nakita ko anghat. Nakita ko


    ang mga paratang na sinabi mo kay Maddie, pero nakita ko rin na pinag-iinitan mo ang empleyado ko


    sa harap ng aking kumpanya na para bang isang daga. At saka, tinangka mo rin siyang saktan."


    "..." Bahagyang naging kakaiba ang pilit na ngiti ni Meredith. "Tito…"


    "Hindi mo ko tito. Huwag mo kong tawagin na ganyan."


    "..." Nanlumo na naman si Meredith. Nalulungkot siyang lumapit kay Jeremy. "Jeremy…"


    "''Di ba sabi mo nagugutom ka? Kumain muna tayo bago tayo mag-usap," malumanay na sabi ni


    Jeremy kay Meredith. Pagkatapos ay tinignan niya si Felipe. "Tito, ayosng ba na umupo kami rito?"