Kabanata 37
Kabanata 37
Sa kasamaang pd, kinangan ni Avery na gamitin si Cole bng scapegoat sa pagkakataong ito.
Dahil nman ni Shaun ang tungkol sa mga nawawng nlaman, kinangan niyang ilihis ang
atensyon nito sa ibang lugar bago pa maging mahirap ang mga bagay para sa kanya.
Bing nagring ang phone ni Avery.
Binuksan nglaki ang kanyang bag at inbas ang kanyang telepono.
Ang mga salitang “Foster Mansion” ay nag-sh sa screen ng telepono.
“Hindi ka nagbibiro! Dahil mpit ka sa Fosters, hindi na kita itatago. Ipagpatuloy mo!”
Ayaw nglaki na magkaroon ng gulo sa pamilya Foster. At saka, nagawa na niya ang ibinayad sa
kanya.
Nang makya na si Avery, agad niyang tinawagan si Mrs. Cooper.
“Bakit ngayon kang bumaba, Madam? Gabi na at hindi ka pa umuuwi. May nangyari ba?” Tanong ni
Mrs Cooper.
Nilibot ni Avery ang paligid.
Nasa gitna siya ng kawn. Ang kalsada ay madilim, at ito ay tumatakbo sa isang kagubatan. Sa isang
sulyap, parang duguang panga ng isang mabangis na hayop na handang kainin siya. Nakakakbot.
“Nasa orasan pa ba ang driver, Mrs. Cooper?” tanong ni Avery. “Hindi ako makakakuha ng taksi kung
nasaan ako ngayon.”
W siyang suot kundi ang gown niya m kanina, at nanginginig siya samig ng hangin.
“Kadadatingng niya kasama si Master Elliot. Hihilingin ko sa kanya na puntahan ka. Ipad sa akin
ang iyong lokasyon.”
“Sige,” tugon ni Avery, pagkatapos ay ipinad ang kanyang lokasyon sa telepono ni Mrs. Cooper, na
pagkatapos ay ipinad ito sa driver.
Isa itong liblib na lugar na bihirang puntahan ng mga tao sa araw,lo pa sa dilim ng gabi.
“Magpad ng ng tao doon ngayon at min kung ano ang nangyari,” utos ni Elliot sa kanyang
bodyguard.
Umuwi si Avery makalipas ang halos tatlong oras.
All content is property ? N?velDrama.Org.
Inihinto ng driver ang kotse sa looban at lumabas,
Nataranta si Mrs. Cooper, kaya nakad siya papunta sa kotse para tingnan ang mga bagay-bagay.
“Nakatulog siya sa kotse,” paliwanag ng driver. “Hindi nararapat na hawakan ko siya, at hindi ko
magawang gisingin siya.”
Binuksan ni Mrs Cooper ang pinto sa passenger side at ginising si Avery.
Umupo si Avery at kinusot ang pagod niyang mga mata.
“Sa wakas ligtas ka na sa bahay, Madam! Itutulog na kita!” Sabi ni Mrs Cooper habang tinutulungan si
Avery pbas ng sasakyan. “Si Master Elliot ay naghihintay sa iyo sa buong oras. Labis siyang nag-
la sayo.”
Magdamag na nakaupo si Elliot sa s.
Hindi niya ito sinabi, ngunit masasabi ni Mrs. Cooper na may nararamdaman siya para kay Avery.
Ang tanging dahn kung bakit siya nagpg sa kanya ay upang maipagpatuloy niya ang paggugol
ng kanyang buhay sa kanya. “Hinihintay niya ako?” sabi ni Avery. Ang pagod ay bing naw sa
kanya. “Hindi siya magpapasabog sa atm
e, siya ba?”
“Tgang hindi. Nag-alang siya na nasa gitna ka ng kawn sa ganitong oras ng gabi,” sabi ni
Mrs. Cooper.
“Oh, okay na ako,” sagot ni Avery.
Habang nakapasok siya sa kanyang tsins sa bahay sa harap ng pintuan, napansin niya si Elliot na
nalakad patungo sa mga elevator m sa gilid ng kanyang paningin.
W siya sa kanyang wheelchair.
Kaya ba niyang makad mag-isa?!
“Ang kanyang mga binti…” nagsimng magtanong si Avery kay Mrs. Cooper.
“Nakakkad na siya, pero hindi sa mahabang panahon. Kakanganin niya pa rin minsan ang
wheelchair.”
“Dapat ay ganap siyang gumaling salong madaling panahon.”
“Tama iyan! Umaasa ka na gagaling siya agad, di ba?”
Nam ang pisngi ni Avery nang lumipat ang tingin nito sa likuran niya.
Bahagyang bumagal ang mga hakbang ni Elliot.
“Of course, I do,” sabi ni Avery, pagkatapos ay binago ang kanyang tono at idinagdag, “Sa ganoong
paraan, makakabalik siya sa trabaho sa halip na nasa bahay nangbis!”
Nakita niyang humigpit ang mga kmnan sa likod at balikat nito, saka siya tumalikod. Galit na galit
siya.