Kabanata 102


    Kabanata 102


    Mataimtim na sinabi ni Avery, “Elliot, hindi ko tatanggapin ang pera mo, kaya huwag mo nang ulitin ang


    ganyang bagay.”


    “Bakit ba ayaw mo sa pera ko? Iba ba ang pera ko sa pera ng iba?” parang madilim ang boses niya.


    Nag-alingan si Avery bago sumagot, “Ayoko ng pera ng sinuman, at ayaw kong umasa sa iba.”


    Dahil sa sinabi ni Avery, hindi na nakaimik si Elliot.


    “Matutulog na ako, huwag mo akong istorbohin.”


    Gumulong si Avery, tumalikod sa kanya. Pagtingin sa balingkinitan niyang likod, tinakpan siya ni Elliot ng


    kumot, ngunit agad niya itong tinanggal.


    “Gagamitin ko ang sa akin, at gagamitin mo ang sa iyo. Huwag mo akong hawakan.”


    May dwang kumot sa kama, at si Elliot ay natatakpan ng mas makapal, samantng si Avery ay


    gumamit ng magaan. Gayunpaman, ang heater sa kuwarto ay naka-on, kaya ang espasyo ay


    mainit-init.


    “Dapat mong gamitin ang makapal, at ako ang gagamit ng manipis,” magiliw na sabi ni Elliot. Medyo


    nanghihina siya at namig kaya naisip niya na nlamig din siya.


    “Sinusubukan mo bang bigyan ako ng heatstroke?” Diretsang sinabi ni Avery, “Matulog ka na. Kangan


    mong pumunta bago bumalik ang aking ina bukas ng umaga. Tgang naaapektuhan mo ang buhay


    namin sa pananatili mo rito.”


    Tinakpan ni Elliot ang sarili ng kumot. “Sige.”


    Makalipas ang sampung minuto, kinuha ni Avery ang kanyang telepono at lumingon sa kanya. Sa tulong


    ng w ng phone niya, nakita niya si Elliot. Ang kanyang mga mata ay nakabukas, at s ay madilim at


    mmig sa madilim na liwanag.


    “Bakit hindi ka pa natutulog? Giniginaw ka ba?” tanong ni Avery.


    Sagot ni Elliot, “Medyo. Nag-iinit ba ang pakiramdam mo?”


    Naka-short-sleeved shirt si Avery, at tinakpanng niya ng kumot ang pang-itaas niyang katawan. Para


    sng dwa sa magkaibang panahon.


    “Don’t mind me… Kukuha ako ng kumot…” Umupo si Avery.


    Hinawakan siya ni Elliot at sinabing, “Ibigay mong sa akin ang khati ng sa iyo.”


    “Oh…”


    Ibinigay ni Avery sa kanya ang khati ng kanyang kumot. Gayunpaman, ngayon ang tanging paraan na


    maaari niyang takpan ang kanyang sarili ay kung siya ay sumandal sa kanya. Napagtanto niya ito, muli


    siyang umupo, sinusubukang kunin ang kumot.


    “Huwag kang gumw… sinusubukan kong matulog.” Iniunat niya ang mahahabang braso at hin siya


    pabalik.


    Exclusive ? content by N(?)ve/l/Drama.Org.


    Nakaupo si Rosalie sa sofa sa mansyon ni Elliot. Sa sobrang galit niya ay nmpasan pa niya ang


    hapunan. Pagkabalik ng driver m sa paghatid ng mga gamit ni Elliot, sinimn siyang tanungin ni


    Rosalie.


    “Maliit ba ang paupahang bahay?”


    Sumagot ang driver, “Maliit. Hindi kasingki ng s dito ang buong bahay.”


    Napasulyap si Rosalie sa s, at tumaas ang presyon ng kanyang dugo.


    “Pag-alis ko, pumunta na ang nanay ni Avery para tumuloy sa isang hotel. Si Mr. Forester at Averyng


    ang nasa bahay.”


    “Itong si Avery… May gagawin ba siyang masama kay Elliot?! Sobrang sakit ngayon ni Elliot. Paano mo


    siya maiiwan sa tabi niya? Nasaan ang bodyguard?! Hindi siya dapat iwan ng bodyguard!” Labis na nag-


    ala si Rosalie.


    “It should be alright…” Utal na sabi ng driver at nagpaliwanag, “Narinig ko sa bodyguard na ginawa


    nng dwa… ginawa iyon ng tanghali… Dapat may nararamdaman pa rin s sa isa’t isa.”


    Nagt si Rosalie. “Sobrang sakit ni Elliot! Paano pa siya magkakaroon ngkas para gawin iyon! Vixen


    tga si Avery! Ibabalik ko si Elliot! Kung patuloy siyang mananatili sa kanya, hindi ba siya mapapagod!”


    Tinapunan ng driver ang isang nakakam na tingin kay Mrs. Cooper.


    Agad na kinausap ni Mrs Cooper si Rosalie. “Kung pupunta ka, natatakot ako na baka balikan ka ni Mr.


    Elliot. Bumalik ka muna, at ipapasundo ko sa driver bukas ng umaga.


    “Sa tingin ko na-brainwash ka rin ni Avery!” Tinanggal ni Rosalie ang braso ni Mrs. Cooper.


    Umatras ng dwang hakbang si Mrs. Cooper, hindi nakipagtalo kay Rosalie.


    “Dalhin mo ako sa tinitirhan ni Avery. Mananatiling ako sabas at titingnan, at hindi ako


    papasok!” Sabi ni Rosalie sa driver.


    Agad naman siyang tinulungan ng driver.


    Makalipas ang apatnapung minuto, nakita ni Rosalie ang lumang residential district kung saan nakatira si


    Avery, at umupo siya sa kotse, hindi napign ang kanyang mga luha.