Capítulo389
“?PormordeDios,yonohicetrampa!Esteinformeesigulúltimo,lohiceyomismo,isinayudadenadie!”
Carollodefendió,“?YocreoenelDr.Nathan!”
NathansesintiótanconmovidoquecasiabrazabayllorabaconCarol.
Aspenfruncióelce?o,roquecreíaenNathan,perotambiéncreíaenlosotrostres.
?Peroconfiabamásensuinstinto,teníaquesere,sinduda!
?Debíahaber unerroreneseinforme!
?ProbablementeNathanseequivocóen algoduranteelproceso!
AspenmiróaCarol,“Soncuatroinformesentotal,tresdemuestranturciónconMiro,?todavíaquieresdiscutir?”
Carol,contodconfianzadelmundo,dijo,
“Estonosepuedeanalizarconprobabilidades,sihayunerror,?hayunproblema!”
Aspe miróensilencioporunmomento,luegofruncióelce?o,
“?Tomemosnuevasmuestras,yhagámoslodenuevo!”
Carolcasiescupía sangredfrustración.
?Apenashabíaescapadoporlospelos!
?Yjustocuandoempezabaacelebrarlo,élsalióconeso!
?Quéperro!
Carolprotestó,“?Hacerqué??Yonoestoydeacuerdo!”
Noqueríavolverahacerlo,?ysiestavezMiro noteníoportunidaddesabotear?
EpensabaqueMirohabíatenidoalgoqueverconelsabotaje.
Aspemirófijamenteypreguntó,
“?Porquénoestásdeacuerdo?Solonecesitamosuncabellotuyoounamuestradetusangre,paratinoesunagranpérdida.Sirealmentenotienesnadaquever,deberíasaceptarsinproblema.”
Carolcontraatacó,
“?Porqué??Quércióntengocontigoparasacrificaruncabelloounamuestradesangreparacalmarte?Laverdadesque tengomuchasquejassobreti,nosoyningunasantoparapreocuparmeportussentimientos.?Túnoeresnadieparamoparaquetengaqucerteentodo!
Telodigoleydenuestropaísestablecequeparahacerunapruebadepaternidadprivada,senecesitaelconsentimientodspartes.Quetúhayashechpruebasinmiconsentimientoyaesilegal.
Notehedemandadoparaquedesistasydejesdemolestarme.También porrespetoaMironotehehechounproblema,peromástevalenopasartedraya.?Hastaelconejomuerdecuandosesienteacorrdo!”
Habasinparar,cointención deirsedespués.
Aspen,conlosbiosapretados,nolerespondió,solopreguntó,
?Tomamomuestraahora??Lohacestúolohago yo?”
Caray
Carolestabafuriosa,“?Acasonoentiendeselespa?ol?!”
Aspen,cansadodehar,agarrosumu?ecaparatomamuestra.
Carolseresistiofieramente,cubriendoscabezaygritando,
“Sueltame,imbécil!”
Crack!
Derepente,Miroabripuertadhabitaciónysalió.
Frunciendoelce?oyramentemolesto,miróaAspen,*?Sueltaamimamá!”
AspensequedósorprendidoysoltóaCarol,“Miro,?cómosaliste?*
CarolrápidamenteseescondiódetrásdeMiro,preguntándoleenvozbaja,“?Tienesfrío,Miro?”
MiroprimerolnzóunamiradaaAspenyluegosevolvióhaciaCarol,diciendodulcemente,
“Notengofrío,mamá.guaeoyaestáhirviendo,mejorvearevisa,tengohambre.”
“Oh,ro,ro.*Carolseapresuróavolvercocina.
MiroluegomiróaNathan,‘Nathan,tútambiénsigueconlotuyo,quieroestarassconpapáporunmomento.”
‘ro,ro.”Nathancasisalió corriendo,sinquererquedarseniunsegundomás.
Enelpasillo,soloquedaronAspenyMiro,padreehijo.
Miro fruncióelce?o,mirandoasupapáconfrustración.This content ? N?v/elDr(a)m/a.Org.