<strong>Capítulo</strong><strong>136</strong>
Selenaotravezsellevpbra,Rosaseencogiódehombros,mirandoaSelenaconunacarallenadetristeza.
“Hoyesacopadevinonomealcanzó,peròquesilohubierahecho?SegurodiríasquenofueapropósitoLuegoesperaríasaquemeenoje,queteculpe,yluego.mmmoestásahora,conlágrimasenlosojos,pareciendounapobrecitaosihubieraetidounerror,perosinintencióndespués,siemprehabrá alguienqueestédetdo,quesientalástimaporti,quetetolere,quemeacusedeserinsensible,deacosartetodoeltiempo…
MientrasSelenahaba,vioaHéctor,sucarasevolviórigida,bajvistahaciaRosa,conunaexpresiónconfusa.
LacaradeRosasevolviócadavezmáspálida,todasposibilidadeshabiadichoSelena.<strong>Cada</strong>vezmáspersonasseestabanreuniendoasualrededor,incluyendoaHector,nadiequeríasepersonaqueSelenadecíaquetadefenderiatontamente
RosainclusopodiasentirquactituddeHéctorestabacambiando,susojosllenosdedudasalmiraria
Mordiósbiofuertemente,conunamiradatristeecopadevinoemano deSelena,derepentesnzó haciaadnte,tratandodeagarraraSelena
“Selena,créemerealmentenofueapropósito.”
PeroSelenafácilmenteevitòsumano,derepentelevantósucopadevinoyconun“crash‘derramotodoelvinoecaradeRosa
Rosafuerociadaecarasinprevioaviso.Selenalohizocongranfuerza,elliquidogolpeósucaraosihubierarecibidounabofetada.
‘Diosmio
Lagentealrededoremitióungritodesorpresa,noesperabanqueSelena,queacababadeharconcalma,derepentehicieraalgoasí
LosojosdeRosaquedaroncegadosporelvinoynopudoabrirlos,perotodosucuerpoestabatemndoincontrblemente
Tutráún!Quiereshacerqueelvinoenmimanosederramesobretiapropósito,luegoactuaounapobrevictimaparadifamarmeporacosarte,?verdad?Nonecesitasmolestarte,?lohiceyomisma!Lo dije,sihagoalgomalo,definitivamentenoloocultaré“,dijoSelenaTêxt ? N?velDrama.Org.
Estetipodeescenaenpúblicoerarealmentepocoelegante.
ElvestidorodeRosaestabaempapadoenunagranárea,suhermosocabellrgoestabadespeinadoporelvino<strong>y</strong>sumaquijeecaratambiénestabaalgosucio.Suspesta?astembanligeramenteysurostroestabatanpálidoelcristal
Finalmente,Héctornopudosoportarlomás.
“Selena,tú..
“Crash!”
?pa?adoporelsonidoagudodroturadelvidriocopaemanodeSelenaserompióbajolospiesdeHéctor!
Héctorsedetuvoaldarunpasoadnte,levantvistayvicarafríadeSelena.
“?Quéquieresdecir?”
LamiradafriayeltonodominantedeSelenadejóaHéctorsinpbras.
ViendoqueHéctornohizoningúnmovimiento,Selenadesvimirada,miróaPetronaasdoymurmuró:“Voyalba?o.”
Petronaasintióconunasonrisaypreguntó:“?Quieresquetepa?e?”
“Noesnecesario.”
Rosaabriólosojosdespuésdeurgorato,habíaesperadomuchotiempo,peronohabíaconseguidprotióndeHéctor.SediovueltayvioaHéctormiránd,sucaraestabaoscuraysusojosfrios.
Rosarepentinamentesesintiónerviosa.SeadntóyagarróelbrazodeHéctorconfuerza,sinimportarlesuaparienciadesali?ada,susojosllenosdelágrimasyquejas.
“Héctor,realmenteno…
“?Noqué?”
Héctomiróconunaexpresiónfria,extendiósumanoyarrancmanoqueagarrabasubrazo.