Kabanata 25


    Nang marinig iyon ni Ava, nagsim siyang mag-la. “Madeline Crawford, anong pinagsasabi mo?”


    “Seryoso ako.” Sagot ni Madeline sabay ngiti. Tinignan niya ang asul na karagatan sa kanyang


    harapan, at muli niyang naisip ang magagandang .


    “Ito ang lugar kung saan idinera namin ni Jeremy ang pagmamahal namin sa isa’t-isa,” sabi ni


    Madeline bago niya itama ang kanyang sinabi, “Dito p nagsim ang one-sided love ko para sa


    kanya.”


    Nagt si Ava. At pagkatapos ay napagtanto niya ang mga nangyayari. “So eto ang lugar kung saan


    kayo unang nagkakla.”


    Tumango si Madeiline at ipinikit ang kanyang mga mata. Nasinawagan ng araw ang kanyang bilugan


    ngunit mabutong mukha. “Sinabi niya sakin noon, ‘Linnie, pagtandi natin, ikaw ang papakasn ko.’”


    Sabi ni Madeline bago dahan-dahang mint ang kanyang mga mata. Sa sandali ding iyon, nagsim


    tumulo ang luha m sa kanyang mata.


    Nagsimng magalit si Ava. “Sinungaling anghat nglaki! Bata png si Jeremy, m na niya na


    magsinungaling sa mga babae. At nab ka naman niya!”


    “Oo, ak ko totoo ang sinabi niya. Bukod sa pag-aak na totoo ang sinabi niya, inak ko din na


    seryoso siya.”


    “Maddie, sumuko ka na. Hindi karapat dapat anglaking iyon sa pagmamahal mo,” payo ni Ava.


    Nalungkot siya ng mman kung gaano klim ang nararamdaman ni Madeline kay Jeremy.


    RêAdt??St chapters at Novel(D)ra/ma.Org Only


    Ngunit, ngumiti si Madeline. “Ava, 12 years na ang nakakalipas. Hindi ko na siya makakalimutan pa.”


    Taos-puso ang pagmamahal niya para kay Jeremy. Bawat hininga ay katumbas ng pagmamahal niya.


    Paano niya magagawang kalimutanng si Jeremy?


    “Kaya ba kaya mo isakripisyo ang buhay mo parang salaking ‘yon?”


    Pagkatapos magsalita ni Ava, isang mmig na simoy ng hangin ang kanng naramdaman at


    dumaloy angmig sa buong puso ni Madeline.


    “Basta ikakasaya niya.”


    Nakalimutan niya na ang kanyang sarili sim ng mahulog kay Jeremy noong una nng pagkikita.


    “Ava, sa tingin ko hindi ako magkakaron ng tsansa na ipangak ang sanggol.”


    Yumuko si Madeline at pinulot ang isang shell. Muli niyang naisip ang mga magagandang  at


    napangiti siya.


    “Hindi na ako magkakaroon ng pagkakataon na kulitin siya kahit kan. Siguradong magiging masaya


    si Jeremy. Magiging masaya din ako dahil makakasama ko ang anak ko. Sa dagat ako ililibing kasama


    ang magandang  habangbuhay...”


    Tinignan ni Ava si Madeline. Hindi niya m ang kanyang sasabihin.


    Nakita ni Ava na may kasiyahan padin sa mukha ni Madeline sa sandaling iyon. Gaano ba siya


    katanga? Gaano niya kamahal ang wng kwentanglaki na iyon para magawa niyang maisip na


    magiging masaya siya kahit na mamatay siya?


    Pagkatapos makipaghiwy kay Ava, dumeretso na pauwi si Madeline.


    Pagkadating niya sa pintuan, nakita niya si Daniel na hinihintay siya. Nang makita ni Daniel si


    Madeline, agad siyang lumakad pappit kay Madeline at kita ang pag-ala sa kanyang mukha.


    “Maddie, bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko? Okay kang ba?”


    Na-touch si Madeline na nag-ala sa kanya si Daniel, ngunit hindi niya nakalimutan ang sinabi sa


    kanya ni Jeremy. Bago pa siya makapagsalita, dumating si Jeremy.


    Bumaba siya m sa sasakyan. Lahat ng suot niya ay ky itim at nakakatakot tignan. “Daniel, ng


    taon tayo hindi nagkita, at umaaligid ka parin sa asawa ko, huh?”


    Mapagbiro ang tono ni Jeremy, pero m naman n na sarkastiko ang sinabi niya.


    Pakiramdam ni Madeline na pinahiya siya, at sa sandali din na iyon, nagalit siya para kay Daniiel.


    “Inosente kami ni Dan. Mr. Whitman, bigyan mo naman ng respeto ang asawa mo at kase mo.”


    Pagkatapos niya sabihin iyon, naramadaman niya na lumamig ang kanyang paligid.


    “Asawa? Naala mo pa na asawa kita? Kung ganon bakit nakikipagusap ka pa sa dati mong


    kasintahan sa pintuan ng pamamahay ko?”


    Nakaramdam ng pagod si Madeline sa tanong ni Jreemy. Ayaw na niyang ipaliwanag ang kanyang


    sarili, ngunit ayaw niyang idamay si Daniel sa mga nangyayari. “Jeremy, sasabihin ko ulit sayo. Para


    mman mo, isang ang naginglaki ko sa buong buhay ko at ikaw ‘yon!”


    Pagkatapos sigawan si Jeremy, tumalikod siya at tumakbo papasok ng bahay.


    Pagkatapos ng ng sandali, pumasok nadin si Jeremmy sa loob ng bahay.


    Nandidilim ang kanyang mukha ng sandaling iyon.


    Inisip ni Madeline na ipapahiya ulit siya ni Jeremy. Subalit, nakakapagtakang kinausap siya ni Jeremy


    ng kalmado, “Madeline, magusap tayo.”