Kabanata 67


    ''Tga?''


    ''Kay Meredith kang nangako sa buong buhay mo?


    ''Kung ganon, ang mga sinabi mo noon ay wng kahulugan? At isamang akong tanawin na


    dinaanan mo sa buhay mo na di karapat-dapat ka mala.''


    Hehe.


    Pumikit si Madeline. Hindi niya matukoy kung luha o n ba ang dahn ng pagkabasa ng mata niya.


    Bago siya magkaroon ngkas na tumayo, din sng dwa ni Tanner sa kotse ng pulis.


    Sa loob ng 48 oras sa detention, hindi makatakas si Madeline sa muling pagkakabugbog.


    Subalit manhid na siya sahat ng ito. Sa sobrang manhid niya ay hindi na siya nasaktan nang


    magsim siyang sumuka ng dugo.


    Luhamang ang wng-humpay na lumabas sa kanyang mga mata. Napaso ng mga luha ang


    kanyang puso, nabo ang kanyang paningin at nalunod ang puso niya.


    Gumapang si Madeline at pumunta sa rehas. Pinagsisipa at pinagsusuntok siya sa kanyang likod.


    Nang tignan niya ang sikat ng araw sabas, nagdadmhati siyang ngumiti.


    Habang siya ay nabubuhay sa mundong ginawa niya para sa sarili niya sa loob ng maraming taon,


    kinalimutan na siya nglaking iyon.


    Napakaraming taon na ang nakalipas at lumbas na siyamang ang nahumaling.


    Gumugol si Daniel ng oras at tiyaga para makakuha ng sapat nakas at ebidensya para mapya si


    Madeline.


    Din niya si Madeline kay Adam para magpasuri. Nang makuha ni Adam ang resulta, nanlumo siya.


    Napipign ng gamot ang paki ng tumor ngunit bi itong lumubha.


    Hindi niya m kung ano ang dinanas ni Madeline sa sandaling ito na nagdulot ng pala nito.


    Nagreseta siya ng painkillers para kay Madeline, pagkatapos ay nagsimng makipag-usap sa ibang


    mga eksperto patungkol sa kaagad na pagkakaopera kay Madeline.


    …


    Nang pumunta si Jeremy sa estasyon para hanapin si Madeline, sinabihan siya na napyansahan na ng


    ibang tao si Madeline.


    Nanggigil siya. Nakita niya ang bahay ni Madeline at hinablot ang babaeng magpapahinga pang


    matapos bumalik galing ng ospital.


    "Napakadaming kasamaan na ang nagawa mo at nakakatulog ka pa rin nang mahimbing?"


    Pumipintig sa sakit ang ulo ni Madeline. Nang tignan niya ang galit nitong mukha, ngumiti siya.


    "Eh ano png gusto mo Mr. Whitman? Gusto mo bang kumuha ng marami pang tao para bugbugin


    ako o pabibilisin mo nang ito ay papatayin mo na ako ngayon?"


    Makikita na hindi natutuwa si Jeremy sa inaasal ni Madeline. Hin niya ito paangat. "Nananaginip ka


    siguro kung tingin mo mamamatay ka nang ganoon kadali."


    Nagising ng mga salita nito ang magulong pag-iisip ni Madeline.


    Nakita niya ang pagkakabakaba at pagkawng-bah na hindi pa niya nakita noon sa mga mata ni


    Jeremy.


    Content (C) N?v/elDra/ma.Org.


    Muling pumasok ang nakakakbot namig sa katawan ni Madeline.


    Nagpumis siya sa takot. "Jeremy, ano pa bang binabk mong gawin? Magiging masaya kang ba


    pag namatay ako?"


    "Pabormang sa iyo yun kung mamamatay ka. Madeline, gusto kong mabuhay ka nang mas malubha


    pa sa kamatayan."


    Hindi m ni Madeline kung ano pang mga paraan ang mayroon si Jeremy na nakahanda para sa


    kanya. Gusto niyang tumakas sa pagkakahawak nito, subalit napakkas nito. Madali siyang hin


    siya nito pbas ng bahay.


    Hindi ito gumamit gaano ng pwersa para kdkarin si Madeline papunta sa kotse bago siya itk


    papasok. Pagkatapos, inutusan niya ang driver na magsimng magmaneho.


    Andaming oras ang ginugol ni Madeline para pakalmahin ang sarili niya, ngunit ngayon ay nasa bingit


    na naman siya ng pagbagsak.


    "Jeremy, w akong sinaktan na kahit sino. Si Meredith angging nagbibintang sa akin. Bakit di mo


    siya paimbestigahan? Napakatalino mong tao, kaya bakit ka nagpapaloko kay Meredith?"


    T ba naantig si Jeremy ng mga luha ni Madeline nang bahagya itong mag-alingan.