Kabanata 2325


    “Nay, tingnan mo si tito… May litrato ng tiyuhin ko na lumiliit sa mobile phone ng kapatid ko… .Order ka


    na…Hindi ako mag-o-order.”


    Itinuro ng kalingkingan ni Maria ang telepono at hiniling sa kanyang ina na umorder ito.


    Sarap na tumingin si Robert.


    Ibinaba niya ang bagongruan, kinuha ang mobile phone ng kanyang ate sa kamay ng kanyang


    auntie, mahusay na binuksan ang album, at nakita angrawan ng kanyang ama.


    Matapos niyang makita ang litrato ng kanyang ama na lumiliit, tumawa siya ng mkas: “Ang cute ng


    tatay ko!”


    Pagkatapos nito, hinalikan ng maliit nalaki ang screen nang wng bab.


    “Robert, Nakakadiri ka! Pinahiran mo ang screen ko!” Sumugod si La, sinagip ang telepono sa


    kamay ni Robert, at itink si Robert.


    Nag-pout si Robert at mukhang naagrabyado: “Kung hindi mo ako paruan, itinutk mo pa rin


    ako… Babalik ako at sasabihin sa aking ina.”


    “Kung makas-loob kang sabihin sa aking ina, hinding-hindi na kita palaruan!” mahinahong banta


    ni La.


    Para naman sa kanyang nakababatang kapatid, buo ang loob ni La sa paghawak nito.


    Oo nga, pinakinggan ni Robert ang kanyang mga salita, at agad na humakbang para humingi ng


    yakap: “Ate, nagbibirong ako, hindi ko sasabihin sa nanay ko. Pinaka gusto kita! Bakit hindi mo ako


    paruan!”


    “Dwang kamayng ang hawak ko, si little Sister Maria at Little Lillyng ang kaya ko, hindi na kita


    mahawakan! Kung gusto mong makiparo sa amin, hindi ka mawawn ng galit, naririnig mo ba?”


    Nag aral si La.


    Noong mga oras na iyon, ang dahn kung bakit din ni La ang kanyang dwang nakababatang


    kapatid na babae sa silid at pinasara si Robert ay dahil naw ang galit ni Robert.


    Naiinggit si Robert dahil hindi siya pinangunahan ni La.


    “Ate, m kong mali ako. Hindi ako nawawn ng galit.” Iniyuko ni Robert ang kanyang ulo upang


    aminin ang kanyang pagkakamali.


    This belongs to N?velDrama.Org: ?.


    “Ito ay isang mabuting kapatid!” Nakipagkasundo si La sa kanyang kapatid, at din ang kanyang


    dwang nakababatang kapatid na babae sa silid upang muling maro.


    Kinuha ni Robert ang bagongruan at masunurin sng sinundan sa silid.


    Kabng panig.


    Sa simple at modernong istilong silid, naghanda ng tanghalian ang biyenan at sinigawan si Siena na


    maghugas ng kamay at kumain.


    M nang bumaba sa bundok, naka-lock si Siena sa maliit na bahay na ito na w pang 100 metro


    kuwadrado.


    Nakasanayan na niyang mya sa templo, kaya ang kasalukuyang buhay niya ay naging dahn ng


    kanyang pagpipigil at hindi masaya.


    “Siena, ginawa ko ang paborito mong ngang baboy.” Ang biyenan ay nagay ng dwang piraso


    ng karne para kay Siena sa mangkok.


    “Biyenan, kan tayo makakbas para maro?” Hinawakan ni Siena ang kutsara at tiningnan ang


    paborito niyang ngang baboy. W siyang gana.


    “Hindi ba pwedeng lumabas tayonghat sa hinaharap?”


    “Syempre hindi. Tingnan natin kung ano ang susunod na aayusin ni Miss. Gaya ng nakita mo kahapon,


    napakabait ni Miss at hindi ka niya sasaktan.” Ang sabi ng biyenan, “Siena, kangan mong tandaan


    na bagamat ako ang nag-aga sa iyo, ang iyong buhay ay iniligtas ni Miss. At si Miss ang nagligtas


    sa iyong buhay. Binayaran ako ni Miss para gaan ka. Kung w kang binibini, baka nakakaawa ka


    gaya ng mga bata sa bundok.”


    “Pero hindi ko akin na nakakaawa s! Gusto kong bumalik sa bundok. Biyenan, pwede mo ba


    akong ibalik?” Sa puntong ito, tumulo ang luha ni Siena sa kanyang mga mata.


    “Siena, kangan mong maging masunurin. Sinabi ko sa iyo na may gustong pumatay sa iyo. Hindi ka


    ba natatakot sa kamatayan? Kahit hindi ikaw, ako.


    Hindi ko hahayaang tumakbo ka.” Naging matigas ang biyenan.


    “W si Miss sa bahay ngayon, biyenan, pwede mo ba akong isama mamasyal? Ayokong makulong


    dito.” Nakakaawa si Siena, inabot niya ang mga luha niya, “Nasanay na akong manatili sa bundok, at


    hindi ako pwedeng manatili dito kahit sandali…”