Kabanata 394
Kabanata 394 Labis na nagdilim ang mukha ni Elliot dahil sa tahimik na pagtutol ni Avery!
Mapipilitan ngang ibuka ni Elliot ang kanyang bibig at pakainin ang kanyang kutsara nang kutsara,
ngunit hindi niya ito gagawin!
Dahil tinatanggihan niya ang pagkain, hayaan siyang mamatay sa gutom noon!
Umiwas siya ng tingin at padabog na lumabas ng kwarto!
Pagkaalis niya, medyo nag-rx siya. Bing may bumusina ng sasakyan m sabas ng bintana.
Idinikit ni Avery ang kanyang tenga at pinakinggan ang mga ingay sabas ng bintana. Maraming
sasakyan ang huminto sa harap ng mansyon.
Makalipas ang ng sandali, isang cacophony ng mga tunog ang nagm sa ibaba. Bakit ang daming
tao dito gabi-gabi na?
Bakit s nandito sa isang myong lugar?
Sinabi ni Elliot na isa ito sa kanyang mga holiday vi. Inimbitahan ba niya s doon?
Katataposng ng nanay niya, pero hinding siya ang hindi niya kasama, kundi nasa isang liblib na
forest vi na nagho-party?!
Content property of N?velDra/ma.Org.
Nang bk na niyang bumangon sa kama para tumungo sa bintana para tingnan, bumukas ang pinto
ng silid.
Pumasok ang doktor d ang kanyang case of medicine.
“Miss Tate, balita ko tumatanggi ka sa pagkain. Pinapunta ako dito ni Mr. Foster para turukan ka ng
bitamina,” napabuntong-hininga na sabi ng doktor. “Bakit w kang pagkain? Huwag abusuhin ang
iyong katawan. Bagama’t marami kang pinaghirapan ngayon, nakikita kong may nararamdaman pa rin
si Mr. Foster para sa iyo…”
“Ha! Feelings!” Naisip niya.
Dahilng hindi niya ito pinatay gamit ang kanyang mga kamay, ibig sabihin may nararamdaman siya
para dito?
Ingay ng doktor ang bote sa rack at itink ang karayom kay Avery. Nakatayo siya sa gilid,
nagbabantay sa anumang biang paggw.
Naintindihan naman ni Avery ang ginagawa niya. Kaya, sabi niya, “Gabi na. Magpahinga ka na! Hindi
ko ito bubunutin.”
“Sigurado ka bang hindi mo ito bubunutin? Kung gagawin mo ulit iyon, sisisihin ako ni Mr. Foster.”
“Ayoko.”
Narinig ni Avery ang mga tunog sa ibaba na nagiging mas malinaw at mas malinaw! Kahit hindi party,
napakking pagtitipon
Bng host, dapat ay binabati ni Elliot ang panauhin sa ibaba. Ito ang pagkakataon niya.
“Miss Tate. I’m relieved na kinakausap mo ako. Kapag oras na para tanggalin ang karayom-” Sasabihin
na sana ng doktor kung paano niya tatanggalin ang karayom.
Bago niya matapos ang kanyang pangungusap, sinabi niya, “Ako na mismo ang malabas nito.”
“Oh, m mo tga kung paano bas ito, ngunit marahas…” Pang-aasar ng doktor at umalis.
Pagkaalis ng doktor ay agad niyang hinugot ang karayom at nakad patungo sa bintana.
Sa ibaba, dose-dosenang magagarang sasakyan ang nakaparada sabas. May mga headlight din sa
mpit! May mga dumarating na sasakyan!
Hindi m ni Avery kung bakit nandoon ang mga tao. Dumaan ang simoy ng gabi. Mahigpit na
hinawakan ni Avery ang rehas. Naisip niya ang mga nangyari noong araw na iyon. Parang
panaginip. Ito ay dramatiko at katawa-tawa.
Ang araw na iyon ang pinakampit na napuntahan niya sa kamatayan.
Dati,bis siyang natatakot sa kamatayan dahil gusto niyang pkihin ang kanyang mga anak at
panoorin sng lumaki.
Gayunpaman, sa sandaling iyon, nadama niya na ito ay marangyang gawin ito.
Nakaupo anghat sa main hall sa ibaba. Nag-iinuman s at nagkukwentuhan.
“Elliot, w na tayong sasabihin. Halika, inom tayo!”
Itinaas nghat ang kanng baso at uminom.
“Matagal na tayong hindi nagsasama-sama, di ba?”
“Mga apat hanggang limang taon na! Anghat ay nagiging ab! Kangan nating maghanap ng oras
upang magtipon kahit isang beses sa isang taon sa hinaharap!”
Nag-uusap anghat nang dalhin ng ng bodyguard ang barbecue rack at ingay sa gitna ng hall.
“Magbe-barbecue ba tayo ngayong gabi?”
“Kakainin natin ang anumang inihanda ni Elliot!”
“Hmm…”
Sa sandaling iyon, ang dwang bodyguard ay nabas ng hapunan.
“Damn! Ito ang gagawin natin ngayong gabi!”
“Hahaha! Anong sorpresa!”
Excited na tumingin anghat sa handaan ng barbecue. Tahimik na bumaba ng hagdan si Avery.