Kabanata 115
Kabanata 115 Ang naunang pagskay ni Cole sa mga loan shark ay nagtk kay Henry na umubo ng
mking hga ng pera.
“Dahil sa alok ni Elliot, tanggapin mo nang!” Tumango ang asawa ni Henry, si Olivia. “Pamilya kaming
lahat dito. Hindi na kangang maging masyadong pormal kay Elliot.”
Png-p ang mukha ni Henry. Kinuha niya ang tseke at sinabing, “Hindi mo na kangang gawin
itong muli, Elliot.”
“Tapos na akong kumain,” sabi ni Elliot. “Aalis na ako.”
Tumayo si Rosalie at pinaalis siya.
Nang makbas na s ng bahay, bumagsak nang husto ang tinidor ni Cole sa sahig.
N?velD(ram)a.?rg owns this content.
“Tatay! Bakit mo kinuha ang pera niya?!”
Nakaramdam siya ng hiya.
Ayaw niya na tratuhin siya bng kawanggawa.
“How dare you, wng spineless na piraso ng sh*t?!” Galit na sigaw ni Henry. “Ibalik mo sa akin ang
lahat ng perang ginastos ko para ma-discharge ang mga utang mo kung kaya mo!”
Sumama si Olivia sa kanyang asawa sa pagkastigo sa kanyang anak at sinabing, “Maaaring minamaliit
kami ng iyong tiyuhin, ngunit wng dahn kung bakit hindi kami dapat tumanggap ng libreng
pera! m mo ba kung magkano ang binigay niya sa atin? Walong daang libong dolyar! Hindi manng
kikita ng ganoon kki ang kumpanya ng papa mo sa loob ng isang taon!”
“Ganyan na ba kahirap ang pananpi natin?” tanong ni Cole na duguan ang mga mata.
“Ano ang inaasahan mo? Karamihan sa aming mga customer ay nagtatrabahomang sa amin bng
isang pabor sa iyong tiyuhin. Huminto s sa pagtatrabaho sa amin noong ikwang khati ng taon…”
napabuntong-hininga si Olivia. “Buti nang at wng clue si Cassandra sa sitwasyon natin. Natatakot
ako na hindi siya magmamadali sa pag-aga sa iyo kapag nman niyang halos w na tayo.”
Isa itong mking dagok kay Cole.
Ang nasugatan niyang kamay ay nakakuyom sa mahigpit na kamao, ngunit w siyang naramdamang
sakit.
Siya ay nabubuhay sa kanyang sariling pantasya sa buong panahon.
Ngayong gumuguho na ang mga pader ng mundong iyon ng panaginip, w siyang ibang pagpipilian
kundi harapin ang malupit na katotohanan.
Sa isang kisap-mata, araw na ng birthday party ni Elliot.
Maagang nagising si Avery, tiningnan ang regalong inihanda niya, pagkatapos ay nagsimng
maghanda
para sa araw.
Sa kabng panig ng lungsod, si Elliot ay nalabas ng t-shirt m sa kanyang aparador.
Hindi magiging maginhawang magsuot ng sweater sa ibabaw ng isang button-down shirt.
Paano kung ang sweater na ginawa ni Avery ay ngyan?
s diyes ng umaga dumating sina Elliot at Avery sa restaurant.
Maaga sng nandoon dahil isa-isa sng tinawagan ni Ben.
Sinabihan niya sng magmadali dahil dumating na ang kabng partido.
Hanggang sa makarating s ay hindi n napagtanto na sng p ang nandoon.
Palihim na binigyan ni Avery si Elliot ng isang beses.
Ang mga pasa sa kanyang mukha ay naghilom na, at siya ay medyo gwapo.
Hindi niya masabi kung ano ang takbo ng mga paa niya dahil naka-wheelchair siya.
W siyang suot kundi t-shirt at light jacket.
Habang sinusuri siya ni Avery, iniinspeksyon din siya ni Elliot.
Naka-makeup siya, pero hindi nito natatakpan ang dark circles sa lim ng kanyang mga mata.
Lumilitaw na tgang inan niya ang kanyang sarili sa pagniniting ng sweater.
“Nag-knitted ako ng sweater para sa iyo… Hindi ako sigurado sa mga sukat mo kaya pinki ko ito ng
kaunti…” sabi ni Avery habang iniabot sa kanya ang paper bag na hawak niya.
Ibinaba ni Elliot ang kanyang tingin, kinuha ang bag m sa kanya, at inbas ang sweater.
Ito ay isang ky cream na sweater na gawa sa makapal na sinulid, kaya medyo mabigat ito sa kanyang
mga kamay.
Mmang na sobrang init ang nararamdaman nito sa kanya.
Hinubad niya ang jacket niya at isinuot sa harapan niya ang sweater.
Bahagyang nam ang pisngi ni Avery.
Hindimang nakita ni Elliot na py ang kanyang regalo, ngunit pinili rin niyang isuot ito sa sandaling
ibinigay niya ito sa kanya. “Maligayang kaarawan, Elliot Foster.”