Capítulo142All content is property ? N?velDrama.Org.
DavidseinclinohaciaSelena.
Solohabíaunospocoscentimetrosentreellos
Susrespiracionessemezbanenire,creandoun ambientecálidoyenvolvente.
LosojosdeSelenaparpadearon,adormdosporlcohol.
Yaterminaste?,preguntóconsuavidad,sualientoolialigeramenteaalcohol
“Si”
“Menosmal,teestuveesperando muchotiempo…hacefrioaqui.”
LamanodeDavidapretóunpácinturadeSelena.
“?Porquénomeesperasteenuto?”
“Estabasofocante…nopodiarespirarbien…
?Quieressubirutoahora?”
Selenaasintióconunasonrisa,“SI.”
PeroDavidnsolto.
Selenalevantvistahaciael.
Leinsistio,“Vamosuto.”
“Mmm”
LavozgravedeDavidresonóantesdeinclinarseybesarlobiosquehabíaestadodeseandotodnoche.Selenasequedóunmomentoatónita,apretóligeramentesusmanossobreloshombros deDavid,peronoloempujó
José,queestabaado,desvimiradacondisgusto.?Quét
Noeraun serhumano?
?Porquéteníaquebesaenfrentedelosdemás?
“Guau!?Quéestápasando aqui?!”Derepente,unavozfamiliarysorprendidaresonódesdeatrásdeellos.Renatoestabarealmentedesconcertado,yaqueacababadeveraDavidconunairedistraidoefiesta.NuncahabíavistDavidasiantes.LoquelosorprendióaúnmásfuequeDaviddejfiestaamitaddecamino.Davideraelprotagonistadnoche,yenunaocasióntanimportante,sefuesinmás,sinembargo,sinelprotagonistaefiesta,Renatotampocoteníarazónparaquedarse,peronoesperabaencontrarseconestaescena.
Davidfruncióelce?oalescuchavozdeRenato.
LasmejisdeSelenaestabansonrojadasysusojosempa?adosporlcoholMiróhaciaatrásconcuriosidad.EstaerprimeravezqueDavidvaSelenamostrarsetanfemenina.
?Cómopodríadejarqueotrovieranasi?
Renatoentrecerrólosojos,tratandodeverelrostrodmujer,perojustocuandoestiróelcuello,Daviabrazóaúnmásfuerte,ocultanddvistadelosdemás
“?Eh?Renatoestabaconfundidoeintentóacercarse.
PeroDavidderepentelevantóaSelenaenbrazosycaminórápidamentehaciauto cercano.
Josérápidamenteabripuerta.
SelenaabrazófuertementeelcuellodeDavid,acurrucándoseensusbrazosmientrasésujetabafirmemente.
“Oye,oye,notevayas…”
DavidsemetioenutoconSelenaenbrazos.
JosénopudoevitarpensarenlodominanteyhábilqueeraDavidalcargaraunmujer.
PeroDaviddijofriamente;“Maneja!”
Joséreionódeinmediatoyvioalse?orCarreracorriendo haciaellos,Rápiflimente,semetióenuto,cerrspuertasypisóceleradorpara
escapar
Ay!Casimeatropen.”
Renatosaltórápidamentehaciaudo,mirandoutodesapareceredistancia,sintiéndosealiviadoyalmismotiempounpocodecepcionado
Esescaleras,Mireia,queestabadebrazosconOctavio,serio,“?Quétal,Sarrera??Pudoverelrostro deesamujer?”
Renatoapretólosdientes,furioso.
“Notepreocupes,losabremostardeotemprano.”
Renato simplementmentabahaberperdidoportunidaddeveenesemomento.
Despuésdeunrato,Renatoreflexionó:“AsiqueresultaquenuestroamigoDavidesunhombrenormaldespuésdetodo..