Tinignan ko ang mga naka-impake kong gamit. It''s allpletely set. Sinipat ko ang pambisig na relo at nakitang mpit na mag-s dose ng hapon. I need to leave before Roseanna and my dad find out.


    I only have spare cash to bring. Lahat ng mga gamit na pwede akong ma-track ay iiwan ko rito sa kwarto ko. It''s the safest method I know for them not to track me. I also disconnected the GPS location in my phone just in case. "Sigurado kana ba sa desisyon mong ito, anak?" bumaling ako kay Manang na kaka-pasokng sa silid. I already told her my n.


    "Hindi naman ako mawaw ng matagal, manang. I would be back, I promise." I assured her.


    "O siya, mki ka naman na at m ''kong babalik ka rin. W na akong magagawa sa pasya mo, basta ang maipapayo kong ay pag-isipan mo ang mga desisyon na gawin mo, anak. Mahirap ang buhay pero m kong mlampasan mohat ng problema mo. Hindi ko ba tga pwede mman kung saan ka pupunta?" nalambing na tanong niya sa''kin.


    Nakita ko ang dumaang lungkot sa mga mata ni Manang. I would really miss her damn much.


    "Nah, it''s better this way manang. Pa-hug nga ulit," lumapit ako sa kanya at yinakap siya ng mahigpit. I kissed her cheeks beforeposing myself. It''s already time to go. I already have a ce in mind to temporarily live in. It''s a rural ce with not much poption.


    "Mag-iingat ka roon at kumain ka sa tamang oras. Nanditong ako kung gusto mong lutuan kita ulit ng mga paborito mo," naiiyak na sambit ni Manang at kinurot ang pisngi ko.


    We bid farewell for onest time before heading out of the mansion. W naman masyado kaming tao sa bahay kaya normalng sa akin ang hindi sinusundan oras-oras. When I got out, I immediately made my way to the entrance of the vige.


    Ngunit hindi pa man ako nakarating sa destinasyon ay may humintong pamilyar na sasakyan sa gilid ko. I swallowed hard. m ko na agad kung sino ang nagmamay-ari sa sasakyang ''yun. My body is trembling in fear that I couldn''t take another step.


    "Celestia."


    Unti-unti akong lumingon kay daddy. Dumako ang tingin niya sa mking bag na d ko. I held the strap of my bag tightly as if my life depended on it. "D-Dad, please. Just let me be."


    Pagmamakaawa ko sa kaniya, but to my disappoint, he just went near me and get my backpack. Ingay niya anghat ng mga gamit ko sa sasakyan at binuksan ang passenger seat. Tahimik akong pumasok sa sasakyan at hindi na umimik pa. Yumuko ako at pinagmasdan ang nanginginig kong kamay. Naramdaman ko ang papat ng kamay ni daddy sa kamay ko at minasahe iyon. He let out a deep sighed.


    "I will let this pass, Celestia. Just don''t do something that could anger me again, Celestia." Hindi ako tumango. Cause I know in myself that I can''t even do that. Hindi ko mapapangako na hindi ako susuway sa kan. W kaming imikan habang pabalik ng mansyon. I just don''t have the appetite to say a single word when I knew that it would just lead into an argument.


    I''m tired of fighting for my freedom when all they do is to lock me in a cage that I''ve been trying to escape.


    It''s suffocating.


    When we got back at the mansion, tuloy-tuloy akong pumasok sa kwarto ko. Not minding the maids in their house who looked at me worriedly. Kahit si Manang Glenda ay hindi ko pinansin at pabalya kong sinarado ang pinto. "Damn it! I hate you! Why do you have to ruin my life so bad?!" napahmos ako sa mukha at wng pakim kung may nakakarinig man sabas niyon. I cried to the extent of my heart and dive myself on the bed.


    W akong tigil sa pag-iyak at inilubog ang sarili ko sa mmbot na kama. There are so many things that lingered in my mind. When would I ever have the chance to experience such a wonderful life? Not this shit that I''m experiencing right


    now.


    "Celestia." I heard daddy calling me from the outside. Hindi ako tumayo para pagbuksan siya ng pinto.


    I just want them to leave me be at the moment. Gusto kong mapag-isa kahit ngayong arawng.


    "Celestia, anak." I didn''t hear him out. Narinig ko ang playong yabag ni daddy.


    Hindi ko m kung ng oras na ang lumipas at nakalubogng ako sa kama ko. I don''t want to go out in my room.


    "Anak, kumain ka muna. W pangman ang tiyan mo kaninang umaga." I heard Manang Glenda''s voice outside.


    "Anak, m kong mahirap ang sitwasyon mo ngayon pero kangan mong ingatan ang sarili mo."


    Tumayo ako at kahit masama ang pakiramdam ay agad kong binuksan ang pintuan. I weed Manang with a tight hug and couldn''t help myself but to cry.


    If you''re loving the book, nel5s.org is where the adventure continues. Join us for theplete experience all for free. The next chapter is eagerly waiting for you!


    "Shhh oh tahan na. Wag ka ng umiyak, kumain kana muna at nang magkman ang tiyan mo."


    Tumango ako at maya-mayang ay nagpahatid siya ng kasambahay para bigyan ako ng pagkain sa kwarto. It''s so hard to even swallow the food. T may bumabara salamunan ko kahit madali namang lunukin ang pagkain. "Celestia " I cut him off.


    "Dad, pakiusap, patapusin niyo muna akong kumain bago niyo gawing miserable ang buhay ko," ani ko ng hindi pa rin tumitingin sa kaniya. Narinig kong napabuntong-hininga si daddy sa sinabi ko. "Alright, I''ll let you finish first. I have something important to tell you, after."


    Mahigpit ang kapit ko sa kutsara dahil sa inis. I don''t want to hear their statements about the uing marriage. Hindi ba mahga sa mga ito ang pagpapakasal?


    My father loves my mom dearly. He means so much to her. Hindi ko maintindihan kung bakit may Roseanna pa. When all she did was to take control of my life. And my dad lets her.


    Nang matapos sa pagkain ay kaagad akong bumaba sa s. s kwatro na p ng hapon. Mugto ang mga mata kong hinarap si daddy.


    "What is it that you want to tell me?"


    "I have a preposition to make, youngdy." May inpag itong dokumento sa harap ko kasama ang isang ballpen.


    "Roseanna wants to move the wedding tomorrow morning. Sa pamamagitanmang ng kontrata kayo magpepermahan since the groom is out of country."


    Mariin akong napapikit ng marinig ang sinabi niya. Tomorrow? Are they kidding me? Wow.


    "And what is that proposition are you going to tell me, Mr. Vircacel?" Hindi ko na alintana ang pagka-wng respeto sa harapan ng ama. I just want to get this over with.


    "Sign this... and you can go wherever you want. If you want to be far away from this house then do it, anak."


    Napukaw ang atensyon ko sa sinabi ni daddy. Pinakatitigan ko ang dokumentong hawak. I could hear my heart thumping so loudly. Grabe ang kaba na lumukob sa''kin. What''s the sudden decision now? "Why are you doing this?" I tly asked.Exclusive content from N?velDrama.Org.


    "It''s for the best, Celestia." Dad''s voice turned stern and stoic.


    "Papayag na ako. Just promise to let me go after this." My voice is desperate.


    Hindi ko man aminin ay sobra akong nasasaktan. Kangan ko pang magbigay ng kapalit para pakawn n ako. Nakakapagod na rin.


    Humugot ako ng mlim na hininga at inabot ang ballpen. After this, then I''m already free to go. I could be free and would be able to experience those things that I haven''t done before. "I promise."


    With that, I signed the paper with trembling hands.


    I''m now


    married woman. At the age of 25, I''m married to a stranger. Kasal ako sa taong hindi ko kla at sa taong hindi ko naman mahal. What a damn circumstances. "I''m done with my business here. Gusto ko ng lumayo rito." I stood up and was about to turn my back when I heard daddy say something. "Take care of yourself, anak."


    Tumango ako ng hindi lumilingon rito at dire-diretsong pumasok sa kwarto ko. I got all the things I packed a while ago and called someone who can help me. "Diego."