Kabanata 54


    Lumingon ang maliit na bata dahil siguro narinig niyang may pappit. Ang nakakatuwa at nko


    niyang mukha ay nakaharap na kay Madeline. Ang maliwanag at malinaw niyang mata ay parang


    makintab na baldosa nang kumurap ito at tumitig kay Madeline.


    T ba napawi ang apoy ng poot sa puso ni Madeline sa isang ip. Pagkatapos ay napalitan ito ng di


    maipaliwanag na pagmamahal at kagandahang-loob.


    Lumabas ang luha sa mga sulok ng kanyang mata at bi siyang nakaramdam ng kagustuhang


    umiyak.


    ''Kung nandito pa ang anak ko, siguro nakakatuwa din siya kagaya nito.''


    Atsaka, bukod-tangi din si Jeremy. Ang anak niyang nagmana sa kanya ay siguradong magiging


    kasingwapo niya.


    Yumuko si Madeline at hinawakan ang mmbot at nakakatuwa nitong mukha. "Anong pangn mo


    honey?"


    Nakakatuwang sinabi ng maliit na bata, "Tawag sa akin ni mommy at daddy ay Jack."


    ''Mommy at daddy''.


    Nasaktan si Madeline sa mga salitang ito.


    Dapat may mommy at daddy din ang kanyang anak, ngunit ngayon…


    "Maddie, ano na nang binabk mong gawin? Pwede mong gawin ang kahit na ano sa akin pero


    pakiusap huwag mong saktan ang anak namin ni Jeremy!"


    Medyo ensaherada pakinggan ang sigaw ni Meredith. Higit pa rito, idiniin pa niya mismo na anak n


    ito ni Jeremy.


    Hindi kanman inisip ni Madeline na gawin ito sa isang inosenteng bata. Nang marinig niyang


    sumigaw si Meredith, gusto niyang matawa.


    Baka nga kangan niyang kumuha ng leksyon sa pagiging malupit m sa babaeng ito.


    "Mommy." Kaagad na tumakbo ppit ang maliit na bata.


    Binuhat ni Meredith si Jack nang nag-ala, pagkatapos ay kabado niya itong sinuri. "Tignan ni


    Mommy kung nasaktan ka ba."


    Bahagyang humagikhik si Madeline. "Meredith, tgang pagaling nang pagaling ang kakayahan mo sa


    pag-arte."


    "Maddie, bakit ba ang sama mo?" Nagdadmhating tumingin si Meredith kay Madeline. "Noong


    nakaraang tatlong taon, inagaw mo ang kasintahan ko at pinatay ang una kong anak kay Jeremy. Bakit


    gusto mo pa ring saktan ang anak ko makalipas ang tatlong taon? Kahit na hindi tayo magkapatid sa


    dugo, trinato kitagi nang maayos."


    Nang makita ang hipokritong pagganap ni Meredith, kumutya si Madeline bago makinig. "Tgang ang


    ayos ng trato mo sa akin, kaya tgang babawian kita, mabuti kong kapatid."


    "..." Nagntang si Meredith nang marinig niya ang mga salitang iyon. Natla siya saglit.


    Medyo natuwa si Madeline nang makita niyang naguguluhan si Meredith.


    Dahil ayaw na niyang magsayang pa ng oras sa kanya, aalis na sana si Madeline nang makita niyang


    lumpit si Jeremy.


    Sa lim ng buwan, ang kanyang asetismo ay mas nakakahumaling kumpara noong nakaraang tatlong


    taon.


    Bumilis ang tibok ng puso ni Madeline ngunit di na siya muling magkaroon pa ng pagnanasa at


    pantasya sa tungkol salaking ito.


    Wng-pake siyang sumulyap dito at ngpasan ito nang hindi humihinto.


    Sumimangot si Jeremy at inabot ang braso ni Madeline.


    "Saan ka pupunta, Mrs. Whitman?" Binuksan niya ang kanyangbi, puno ng pagtataka ang kanyang


    tono.


    Huminto si Madeline at napansing padilim nang padilim ang mukha ni Jeremy m sa kanto ng


    kanyang mata. Tinikom niya ang kanyang bibig at ngumiti kay Jeremy.


    "Ano sa tingin mo darling? Gabing gabi na. Syempre uuwi na ako."


    Mapagpanggap na ngumiti si Madeline at nakita niya ang bahagyang kinang sa mga mata ni Jeremy.


    Binitawan nglaki ang kanyang kamay nang hindi siya sigurado kung ano ito.


    Copyright by N?v/elDrama.Org.


    "Hintayin mo ako sa kotse. Pupuntahan kita kaagad."