Farrah Nich''s POV


    ng oras din sng nag stay dito sa restaurant bago s umalis ng araw na ''yon. Mga around 8:30 PM na nang umalis s kasama si Flynn. Masaya sng umuwi no''ng araw na ''yon, habang ako naman ay tinapos ang gabing ''yon sa pag- aakng okayng ako.


    Pero sino ba ang niloloko ko?


    m ko naman na niloloko kong ang sarili ko.


    Because at first, yes, maybe, I really thought I was okay. I really thought na tanggap ko na, na may girlfrienda na siya. Ak ko tanggap ko na, na hindi tga kami ang para sa isa''t-isa.


    Ngunit habang lumilipas ang minuto, oras, at araw ay napagtanto kong hindi p tga. Hindi ko iyon tanggap at m kong hindi ko p tga kayang tanggapin anghat ng mga ''yon.


    Hindi ko makayanang isipin na may hahalikan at ikakama siyang ibang babae. Kung ang makita ko nga siyang may kasamang iba ay maskit na, ''yon pa kaya? At higit sahat, ang hinding-hindi ko matatanggap ay ang mman ko na may mahal na p siyang iba.


    Ak ko ba mahal niya ako?


    ng araw pang ang nakalipas sim no''ng sinabi niya ''yon sa''kin ah? Pero bakit may Freya na agad siya bi? Bakit nman ko nang na may girlfriend na p siya? And worst is that, ang sabi pa ng mga kasamahan ko dito restaurant, na matagal na raw s?


    Ibig sabihin ba no''n na second choiceng ako? Na parausan niyang ako habang nasa ibang bansa ang girlfriend niya? Ginawa niya ba akong kabit?


    Maslong nagkabuhol-buhol ang isipan ko. Ang sakit na nararamdaman ng puso ko ay mas dumoble pa yata. Hindi ko halos malunok ang bukol na nakabara salamunan ko, dahil sahat ng naiisip ko. "Hello! Earth to Nich!"


    Napakurap-kurap ako ng marinig ko si Beau. Nakita ko siyang kumakaway sa aking harapan. Kumunot ang noo ko at naguguluhang napatingin sa kanya.


    "Oh?" Tipid kong sagot.


    "I have been calling for God knows, I don''t know how many times already! Ano na naman ba ang iniisip mo? Why are you thinking deeply again?" Sunod-sunod niyang tanong.


    Tumaas ang isang ky niya at atentibong naghihintay sa aking sagot. Napaiwas nang ako ng tingin at bumuntong-hininga. Kinuha ko ang aking tinidor ko at tumusok ng pork steak. m na d ko na pinagsaluhan naming dwa. Nandito kami ngayon ni Beau sa locker room. Pareho kaming afternoon shift kaya sabay na naman ang break-time namin ngayon. Nagpakaw na naman ako ng isang mlim na hininga bago siya sinagot. "W naman." Pagsisinungaling ko habang ngumunguya.


    "W naman? Come on, Nicz! I won''t buy that." Umiiling na wika ni Beau. "Maybe you just don''t want to be with me, ''no? Because of what I have observed, you are already like this since the day we started to have the same schedule." Natign naman ako sa sinabi niya. Ibinalik ko ang paningin ko sa kanya at nakita kong nakataas ang isang ky niya. Sa totoong gusto kong matawa sa reaksyon niya, pero pinipign ko ''yon. Dahil sa kab ng nakakatawa niyang expresyon ay m kong seryoso siya.


    Hindi ko napign ang mapangiti. Hindi ako makapaniwng tumitig sa kanya at napailing.


    "Hindi bagay sa''yo Beau. Hahaha! H''wag ka nga''ng OA d''yan. Sadyang pagodng tga ako kaya ako ganito. Sorry naman kung iyan ang naiisip mo." Sabi ko sa kanya at napanguso.


    Narinig ko siyang bumuntong-hininga sa aking harapan at napapailing din. Htang hindi kumbinsido sa aking sagot.


    "I know you have a problem, Nicz. But... if you don''t want to share it with me, I would understand. Just please remember that I am always here for you. Very willing to listen to you, and help you in any way that I can, okay?" Marahan at seryosong sabi niya.


    Nakagat ko ang ibabangbi ko. Kapagkuway tumango nang ako bng sagot sa kanya.


    "Thank you, Beau." Tipid akong ngumiti sa kanya.


    Parang maslong kinurot ang puso ko dahil sa sinabi niya. Obvious ba ako masyado? Hta ba tga na may kinikimkim ako sa sarili ko?


    Ikinurap-kurap ko ang mga mata ko nang maramdaman kong nag-iinit ang nga sulok no''n. Marahan akong napailing at itinikom ang bibig ko.


    Sa totoong, gusto ko ng may maka-usap ako at mabas ko itong nararamdaman ko. Pero hindi ko m kong paano. W akongkas at hindi ko m paano sisimn.


    Though, dati pa man ay ganito na tga ako. Hindi ako marunong mag kwento o magsabi ng saluobin ko. At hinding iyon dahil sa nahihiya ako. Isa na rin sa rason no''n ay dahil m ko, bukod sa sarili ko, m konghat naman tayo ay may kanya kanya ring pinagdadaanan sa buhay.


    Kaya ayaw kong maging isang pabigat, o di kaya''y dumagdag pa sa mga proproblemahin ng ibang tao. Kaya nga mas pinipili kong sarilinin nanghat ng ito. Kahit sa Mama ko ay hindi ko ito masabi-sabi sa kanya. Bukod sa halos hindi na kami magkasmuha dahil sa hindi parehong schedule naming dwa, ayaw ko rin mman niya ang tungkol dito.


    Tama na ''yong nman niya dati na nasaktan ako no''ng pinagtaksn ako ng dati kong boyfriend at bestfriend.


    Isang orasng ang break namin kaya mabilisng itong natapos. 10 minutes nang at babalik na ulit kami sa trabaho. Nakaupong ako dito sa may s habang tinitignan ang sarili ko sa smin. Htang kng ako sa tulog dahil kitang- kita iyon sa mki kong eyebags at konting itim sa lim ng mata ko. Linagyan ko iyon ng konting concealer para matakpan. Nagay din ako ng konting foundation pagkatapos ay rose pink matte lipstick.


    Inayos ko ang buhok ko at ang suot kong uniform. Nang matapos ay inaya ko na si Beau na pumasok na ulit kami.


    "Beau, tara na?" Tanong ko sa kanya.


    Naabutan ko siyang nakatingin sa cellphone n''ya at parang problemado. Kumunot ang boo ko at npitan ko siya.


    "Okay kang ba?" Nag-ala kong tanong sa kanya. He seemed bothered and nervous.


    "Ahm, Nicz, I don''t think I will go back there. I need to go somewhere. It''s an emergency, I''m sorry."


    "Huh? Ah gano''n ba? Ah, sige sige. Wng problema. Ako na magsabi kay Ma''am Lina. Pero ano bang sasabihin ko?" Nag-angan kong tanong sa kanya.


    Hta sa itsura niya na atat na siyang maka-alis kaya ang ginawa ko ay marahan ko nang siyang tink pappit sa pintuan.


    "Ay siya, sige na. Umalis ka na. Sasabihan ko nang si Ma''am Lina na may emergency ka." Sabi ko sa kanya. "E message mo nang si Ma''am Lina ha?" Dagdag kong sabi sa kanya bago siya umalis.


    Tumangong si Beau at nagpasmat bago nagpam sa akin. Nagpakaw naman ako ng isang mlim na hininga habang tinatanaw siyang mabilis na nalakad papuntang parking lot. Ano kaya ang nagyari? Sana okayng siya. "What happened?"


    Naki ang mga mata ko nang marinig ko ang boses na ''yon, galing sa aking likuran. Napalunok ako. Ramdam ko ang bing pagkagulo ng sistema ko ng dahilng sa boses na ''yon!


    Napalunok ako at marahang bumuntong-hininga. I gathered all my thoughts and regained myposure, before turning to him.


    "What happened?" Mmig na tonong tanong niya ulit sa akin. Nakagat ko ang ibabangbi ko at napalunok ng makita ko ang pag-igting ng kanyang panga. "Where is he going? Aren''t you two supposed to be going back to work now?" Ang pamilyar na kbog ng puso ko kapag and''yan siya ay ayan na naman.


    "A-ah, oo, s-sir." Nauutal kong sagot sa kanya. "Ahm, kaso p-po ay may e-emergency daw po si Beau kaya hindi na raw siya makakabalik." Magng kong sagot sa kanya.


    Kumunot ang noo niya dahil do''n. Bakit ba kasi siya nandito? Ak ko ay w siya, tdng din no''ng mga nagdaang araw. Iyongst na punta niya dito kasi ay ''yobg araw na nag dine-in s. Pagkatapos no''n ay hindi ko na siya nakikita. Ang m kong ay tumatawag siya sa manager in charge sa mga araw na iyon para mag-update kung kamusta ang restaurant niya rito.


    Hindi ko m kong dahil ba sobrang busy niyang o sadyang iniiwasan niya ako kaya hindi siya pumupunta dito. Pero, ano ba itong mga iniisip ko? H''wag ka nga masyadong feelingera, Nicz! For sure busy ''yan sa girlfriend niyang ng taon niya ring hindi nakakasama!


    Nang dahil sa naisip ko ay bing pumait ang aking pakiramdam. Ang kaba na kanina kong naramdaman ay na haluan iyon ng pait.


    "Babe?"


    Natign ako ng marinig ko ang pamilyar na boses ng babaeng ''yon. Gusto kong silipin at kompirmahin ang ang babaeng nasa likuran niya, pero hindi ko iyon makita kasi natatabunan niya iyon sa mki niyang katawan.


    If you''re loving the book, nel5s.org is where the adventure continues. Join us for theplete experience all for free. The next chapter is eagerly waiting for you!


    Umangat ang tingin ko sa mukha niya at naabutan ko ang mariing titig ng kanyang dwang mata.


    "Flynn? What are you doing there? What took you so long?" Umikot ang babae galing sa likuran niya papunta sa kanyang gilid.


    m kong narinig niya ang babae pero hindi niya iyon pinansin o liningon manng. Napalunok nang ako dahil hindi niya pa rin inaalis ang paningin niya sa akin.


    "Babe, what''s happening?" Tanong no''ng girlfriend niya sa kanya. Humawak siya sa braso ni Flynn pero hindi pa rin siya tinignan nito. Kumunot ang noo ng babae at napatingin sa gawi ko, nang mapansin niyang nakatitigng si Flynn sa akin. Tinaasan niya ako ng ky kaya napa-iwasng ako ng tingin. Napalunok ulit ako at tumikhim bago nagsalita.


    "Uhm, e-excuse me, Ma''am and Sir. Pasok na po ako sa loob." Kapagkuway sabi ko nang para maka-alis na ko sa harapan n. Hindi na ako makatingin sa kanng dwa dahil puotng ang nararamdaman ko habang nakikita s. Narinig ko ang pagbuntong-hininga ni Flynn. Mabilis akong umalis sa harapan n at nakad na papuntang back door. Hindi ko na hinintay na makasagot s.


    "Come on, babe! Let''s go back there and continue what we are doing." Narinig kong mnding sabi ng girlfriend niya bago ko isinara ang pintuan.


    Habang nalakad ako ay mapa akong napangisi. Ngayon kong nala kung saan ko unang nakita ang babaeng iyon. Kaya p pamilyar na siya sa akin dati paman. Dahil siya p ''yong magandang babae na nakasalubong ko rin no''n na lumabas galing sa opisina ni Flynn.


    W sa sarili akong napapailing.


    "Huh! So, nag sinungaling ka nga tga sa akin ah? Ak ko ba w kang girlfriend? Hahaha lol." Mahina kong bulong sa aking sarili.


    Flynn Noah''s POV


    For the past few days, I have let myself get busy and drowned with work and other things that are rted to our business. I really thought that it would help me divert my attention from her but I as expected, that will never be enough.


    For those months of being with her, I know that I have germinated deeper feelings toward her. She has nted a long and deep-rooted seed that grows very well within the deepest and lowest ground of my heart. And how should I uproot it? That''s the hardest question that I really can''t answer.


    Kung sa ng araw ngang na hindi ko siya makita ay parang kay hirap na, ang tuluyan pa ba siyang kalimutan? That would definitely be imposible.


    Though, maybe as the time pass, my feelings for her will soon be gone, just like the leaves that will be withered as the tree goes old.


    Maybe like a tree that ages as time and season pass, which will cause the leaves to fall, shrink, dry up, wilt, and fade, whether as a natural process or not. I hope I will feel the same way.


    I know, eventually, this will also be gone. That my feelings for her will also fade away. I know it will never be easy. But for her sake, and to mine as well, I know I don''t have a choice but to ept it anyway.


    I inhaled some air and let it out slowly as I signed thest paper that needs my signature, before massaging my temple.


    I have been out for days and didn''t go to work which is why I needed to sign a lot of order forms, requisition forms, schedule forms, etc. I silently thank God that Freya went home, or else she will be bugging me until I won''t finish my work. I look at my wristwatch and saw that it was past 10 PM already. It''s not my first time going homete, usually ito na tga ang ginagawa ko. Minsan ay sumasabay pa nga ako sa mga empleyado kong umuwi, kaya w itong problema sa akin. I gathered first all the papers that were scattered on my table and put it on the side. I stood up, and stretch my back and neck to flex my muscles. I have been here in my office since kaninang mga 6 PM. And I just went inside the restaurant no''ng breaktime niya, but I didn''t expect na makita ko siya kanina.


    I got curious about what was happening to them that is why hindi ko napign ang tanongin siya kanina. I know it was rude of me but I don''t care if hindi na bumalik ang kasama niya, or kung ano man ang rason kung bakit nag undertime siya.


    Actually, what bothers me the most was her reaction when she saw me, and especially the moment she also saw Freya. I don''t want to expect it, but what I saw in those eyes the moment she sees us was different. Not to mention that moment when we dine in here a few days ago. Did she seem bothered and... jealous?


    But, after all, m kong ako pa rin ang masasaktan kong aasa ako. Kaya mas pipiliin ko nang na ignorahin ang naiisip kong iyon. After all, she has made her decision. If that decision was already final, then, there is nothing I can do but respect it.


    I let out a heavy sigh and went out of my office. I locked the door and looked up when I heard a sudden rumble of thunder. I winced. The sky is already dark since it is alreadyte, but it became a bit darker because of the gloomy clouds. "Seems like it''s going to rain, huh?" I mumbled before going inside the restaurant using the back door.N?velDrama.Org holds this content.


    As soon as I opened the door, I saw everyone busy doing different things. I first went to the dishwashing area and saw my 2 dishwashers loaded with a lot of used sses, tes, and utensils. They greeted me and so I greeted them back. I ask them how they are doing, and they answered me respectfully. "Okayng po kami, chef. Smat po."


    And after that, I then went straight to the kitchen. Everyone is busy cleaning their stations. And some of them are also assigned in cleaning the big burners, fryers, and ovens.


    Our restaurant closes at 10 PM, but thest call for orders will be at 9 PM. Orders beyond that time will never be epted already. Ayaw ko kasing madamay pa pati ang schedule ng mga empleyado kong masisipag na nagtatrabaho. Their schedule is already fixed. I know they are doing their jobs well, and as a give back to them, I want to show them that I truly cared for them.


    Though, minsan may mga instances tga na hindi n maiwasang mag overtime. Lalo na siguro kapag ang mga guest ay matagal kong umalis. But, I surely give them their overtime sry as well.


    All of my employees greeted me the moment they saw me. I also greeted them back, heartfully. And then I went near to Josh, the head chef here in the kitchen, and ask him how was the service earlier. He was on the other side part of the kitchen, near the dispatching area. He was in front of aptop, maybe doing some ordering online for tomorrow''s stocks.


    "Good evening, chef. Ah, okay naman po ang service kanina. W naman pongins o kahit ano." He answered me politely.


    I nodded my head and tap his shoulder. "Good, then. Thank you, Josh."


    After that brief conversation with Josh, I also went to the dining area. The moment I arrived there, my eyes automatically drifted to the woman who can capture my sight even without doing something.


    She was struggling to wipe the upper part of the ss wall. She was jumping a bit that is why tumataas ang suot niyang skirt na uniform. Their uniforms are not that short. It was actually just an inch above the knees. But, I suddenly just feel the want to change their uniforms, just because of this view that I am seeing.


    My forehead creased and my eyebrows furrowed as I was walking fastly to where she was.


    "Farrah, stop that!" I told her with restrained anger.


    She then looked at me with her back in mine. Her eyes widely opened and her mouth dropped. She turn around and faced me. It is so obvious in her reaction that she was shocked at my presence. "H-huh?" She asked confusingly.


    I sighed audibly. My eyes then dropped from her face then down. I groaned violently because of what I saw. Her gifted bossoms are obviously seen since the two buttons of her uniform are now open.


    I unconsciously gritted my teeth as I closed the distance between us, which made her move back a little bit. And because of that move of hers, she was now slightly leaning against the ss wall. I was towering over her as I look around. Thank God there are no more customers around and all of my employees that are left were all girls. The boys that are left were all in the kitchen area, so yeah... I can now breathe.


    I shook my head and look back at her. "Can you please kindly close those buttons, Farrah? You''re bossoms are so obvious!" I said a bit irritated. "And... stop jumping there. Your skirt goes up every time you did that! Bakit ba kasi ikaw ang gumagawa niyan? Isn''t that work assigned for a man?"


    Her eyes even grow bigger and so is her mouth opened wider after hearing what I said. And then her eyes dropped down to her chest. She then hastily closed the buttons with her shaky hands.


    "Ah, si Beau po sana ang gagawa nito, sir. Kaso nag undertime po kasi siya kaya ako nang ang gumawa." She exined.


    I sighed again and shook my head.


    "Give me the rag, then," I told her hand opening my hand, and asking her to give it to me.


    It''s better for me to just clean it up by myself than see her having a hard time reaching the high areas that will lead her to expose those beautiful long legs of hers.


    That would be a BIG NO!


    To be continued...